« Dans la République islamique, la réforme est impossible »

ParAshk-7000

Le Journal du Shahriar · Reza Pahlavi

« Dans la République islamique, la réforme est impossible »

L’essentiel des prises de parole du Shahriar — du jeudi 13 au dimanche 30 août 2026. Deux semaines et demie où le rial s’est effondré, où les pompes se sont taries, et où le Shahriar a cessé de demander la chute du régime pour commencer à en organiser le blocage de l’intérieur.

« Reform Within the Islamic Republic Is Impossible »

The essential of the Shahriar’s public words — from Thursday 13 to Sunday 30 August 2026. Two and a half weeks in which the rial collapsed, the pumps ran dry, and the Shahriar stopped merely calling for the regime’s fall and began organising its obstruction from within.

«در جمهوری اسلامی اصلاح ممکن نیست»

چکیده سخنان شهریار — از پنجشنبه ۱۳ تا یکشنبه ۳۰ اوت ۲۰۲۶. دو هفته و نیمی که در آن ریال فروریخت، پمپ‌های بنزین خالی شد، و شهریار از خواستِ صرفِ سقوط رژیم فراتر رفت و به سازمان‌دادنِ اخلال در آن از درون پرداخت.

«רפורמה בתוך הרפובליקה האסלאמית היא בלתי אפשרית»

עיקר דבריו של השהריאר — מיום חמישי 13 עד יום ראשון 30 באוגוסט 2026. שבועיים וחצי שבהם הריאל קרס, המשאבות התייבשו, והשהריאר חדל מלדרוש רק את נפילת המשטר והחל לארגן את שיבושו מבפנים.

„Reform innerhalb der Islamischen Republik ist unmöglich »

Das Wesentliche der Wortmeldungen des Shahriar — von Donnerstag, 13. bis Sonntag, 30. August 2026. Zweieinhalb Wochen, in denen der Rial zusammenbrach, die Zapfsäulen versiegten und der Shahriar aufhörte, bloß den Sturz des Regimes zu fordern, und begann, dessen Blockade von innen zu organisieren.

”Reformer inom Islamiska republiken är omöjliga”

Det väsentliga av Shahriarens uttalanden — från torsdag 13 till söndag 30 augusti 2026. Två och en halv vecka då rialen kollapsade, pumparna sinade och Shahriaren slutade att enbart kräva regimens fall och började organisera dess blockering inifrån.

«En la República Islámica, la reforma es imposible»

Lo esencial de las intervenciones del Shahriar — del jueves 13 al domingo 30 de agosto de 2026. Dos semanas y media en las que el rial se derrumbó, los surtidores se secaron y el Shahriar dejó de limitarse a pedir la caída del régimen para empezar a organizar su bloqueo desde dentro.

Voici l’essentiel de ce que le Shahriar, Reza Pahlavi, a dit depuis notre dernière édition. Dix-sept jours d’un été où l’économie de l’occupant s’est disloquée en direct — le dollar au-delà de deux cents mille tomans, les files d’attente de nuit devant les stations-service — et où le message a changé de nature. Il ne s’agit plus seulement de dire que ce régime doit tomber : il s’agit de dire à chaque Iranien, y compris à ceux qui travaillent dans les bureaux de l’État, ce qu’ils ont à faire pour l’y aider. Et la période s’achève sur une réponse venue de l’intérieur des prisons.

Abadan : l’inimitié n’a pas commencé en 1357

Le 19 août, jour anniversaire de l’incendie criminel du Cinéma Rex d’Abadan — le 28 mordad 1357, plusieurs centaines de spectateurs brûlés vifs derrière des portes verrouillées, quelques mois avant la prise du pouvoir —, le Shahriar publie le texte le plus historiquement chargé de la période.

« Aujourd’hui, à l’anniversaire de l’effroyable crime du Cinéma Rex d’Abadan, nous honorons la mémoire des centaines de victimes innocentes de cette catastrophe. »

Puis vient la thèse, adressée explicitement à l’Occident :

« Un fait historique que beaucoup, dans le monde occidental, ignorent encore : les crimes des fondamentalistes islamiques et leur hostilité envers l’Iran, la culture iranienne et la vie moderne avaient commencé avant l’arrivée au pouvoir de la République islamique — et le crime du Cinéma Rex en est l’un des exemples les plus manifestes. »

Il ajoute la précision qui interdit toute lecture innocente :

« Ce n’est pas un hasard si les auteurs de ce crime ont, après la catastrophe de 57, obtenu rangs et positions dans la structure de la République islamique. »

Et il conclut par une consigne, plus que par un hommage :

« Cette histoire doit être racontée et enseignée. Pour comprendre la République islamique et son hostilité envers l’Iran et les Iraniens, il faut savoir que cette inimitié n’a pas commencé en bahman 1357 : la République islamique l’a convertie en pouvoir politique et en appareil d’État. »

C’est la distinction que ce journal s’efforce de tenir depuis sa première édition. L’idéologie n’est pas née avec le régime ; le régime lui a donné une police, une justice, des potences et un budget.

Le même jour, ses comptes officiels relaient une seconde prise de parole, d’un tout autre registre : le Shahriar suit de près l’agression dont a été victime à Los Angeles Foad Pashaei, secrétaire général du Parti constitutionnaliste d’Iran, à qui il souhaite un rétablissement complet — et il demande à la police et aux autorités de la ville une enquête « précise, complète et transparente ». La diaspora aussi est un terrain d’intimidation.

Ottawa : le front extérieur

Le 20 août, le Shahriar s’entretient en visioconférence avec Pierre Poilievre, chef du Parti conservateur du Canada.

« J’ai été heureux de rencontrer à nouveau Pierre Poilievre et de discuter de notre volonté commune de politiques occidentales sur l’Iran qui soutiennent le mouvement du peuple iranien pour se libérer de la République islamique. »

« Il a exprimé son engagement et celui de son parti en faveur d’un Iran laïc et démocratique, libéré de la dictature du régime actuel, et d’un processus d’élections libres et équitables par lequel les Iraniens décideront de leur avenir. »

Le Shahriar accepte publiquement l’invitation à se rendre de nouveau au Canada. Quelques jours plus tôt, lors d’une rencontre publique avec la communauté persanophone, Poilievre avait posé la ligne que le Shahriar défend depuis toujours : ce n’est pas le rôle des Canadiens ni d’aucun gouvernement étranger de dire aux Iraniens qui doit diriger leur pays. C’est exactement la limite que le Shahriar trace lui-même depuis des mois — le soutien, oui ; la tutelle, jamais.

Le carburant : la pénurie n’est pas celle du peuple

Le 22 août, alors que le régime prépare une hausse du prix de l’essence, le Shahriar publie un message long, en persan puis en anglais. C’est un réquisitoire économique, et il est charpenté.

« Mes chers compatriotes, la tentative de la République islamique d’augmenter le prix de l’essence a une fois de plus mis au jour son incompétence et le profond dérèglement structurel du secteur de l’énergie iranien sous ce régime. »

« Tandis que la République islamique dilapide les ressources du pays au profit de terroristes étrangers et de la répression intérieure, les responsables du régime et leurs affidés rivalisent pour piller la richesse nationale. Imposer au peuple une hausse du prix des carburants est une faute impardonnable et une trahison profonde. »

L’argument qui désarme la propagande officielle :

« On ne peut comparer le prix des carburants à celui d’autres pays quand les Iraniens gagnent leur revenu en rials massivement dévalués et vivent sous le seuil de pauvreté. »

Puis il nomme les responsables, ce que nul média intérieur ne peut faire :

« D’un côté, la mafia de contrebande du CGRI fait sortir chaque jour des dizaines de millions de litres des ressources de l’Iran, par camions-citernes, par pipelines et par les ports. De l’autre, la mafia automobile force les Iraniens à acheter des voitures mal fabriquées et énergivores. Incapable de résoudre le problème qu’elle a créé, cette secte criminelle utilise son appareil de propagande pour faire porter au peuple la responsabilité des pénuries, en présentant les Iraniens ordinaires comme responsables de la hausse de la consommation et de la contrebande. »

Et la conclusion, qui referme la boucle :

« La République islamique est un régime incompétent, corrompu et anti-iranien. Elle est elle-même la cause profonde de ce dérèglement et ne sera jamais capable d’y remédier. Le seul moyen de sauver l’Iran et de mettre fin à ce cycle destructeur est d’abattre ce régime dans son intégralité et d’établir un gouvernement national efficace. »

Fait notable, il ne s’arrête pas au diagnostic : il renvoie au Projet Prospérité de l’Iran, qui a préparé des plans de rééquilibrage entre production et consommation de carburant, « fondés sur les meilleures pratiques internationales éprouvées et sur l’expérience nationale de l’Iran », destinés à être appliqués pendant la transition qui suivra la chute. La veille et le lendemain, ses comptes officiels documentent une séance de travail du Shahriar avec les experts énergie et économie de ce projet. Le message n’est pas seulement un cri : c’est une annonce de relève.

Deux cent mille tomans : le chiffre qui clôt le débat

Le 23 août, le dollar franchit la barre des deux millions de rials. Le Shahriar en tire l’arithmétique la plus brutale de la période.

« Le prix du dollar américain a franchi aujourd’hui la barre des 2 000 000 de rials. Le dollar vaut aujourd’hui 28 571 fois ce qu’il valait quand la République islamique est arrivée au pouvoir. »

« Près de cinq décennies de corruption, de mauvaise gestion et d’incompétence sous la République islamique ont apporté au peuple iranien la pauvreté, le déclin économique et l’isolement. »

Vient alors la phrase qui donne son titre à cette édition, et qui ferme définitivement la porte à toute troisième voie :

« Cinq décennies d’expérience ont rendu une chose parfaitement claire : dans la République islamique, la réforme est impossible. »

Dans la version persane, il ajoute une image que la traduction anglaise abandonne, et qui vaut d’être gardée :

« Le train de l’Iran a déraillé des rails de la civilisation et du progrès en bahman 57 — et aujourd’hui la République islamique le précipite, toujours plus vite, vers le fond du ravin. »

Enfin, la nouveauté politique réelle de la quinzaine. Jusqu’ici, l’appel s’adressait à la nation en général. Il vise désormais une catégorie précise :

« Il est désormais du devoir de chaque Iranien, y compris les employés du gouvernement et les membres de la fonction publique du pays, de faire tout ce qui est possible pour entraver les actions destructrices du régime et affaiblir sa capacité à les poursuivre, contribuant ainsi à créer les conditions de son renversement et du salut de l’Iran. »

C’est un déplacement de doctrine. Le Shahriar ne demande plus seulement au peuple de descendre dans la rue : il demande à l’appareil administratif de l’occupant de ralentir, de gripper, de désobéir depuis l’intérieur. Ce sont les mêmes fonctionnaires que le régime paie en rials devenus sans valeur.

Ukraine : épaule contre épaule

Le 24 août, jour du trente-cinquième anniversaire de l’indépendance de l’Ukraine, le Shahriar publie un message court et sans ambiguïté.

« Je salue le peuple d’Ukraine à l’occasion du trente-cinquième anniversaire de son indépendance. En ce jour important, le peuple d’Iran se tient épaule contre épaule avec le peuple d’Ukraine dans son combat contre l’agression et l’occupation. Votre solidarité avec le peuple d’Iran dans sa lutte pour la liberté ne sera jamais oubliée. Nous nous souviendrons toujours de nos amis. Slava Ukraini. »

Le choix des mots — agression et occupation — n’est pas décoratif. C’est le vocabulaire que le Shahriar applique aussi à ce que subit l’Iran. Le lendemain, à Mayence, Iraniens et Ukrainiens se rassemblaient ensemble, drapeau au Lion et Soleil à côté du drapeau ukrainien.

Cent soixante voix depuis les prisons

Le 29 août, cent soixante prisonniers politiques et familles de victimes en quête de justice publient, depuis l’intérieur de l’Iran, une déclaration commune. Le Shahriar leur répond le soir même — et c’est le texte le plus chargé d’émotion de la période.

« Du fond du cœur, je remercie les cent soixante prisonniers politiques et les familles en quête de justice à l’intérieur de l’Iran qui, malgré le prix et les risques considérables qu’ils ont supportés, ont élevé la voix avec un tel courage. Votre fermeté est, pour moi comme pour tout Iranien épris de liberté et attaché à sa patrie, un motif de respect et de réconfort. »

Il reprend ensuite à son compte le mot d’ordre que ces prisonniers lui adressaient :

« Comme vous le soulignez dans votre message, nous avons aujourd’hui plus que jamais besoin d’unité dans le cadre de nos principes communs, de discipline, de sens des responsabilités et de concentration sur le salut de l’Iran — et aucune divergence, aucune querelle de marge ne doit nous éloigner de cet objectif essentiel. »

« Je crois que l’avenir de l’Iran appartient à tous les Iraniens, et que le chemin pour y parvenir passe par la mise de côté des divisions et par le fait de se tenir les uns auprès des autres. Cette solidarité nationale est précisément la force puissante qui finira par nous rendre victorieux et par libérer notre cher Iran. »

Le renversement de perspective mérite d’être noté. Ce ne sont pas des exilés qui appellent les prisonniers à tenir bon : ce sont des prisonniers qui, depuis les geôles de l’occupant, rappellent à la diaspora ses devoirs de discipline et d’unité. Le Shahriar ne fait que le relayer. Trois jours plus tôt, sept prisonniers de la prison de Shiban avaient publié une déclaration comparable — et deux d’entre eux ont aussitôt disparu.

Oslo : la mort du roi Harald V

Le 29 août également, le Shahriar présente ses condoléances pour la disparition du roi Harald V de Norvège, en persan et en anglais.

« Pendant plus de trois décennies, le roi Harald a servi son pays avec un sens du devoir, une dignité et un dévouement inébranlables envers le peuple norvégien. Dans les moments de célébration comme dans les jours de deuil national profond, il a été une présence stable et unificatrice, incarnant un esprit de continuité et de service. »

Il adresse ses condoléances au roi Haakon VIII, à la reine Sonja, à la famille royale et au peuple norvégien.

Le message est protocolaire, mais il n’est pas neutre : le Shahriar y décrit exactement la fonction qu’il revendique pour lui-même — une présence stable et unificatrice, au-dessus des divisions, dans les jours de deuil national. Six jours plus tôt, les Iraniens d’Oslo défilaient en soutien à sa conduite pour la transition.

Autour du Shahriar

Ce que ses comptes officiels ont documenté pendant cette quinzaine dessine le décor de ces prises de parole.

La Garde Javidan. Le 25 août, le bureau du Shahriar décrit pour la première fois publiquement la structure des réseaux de résistance intérieurs qui portent ce nom : pas de structure pyramidale ; des noyaux de trois à cinq personnes, formés sur la connaissance réelle et la confiance totale entre leurs membres ; indépendants, autosuffisants, sans rattachement à un centre organisateur. La campagne « Iran o Pas Migirim » est présentée comme le seul pont de communication avec ces noyaux autonomes. Une semaine plus tôt, les 17 et 18 août, les mêmes comptes documentaient au Mazandaran — à Nowshahr et Chalous — la fabrication et la distribution du drapeau au Lion et Soleil, et ce tract glissé sous un essuie-glace portant le nom de la Garde Javidan.

Les Javid Nâm. Le 20 août, le régime pend à Ispahan Ghaem Hosseini, dit Arian, vingt ans. Javid Nâm. Il est le cinquième exécuté du dossier de la place Alikhani — celui-là même dont nous rapportions, dans notre édition précédente, les deux pendaisons publiques du 28 juillet. Sept autres accusés restent sous le coup d’une sentence de mort. Le 23 août, Majid Adineh, l’un des visages du soulèvement de janvier, est exécuté à son tour. Javid Nâm. Le 25 août, Ali Hashemi, dix-huit ans, arrêté en dey 1404, perd la vie dans des circonstances suspectes à la prison d’Ispahan. Javid Nâm. La même semaine, on apprend la condamnation à mort d’Ali Pishvarzadeh, vingt-huit ans, athlète du Guilan, jugé sur des aveux extorqués sous la torture et sans avocat de son choix, et celle de Leila Abolhassani, quarante-trois ans, mère de deux enfants, dont le crime fut d’avoir filmé avec son téléphone l’incendie d’un magasin à Shahin-Shahr pendant le soulèvement de janvier.

Le bureau du Shahriar a également honoré les anniversaires de naissance de Javid Nâm Somayeh Bahrami, trente-trois ans, tombée le 18 dey 1404 à Borazjan, et de Javid Nâm Jannat Nejad-Ramezan, tombée le 19 dey 1404 à Rasht — sur la tombe de laquelle ses enfants ont allumé des bougies d’anniversaire.

La diaspora en mouvement. Düsseldorf, Stockholm, Oslo, Hambourg, Calgary, Auckland, Mayence : la quinzaine a été dense en rassemblements, contre la vague d’exécutions et en soutien à la conduite du Shahriar pour la transition. À Téhéran, des habitants ont affiché un portrait du Shahriar et de sa fille Noor, sous la légende : « Notre vote, c’est Pahlavi. »

Sept prisonniers de Shiban. Après la publication d’une déclaration de sept prisonniers politiques de la prison de Shiban, à Ahvaz, soutenant le Shahriar et sa conduite de la période de transition, deux d’entre eux — Ahmad Keyshams et Hamidreza Dorostkar — ont été transférés vers un lieu inconnu. On est sans nouvelles d’eux.

Dix-sept jours, sept prises de parole, une seule trajectoire. Le régime a essayé de faire payer aux Iraniens l’essence qu’il laisse sortir du pays par ses propres pipelines ; il a laissé la monnaie nationale perdre son dernier sens ; il a continué de pendre ceux de janvier. Le Shahriar en a tiré la conclusion qui manquait : puisque la réforme est impossible, ce n’est plus seulement dans la rue que se joue la chute, c’est aussi dans les bureaux, les guichets et les administrations de l’occupant. Un régime qui ne peut plus payer ses fonctionnaires ne peut plus compter sur eux.

Et la quinzaine se referme sur le signal le plus difficile à fabriquer : cent soixante prisonniers politiques qui, de l’intérieur des geôles, réclament l’unité de ceux qui sont dehors. Quand ce sont les captifs qui rappellent aux hommes libres de cesser leurs querelles, l’argument de la division n’a plus d’endroit où se tenir.

Iran o Pas Migirim. Javid Shah.

Sources de la semaine

Here is the essential of what the Shahriar, Reza Pahlavi, has said since our last edition. Seventeen days of a summer in which the occupier’s economy came apart in public view — the dollar past two hundred thousand tomans, overnight queues at the petrol stations — and in which the message changed in kind. It is no longer only a matter of saying that this regime must fall: it is a matter of telling every Iranian, including those who work in the offices of the state, what they can do to help bring that about. And the period closes with an answer that came from inside the prisons.

Abadan: the enmity did not begin in 1357

On 19 August, the anniversary of the arson at the Cinema Rex in Abadan — 28 Mordad 1357, several hundred cinemagoers burned alive behind locked doors, months before the seizure of power — the Shahriar published the most historically charged text of the period.

« Today, on the anniversary of the horrific crime at the Cinema Rex in Abadan, we honour the memory of the hundreds of innocent victims of that catastrophe. »

Then comes the thesis, addressed explicitly to the West:

« A historical fact that many in the Western world are still unaware of is that the crimes of Islamic fundamentalists and their hostility toward Iran, Iranian culture and modern life had begun before the Islamic Republic came to power — and the Cinema Rex crime is one of its clearest examples. »

He adds the detail that forecloses any innocent reading:

« It is no accident that the perpetrators of this crime obtained rank and position within the structure of the Islamic Republic after the catastrophe of ’57. »

And he closes with an instruction rather than a tribute:

« This history must be told and taught. To understand the Islamic Republic and its hostility toward Iran and Iranians, one must know that this enmity did not begin in Bahman 1357: the Islamic Republic converted it into political power and state machinery. »

This is the distinction this journal has worked to hold since its first edition. The ideology was not born with the regime; the regime gave it a police force, a judiciary, gallows and a budget.

The same day, his official accounts carried a second statement of an entirely different register: the Shahriar is following closely the assault suffered in Los Angeles by Foad Pashaei, Secretary General of the Constitutionalist Party of Iran, to whom he wishes a full recovery — and he calls on the city’s police and authorities to conduct a « precise, comprehensive and transparent » investigation. The diaspora, too, is a field of intimidation.

Ottawa: the external front

On 20 August, the Shahriar spoke by video link with Pierre Poilievre, leader of Canada’s Conservative Party.

« I was glad to meet again with Pierre Poilievre and discuss our shared desire for Western policies on Iran that support the Iranian people’s movement to liberate themselves from the Islamic Republic. »

« He expressed his and his party’s commitment to a secular, democratic Iran free from the dictatorship of the current regime and a process of free and fair elections in which Iranians decide their future. »

The Shahriar publicly accepted an invitation to visit Canada again. Days earlier, at a public meeting with the Persian-speaking community, Poilievre had set out the line the Shahriar has always defended: it is not the role of Canadians or any foreign government to tell Iranians who should run their country. That is precisely the limit the Shahriar draws himself — support, yes; tutelage, never.

Fuel: the shortage is not the people’s doing

On 22 August, as the regime prepared a rise in petrol prices, the Shahriar published a long message, first in Persian then in English. It is an economic indictment, and it is carefully built.

« My fellow compatriots, the Islamic Republic’s attempt to raise fuel prices has once again exposed its incompetence and the deep structural dysfunction of Iran’s energy sector under this regime. »

« While the Islamic Republic squanders the country’s resources on foreign terrorists and domestic repression, regime officials and their cronies compete to plunder the nation’s wealth. Meanwhile, the regime’s gross mismanagement has pushed families to the breaking point and driven Iranians deeper into poverty. Forcing higher fuel prices on the people is an unforgivable mistake and a profound betrayal. »

The argument that disarms the official propaganda:

« Fuel prices cannot be compared with those in other countries when Iranians earn their incomes in heavily devalued rials and live below the poverty line. »

Then he names those responsible, which no domestic outlet is able to do:

« On one side, the IRGC’s smuggling mafia traffics tens of millions of liters of Iran’s resources every day through tanker trucks, pipelines, and ports. On the other, the automotive mafia forces Iranians to buy poorly made, fuel-inefficient cars. Unable to solve the problem it has created, this criminal cult uses its propaganda apparatus to shift the blame for fuel shortages onto the people, portraying ordinary Iranians as responsible for rising consumption and fuel smuggling. »

And the conclusion, which closes the circle:

« The Islamic Republic is an incompetent, corrupt, and anti-Iranian regime. It is itself the root cause of this dysfunction and will never be capable of fixing it. The only way to save Iran and end this destructive cycle is to bring down this regime in its entirety and establish an effective national government. »

Notably, he does not stop at diagnosis. He points to the Iran Prosperity Project, which has prepared plans to bring fuel production and consumption back into balance, « drawing on proven international best practices and Iran’s own national experience, » to be implemented during the transition that follows the fall. The day before and the day after, his official accounts documented a working session between the Shahriar and that project’s energy and economics experts. The message is not only a cry: it is notice of a successor.

Two hundred thousand tomans: the figure that ends the debate

On 23 August, the dollar crossed two million rials. The Shahriar drew from it the most brutal arithmetic of the period.

« The price of the U.S. dollar crossed the 2,000,000-rial mark today. The dollar is now worth 28,571 times more than it was when the Islamic Republic came to power. »

« Nearly five decades of corruption, mismanagement, and incompetence under the Islamic Republic have brought poverty, economic decline, and isolation to the Iranian people. »

Then comes the sentence that gives this edition its title, and that shuts the door on any third way:

« Five decades of experience have made one thing clear: reform within the Islamic Republic is impossible.« 

In the Persian version he adds an image the English abandons, and it is worth keeping:

« Iran’s train left the rails of civilisation and progress in Bahman ’57 — and today the Islamic Republic is driving it, ever faster, to the bottom of the ravine. »

Finally, the genuine political novelty of the fortnight. Until now the call was addressed to the nation at large. It now targets a specific category:

« It is now the duty of every Iranian, including government employees and members of the country’s civil service, to do everything possible to obstruct the regime’s destructive actions and weaken its ability to continue them, helping create the conditions for its removal and for saving Iran. »

This is a doctrinal shift. The Shahriar is no longer only asking the people to take to the streets: he is asking the occupier’s own administrative machine to slow down, to seize up, to disobey from within. These are the same civil servants the regime pays in rials that have lost their meaning.

Ukraine: shoulder to shoulder

On 24 August, the thirty-fifth anniversary of Ukraine’s independence, the Shahriar published a short and unambiguous message.

« I salute the people of Ukraine on their 35th anniversary of Independence. On this important day the people of Iran stand shoulder to shoulder with the people of Ukraine in their fight against aggression and occupation. Your solidarity with the people of Iran as they struggle for freedom will never be forgotten. We will always remember our friends. Slava Ukraini. »

The choice of words — aggression and occupation — is not decorative. It is the vocabulary the Shahriar also applies to what Iran endures. The next day, in Mainz, Iranians and Ukrainians gathered together, the Lion and Sun flag beside the Ukrainian one.

One hundred and sixty voices from the prisons

On 29 August, one hundred and sixty political prisoners and justice-seeking families published a joint statement from inside Iran. The Shahriar answered that same evening — and it is the most emotionally charged text of the period.

« From the bottom of my heart, I thank the one hundred and sixty political prisoners and justice-seeking families inside Iran who, despite the heavy costs and dangers they have borne, have raised their voices with such courage. Your steadfastness is, for me and for every freedom-loving and patriotic Iranian, a source of respect and encouragement. »

He then takes up as his own the watchword those prisoners had addressed to him:

« As you emphasise in your message, today more than ever we need unity within the framework of our shared principles, discipline, responsibility, and focus on saving Iran — and no disagreement or side quarrel should draw us away from this essential goal. »

« I believe that Iran’s future belongs to all Iranians, and that the way to reach it runs through setting aside our divisions and standing beside one another. This national solidarity is precisely the powerful force that will finally make us victorious and set our beloved Iran free. »

The reversal of perspective is worth noting. These are not exiles urging prisoners to hold firm: these are prisoners, from inside the occupier’s cells, reminding the diaspora of its duty of discipline and unity. The Shahriar merely relays it. Three days earlier, seven prisoners at Shiban prison had issued a comparable statement — and two of them immediately disappeared.

Oslo: the death of King Harald V

Also on 29 August, the Shahriar offered his condolences on the passing of King Harald V of Norway, in Persian and in English.

« For more than three decades, King Harald served his country with an unwavering sense of duty, dignity, and devotion to the Norwegian people. Through moments of celebration and times of profound national sorrow, he was a steady and unifying presence, embodying a spirit of continuity and service. »

He extended his condolences to King Haakon VIII, Queen Sonja, the Royal Family and the people of Norway.

The message is protocol, but it is not neutral: the Shahriar describes in it precisely the function he claims for himself — a steady and unifying presence, above division, in days of national mourning. Six days earlier, Iranians in Oslo had marched in support of his leadership for the transition.

Around the Shahriar

What his official accounts documented over this fortnight sets the scene for these statements.

The Garde Javidan. On 25 August, the Shahriar’s office described publicly for the first time the structure of the internal resistance networks that bear this name: no pyramid; cells of three to five people, formed on genuine acquaintance and complete mutual trust; independent, self-sufficient, attached to no organising centre. The « Iran o Pas Migirim » campaign is presented as the only bridge of communication with these autonomous cells. A week earlier, on 17 and 18 August, the same accounts documented in Mazandaran — in Nowshahr and Chalous — the making and distribution of the Lion and Sun flag, and a leaflet bearing the name of the Garde Javidan tucked beneath a windscreen wiper.

The Javid Nâm. On 20 August, the regime hanged Ghaem Hosseini, known as Arian, twenty years old, in Isfahan. Javid Nâm. He is the fifth to be executed in the Alikhani Square case — the very case whose two public hangings of 28 July we reported in our previous edition. Seven other defendants remain under sentence of death. On 23 August, Majid Adineh, one of the faces of the January uprising, was executed in turn. Javid Nâm. On 25 August, Ali Hashemi, eighteen years old, arrested in Dey 1404, lost his life in suspicious circumstances at Isfahan prison. Javid Nâm. That same week came the death sentences of Ali Pishvarzadeh, twenty-eight, an athlete from Gilan, tried on confessions extracted under torture and without counsel of his choosing, and of Leila Abolhassani, forty-three, a mother of two, whose crime was to have filmed a shop fire on her phone in Shahin-Shahr during the January uprising.

The Shahriar’s office also marked the birthdays of Javid Nâm Somayeh Bahrami, thirty-three, who fell on 18 Dey 1404 in Borazjan, and of Javid Nâm Jannat Nejad-Ramezan, who fell on 19 Dey 1404 in Rasht — on whose grave her children lit birthday candles.

The diaspora in motion. Düsseldorf, Stockholm, Oslo, Hamburg, Calgary, Auckland, Mainz: the fortnight was dense with gatherings against the wave of executions and in support of the Shahriar’s leadership for the transition. In Tehran, residents put up a portrait of the Shahriar and his daughter Noor, captioned: « Our vote is Pahlavi.« 

Seven prisoners from Shiban. After seven political prisoners at Shiban prison in Ahvaz published a statement supporting the Shahriar and his leadership of the transition period, two of them — Ahmad Keyshams and Hamidreza Dorostkar — were transferred to an unknown location. Nothing has been heard of them since.

Seventeen days, seven statements, a single trajectory. The regime tried to make Iranians pay for the petrol it lets out of the country through its own pipelines; it let the national currency lose its last meaning; it went on hanging those of January. The Shahriar drew the conclusion that was missing: since reform is impossible, the fall is no longer played out only in the streets, but also in the offices, the counters and the administrations of the occupier. A regime that can no longer pay its civil servants can no longer count on them.

And the fortnight closes on the signal hardest of all to manufacture: one hundred and sixty political prisoners who, from inside the cells, call for unity among those who are outside. When it is the captives who remind free men to stop quarrelling, the argument for division has nowhere left to stand.

Iran o Pas Migirim. Javid Shah.

Sources of the week

این چکیده‌ای است از آنچه شهریار، رضا پهلوی، از زمان شماره پیشین ما گفته است. هفده روز از تابستانی که در آن اقتصاد اشغالگر در برابر چشم همگان از هم پاشید — دلار بالای دویست هزار تومان، صف‌های شبانه در برابر جایگاه‌های سوخت — و پیام نیز ماهیت خود را تغییر داد. دیگر تنها سخن از این نیست که این رژیم باید برود: سخن از این است که به هر ایرانی، از جمله کسانی که در ادارات حکومت کار می‌کنند، گفته شود برای این کار چه باید بکنند. و این دوره با پاسخی از درون زندان‌ها بسته می‌شود.

آبادان: این دشمنی در ۵۷ آغاز نشد

روز ۱۹ اوت، سالروز آتش‌سوزی جنایتکارانه سینما رکس آبادان — ۲۸ مرداد ۱۳۵۷، صدها تماشاگر پشت درهای قفل‌شده زنده‌زنده سوختند، چند ماه پیش از تصرف قدرت — شهریار سنگین‌ترین متن تاریخی این دوره را منتشر کرد.

«امروز، در سالروز جنایت هولناک سینما رکس آبادان، یاد صدها قربانی بی‌گناه این فاجعه را گرامی می‌داریم.»

سپس تز اصلی می‌آید، که آشکارا خطاب به غرب است:

«یک واقعیت تاریخی که بسیاری در جهان غرب هنوز از آن آگاه نیستند این است که جنایات بنیادگرایان اسلامی و دشمنی آنان با ایران، فرهنگ ایرانی و زندگی مدرن، پیش از روی کار آمدن جمهوری اسلامی آغاز شده بود، و جنایت سینما رکس یکی از آشکارترین نمونه‌های آن است.»

و نکته‌ای می‌افزاید که راه هر خوانش ساده‌انگارانه را می‌بندد:

«اتفاقی نیست که عاملان این جنایت پس از فاجعه ۵۷ در ساختار جمهوری اسلامی به مقام و موقعیت رسیدند.»

و در پایان، نه با یک ادای احترام، بلکه با یک دستورالعمل:

«این تاریخ باید گفته و آموزش داده شود. برای فهم جمهوری اسلامی و دشمنی آن با ایران و ایرانی، باید دانست که این دشمنی در بهمن ۱۳۵۷ آغاز نشد، بلکه جمهوری اسلامی آن را به قدرت سیاسی و حکومتی تبدیل کرد.»

این همان تمایزی است که این روزنامه از نخستین شماره خود کوشیده است پاس بدارد. ایدئولوژی با این رژیم زاده نشد؛ این رژیم به آن پلیس، دستگاه قضایی، چوبه‌دار و بودجه داد.

همان روز، حساب‌های رسمی او سخن دیگری از جنسی کاملاً متفاوت منتشر کردند: شهریار حادثه‌ای را که برای فؤاد پاشایی، دبیرکل حزب مشروطه ایران، در لس‌آنجلس رخ داده است پیگیری می‌کند و برای او آرزوی بهبودی کامل دارد — و از پلیس و مقام‌های مسئول آن شهر خواستار تحقیقاتی «دقیق، جامع و شفاف» است. دیاسپورا نیز میدان ارعاب است.

اوتاوا: جبهه بیرونی

روز ۲۰ اوت، شهریار در دیداری مجازی با پیر پالیو، رهبر حزب محافظه‌کار کانادا، گفت‌وگو کرد.

«خوشحال شدم که بار دیگر با پیر پالیو دیدار کردم و درباره خواست مشترک‌مان برای سیاست‌های غربی در قبال ایران که از جنبش مردم ایران برای رهایی از جمهوری اسلامی حمایت کند، گفت‌وگو کردیم.»

«او تعهد خود و حزبش را به ایرانی سکولار و دموکراتیک، رها از دیکتاتوری رژیم کنونی، و به فرایند انتخاباتی آزاد و منصفانه که در آن ایرانیان درباره آینده خود تصمیم بگیرند، ابراز کرد.»

شهریار دعوت به سفر دوباره به کانادا را علناً پذیرفت. چند روز پیش از آن، پالیو در نشستی عمومی با جامعه فارسی‌زبان، همان خطی را ترسیم کرده بود که شهریار همواره از آن دفاع کرده است: نقش کانادایی‌ها یا هیچ دولت خارجی نیست که به ایرانیان بگویند چه کسی باید کشورشان را اداره کند. این دقیقاً همان مرزی است که شهریار خود ماه‌هاست ترسیم می‌کند — حمایت، آری؛ قیمومت، هرگز.

سوخت: کمبود، کارِ مردم نیست

روز ۲۲ اوت، در حالی که رژیم افزایش قیمت بنزین را تدارک می‌دید، شهریار پیامی بلند منتشر کرد، نخست به فارسی و سپس به انگلیسی. این یک کیفرخواست اقتصادی است، و ساختاری استوار دارد.

«هم‌میهنان عزیز، تلاش جمهوری اسلامی برای افزایش قیمت بنزین، بار دیگر بی‌کفایتی و نابسامانی ساختاری بازار انرژی ایران تحت سلطه این رژیم را آشکار کرده است.»

«در شرایطی که جمهوری اسلامی منابع کشور را صرف تروریست‌های خارجی و سرکوبگران داخلی می‌کند، مقامات نظام و نزدیکانشان در غارت اموال ملی با یکدیگر رقابت می‌کنند و بی‌کفایتی رژیم در اداره کشور کمر خانوارها را شکسته و ایرانیان را فقیر کرده است. تحمیل افزایش قیمت سوخت به مردم، اشتباهی نابخشودنی و خیانتی بزرگ است.»

استدلالی که تبلیغات رسمی را خلع سلاح می‌کند:

«نمی‌توان بهای سوخت را با کشورهای دیگر مقایسه کرد، در حالی که درآمد ایرانیان به ریال و زیر خط فقر است.»

سپس مسئولان را نام می‌برد، کاری که هیچ رسانه‌ای در داخل نمی‌تواند بکند:

«از یک سو، مافیای قاچاق سپاه روزانه ده‌ها میلیون لیتر سرمایه ایران را از طریق تانکر، خط لوله و اسکله قاچاق می‌کند و از سوی دیگر، مافیای خودرو، خودروهای بی‌کیفیت و پرمصرف را به ملت تحمیل می‌کند. این فرقه تبهکار که قادر به حل مشکل نیست، از طریق دستگاه پروپاگاندای خود بار کمبود سوخت را بر دوش مردم می‌گذارد و آنها را عامل افزایش مصرف و قاچاق سوخت معرفی می‌کند.»

و نتیجه‌گیری، که دایره را می‌بندد:

«جمهوری اسلامی، رژیمی بی‌کفایت، فاسد و ضدایرانی است که خود ریشه این نابسامانی‌هاست و هرگز قادر به حل آنها نخواهد بود. تنها راه نجات ایران و پایان این چرخه ویرانگر، برانداختن کامل این رژیم و استقرار دولتی ملی و کارآمد است.»

نکته درخور توجه آنکه او در تشخیص متوقف نمی‌شود: به «پروژه شکوفایی ایران» ارجاع می‌دهد که برنامه‌هایی روشن برای ایجاد توازن میان تولید و مصرف سوخت تدوین کرده است، «بر پایه بهترین شیوه‌های آزموده‌شده جهانی و تجربه ملی ایران»، که پس از سقوط رژیم و در دوران گذار اجرایی خواهند شد. روز پیش و روز پس از آن، حساب‌های رسمی او نشستی کاری میان شهریار و کارشناسان انرژی و اقتصاد این پروژه را مستند کردند. این پیام تنها یک فریاد نیست: اعلام آمادگی برای جانشینی است.

دویست هزار تومان: عددی که بحث را می‌بندد

روز ۲۳ اوت، دلار از مرز دو میلیون ریال گذشت. شهریار بی‌رحمانه‌ترین حساب‌وکتاب این دوره را از آن بیرون کشید.

«قیمت دلار امروز از مرز ۲۰۰،۰۰۰ تومان گذشت. امروز قیمت دلار ۲۸،۵۷۱ برابر زمانی است که جمهوری اسلامی به قدرت رسید.»

«حاصل نزدیک به پنج دهه حاکمیت فساد و ناکارآمدی در جمهوری اسلامی، فقر، فساد و انزوا برای ملت ایران بوده است.»

و آنگاه جمله‌ای می‌آید که عنوان این شماره از آن گرفته شده، و در را بر هر راه سومی می‌بندد:

«تجربه این پنج دهه یک مسئله را برای همه روشن کرده است: در جمهوری اسلامی اصلاح ممکن نیست.»

و تصویری که در متن فارسی آمده و ترجمه انگلیسی آن را رها کرده است، و ارزش نگاه‌داشتن دارد:

«قطار ایران در بهمن ۵۷ از ریل تمدن و پیشرفت خارج شد و امروز جمهوری اسلامی آن را با سرعت هرچه بیشتر به ته دره هدایت می‌کند.»

و سرانجام، نوآوری سیاسی واقعی این دو هفته. تا امروز، فراخوان خطاب به ملت به‌طور کلی بود. اکنون گروهی مشخص را هدف می‌گیرد:

«امروز وظیفه تک‌تک ایرانیان از جمله کارمندان دولت و بدنه اداری کشور این است که به هر شکل ممکن با اخلال در فعالیت‌های مخرب جمهوری اسلامی و تضعیف آن، زمینه برکنار کردن رژیم و نجات ایران را فراهم کنند.»

این یک جابه‌جایی در دکترین است. شهریار دیگر تنها از مردم نمی‌خواهد به خیابان بیایند: از دستگاه اداری اشغالگر می‌خواهد کند شود، گیر کند، از درون نافرمانی کند. اینان همان کارمندانی هستند که رژیم حقوقشان را به ریالی می‌پردازد که معنای خود را از دست داده است.

اوکراین: شانه‌به‌شانه

روز ۲۴ اوت، سی‌وپنجمین سالگرد استقلال اوکراین، شهریار پیامی کوتاه و بی‌ابهام منتشر کرد.

«به مردم اوکراین در سی‌وپنجمین سالگرد استقلال‌شان درود می‌فرستم. در این روز مهم، مردم ایران شانه‌به‌شانه مردم اوکراین در نبردشان علیه تجاوز و اشغال ایستاده‌اند. همبستگی شما با مردم ایران در مبارزه‌شان برای آزادی هرگز فراموش نخواهد شد. ما همیشه دوستان‌مان را به یاد خواهیم داشت. جاوید اوکراین.»

انتخاب واژگان — تجاوز و اشغال — تزیینی نیست. این همان واژگانی است که شهریار درباره آنچه بر ایران می‌رود نیز به کار می‌برد. روز بعد، در ماینتس، ایرانیان و اوکراینی‌ها در کنار هم گرد آمدند، پرچم شیر و خورشید در کنار پرچم اوکراین.

صد و شصت صدا از درون زندان‌ها

روز ۲۹ اوت، صد و شصت زندانی سیاسی و خانواده دادخواه از درون ایران بیانیه‌ای مشترک منتشر کردند. شهریار همان شب پاسخ داد — و این پرشورترین متن این دوره است.

«از صمیم قلب از ۱۶۰ زندانی سیاسی و خانواده‌های دادخواه داخل ایران که با وجود هزینه‌ها و خطرات سنگینی که متحمل شده‌اند، چنین شجاعانه صدای خود را بلند کرده‌اند، سپاسگزارم. ایستادگی شما برای من و برای هر ایرانی آزادی‌خواه و میهن‌پرست، مایه احترام و دلگرمی است.»

سپس شعاری را که آن زندانیان خطاب به او نوشته بودند، از آنِ خود می‌کند:

«همان‌طور که شما در پیام خود تأکید کرده‌اید، ما امروز بیش از همیشه به اتحاد در چارچوب اصول مشترک‌مان، انضباط، مسئولیت‌پذیری، و تمرکز بر نجات ایران نیاز داریم، و هیچ اختلاف‌نظر یا حاشیه‌ای نباید ما را از این هدف مهم دور کند.»

«من باور دارم که آینده ایران متعلق به همه ایرانیان است و راه رسیدن به آن، از کنار گذاشتن اختلافات و ایستادن در کنار یکدیگر می‌گذرد. این همبستگی ملی، همان نیروی قدرتمندی است که سرانجام ما را پیروز، و ایران عزیزمان را آزاد خواهد کرد.»

این وارونگی چشم‌انداز درخور توجه است. این تبعیدیان نیستند که زندانیان را به پایداری فرا می‌خوانند: این زندانیان‌اند که از درون سلول‌های اشغالگر، دیاسپورا را به وظیفه انضباط و اتحاد یادآوری می‌کنند. شهریار تنها آن را بازتاب می‌دهد. سه روز پیش‌تر، هفت زندانی زندان شیبان بیانیه‌ای مشابه منتشر کرده بودند — و دو تن از آنان بی‌درنگ ناپدید شدند.

اسلو: درگذشت پادشاه هارالد پنجم

باز هم در ۲۹ اوت، شهریار درگذشت هارالد پنجم، پادشاه نروژ را به فارسی و انگلیسی تسلیت گفت.

«پادشاه هارالد بیش از سه دهه با احساس مسئولیتی عمیق، وقار و تعهدی خدشه‌ناپذیر به مردم نروژ و به کشور خود خدمت کرد. او چه در لحظات شادی و جشن و چه در روزهای اندوه عمیق ملی، حضوری پایدار و وحدت‌بخش داشت و نمادی از تداوم و خدمتگزاری به ملت بود.»

او مراتب تسلیت خود را به اعلیحضرت هاکون هشتم، علیاحضرت ملکه سونیا، خانواده پادشاهی و مردم نروژ ابراز داشت.

این پیام تشریفاتی است، اما بی‌طرف نیست: شهریار در آن دقیقاً همان کارکردی را وصف می‌کند که برای خود قائل است — حضوری پایدار و وحدت‌بخش، فراتر از اختلافات، در روزهای سوگ ملی. شش روز پیش‌تر، ایرانیان اسلو در حمایت از رهبری او برای دوران گذار راهپیمایی کرده بودند.

پیرامون شهریار

آنچه حساب‌های رسمی او در این دو هفته مستند کردند، صحنه این سخنان را ترسیم می‌کند.

گارد جاویدان. روز ۲۵ اوت، دفتر شهریار برای نخستین بار ساختار شبکه‌های مقاومت داخلی را که این نام را بر خود دارند علناً توصیف کرد: بدون ساختار هرمی؛ هسته‌هایی از سه تا پنج نفر، بر اساس شناخت واقعی و اعتماد کامل اعضا به یکدیگر؛ مستقل و خودکفا، بدون وابستگی به مرکزی خاص. کارزار «ایران را پس می‌گیریم» تنها پل ارتباطی با این هسته‌های مستقل معرفی شده است. یک هفته پیش‌تر، در ۱۷ و ۱۸ اوت، همین حساب‌ها در مازندران — در نوشهر و چالوس — ساخت و توزیع پرچم شیر و خورشید را مستند کرده بودند، و آن برگه‌ای را که زیر برف‌پاک‌کن خودرویی گذاشته شده بود و نام گارد جاویدان بر آن نقش داشت.

جاویدنامان. روز ۲۰ اوت، رژیم قائم حسینی، معروف به آرین، بیست ساله را در اصفهان اعدام کرد. جاویدنام. او پنجمین اعدام‌شده پرونده میدان علیخانی است — همان پرونده‌ای که دو اعدام علنی ۲۸ ژوئیه آن را در شماره پیشین گزارش کردیم. هفت متهم دیگر همچنان زیر حکم اعدام‌اند. روز ۲۳ اوت، مجید آدینه، یکی از چهره‌های خیزش دی، به نوبه خود اعدام شد. جاویدنام. روز ۲۵ اوت، علی هاشمی، هجده ساله، که در دی ۱۴۰۴ بازداشت شده بود، در زندان اصفهان به‌طور مشکوکی جان باخت. جاویدنام. در همان هفته، حکم اعدام علی پیشه‌ورزاده، بیست‌وهشت ساله، ورزشکار اهل گیلان، که بر پایه اعترافات اجباری زیر شکنجه و بدون دسترسی به وکیل منتخب محاکمه شده بود، و حکم لیلا ابوالحسنی، چهل‌وسه ساله، مادر دو فرزند، که جرمش فیلم‌برداری با تلفن همراه از آتش‌سوزی یک مغازه در شاهین‌شهر در جریان خیزش دی بود، اعلام شد.

دفتر شهریار همچنین زادروز جاویدنام سمیه بهرامی، سی‌وسه ساله، که ۱۸ دی ۱۴۰۴ در برازجان جان باخت، و جاویدنام جنت نژادرمضان را که ۱۹ دی ۱۴۰۴ در رشت جان باخت — و فرزندانش بر مزار او شمع تولد روشن کردند — گرامی داشت.

دیاسپورا در حرکت. دوسلدورف، استکهلم، اسلو، هامبورگ، کلگری، اوکلند، ماینتس: این دو هفته پر از گردهمایی بود، در اعتراض به موج اعدام‌ها و در حمایت از رهبری شهریار برای دوران گذار. در تهران، شهروندان پوستری از شهریار و دخترش نور نصب کردند، با این نوشته: «رأی ما پهلوی است.»

هفت زندانی شیبان. پس از انتشار بیانیه هفت زندانی سیاسی زندان شیبان اهواز در حمایت از شهریار و رهبری او برای دوران گذار، دو تن از آنان — احمد کی‌شمس و حمیدرضا درستکار — به مکانی نامعلوم منتقل شدند. از سرنوشت آنان خبری در دست نیست.

هفده روز، هفت سخن، یک مسیر. رژیم کوشید بهای بنزینی را که خود از طریق خطوط لوله‌اش از کشور خارج می‌کند بر دوش ایرانیان بگذارد؛ گذاشت پول ملی آخرین معنای خود را از دست بدهد؛ به اعدام جوانان دی ادامه داد. شهریار نتیجه‌ای را که جا مانده بود گرفت: چون اصلاح ممکن نیست، سقوط دیگر تنها در خیابان رقم نمی‌خورد، بلکه در ادارات، باجه‌ها و دستگاه اداری اشغالگر نیز رقم می‌خورد. رژیمی که دیگر نمی‌تواند حقوق کارمندانش را بپردازد، دیگر نمی‌تواند روی آنان حساب کند.

و این دو هفته با نشانه‌ای بسته می‌شود که ساختن آن از همه دشوارتر است: صد و شصت زندانی سیاسی که از درون سلول‌ها، خواستار اتحاد کسانی می‌شوند که بیرون‌اند. آنجا که اسیران به آزادگان یادآوری می‌کنند که دست از نزاع بردارند، دیگر جایی برای استدلالِ تفرقه نمی‌ماند.

ایران را پس می‌گیریم. جاوید شاه.

منابع این هفته

הנה עיקר מה שאמר השהריאר, רזא פהלווי, מאז המהדורה הקודמת שלנו. שבעה־עשר ימים של קיץ שבו כלכלת הכובש התפרקה לעיני כול — הדולר מעל מאתיים אלף טומאן, תורים לילִיים בתחנות הדלק — ושבו המסר שינה את טיבו. אין מדובר עוד רק באמירה שהמשטר הזה חייב ליפול: מדובר באמירה לכל איראני, ובכללם אלה העובדים במשרדי המדינה, מה עליהם לעשות כדי לסייע לכך. והתקופה נחתמת בתשובה שבאה מתוך בתי הכלא.

אבאדאן: העוינות לא החלה ב־1357

ב־19 באוגוסט, יום השנה להצתת קולנוע רקס באבאדאן — 28 במורדאד 1357, מאות צופים נשרפו חיים מאחורי דלתות נעולות, חודשים לפני תפיסת השלטון — פרסם השהריאר את הטקסט הטעון ביותר מבחינה היסטורית בתקופה זו.

«היום, ביום השנה לפשע המחריד בקולנוע רקס באבאדאן, אנו מנציחים את זכרם של מאות הקורבנות החפים מפשע של האסון הזה.»

ואז מגיעה הטענה, המופנית במפורש אל המערב:

«עובדה היסטורית שרבים בעולם המערבי עדיין אינם מודעים לה היא שפשעי הפונדמנטליסטים האסלאמיים ועוינותם כלפי איראן, התרבות האיראנית והחיים המודרניים החלו לפני עליית הרפובליקה האסלאמית לשלטון — ופשע קולנוע רקס הוא אחת הדוגמאות הברורות ביותר לכך.»

והוא מוסיף את הפרט השולל כל קריאה תמימה:

«אין זה מקרה שמבצעי הפשע הזה זכו, לאחר אסון 57, לדרגות ולעמדות בתוך מבנה הרפובליקה האסלאמית.»

והוא חותם בהוראה, לא בהספד:

«יש לספר את ההיסטוריה הזאת וללמד אותה. כדי להבין את הרפובליקה האסלאמית ואת עוינותה לאיראן ולאיראנים, יש לדעת שהעוינות הזאת לא החלה בבהמן 1357: הרפובליקה האסלאמית היא שהמירה אותה לכוח פוליטי ולמנגנון שלטוני.»

זו ההבחנה שעיתון זה מבקש לשמור עליה מאז מהדורתו הראשונה. האידאולוגיה לא נולדה עם המשטר; המשטר נתן לה משטרה, מערכת משפט, גרדומים ותקציב.

באותו יום עצמו פרסמו חשבונותיו הרשמיים אמירה שנייה מסוג אחר לגמרי: השהריאר עוקב מקרוב אחר התקיפה שספג בלוס אנג’לס פואד פאשאיי, המזכיר הכללי של המפלגה החוקתית של איראן, ומאחל לו החלמה מלאה — והוא קורא למשטרת העיר ולרשויותיה לנהל חקירה «מדויקת, מקיפה ושקופה». גם התפוצה היא זירת הפחדה.

אוטווה: החזית החיצונית

ב־20 באוגוסט שוחח השהריאר בווידאו עם פייר פוליאב, מנהיג המפלגה השמרנית של קנדה.

«שמחתי להיפגש שוב עם פייר פוליאב ולדון ברצוננו המשותף במדיניות מערבית כלפי איראן התומכת בתנועת העם האיראני לשחרר את עצמו מן הרפובליקה האסלאמית.»

«הוא הביע את מחויבותו ואת מחויבות מפלגתו לאיראן חילונית ודמוקרטית, משוחררת מדיקטטורת המשטר הנוכחי, ולתהליך של בחירות חופשיות והוגנות שבו האיראנים יכריעו את עתידם.»

השהריאר קיבל בפומבי הזמנה לבקר שוב בקנדה. ימים אחדים קודם לכן, במפגש ציבורי עם הקהילה דוברת הפרסית, שרטט פוליאב את הקו שהשהריאר מגן עליו מאז ומתמיד: אין זה תפקידם של הקנדים או של ממשלה זרה כלשהי לומר לאיראנים מי צריך לנהל את ארצם. זהו בדיוק הגבול שהשהריאר משרטט בעצמו זה חודשים — תמיכה, כן; חסות, לעולם לא.

דלק: המחסור אינו מעשה ידי העם

ב־22 באוגוסט, בעוד המשטר מכין העלאת מחיר בנזין, פרסם השהריאר מסר ארוך, תחילה בפרסית ואחר כך באנגלית. זהו כתב אישום כלכלי, והוא בנוי היטב.

«בני עמי היקרים, ניסיון הרפובליקה האסלאמית להעלות את מחירי הדלק חשף פעם נוספת את חוסר יכולתה ואת התפקוד הלקוי והמבני העמוק של מגזר האנרגיה האיראני תחת משטר זה.»

«בעוד הרפובליקה האסלאמית מבזבזת את משאבי המדינה על טרוריסטים זרים ועל דיכוי פנימי, פקידי המשטר ומקורביהם מתחרים בביזת עושר האומה. בה בעת, הניהול הכושל של המשטר דחף משפחות אל נקודת השבירה ושקע את האיראנים עמוק יותר בעוני. כפיית מחירי דלק גבוהים על העם היא טעות בלתי נסלחת ובגידה עמוקה.»

הטיעון המפרק את התעמולה הרשמית:

«אי אפשר להשוות מחירי דלק לאלה שבמדינות אחרות כשהאיראנים משתכרים בריאלים שערכם נשחק קשות וחיים מתחת לקו העוני.»

ואז הוא נוקב בשמות האחראים, דבר שאף כלי תקשורת פנימי אינו יכול לעשות:

«מצד אחד, מאפיית ההברחות של משמרות המהפכה מבריחה עשרות מיליוני ליטרים ממשאבי איראן מדי יום, במכליות, בצינורות ובנמלים. מן הצד האחר, מאפיית הרכב כופה על האיראנים לקנות מכוניות מיוצרות ברשלנות ובזבזניות בדלק. בהיותה חסרת יכולת לפתור את הבעיה שיצרה, משתמשת הכת הפושעת הזאת במנגנון התעמולה שלה כדי להטיל על העם את האשמה במחסור בדלק, ולהציג את האיראנים הפשוטים כאחראים לעליית הצריכה ולהברחת הדלק.»

והמסקנה, הסוגרת את המעגל:

«הרפובליקה האסלאמית היא משטר חסר יכולת, מושחת ואנטי־איראני. היא עצמה שורש התקלה הזאת ולעולם לא תוכל לתקנה. הדרך היחידה להציל את איראן ולסיים את המעגל ההרסני הזה היא להפיל את המשטר הזה כולו ולכונן ממשלה לאומית יעילה.»

ראוי לציין שהוא אינו עוצר באבחנה. הוא מפנה אל «פרויקט השגשוג של איראן», שהכין תוכניות להשבת האיזון בין ייצור הדלק לצריכתו, «המבוססות על שיטות עבודה בינלאומיות מיטביות ומוכחות ועל ניסיונה הלאומי של איראן», שייושמו בתקופת המעבר שלאחר הנפילה. יום לפני כן ויום אחריו תיעדו חשבונותיו הרשמיים ישיבת עבודה בין השהריאר לבין מומחי האנרגיה והכלכלה של הפרויקט. המסר אינו רק זעקה: הוא הודעה על חלופה.

מאתיים אלף טומאן: המספר שסוגר את הוויכוח

ב־23 באוגוסט חצה הדולר את רף שני מיליון הריאלים. השהריאר הפיק מכך את החשבון הברוטלי ביותר של התקופה.

«מחיר הדולר האמריקאי חצה היום את רף 2,000,000 הריאלים. הדולר שווה כיום פי 28,571 ממה שהיה שווה כשהרפובליקה האסלאמית עלתה לשלטון.»

«כמעט חמישה עשורים של שחיתות, ניהול כושל וחוסר יכולת תחת הרפובליקה האסלאמית הביאו לעם האיראני עוני, שקיעה כלכלית ובידוד.»

ואז מגיע המשפט שממנו נגזרת כותרת מהדורה זו, והוא סוגר את הדלת בפני כל דרך שלישית:

«חמישה עשורים של ניסיון הבהירו דבר אחד: רפורמה בתוך הרפובליקה האסלאמית היא בלתי אפשרית.»

בגרסה הפרסית הוא מוסיף דימוי שהאנגלית זנחה, וכדאי לשמרו:

«רכבת איראן ירדה מפסי הציוויליזציה וההתקדמות בבהמן 57 — והיום הרפובליקה האסלאמית מדרדרת אותה, מהר ומהר יותר, אל תחתית התהום.»

ולבסוף, החידוש הפוליטי האמיתי של השבועיים. עד כה הופנתה הקריאה אל האומה בכללותה. כעת היא מכוונת אל קבוצה מוגדרת:

«כעת זו חובתו של כל איראני, לרבות עובדי הממשלה וחברי השירות הציבורי של המדינה, לעשות כל שביכולתו כדי לשבש את פעולותיו ההרסניות של המשטר ולהחליש את יכולתו להמשיך בהן, ובכך לסייע ליצור את התנאים להדחתו ולהצלת איראן.»

זהו שינוי דוקטרינה. השהריאר אינו מבקש עוד רק מן העם לצאת לרחוב: הוא מבקש ממנגנון המינהל של הכובש להאט, להיתקע, לסרב פקודה מבפנים. אלה אותם פקידים שהמשטר משלם להם בריאלים שאיבדו את משמעותם.

אוקראינה: כתף אל כתף

ב־24 באוגוסט, יום השנה השלושים וחמישה לעצמאות אוקראינה, פרסם השהריאר מסר קצר וחד־משמעי.

«אני מברך את עם אוקראינה ביום השנה ה־35 לעצמאותו. ביום חשוב זה עומד עם איראן כתף אל כתף עם עם אוקראינה במאבקו נגד תוקפנות וכיבוש. סולידריותכם עם עם איראן במאבקו לחירות לא תישכח לעולם. תמיד נזכור את ידידינו. סלאבה אוקראייני.»

בחירת המילים — תוקפנות וכיבוש — אינה קישוט. זהו אוצר המילים שהשהריאר מחיל גם על מה שאיראן עוברת. למחרת, במיינץ, התכנסו איראנים ואוקראינים יחד, דגל האריה והשמש לצד הדגל האוקראיני.

מאה ושישים קולות מתוך בתי הכלא

ב־29 באוגוסט פרסמו מאה ושישים אסירים פוליטיים ומשפחות מבקשות צדק הצהרה משותפת מתוך איראן. השהריאר השיב באותו ערב — וזהו הטקסט הטעון ביותר רגשית בתקופה זו.

«מקרב לב אני מודה למאה ושישים האסירים הפוליטיים ולמשפחות מבקשות הצדק בתוך איראן אשר, חרף המחירים והסכנות הכבדים שנשאו, הרימו את קולם באומץ כזה. עמידתכם האיתנה היא עבורי ועבור כל איראני אוהב חירות ואוהב מולדת מקור לכבוד ולעידוד.»

ואז הוא מאמץ לעצמו את הקריאה שאותם אסירים הפנו אליו:

«כפי שאתם מדגישים במסרכם, היום יותר מתמיד אנו זקוקים לאחדות במסגרת עקרונותינו המשותפים, למשמעת, לאחריות ולהתמקדות בהצלת איראן — ואל לשום מחלוקת או ריב שוליים להרחיק אותנו מן המטרה המהותית הזאת.»

«אני מאמין שעתידה של איראן שייך לכל האיראנים, ושהדרך להגיע אליו עוברת בהנחת המחלוקות בצד ובעמידה זה לצד זה. הסולידריות הלאומית הזאת היא בדיוק הכוח האדיר שיביא אותנו בסופו של דבר לניצחון וישחרר את איראן היקרה שלנו.»

היפוך נקודת המבט ראוי לציון. אין אלה גולים הקוראים לאסירים להחזיק מעמד: אלה אסירים אשר, מתוך תאי הכובש, מזכירים לתפוצה את חובת המשמעת והאחדות. השהריאר רק מעביר זאת הלאה. שלושה ימים קודם לכן פרסמו שבעה אסירים בכלא שיבּאן הצהרה דומה — ושניים מהם נעלמו מיד.

אוסלו: מותו של המלך הראלד החמישי

גם ב־29 באוגוסט הביע השהריאר תנחומים על מותו של המלך הראלד החמישי מנורווגיה, בפרסית ובאנגלית.

«במשך יותר משלושה עשורים שירת המלך הראלד את ארצו בתחושת חובה, כבוד ומסירות בלתי מתפשרים לעם הנורווגי. ברגעי חגיגה ובימי אבל לאומי עמוק כאחד היה נוכחות יציבה ומאחדת, שגילמה רוח של המשכיות ושירות.»

הוא הביע את תנחומיו למלך האקון השמיני, למלכה סוניה, לבית המלוכה ולעם הנורווגי.

המסר פרוטוקולרי, אך אינו ניטרלי: השהריאר מתאר בו בדיוק את התפקיד שהוא תובע לעצמו — נוכחות יציבה ומאחדת, מעל למחלוקות, בימי אבל לאומי. שישה ימים קודם לכן צעדו האיראנים באוסלו בתמיכה בהנהגתו לתקופת המעבר.

סביב השהריאר

מה שתיעדו חשבונותיו הרשמיים בשבועיים אלה משרטט את הרקע לאמירות הללו.

גארד ג’אווידאן. ב־25 באוגוסט תיאר לשכת השהריאר לראשונה בפומבי את מבנה רשתות ההתנגדות הפנימיות הנושאות שם זה: ללא מבנה פירמידלי; תאים של שלושה עד חמישה אנשים, הנוצרים על בסיס היכרות אמיתית ואמון מלא בין החברים; עצמאיים, מספקים את עצמם, בלא כפיפות למרכז מארגן כלשהו. מסע «איראן או פאס מיגירים» מוצג כגשר התקשורת היחיד אל התאים העצמאיים הללו. שבוע קודם לכן, ב־17 וב־18 באוגוסט, תיעדו אותם חשבונות במאזנדראן — בנושהר ובצ’אלוס — את ייצור דגל האריה והשמש והפצתו, ואת אותו כרוז שנתחב מתחת למגב של מכונית ונשא את שם גארד ג’אווידאן.

הג’אוויד נאם. ב־20 באוגוסט תלה המשטר באספהאן את קאאם חוסייני, המכונה אריאן, בן עשרים. ג’אוויד נאם. הוא החמישי שהוצא להורג בתיק כיכר עליח’אני — אותו תיק עצמו שעל שתי התליות הפומביות שלו ב־28 ביולי דיווחנו במהדורה הקודמת. שבעה נאשמים נוספים נותרו תחת גזר דין מוות. ב־23 באוגוסט הוצא להורג בתורו מג’יד אדינה, אחד מפניה של התקוממות ינואר. ג’אוויד נאם. ב־25 באוגוסט איבד את חייו בנסיבות חשודות בכלא אספהאן עלי האשמי, בן שמונה־עשרה, שנעצר בדיי 1404. ג’אוויד נאם. באותו שבוע נודעו גזרי דין המוות של עלי פישוורזאדה, בן עשרים ושמונה, ספורטאי מגילאן, שנשפט על סמך הודאות שהוצאו בעינויים וללא סנגור מבחירתו, ושל לילא אבולחסני, בת ארבעים ושלוש, אם לשניים, שפשעה היה שצילמה בטלפון שרפה בחנות בשאהין־שהר במהלך התקוממות ינואר.

לשכת השהריאר ציינה גם את ימי ההולדת של ג’אוויד נאם סומייה בהראמי, בת שלושים ושלוש, שנפלה ב־18 בדיי 1404 בבוראזג’אן, ושל ג’אוויד נאם ג’נת נז’אד־רמזאן, שנפלה ב־19 בדיי 1404 ברשת — ועל קברה הדליקו ילדיה נרות יום הולדת.

התפוצה בתנועה. דיסלדורף, שטוקהולם, אוסלו, המבורג, קלגרי, אוקלנד, מיינץ: השבועיים היו עמוסים בעצרות נגד גל ההוצאות להורג ובתמיכה בהנהגת השהריאר לתקופת המעבר. בטהראן תלו תושבים דיוקן של השהריאר ובתו נור, ותחתיו הכיתוב: «הקול שלנו הוא פהלווי.»

שבעת אסירי שיבּאן. לאחר ששבעה אסירים פוליטיים בכלא שיבּאן שבאהוואז פרסמו הצהרת תמיכה בשהריאר ובהנהגתו את תקופת המעבר, הועברו שניים מהם — אחמד כיי־שמס וחמידרזא דורוסתכאר — למקום לא ידוע. מאז לא נודע עליהם דבר.

שבעה־עשר ימים, שבע אמירות, מסלול אחד. המשטר ניסה לגרום לאיראנים לשלם על הדלק שהוא עצמו מוציא מן המדינה בצינורותיו; הוא הניח למטבע הלאומי לאבד את משמעותו האחרונה; הוא המשיך לתלות את אנשי ינואר. השהריאר הסיק את המסקנה שחסרה: מכיוון שרפורמה בלתי אפשרית, הנפילה כבר אינה מוכרעת ברחוב בלבד, אלא גם במשרדים, בדלפקים ובמנגנוני המינהל של הכובש. משטר שאינו יכול עוד לשלם לפקידיו אינו יכול עוד לסמוך עליהם.

והשבועיים נחתמים באות שקשה מכול לזייף: מאה ושישים אסירים פוליטיים אשר, מתוך התאים, קוראים לאחדות בקרב אלה שבחוץ. כאשר השבויים הם המזכירים לבני החורין לחדול מריבותיהם, לטיעון הפילוג לא נותר מקום לעמוד בו.

איראן או פאס מיגירים. ג’אוויד שאה.

מקורות השבוע

Hier ist das Wesentliche dessen, was der Shahriar, Reza Pahlavi, seit unserer letzten Ausgabe gesagt hat. Siebzehn Tage eines Sommers, in dem die Wirtschaft des Besatzers vor aller Augen auseinanderfiel — der Dollar über zweihunderttausend Toman, nächtliche Schlangen vor den Tankstellen — und in dem sich die Botschaft ihrem Wesen nach änderte. Es geht nicht mehr nur darum zu sagen, dass dieses Regime fallen muss: Es geht darum, jedem Iraner zu sagen, auch denen, die in den Ämtern des Staates arbeiten, was sie dazu beitragen können. Und die Zeitspanne schließt mit einer Antwort, die aus dem Inneren der Gefängnisse kam.

Abadan: Die Feindschaft begann nicht 1357

Am 19. August, dem Jahrestag der Brandstiftung im Kino Rex in Abadan — 28. Mordad 1357, mehrere hundert Zuschauer verbrannten bei verschlossenen Türen bei lebendigem Leib, Monate vor der Machtergreifung —, veröffentlichte der Shahriar den historisch schwerwiegendsten Text dieser Periode.

„Heute, am Jahrestag des entsetzlichen Verbrechens im Kino Rex in Abadan, ehren wir das Andenken der Hunderten unschuldigen Opfer dieser Katastrophe. »

Dann folgt die These, ausdrücklich an den Westen gerichtet:

„Eine historische Tatsache, die vielen in der westlichen Welt noch immer unbekannt ist: Die Verbrechen der islamischen Fundamentalisten und ihre Feindschaft gegenüber Iran, der iranischen Kultur und dem modernen Leben hatten begonnen, bevor die Islamische Republik an die Macht kam — und das Verbrechen im Kino Rex ist eines der deutlichsten Beispiele dafür. »

Er fügt jene Einzelheit hinzu, die jede unschuldige Lesart ausschließt:

„Es ist kein Zufall, dass die Täter dieses Verbrechens nach der Katastrophe von ’57 Rang und Stellung innerhalb der Struktur der Islamischen Republik erhielten. »

Und er schließt mit einer Anweisung, nicht mit einem Nachruf:

„Diese Geschichte muss erzählt und gelehrt werden. Um die Islamische Republik und ihre Feindschaft gegenüber Iran und den Iranern zu verstehen, muss man wissen, dass diese Feindschaft nicht im Bahman 1357 begann: Die Islamische Republik hat sie in politische Macht und in Staatsapparat verwandelt. »

Das ist die Unterscheidung, die diese Zeitung seit ihrer ersten Ausgabe zu halten versucht. Die Ideologie wurde nicht mit dem Regime geboren; das Regime gab ihr eine Polizei, eine Justiz, Galgen und ein Budget.

Am selben Tag verbreiteten seine offiziellen Konten eine zweite Wortmeldung ganz anderer Art: Der Shahriar verfolgt aufmerksam den Übergriff, den Foad Pashaei, Generalsekretär der Konstitutionalistischen Partei Irans, in Los Angeles erlitten hat, und wünscht ihm vollständige Genesung — und er fordert von der Polizei und den Behörden der Stadt eine „genaue, umfassende und transparente » Untersuchung. Auch die Diaspora ist ein Feld der Einschüchterung.

Ottawa: Die äußere Front

Am 20. August sprach der Shahriar per Videoschalte mit Pierre Poilievre, dem Vorsitzenden der Konservativen Partei Kanadas.

„Ich habe mich gefreut, Pierre Poilievre wiederzusehen und über unser gemeinsames Anliegen einer westlichen Iran-Politik zu sprechen, die die Bewegung des iranischen Volkes zur Befreiung von der Islamischen Republik unterstützt. »

„Er bekundete sein Engagement und das seiner Partei für ein säkulares, demokratisches Iran, frei von der Diktatur des gegenwärtigen Regimes, und für einen Prozess freier und fairer Wahlen, in dem die Iraner über ihre Zukunft entscheiden. »

Der Shahriar nahm die Einladung, Kanada erneut zu besuchen, öffentlich an. Wenige Tage zuvor hatte Poilievre bei einem öffentlichen Treffen mit der persischsprachigen Gemeinschaft jene Linie gezogen, die der Shahriar seit jeher verteidigt: Es ist nicht Aufgabe der Kanadier oder irgendeiner ausländischen Regierung, den Iranern zu sagen, wer ihr Land führen soll. Genau das ist die Grenze, die der Shahriar selbst seit Monaten zieht — Unterstützung, ja; Vormundschaft, niemals.

Treibstoff: Der Mangel ist nicht das Werk des Volkes

Am 22. August, während das Regime eine Erhöhung des Benzinpreises vorbereitete, veröffentlichte der Shahriar eine lange Botschaft, zuerst auf Persisch, dann auf Englisch. Es ist eine wirtschaftliche Anklageschrift, und sie ist sorgfältig gebaut.

„Meine lieben Landsleute, der Versuch der Islamischen Republik, die Treibstoffpreise zu erhöhen, hat einmal mehr ihre Unfähigkeit und die tiefe strukturelle Fehlfunktion des iranischen Energiesektors unter diesem Regime offengelegt. »

„Während die Islamische Republik die Ressourcen des Landes für ausländische Terroristen und die Repression im Inneren verschleudert, wetteifern Funktionäre des Regimes und ihre Günstlinge darum, den nationalen Reichtum zu plündern. Zugleich hat das grobe Missmanagement des Regimes Familien an die Belastungsgrenze gebracht und die Iraner tiefer in die Armut getrieben. Dem Volk höhere Treibstoffpreise aufzuzwingen, ist ein unverzeihlicher Fehler und ein tiefer Verrat. »

Das Argument, das die offizielle Propaganda entwaffnet:

„Treibstoffpreise lassen sich nicht mit denen anderer Länder vergleichen, wenn Iraner ihr Einkommen in massiv entwerteten Rial verdienen und unter der Armutsgrenze leben. »

Dann benennt er die Verantwortlichen, was kein inländisches Medium tun kann:

„Auf der einen Seite schafft die Schmuggelmafia der Revolutionsgarden täglich Dutzende Millionen Liter iranischer Ressourcen über Tanklastwagen, Pipelines und Häfen außer Landes. Auf der anderen zwingt die Automobilmafia die Iraner, schlecht gebaute, spritfressende Autos zu kaufen. Unfähig, das von ihr selbst geschaffene Problem zu lösen, nutzt diese kriminelle Sekte ihren Propagandaapparat, um die Schuld an der Treibstoffknappheit dem Volk zuzuschieben und die einfachen Iraner als Verantwortliche für steigenden Verbrauch und Treibstoffschmuggel darzustellen. »

Und der Schluss, der den Kreis schließt:

„Die Islamische Republik ist ein unfähiges, korruptes und anti-iranisches Regime. Sie selbst ist die eigentliche Ursache dieser Fehlfunktion und wird niemals imstande sein, sie zu beheben. Der einzige Weg, Iran zu retten und diesen zerstörerischen Kreislauf zu beenden, ist, dieses Regime in seiner Gesamtheit zu stürzen und eine handlungsfähige nationale Regierung zu errichten. »

Bemerkenswert ist, dass er bei der Diagnose nicht stehen bleibt. Er verweist auf das Iran Prosperity Project, das Pläne erarbeitet hat, um Treibstoffproduktion und -verbrauch wieder ins Gleichgewicht zu bringen — „gestützt auf bewährte internationale Praktiken und Irans eigene nationale Erfahrung » —, die während des Übergangs nach dem Sturz umgesetzt werden sollen. Am Tag davor und danach dokumentierten seine offiziellen Konten eine Arbeitssitzung des Shahriar mit den Energie- und Wirtschaftsfachleuten dieses Projekts. Die Botschaft ist nicht nur ein Aufschrei: Sie ist die Ankündigung einer Ablösung.

Zweihunderttausend Toman: Die Zahl, die die Debatte beendet

Am 23. August überschritt der Dollar die Marke von zwei Millionen Rial. Der Shahriar zog daraus die brutalste Rechnung dieser Periode.

„Der Preis des US-Dollars hat heute die Marke von 2.000.000 Rial überschritten. Der Dollar ist heute 28.571-mal so viel wert wie zu der Zeit, als die Islamische Republik an die Macht kam. »

„Fast fünf Jahrzehnte Korruption, Misswirtschaft und Unfähigkeit unter der Islamischen Republik haben dem iranischen Volk Armut, wirtschaftlichen Niedergang und Isolation gebracht. »

Dann kommt der Satz, der dieser Ausgabe ihren Titel gibt und jedem dritten Weg die Tür verschließt:

„Fünf Jahrzehnte Erfahrung haben eines vollkommen klar gemacht: Reform innerhalb der Islamischen Republik ist unmöglich.« 

In der persischen Fassung fügt er ein Bild hinzu, das die englische fallen lässt und das es wert ist, bewahrt zu werden:

„Irans Zug ist im Bahman ’57 aus den Gleisen der Zivilisation und des Fortschritts geraten — und heute treibt ihn die Islamische Republik immer schneller auf den Grund der Schlucht. »

Und schließlich die eigentliche politische Neuerung dieser zwei Wochen. Bislang richtete sich der Aufruf an die Nation im Allgemeinen. Nun zielt er auf eine bestimmte Gruppe:

„Es ist nunmehr die Pflicht jedes Iraners, einschließlich der Staatsbediensteten und der Angehörigen des öffentlichen Dienstes des Landes, alles Mögliche zu tun, um die zerstörerischen Handlungen des Regimes zu behindern und seine Fähigkeit zu schwächen, sie fortzusetzen, und so mitzuhelfen, die Bedingungen für seine Beseitigung und für die Rettung Irans zu schaffen. »

Das ist eine Verschiebung der Doktrin. Der Shahriar bittet nicht mehr nur das Volk, auf die Straße zu gehen: Er bittet den Verwaltungsapparat des Besatzers, langsamer zu werden, zu stocken, von innen heraus den Gehorsam zu verweigern. Es sind dieselben Beamten, die das Regime in Rial bezahlt, die ihren Sinn verloren haben.

Ukraine: Schulter an Schulter

Am 24. August, dem fünfunddreißigsten Jahrestag der Unabhängigkeit der Ukraine, veröffentlichte der Shahriar eine kurze und unmissverständliche Botschaft.

„Ich grüße das Volk der Ukraine zum 35. Jahrestag seiner Unabhängigkeit. An diesem wichtigen Tag steht das Volk Irans Schulter an Schulter mit dem Volk der Ukraine in seinem Kampf gegen Aggression und Besatzung. Eure Solidarität mit dem iranischen Volk in seinem Ringen um Freiheit wird niemals vergessen werden. Wir werden uns stets an unsere Freunde erinnern. Slawa Ukrajini. »

Die Wortwahl — Aggression und Besatzung — ist keine Verzierung. Es ist das Vokabular, das der Shahriar auch auf das anwendet, was Iran erleidet. Am Tag darauf versammelten sich in Mainz Iraner und Ukrainer gemeinsam, die Löwe-und-Sonne-Flagge neben der ukrainischen.

Hundertsechzig Stimmen aus den Gefängnissen

Am 29. August veröffentlichten hundertsechzig politische Gefangene und nach Gerechtigkeit suchende Familien aus dem Inneren Irans eine gemeinsame Erklärung. Der Shahriar antwortete noch am selben Abend — und es ist der emotional dichteste Text dieser Periode.

„Von ganzem Herzen danke ich den hundertsechzig politischen Gefangenen und den nach Gerechtigkeit suchenden Familien im Inneren Irans, die trotz der schweren Kosten und Gefahren, die sie auf sich genommen haben, ihre Stimme mit solchem Mut erhoben haben. Eure Standhaftigkeit ist für mich und für jeden freiheitsliebenden und vaterlandstreuen Iraner ein Grund zu Respekt und Ermutigung. »

Dann macht er sich die Losung zu eigen, die jene Gefangenen an ihn gerichtet hatten:

„Wie ihr in eurer Botschaft betont, brauchen wir heute mehr denn je Einheit im Rahmen unserer gemeinsamen Grundsätze, Disziplin, Verantwortungsbewusstsein und Konzentration auf die Rettung Irans — und keine Meinungsverschiedenheit, kein Nebenstreit darf uns von diesem wesentlichen Ziel abbringen. »

„Ich glaube, dass die Zukunft Irans allen Iranern gehört und dass der Weg dorthin darüber führt, die Spaltungen beiseitezulegen und einander beizustehen. Diese nationale Solidarität ist genau jene mächtige Kraft, die uns am Ende siegen lassen und unser geliebtes Iran befreien wird. »

Die Umkehrung der Perspektive verdient Beachtung. Es sind nicht Exilanten, die Gefangene zum Durchhalten aufrufen: Es sind Gefangene, die aus den Zellen des Besatzers heraus die Diaspora an ihre Pflicht zu Disziplin und Einheit erinnern. Der Shahriar gibt es lediglich weiter. Drei Tage zuvor hatten sieben Gefangene im Gefängnis Shiban eine vergleichbare Erklärung veröffentlicht — und zwei von ihnen verschwanden umgehend.

Oslo: Der Tod König Haralds V.

Ebenfalls am 29. August sprach der Shahriar sein Beileid zum Tod von König Harald V. von Norwegen aus, auf Persisch und auf Englisch.

„Mehr als drei Jahrzehnte lang diente König Harald seinem Land mit unerschütterlichem Pflichtgefühl, mit Würde und mit Hingabe an das norwegische Volk. In Augenblicken des Feierns wie in Tagen tiefer nationaler Trauer war er eine beständige und einigende Präsenz, die einen Geist der Kontinuität und des Dienens verkörperte. »

Er richtete sein Beileid an König Haakon VIII., Königin Sonja, die königliche Familie und das norwegische Volk.

Die Botschaft ist protokollarisch, aber sie ist nicht neutral: Der Shahriar beschreibt darin genau jene Funktion, die er für sich selbst beansprucht — eine beständige und einigende Präsenz, über den Spaltungen, in Tagen nationaler Trauer. Sechs Tage zuvor waren die Iraner in Oslo zur Unterstützung seiner Führung für den Übergang marschiert.

Rund um den Shahriar

Was seine offiziellen Konten in diesen zwei Wochen dokumentiert haben, zeichnet den Hintergrund dieser Wortmeldungen.

Die Garde Javidan. Am 25. August beschrieb das Büro des Shahriar erstmals öffentlich die Struktur der inneren Widerstandsnetzwerke, die diesen Namen tragen: keine Pyramide; Zellen von drei bis fünf Personen, gebildet auf echter Bekanntschaft und vollständigem gegenseitigem Vertrauen; unabhängig, autark, keinem organisierenden Zentrum unterstellt. Die Kampagne „Iran o Pas Migirim » wird als einzige Kommunikationsbrücke zu diesen autonomen Zellen dargestellt. Eine Woche zuvor, am 17. und 18. August, dokumentierten dieselben Konten in Mazandaran — in Nowshahr und Chalous — die Herstellung und Verteilung der Löwe-und-Sonne-Flagge sowie jenes Flugblatt mit dem Namen der Garde Javidan, das unter einem Scheibenwischer steckte.

Die Javid Nâm. Am 20. August hängte das Regime in Isfahan Ghaem Hosseini, genannt Arian, zwanzig Jahre alt. Javid Nâm. Er ist der Fünfte, der im Fall des Alikhani-Platzes hingerichtet wurde — eben jenem Fall, über dessen zwei öffentliche Hinrichtungen vom 28. Juli wir in unserer vorigen Ausgabe berichteten. Sieben weitere Angeklagte stehen weiterhin unter Todesurteil. Am 23. August wurde Majid Adineh, eines der Gesichter des Januaraufstands, seinerseits hingerichtet. Javid Nâm. Am 25. August verlor Ali Hashemi, achtzehn Jahre alt, im Dey 1404 verhaftet, unter verdächtigen Umständen im Gefängnis von Isfahan sein Leben. Javid Nâm. In derselben Woche wurden die Todesurteile gegen Ali Pishvarzadeh, achtundzwanzig, Sportler aus Gilan, der auf der Grundlage unter Folter erpresster Geständnisse und ohne Anwalt seiner Wahl abgeurteilt wurde, und gegen Leila Abolhassani, dreiundvierzig, Mutter zweier Kinder, bekannt, deren Verbrechen darin bestand, mit ihrem Telefon einen Ladenbrand in Shahin-Shahr während des Januaraufstands gefilmt zu haben.

Das Büro des Shahriar würdigte auch die Geburtstage von Javid Nâm Somayeh Bahrami, dreiunddreißig, gefallen am 18. Dey 1404 in Borazjan, und von Javid Nâm Jannat Nejad-Ramezan, gefallen am 19. Dey 1404 in Rasht — an deren Grab ihre Kinder Geburtstagskerzen anzündeten.

Die Diaspora in Bewegung. Düsseldorf, Stockholm, Oslo, Hamburg, Calgary, Auckland, Mainz: Die zwei Wochen waren dicht an Kundgebungen gegen die Hinrichtungswelle und zur Unterstützung der Führung des Shahriar für den Übergang. In Teheran brachten Anwohner ein Porträt des Shahriar und seiner Tochter Noor an, mit der Unterschrift: „Unsere Stimme ist Pahlavi.« 

Sieben Gefangene aus Shiban. Nachdem sieben politische Gefangene im Gefängnis Shiban in Ahvaz eine Erklärung zur Unterstützung des Shahriar und seiner Führung der Übergangszeit veröffentlicht hatten, wurden zwei von ihnen — Ahmad Keyshams und Hamidreza Dorostkar — an einen unbekannten Ort verbracht. Seither fehlt jede Nachricht von ihnen.

Siebzehn Tage, sieben Wortmeldungen, eine einzige Linie. Das Regime versuchte, die Iraner für das Benzin zahlen zu lassen, das es selbst durch seine eigenen Pipelines außer Landes schafft; es ließ die Landeswährung ihren letzten Sinn verlieren; es hängte weiter die Menschen vom Januar. Der Shahriar zog daraus den fehlenden Schluss: Da Reform unmöglich ist, entscheidet sich der Sturz nicht mehr allein auf der Straße, sondern auch in den Ämtern, an den Schaltern und in den Verwaltungen des Besatzers. Ein Regime, das seine Beamten nicht mehr bezahlen kann, kann sich auf sie nicht mehr verlassen.

Und die zwei Wochen schließen mit dem Signal, das am schwersten zu fälschen ist: hundertsechzig politische Gefangene, die aus den Zellen heraus die Einheit derer fordern, die draußen sind. Wenn es die Gefangenen sind, die die Freien daran erinnern, ihre Streitereien einzustellen, hat das Argument der Spaltung keinen Ort mehr, an dem es bestehen könnte.

Iran o Pas Migirim. Javid Shah.

Quellen der Woche

Här är det väsentliga av vad Shahriaren, Reza Pahlavi, har sagt sedan vår förra utgåva. Sjutton dagar av en sommar då ockupantens ekonomi föll samman inför allas ögon — dollarn över tvåhundratusen toman, nattliga köer vid bensinstationerna — och då budskapet ändrade karaktär. Det handlar inte längre bara om att säga att denna regim måste falla: det handlar om att säga till varje iranier, inklusive dem som arbetar på statens kontor, vad de kan göra för att bidra till det. Och perioden avslutas med ett svar som kom inifrån fängelserna.

Abadan: fiendskapen började inte 1357

Den 19 augusti, årsdagen av mordbranden på biografen Rex i Abadan — 28 mordad 1357, flera hundra biobesökare brändes levande bakom låsta dörrar, månader före maktövertagandet — publicerade Shahriaren periodens historiskt tyngsta text.

”I dag, på årsdagen av det fasansfulla brottet på biografen Rex i Abadan, hedrar vi minnet av de hundratals oskyldiga offren för denna katastrof.”

Sedan kommer tesen, uttryckligen riktad till västvärlden:

”Ett historiskt faktum som många i västvärlden ännu inte känner till är att de islamiska fundamentalisternas brott och deras fientlighet mot Iran, den iranska kulturen och det moderna livet hade börjat innan Islamiska republiken kom till makten — och brottet på biografen Rex är ett av dess tydligaste exempel.”

Han lägger till den detalj som utesluter varje oskyldig läsning:

”Det är ingen tillfällighet att förövarna av detta brott efter katastrofen -57 fick rang och ställning inom Islamiska republikens struktur.”

Och han avslutar med en anvisning, inte med en hyllning:

”Denna historia måste berättas och läras ut. För att förstå Islamiska republiken och dess fientlighet mot Iran och iranierna måste man veta att denna fiendskap inte började i bahman 1357: Islamiska republiken omvandlade den till politisk makt och statsapparat.”

Det är den åtskillnad som denna tidning har försökt hålla fast vid sedan sin första utgåva. Ideologin föddes inte med regimen; regimen gav den en poliskår, ett rättsväsen, galgar och en budget.

Samma dag förmedlade hans officiella konton ett andra uttalande av helt annat slag: Shahriaren följer noga det överfall som Foad Pashaei, generalsekreterare för Irans konstitutionalistiska parti, utsatts för i Los Angeles, och önskar honom fullständigt tillfrisknande — och han uppmanar stadens polis och myndigheter att genomföra en ”noggrann, fullständig och transparent” utredning. Även diasporan är ett fält för hot.

Ottawa: den yttre fronten

Den 20 augusti samtalade Shahriaren via videolänk med Pierre Poilievre, ledare för Kanadas konservativa parti.

”Jag var glad att åter få träffa Pierre Poilievre och diskutera vår gemensamma önskan om en västlig Iranpolitik som stöder det iranska folkets rörelse för att befria sig från Islamiska republiken.”

”Han uttryckte sitt och sitt partis engagemang för ett sekulärt, demokratiskt Iran, fritt från den nuvarande regimens diktatur, och för en process av fria och rättvisa val där iranierna avgör sin framtid.”

Shahriaren tackade offentligt ja till inbjudan att åter besöka Kanada. Några dagar tidigare hade Poilievre, vid ett offentligt möte med den persisktalande gemenskapen, dragit den linje som Shahriaren alltid har försvarat: det är inte kanadensarnas eller någon utländsk regerings roll att tala om för iranierna vem som ska styra deras land. Det är exakt den gräns Shahriaren själv har dragit i månader — stöd, ja; förmyndarskap, aldrig.

Bränslet: bristen är inte folkets verk

Den 22 augusti, medan regimen förberedde en höjning av bensinpriset, publicerade Shahriaren ett långt budskap, först på persiska och sedan på engelska. Det är ett ekonomiskt åtal, och det är noggrant byggt.

”Mina kära landsmän, Islamiska republikens försök att höja bränslepriserna har än en gång blottlagt dess oduglighet och den djupa strukturella dysfunktionen i Irans energisektor under denna regim.”

”Medan Islamiska republiken slösar bort landets resurser på utländska terrorister och inhemskt förtryck tävlar regimens funktionärer och deras gynnare om att plundra nationens rikedom. Samtidigt har regimens grova vanstyre pressat familjer till bristningsgränsen och drivit iranierna djupare ned i fattigdom. Att tvinga på folket högre bränslepriser är ett oförlåtligt misstag och ett djupt förräderi.”

Argumentet som avväpnar den officiella propagandan:

”Bränslepriser kan inte jämföras med andra länders när iranier tjänar sina inkomster i kraftigt devalverade rial och lever under fattigdomsgränsen.”

Sedan namnger han de ansvariga, vilket inget inhemskt medium kan göra:

”Å ena sidan smugglar Revolutionsgardets smugglingsmaffia varje dag tiotals miljoner liter av Irans resurser ut ur landet med tankbilar, rörledningar och hamnar. Å andra sidan tvingar bilmaffian iranierna att köpa illa byggda, bränsleslukande bilar. Oförmögen att lösa det problem den själv skapat använder denna kriminella sekt sin propagandaapparat för att lägga skulden för bränslebristen på folket och framställa vanliga iranier som ansvariga för ökad förbrukning och bränslesmuggling.”

Och slutsatsen, som sluter cirkeln:

”Islamiska republiken är en oduglig, korrupt och antiiransk regim. Den är själv grundorsaken till denna dysfunktion och kommer aldrig att kunna åtgärda den. Det enda sättet att rädda Iran och avsluta denna destruktiva cykel är att fälla denna regim i dess helhet och upprätta en fungerande nationell regering.”

Anmärkningsvärt är att han inte stannar vid diagnosen. Han hänvisar till Iran Prosperity Project, som har utarbetat planer för att återställa balansen mellan bränsleproduktion och förbrukning, ”grundade på beprövad internationell praxis och Irans egen nationella erfarenhet”, avsedda att genomföras under övergången efter fallet. Dagen före och dagen efter dokumenterade hans officiella konton ett arbetsmöte mellan Shahriaren och projektets energi- och ekonomiexperter. Budskapet är inte bara ett rop: det är ett besked om avlösning.

Tvåhundratusen toman: siffran som avslutar debatten

Den 23 augusti passerade dollarn tvåmiljonersgränsen i rial. Shahriaren drog därav periodens mest brutala räkning.

”Priset på den amerikanska dollarn passerade i dag gränsen 2 000 000 rial. Dollarn är i dag värd 28 571 gånger mer än när Islamiska republiken kom till makten.”

”Nästan fem decennier av korruption, vanstyre och oduglighet under Islamiska republiken har gett det iranska folket fattigdom, ekonomisk nedgång och isolering.”

Sedan kommer meningen som ger denna utgåva dess titel, och som stänger dörren för varje tredje väg:

”Fem decenniers erfarenhet har gjort en sak fullständigt klar: reformer inom Islamiska republiken är omöjliga.”

I den persiska versionen lägger han till en bild som den engelska överger, och som är värd att bevara:

”Irans tåg spårade ur civilisationens och framstegets spår i bahman -57 — och i dag driver Islamiska republiken det, allt snabbare, ned mot ravinens botten.”

Och slutligen periodens verkliga politiska nyhet. Hittills riktade sig uppmaningen till nationen i allmänhet. Nu riktar den sig till en bestämd grupp:

”Det är nu varje iraniers plikt, inbegripet statsanställda och medlemmar av landets offentliga förvaltning, att göra allt som är möjligt för att hindra regimens destruktiva handlingar och försvaga dess förmåga att fortsätta med dem, och därmed bidra till att skapa förutsättningarna för dess avlägsnande och för Irans räddning.”

Detta är en doktrinär förskjutning. Shahriaren ber inte längre bara folket att gå ut på gatorna: han ber ockupantens egen förvaltningsapparat att sakta ned, att kärva, att vägra lyda inifrån. Det är samma tjänstemän som regimen betalar i rial som förlorat sin mening.

Ukraina: skuldra vid skuldra

Den 24 augusti, trettiofemte årsdagen av Ukrainas självständighet, publicerade Shahriaren ett kort och otvetydigt budskap.

”Jag hälsar Ukrainas folk på trettiofemårsdagen av dess självständighet. På denna viktiga dag står Irans folk skuldra vid skuldra med Ukrainas folk i dess kamp mot aggression och ockupation. Er solidaritet med Irans folk i dess kamp för frihet kommer aldrig att glömmas. Vi kommer alltid att minnas våra vänner. Slava Ukrajini.”

Ordvalet — aggression och ockupation — är ingen utsmyckning. Det är det ordförråd Shahriaren också använder om det Iran genomlider. Dagen därpå samlades iranier och ukrainare tillsammans i Mainz, lejon- och solflaggan bredvid den ukrainska.

Etthundrasextio röster ur fängelserna

Den 29 augusti publicerade etthundrasextio politiska fångar och rättssökande familjer ett gemensamt uttalande inifrån Iran. Shahriaren svarade samma kväll — och det är periodens känslomässigt tyngsta text.

”Av hela mitt hjärta tackar jag de etthundrasextio politiska fångarna och de rättssökande familjerna inne i Iran som, trots de tunga kostnader och faror de burit, har höjt sina röster med sådant mod. Er ståndaktighet är för mig och för varje frihetsälskande och fosterlandsälskande iranier en källa till respekt och uppmuntran.”

Sedan gör han till sin egen den paroll som dessa fångar hade riktat till honom:

”Som ni betonar i ert budskap behöver vi i dag mer än någonsin enighet inom ramen för våra gemensamma principer, disciplin, ansvarstagande och fokus på Irans räddning — och ingen meningsskiljaktighet, ingen sidotvist får föra oss bort från detta väsentliga mål.”

”Jag tror att Irans framtid tillhör alla iranier, och att vägen dit går genom att lägga splittringen åt sidan och stå vid varandras sida. Denna nationella solidaritet är just den mäktiga kraft som till slut kommer att göra oss segrande och befria vårt kära Iran.”

Perspektivets omkastning förtjänar att noteras. Det är inte landsflyktiga som uppmanar fångar att hålla ut: det är fångar som, inifrån ockupantens celler, påminner diasporan om dess plikt att hålla disciplin och enighet. Shahriaren gör inget annat än att föra det vidare. Tre dagar tidigare hade sju fångar i Shiban-fängelset publicerat ett liknande uttalande — och två av dem försvann omedelbart.

Oslo: kung Harald V:s bortgång

Också den 29 augusti framförde Shahriaren sina kondoleanser med anledning av kung Harald V av Norges bortgång, på persiska och engelska.

”I mer än tre decennier tjänade kung Harald sitt land med orubblig pliktkänsla, värdighet och hängivenhet gentemot det norska folket. Både i stunder av firande och i dagar av djup nationell sorg var han en stadig och enande närvaro som förkroppsligade en anda av kontinuitet och tjänande.”

Han framförde sina kondoleanser till kung Haakon VIII, drottning Sonja, kungafamiljen och det norska folket.

Budskapet är protokollärt, men det är inte neutralt: Shahriaren beskriver i det exakt den funktion han gör anspråk på för egen del — en stadig och enande närvaro, ovanför splittringarna, i dagar av nationell sorg. Sex dagar tidigare hade iranierna i Oslo demonstrerat till stöd för hans ledarskap för övergången.

Kring Shahriaren

Vad hans officiella konton dokumenterat under dessa två veckor tecknar bakgrunden till dessa uttalanden.

Garde Javidan. Den 25 augusti beskrev Shahriarens kansli för första gången offentligt strukturen hos de inhemska motståndsnätverk som bär detta namn: ingen pyramid; celler om tre till fem personer, bildade på verklig bekantskap och fullständigt ömsesidigt förtroende; oberoende, självförsörjande, utan koppling till något organiserande centrum. Kampanjen ”Iran o Pas Migirim” framställs som den enda kommunikationsbryggan till dessa autonoma celler. En vecka tidigare, den 17 och 18 augusti, dokumenterade samma konton i Mazandaran — i Nowshahr och Chalous — tillverkningen och spridningen av lejon- och solflaggan, samt det flygblad med Garde Javidans namn som stuckits in under en vindrutetorkare.

Javid Nâm. Den 20 augusti hängde regimen Ghaem Hosseini, kallad Arian, tjugo år gammal, i Isfahan. Javid Nâm. Han är den femte som avrättats i Alikhanitorgets mål — samma mål vars två offentliga hängningar den 28 juli vi rapporterade om i vår föregående utgåva. Sju andra åtalade står fortfarande under dödsdom. Den 23 augusti avrättades i sin tur Majid Adineh, ett av januariupprorets ansikten. Javid Nâm. Den 25 augusti miste Ali Hashemi, arton år, gripen i dey 1404, livet under misstänkta omständigheter i Isfahans fängelse. Javid Nâm. Samma vecka kom dödsdomarna mot Ali Pishvarzadeh, tjugoåtta, idrottsman från Gilan, dömd på erkännanden framtvingade under tortyr och utan advokat han själv valt, och mot Leila Abolhassani, fyrtiotre, tvåbarnsmor, vars brott var att med sin telefon ha filmat en butiksbrand i Shahin-Shahr under januariupproret.

Shahriarens kansli uppmärksammade också födelsedagarna för Javid Nâm Somayeh Bahrami, trettiotre år, som föll den 18 dey 1404 i Borazjan, och för Javid Nâm Jannat Nejad-Ramezan, som föll den 19 dey 1404 i Rasht — på vars grav hennes barn tände födelsedagsljus.

Diasporan i rörelse. Düsseldorf, Stockholm, Oslo, Hamburg, Calgary, Auckland, Mainz: dessa två veckor var täta av manifestationer mot avrättningsvågen och till stöd för Shahriarens ledarskap för övergången. I Teheran satte invånare upp ett porträtt av Shahriaren och hans dotter Noor, med bildtexten: ”Vår röst är Pahlavi.”

Sju fångar från Shiban. Efter att sju politiska fångar i Shiban-fängelset i Ahvaz publicerat ett uttalande till stöd för Shahriaren och hans ledning av övergångsperioden fördes två av dem — Ahmad Keyshams och Hamidreza Dorostkar — till okänd plats. Sedan dess har inget hörts från dem.

Sjutton dagar, sju uttalanden, en enda bana. Regimen försökte få iranierna att betala för den bensin den själv släpper ut ur landet genom sina egna rörledningar; den lät den nationella valutan förlora sin sista mening; den fortsatte att hänga januarimänniskorna. Shahriaren drog den slutsats som saknades: eftersom reformer är omöjliga avgörs fallet inte längre bara på gatan, utan också på kontoren, vid luckorna och i ockupantens förvaltningar. En regim som inte längre kan betala sina tjänstemän kan inte längre räkna med dem.

Och dessa två veckor avslutas med den signal som är svårast av allt att fabricera: etthundrasextio politiska fångar som, inifrån cellerna, kräver enighet bland dem som är utanför. När det är fångarna som påminner de fria om att sluta gräla har splittringens argument ingenstans kvar att stå.

Iran o Pas Migirim. Javid Shah.

Veckans källor

He aquí lo esencial de lo que el Shahriar, Reza Pahlavi, ha dicho desde nuestra edición anterior. Diecisiete días de un verano en el que la economía del ocupante se descompuso a la vista de todos —el dólar por encima de doscientos mil tomanes, colas nocturnas ante las gasolineras— y en el que el mensaje cambió de naturaleza. Ya no se trata solo de decir que este régimen debe caer: se trata de decir a cada iraní, incluidos quienes trabajan en las oficinas del Estado, qué pueden hacer para contribuir a ello. Y el periodo se cierra con una respuesta llegada desde el interior de las cárceles.

Abadán: la enemistad no empezó en 1357

El 19 de agosto, aniversario del incendio provocado del cine Rex de Abadán —28 de mordad de 1357, varios centenares de espectadores quemados vivos tras puertas cerradas con llave, meses antes de la toma del poder—, el Shahriar publicó el texto históricamente más cargado del periodo.

«Hoy, en el aniversario del espantoso crimen del cine Rex de Abadán, honramos la memoria de los cientos de víctimas inocentes de esa catástrofe.»

Luego llega la tesis, dirigida explícitamente a Occidente:

«Un hecho histórico que muchos en el mundo occidental aún desconocen es que los crímenes de los fundamentalistas islámicos y su hostilidad hacia Irán, la cultura iraní y la vida moderna habían comenzado antes de que la República Islámica llegara al poder, y el crimen del cine Rex es uno de sus ejemplos más evidentes.»

Añade el detalle que impide cualquier lectura inocente:

«No es casualidad que los autores de ese crimen obtuvieran, tras la catástrofe del 57, rango y posición dentro de la estructura de la República Islámica.»

Y concluye con una consigna, más que con un homenaje:

«Esta historia debe contarse y enseñarse. Para comprender a la República Islámica y su hostilidad hacia Irán y los iraníes, hay que saber que esa enemistad no comenzó en bahman de 1357: la República Islámica la convirtió en poder político y en aparato de Estado.»

Es la distinción que este periódico se esfuerza por sostener desde su primera edición. La ideología no nació con el régimen; el régimen le dio una policía, una justicia, patíbulos y un presupuesto.

Ese mismo día, sus cuentas oficiales difundieron una segunda intervención de registro muy distinto: el Shahriar sigue de cerca la agresión sufrida en Los Ángeles por Foad Pashaei, secretario general del Partido Constitucionalista de Irán, a quien desea una recuperación completa, y pide a la policía y a las autoridades de la ciudad una investigación «precisa, completa y transparente». También la diáspora es un terreno de intimidación.

Ottawa: el frente exterior

El 20 de agosto, el Shahriar conversó por videoconferencia con Pierre Poilievre, líder del Partido Conservador de Canadá.

«Me alegró volver a reunirme con Pierre Poilievre y hablar de nuestro deseo compartido de políticas occidentales sobre Irán que apoyen el movimiento del pueblo iraní para liberarse de la República Islámica.»

«Expresó su compromiso y el de su partido con un Irán laico y democrático, libre de la dictadura del régimen actual, y con un proceso de elecciones libres y justas en el que los iraníes decidan su futuro.»

El Shahriar aceptó públicamente la invitación a visitar de nuevo Canadá. Días antes, en un encuentro público con la comunidad de habla persa, Poilievre había trazado la línea que el Shahriar defiende desde siempre: no corresponde a los canadienses ni a ningún gobierno extranjero decir a los iraníes quién debe dirigir su país. Es exactamente el límite que el Shahriar traza él mismo desde hace meses: apoyo, sí; tutela, jamás.

El combustible: la escasez no es obra del pueblo

El 22 de agosto, mientras el régimen preparaba una subida del precio de la gasolina, el Shahriar publicó un mensaje largo, primero en persa y luego en inglés. Es un alegato económico, y está sólidamente construido.

«Queridos compatriotas, el intento de la República Islámica de subir los precios del combustible ha vuelto a dejar al descubierto su incompetencia y la profunda disfunción estructural del sector energético iraní bajo este régimen.»

«Mientras la República Islámica dilapida los recursos del país en terroristas extranjeros y en la represión interna, los funcionarios del régimen y sus allegados compiten por saquear la riqueza nacional. Al mismo tiempo, la burda mala gestión del régimen ha llevado a las familias al límite y ha hundido a los iraníes más aún en la pobreza. Imponer al pueblo un aumento del precio del combustible es un error imperdonable y una profunda traición.»

El argumento que desarma la propaganda oficial:

«Los precios del combustible no pueden compararse con los de otros países cuando los iraníes ganan sus ingresos en riales masivamente devaluados y viven por debajo del umbral de pobreza.»

Después nombra a los responsables, algo que ningún medio interior puede hacer:

«Por un lado, la mafia de contrabando de los Guardianes de la Revolución saca del país cada día decenas de millones de litros de los recursos de Irán mediante camiones cisterna, oleoductos y puertos. Por otro, la mafia del automóvil obliga a los iraníes a comprar coches mal fabricados y devoradores de combustible. Incapaz de resolver el problema que ella misma ha creado, esta secta criminal utiliza su aparato de propaganda para descargar sobre el pueblo la culpa de la escasez de combustible, presentando a los iraníes corrientes como responsables del aumento del consumo y del contrabando.»

Y la conclusión, que cierra el círculo:

«La República Islámica es un régimen incompetente, corrupto y antiiraní. Ella misma es la causa profunda de esta disfunción y jamás será capaz de repararla. La única manera de salvar a Irán y poner fin a este ciclo destructivo es derribar este régimen en su totalidad y establecer un gobierno nacional eficaz.»

Cabe destacar que no se detiene en el diagnóstico. Remite al Proyecto Prosperidad de Irán, que ha preparado planes para reequilibrar la producción y el consumo de combustible, «basados en las mejores prácticas internacionales contrastadas y en la propia experiencia nacional de Irán», destinados a aplicarse durante la transición posterior a la caída. La víspera y el día siguiente, sus cuentas oficiales documentaron una sesión de trabajo del Shahriar con los expertos en energía y economía de ese proyecto. El mensaje no es solo un grito: es un anuncio de relevo.

Doscientos mil tomanes: la cifra que cierra el debate

El 23 de agosto, el dólar superó los dos millones de riales. El Shahriar extrajo de ello la aritmética más brutal del periodo.

«El precio del dólar estadounidense ha superado hoy la barrera de los 2.000.000 de riales. El dólar vale hoy 28.571 veces más de lo que valía cuando la República Islámica llegó al poder.»

«Casi cinco décadas de corrupción, mala gestión e incompetencia bajo la República Islámica han traído al pueblo iraní pobreza, declive económico y aislamiento.»

Llega entonces la frase que da título a esta edición, y que cierra definitivamente la puerta a cualquier tercera vía:

«Cinco décadas de experiencia han dejado una cosa perfectamente clara: en la República Islámica, la reforma es imposible.»

En la versión persa añade una imagen que la inglesa abandona, y que merece conservarse:

«El tren de Irán descarriló de los raíles de la civilización y el progreso en bahman del 57, y hoy la República Islámica lo precipita, cada vez más rápido, hacia el fondo del barranco.»

Y, por último, la verdadera novedad política de la quincena. Hasta ahora, el llamamiento se dirigía a la nación en general. Ahora apunta a una categoría precisa:

«Es ya deber de cada iraní, incluidos los empleados del gobierno y los miembros de la función pública del país, hacer todo lo posible por obstaculizar las acciones destructivas del régimen y debilitar su capacidad de continuarlas, contribuyendo así a crear las condiciones para su derrocamiento y para la salvación de Irán.»

Es un desplazamiento doctrinal. El Shahriar ya no pide solo al pueblo que salga a la calle: pide al propio aparato administrativo del ocupante que ralentice, que se agarrote, que desobedezca desde dentro. Son los mismos funcionarios a los que el régimen paga en riales que han perdido su sentido.

Ucrania: hombro con hombro

El 24 de agosto, trigésimo quinto aniversario de la independencia de Ucrania, el Shahriar publicó un mensaje breve e inequívoco.

«Saludo al pueblo de Ucrania en el 35.º aniversario de su Independencia. En este día importante, el pueblo de Irán se mantiene hombro con hombro con el pueblo de Ucrania en su lucha contra la agresión y la ocupación. Vuestra solidaridad con el pueblo de Irán en su lucha por la libertad jamás será olvidada. Siempre recordaremos a nuestros amigos. Slava Ukraini.»

La elección de las palabras —agresión y ocupación— no es decorativa. Es el vocabulario que el Shahriar aplica también a lo que padece Irán. Al día siguiente, en Maguncia, iraníes y ucranianos se congregaron juntos, la bandera del León y el Sol junto a la ucraniana.

Ciento sesenta voces desde las cárceles

El 29 de agosto, ciento sesenta presos políticos y familias que reclaman justicia publicaron una declaración conjunta desde el interior de Irán. El Shahriar respondió esa misma noche, y es el texto más cargado emocionalmente del periodo.

«Desde lo más hondo del corazón doy las gracias a los ciento sesenta presos políticos y a las familias que reclaman justicia dentro de Irán que, pese a los enormes costes y peligros que han soportado, han alzado su voz con semejante valentía. Vuestra firmeza es, para mí y para todo iraní amante de la libertad y de su patria, motivo de respeto y de aliento.»

Después hace suya la consigna que esos presos le habían dirigido:

«Como subrayáis en vuestro mensaje, hoy más que nunca necesitamos unidad en el marco de nuestros principios comunes, disciplina, sentido de la responsabilidad y concentración en la salvación de Irán, y ninguna discrepancia ni disputa marginal debe apartarnos de ese objetivo esencial.»

«Creo que el futuro de Irán pertenece a todos los iraníes, y que el camino para alcanzarlo pasa por dejar de lado las divisiones y permanecer unos junto a otros. Esa solidaridad nacional es precisamente la fuerza poderosa que acabará por darnos la victoria y por liberar a nuestro querido Irán.»

La inversión de perspectiva merece señalarse. No son exiliados quienes piden a los presos que resistan: son los presos quienes, desde las celdas del ocupante, recuerdan a la diáspora su deber de disciplina y unidad. El Shahriar se limita a transmitirlo. Tres días antes, siete presos de la cárcel de Shiban habían publicado una declaración semejante, y dos de ellos desaparecieron de inmediato.

Oslo: la muerte del rey Harald V

También el 29 de agosto, el Shahriar expresó sus condolencias por el fallecimiento del rey Harald V de Noruega, en persa y en inglés.

«Durante más de tres décadas, el rey Harald sirvió a su país con un inquebrantable sentido del deber, con dignidad y con entrega al pueblo noruego. Tanto en los momentos de celebración como en los días de profundo duelo nacional fue una presencia firme y unificadora, encarnando un espíritu de continuidad y de servicio.»

Dirigió sus condolencias al rey Haakon VIII, a la reina Sonja, a la familia real y al pueblo noruego.

El mensaje es protocolario, pero no es neutro: el Shahriar describe en él exactamente la función que reivindica para sí mismo, la de una presencia firme y unificadora, por encima de las divisiones, en los días de duelo nacional. Seis días antes, los iraníes de Oslo desfilaban en apoyo de su liderazgo para la transición.

En torno al Shahriar

Lo que sus cuentas oficiales documentaron durante esta quincena dibuja el decorado de estas intervenciones.

La Garde Javidan. El 25 de agosto, la oficina del Shahriar describió por primera vez públicamente la estructura de las redes de resistencia interiores que llevan ese nombre: sin estructura piramidal; núcleos de tres a cinco personas, formados sobre el conocimiento real y la confianza total entre sus miembros; independientes, autosuficientes, sin vinculación a ningún centro organizador. La campaña «Iran o Pas Migirim» se presenta como el único puente de comunicación con esos núcleos autónomos. Una semana antes, los días 17 y 18 de agosto, esas mismas cuentas documentaban en Mazandarán —en Nowshahr y Chalús— la fabricación y distribución de la bandera del León y el Sol, y aquel panfleto con el nombre de la Garde Javidan deslizado bajo un limpiaparabrisas.

Los Javid Nâm. El 20 de agosto, el régimen ahorcó en Isfahán a Ghaem Hosseini, llamado Arian, de veinte años. Javid Nâm. Es el quinto ejecutado en el caso de la plaza Alikhani, el mismo cuyos dos ahorcamientos públicos del 28 de julio referíamos en nuestra edición anterior. Otros siete acusados siguen bajo sentencia de muerte. El 23 de agosto, Majid Adineh, uno de los rostros del levantamiento de enero, fue ejecutado a su vez. Javid Nâm. El 25 de agosto, Ali Hashemi, de dieciocho años, detenido en dey de 1404, perdió la vida en circunstancias sospechosas en la prisión de Isfahán. Javid Nâm. Esa misma semana se conocieron las condenas a muerte de Ali Pishvarzadeh, de veintiocho años, atleta de Guilán, juzgado sobre confesiones arrancadas bajo tortura y sin abogado de su elección, y de Leila Abolhassani, de cuarenta y tres años, madre de dos hijos, cuyo delito fue haber filmado con su teléfono el incendio de una tienda en Shahin-Shahr durante el levantamiento de enero.

La oficina del Shahriar honró también los aniversarios de nacimiento de Javid Nâm Somayeh Bahrami, de treinta y tres años, caída el 18 de dey de 1404 en Borazjan, y de Javid Nâm Jannat Nejad-Ramezan, caída el 19 de dey de 1404 en Rasht, sobre cuya tumba sus hijos encendieron velas de cumpleaños.

La diáspora en movimiento. Düsseldorf, Estocolmo, Oslo, Hamburgo, Calgary, Auckland, Maguncia: la quincena fue densa en concentraciones contra la ola de ejecuciones y en apoyo del liderazgo del Shahriar para la transición. En Teherán, unos vecinos colocaron un retrato del Shahriar y de su hija Noor, con la leyenda: «Nuestro voto es Pahlavi.»

Siete presos de Shiban. Tras la publicación de una declaración de siete presos políticos de la cárcel de Shiban, en Ahvaz, en apoyo del Shahriar y de su conducción del periodo de transición, dos de ellos —Ahmad Keyshams y Hamidreza Dorostkar— fueron trasladados a un lugar desconocido. No se sabe nada de ellos.

Diecisiete días, siete intervenciones, una sola trayectoria. El régimen intentó hacer pagar a los iraníes la gasolina que él mismo deja salir del país por sus propios oleoductos; dejó que la moneda nacional perdiera su último sentido; siguió ahorcando a los de enero. El Shahriar extrajo la conclusión que faltaba: puesto que la reforma es imposible, la caída ya no se juega solo en la calle, sino también en las oficinas, las ventanillas y las administraciones del ocupante. Un régimen que ya no puede pagar a sus funcionarios ya no puede contar con ellos.

Y la quincena se cierra con la señal más difícil de fabricar: ciento sesenta presos políticos que, desde el interior de las celdas, reclaman la unidad de quienes están fuera. Cuando son los cautivos quienes recuerdan a los hombres libres que dejen sus querellas, al argumento de la división no le queda dónde sostenerse.

Iran o Pas Migirim. Javid Shah.

Fuentes de la semana

Post Views: 117

Publications similaires

Un commentaire

  1. Ping : « L’aube de la liberté est proche » – GARD JAVIDAN

Laisser un commentaire

Votre adresse e-mail ne sera pas publiée. Les champs obligatoires sont indiqués avec *