« Ne les laissez pas m’oublier »
Halte aux exécutions en Iran · Marche à Paris
« Ne les laissez pas m’oublier »
Ils avaient dix-huit, dix-neuf, vingt ans. Le régime les a pendus. Voici leurs noms — et pourquoi nous marchons à Paris ce dimanche.
« Don’t Let Them Forget Me »
They were eighteen, nineteen, twenty years old. The regime hanged them. Here are their names — and why we march in Paris this Sunday.
«نگذارید فراموشم کنند»
هجده ساله، نوزده ساله، بیست ساله بودند. رژیم آنها را به دار آویخت. این نامهای آنهاست — و دلیل اینکه یکشنبه در پاریس راهپیمایی میکنیم.
«אל תיתנו להם לשכוח אותי»
הם היו בני שמונה־עשרה, תשע־עשרה, עשרים. המשטר תלה אותם. אלה שמותיהם — וזו הסיבה שאנחנו צועדים בפריז ביום ראשון.
Le vendredi soir, la famille d’Arvin Kheirkhahan s’est postée devant la prison de Shahroud. Ils avaient appris le mercredi qu’on l’avait transféré à l’isolement, et tout le monde en Iran sait ce que cela veut dire. Ils sont restés là toute la nuit, dans le froid, à espérer qu’une présence suffirait à retenir une corde.
À l’aube du samedi 1er août 2026, le régime l’a pendu. Il avait dix-neuf ans et six mois.
Lors de son dernier appel, Arvin avait dit aux siens :
« Ne les laissez pas m’oublier. Nous nous sommes levés pour la libération de notre patrie. Ne laissez pas réduire au silence le chemin que nous avons choisi. »
Puis ils ont refusé de rendre son corps.
Quand ils ont fini par céder, ce fut à une condition : la famille pouvait venir le chercher à trois heures du matin, et il devait être en terre avant cinq heures. Arvin a été enterré à l’aube du 2 août, en silence, dans un cimetière vide, quelques proches seulement autorisés à s’approcher. Ils l’ont pendu en secret et ils l’ont enseveli de nuit, pour que personne ne vienne, pour qu’aucune foule ne se forme, pour qu’il n’y ait pas d’image.
Ce texte est la réponse à cette phrase. Nous ne les oublierons pas. Nous allons dire leurs noms.
Le compte
Il faut commencer par les chiffres, parce qu’ils disent l’échelle, et parce que le régime compte précisément sur notre incapacité à les tenir.
Selon les chiffres relayés par Iran International, 950 exécutions ont été documentées depuis le 1er janvier 2026 — dont au moins vingt femmes et une trentaine de manifestants. Ce décompte s’arrêtait à la fin août. À la mi-août, on en était à 916 : le régime a donc pendu une trentaine de personnes de plus en une quinzaine de jours.
Et ce chiffre est un plancher, pas un total. Iran International le dit sans détour : le nombre réel est très largement supérieur, parce que le régime dissimule la plupart des cas — exécutions secrètes, familles non prévenues, corps rendus sans explication, prisons de province dont rien ne sort. Pour chaque nom que nous connaissons, il y en a que nous ne connaîtrons jamais.
L’année précédente, 2025, avait déjà établi un record : 2 113 exécutions, le plus haut total connu depuis la fin des années 1980. 2026 est en passe de le battre.
Ils avaient vingt ans
Regardez les âges.
Dix-huit ans. Dix-neuf ans. Vingt ans. Vingt et un ans. Un champion de lutte. Un champion de karaté. Un combattant d’arts martiaux. Des lycéens, des étudiants, des apprentis, des garçons qui jouaient au foot dans la rue trois mois plus tôt.
C’est cela qu’il faut comprendre avant tout le reste : le régime pend la jeunesse d’Iran. Pas des combattants aguerris, pas des chefs de réseau — des gamins qui ont jeté des pierres, brûlé une poubelle, crié un slogan sur un rond-point. Il les pend vite, en quelques semaines, et de plus en plus souvent en public, sur les places, aux grues, pour que les autres regardent.
Un pouvoir qui a besoin de pendre des garçons de dix-huit ans sur la place publique n’est pas un pouvoir qui gouverne. C’est un pouvoir qui occupe.
Nos Javid Nâm
Ce ne sont pas des chiffres. Ce sont des enfants d’Iran, et chacun avait un nom, un métier, une mère.
Farzand e Iran va jan fadayeh mihan
فرزند ایران و جان فدای میهن
Saleh Mohammadi, 19 ans — Baa Sharaf
Champion de lutte. Entre son arrestation et sa pendaison publique à Qom, le 19 mars 2026, il s’est écoulé environ cinq semaines. Cinq semaines pour instruire, juger, condamner et tuer un garçon de dix-neuf ans. Il avait rétracté ses aveux devant le tribunal, expliquant qu’on les lui avait arrachés sous la torture. Le tribunal a écarté sa rétractation au motif qu’« aucune marque de torture n’avait été constatée » sur lui.
Saeed Davoudi — Baa Sharaf
Pendu le même jour, sur la même place. Son dossier dit tout du système : le tribunal pénal, saisi de coups non mortels, l’avait condamné à de la prison et au prix du sang. Le tribunal révolutionnaire a repris la même affaire, l’a requalifiée en « guerre contre Dieu », et en a fait une corde.
Mehdi Ghasemi — Baa Sharaf
Exécuté publiquement à Qom le 18 mars 2026, dans la même fournée.
Amir Hossein Hatami, 18 ans — Baa Sharaf
On lui reprochait des pierres jetées contre une base bassidji le 8 janvier. Quatre-vingt-quatre jours entre l’arrestation et l’exécution. Une seule audience, le 8 février. Il a été pendu début avril avec Mohammad Amin Biglari, 19 ans, Ali Fahim et Shahin Vahedparast Kolor — Baa Sharaf à chacun d’eux.
Erfan Kiani — Baa Sharaf
Exécuté le 25 avril 2026. Le dossier : des pierres, un cocktail Molotov, un radar de circulation détruit.
Sasan Azadvar Jonaqani, 21 ans — Baa Sharaf
Champion de karaté. Ispahan, 30 avril 2026. Moins de quatre mois entre son arrestation et sa mise à mort. On lui reprochait des jets de pierres, des dégâts sur des véhicules, et d’avoir encouragé les autres.
Mehrab Abdollahzadeh, 28 ans — Baa Sharaf
Arrêté le 22 octobre 2022, pendant Femme Vie Liberté. Il a tenu trois ans et demi dans les geôles du régime avant d’être pendu le 4 mai 2026. Ce qu’ils lui ont fait, on le sait par lui : il était parvenu à faire sortir de prison des enregistrements audio documentant sa propre torture. Battu attaché à une chaise. Menacé de voir arrêter sa famille. Quinze jours dans une pièce de la taille d’un placard. Drogué à une substance hallucinogène. Il a été exécuté en secret — ni sa famille ni son avocat n’ont été prévenus.
Ashkan Maleki — Baa Sharaf et Mehrdad Mohammadinia — Baa Sharaf
Pendus le même jour, le 1er juin 2026, en secret eux aussi. Personne n’a été averti. On a rendu les corps.
Mohammad Amini Dehaghani — Baa Sharaf
Arrêté le 9 janvier 2026 à Dehaghan. Exécuté dans le plus grand secret le 15 juillet à Ispahan. Il n’a jamais eu accès à un avocat indépendant, ni à une seule visite familiale en personne.
Erfan Esfandiari, 18 ans — Baa Sharaf
Mehdi Khanaki — Baa Sharaf
Pendu le 22 juillet 2026 à Karadj, condamné au titre de la loi sur l’espionnage de 2025 — ce texte taillé sur mesure, qui a ramené le délai d’appel de vingt à dix jours.
Abolfazl Sepahi — Baa Sharaf et Amirhossein Safari, 18 ans — Baa Sharaf
Le 28 juillet 2026, place Alikhani à Ispahan, le régime les a pendus en public, au petit matin, sous protection policière. Ils faisaient partie de douze garçons condamnés à mort dans le même dossier. Amirhossein avait dix-huit ans.
Ce jour-là, un troisième condamné, Alireza Sepahi, le cousin d’Abolfazl, a fait une crise cardiaque au pied de la potence. Ils l’ont hospitalisé. Il est toujours sous le coup de sa condamnation. Ils le soignent pour pouvoir le pendre.
Arvin Kheirkhahan, 19 ans — Baa Sharaf
Celui par qui ce texte commence.
Omid Behzad — Baa Sharaf et Pouria Safvat — Baa Sharaf
Exécutés le 3 août 2026 sur des accusations d’espionnage.
Marzieh Nayeri, 24 ans — Baa Sharaf
Pendue le 8 août 2026 à la prison centrale de Qazvin. Accusée du meurtre de son mari, elle avait dit s’être défendue contre une agression sexuelle. Elle est l’une des dix-huit femmes exécutées cette année — six pour le seul mois d’août, le pire mois pour les femmes depuis le début de l’année. Dans ce pays, une femme qui se défend d’un viol monte à la potence ; l’homme qui l’agresse, non.
Ceux qui sont encore en vie
Ceux-là, on ne leur doit pas un hommage. On leur doit du bruit.
Shervin Bagherian Jebeli a eu dix-huit ans quelques jours avant son arrestation. Il est condamné à mort dans le dossier de la place Alikhani. Quand l’interrogateur lui a expliqué que sa qualification signifiait la corde, il a répondu :
« Pour l’amour de Dieu, pas l’exécution. Monsieur, j’ai fait une erreur. »
Il attend dans sa cellule que cette phrase d’enfant soit entendue par quelqu’un.
Benyamin Naghdi, 26 ans, combattant de MMA. La Cour suprême a confirmé sa condamnation à mort en juillet. On lui reproche d’avoir utilisé un extincteur comme lance-flammes de fortune à Chiraz, le 3 janvier. Le tribunal lui-même a constaté qu’il n’y avait eu aucun blessé.
Romina et Taraneh Rahimi sont sœurs jumelles. Taraneh a été condamnée à mort le 30 août dans le dossier de la place Shohada, à Ispahan. Le 2 septembre, leur avocat a déposé plainte pour torture, coups et agression sexuelle subis en détention.
Milad, Mehrdad et Ali Boeri sont trois frères dans le même dossier. Mehrdad a été condamné à mort le 30 août. Imaginez la maison.
Dans ce seul dossier de la place Shohada, dix des seize accusés ont été condamnés à mort le 30 août 2026, par le juge Morteza Barati. Aucun d’eux n’est accusé de meurtre. Les avocats se sont vu refuser l’accès au dossier, et le tribunal a refusé de visionner les vidéos, prises sur les téléphones des accusés, qui montraient que certains n’étaient même pas sur les lieux.
Sont également en danger imminent : Arman Marefati, Shahab Zohdi, Yaser Rajaifar, Abolfazl Salehi Siavashani, et ceux que le Shahriar a nommément désignés — Javad Ajam, Morteza Zamani, Mehdi Ranjar, Farshid Rahmani, Alireza Sagheri, Pouya Sagheri.
Pour la seule prison d’Ispahan, Iran Human Rights estime que plus de soixante-dix personnes sont menacées de la corde.
Partagez ces noms. Un nom qui circule est plus difficile à pendre.
La parole du Shahriar
Le jour même de la pendaison d’Arvin, Reza Pahlavi a écrit :
« Aujourd’hui, le régime en Iran a exécuté Arvin Kheirkhahan, un courageux jeune manifestant arrêté pendant le Soulèvement national du Lion et du Soleil. Lors de sa dernière conversation avec sa famille, Arvin leur a dit : « Ne les laissez pas m’oublier. Nous nous sommes levés pour la libération de notre patrie. Ne laissez pas réduire au silence le chemin que nous avons choisi. » »
Et il a ajouté : « Ceux qui ont pris la vie d’Arvin auront à répondre devant le peuple iranien et devant la loi. »
Le lendemain, quand on l’a enterré de nuit, le Shahriar est revenu sur cette dernière volonté — et il a dit ce qu’il fallait en faire :
« Nous devons honorer son dernier souhait, non seulement en nous souvenant d’Arvin, mais en prononçant les noms de ceux qui risquent encore l’exécution : Javad Ajam, Morteza Zamani, Mehdi Ranjar, Farshid Rahmani, Alireza Sagheri, Pouya Sagheri. »
Ce texte n’a pas d’autre objet que celui-là.
Retenez au passage le nom que le Shahriar donne au soulèvement de janvier : le Soulèvement national du Lion et du Soleil. Arvin en était. Ils ne se sont pas levés pour réformer cette chose ; ils se sont levés sous notre drapeau, pour reprendre l’Iran.
Le 28 juillet, quelques heures après les pendaisons publiques d’Ispahan, le Shahriar avait déjà écrit :
« L’assassinat de manifestants et d’autres prisonniers politiques est le plus souvent perpétré à l’intérieur des prisons. Mais le régime, craignant que le peuple iranien ne se soulève contre lui, les conduit en public dans une tentative de le terroriser jusqu’au silence. »
Après l’exécution de Mohammad Amini Dehaghani, il a été plus net encore :
« Le régime criminel de la République islamique a exécuté Mohammad Amini Dehaghani, un jeune épris de liberté arrêté pendant les manifestations de janvier 2026. Tant que ce régime restera au pouvoir, les exécutions et les tueries continueront. »
C’est la seule phrase qui compte, et elle tient en une ligne : tant que ce régime est là, la corde reste. Il n’y a pas de version modérée de cette machine. Il n’y a pas d’accord à passer avec elle. En mai, devant l’absence de réaction des chancelleries, le Shahriar a qualifié le silence de la communauté internationale d’échec moral et politique.
Et le 14 mars 2026, dans un message adressé à la Garde Javidan — à la Valeureuse Garde Immortelle, c’est-à-dire à vous qui lisez ceci — il écrivait :
« J’ai demandé aux enfants courageux et dévoués de l’Iran, en tant qu’avant-garde de la nation, d’user et d’affaiblir par tous les moyens possibles la machine de répression de la République islamique, afin que soit préparé le terrain de son effondrement final. »
Dimanche, à Paris
C’est exactement ce que nous faisons dimanche.
## 🔴 MARCHE À PARIS
Contre la République islamique, régime de terreur
### Halte aux exécutions en Iran !
>
Dimanche 13 septembre 2026 — 15h30
De Victor Hugo au Trocadéro
>
À l’appel d’Iran Paad International
Venez. Amenez les vôtres. Apportez les noms.
Ce régime pend en public parce qu’il a peur, et il a raison d’avoir peur. Une potence dressée sur une place n’est pas un signe de force : c’est l’aveu d’un pouvoir qui n’a plus que la terreur pour tenir debout, et qui sait que la rue ne lui appartient plus. Quarante-sept ans d’occupation n’ont pas réussi à faire plier ce peuple. Ils n’y parviendront pas avec des cordes.
Arvin Kheirkhahan avait dix-neuf ans et il a demandé qu’on ne l’oublie pas. Dimanche, entre Victor Hugo et le Trocadéro, nous porterons son nom et celui de tous les autres, et nous les dirons assez fort pour qu’on les entende jusqu’à Shahroud, jusqu’à Qom, jusqu’à la place Alikhani.
Ils ont voulu en faire des exemples. Ils en ont fait des Javid Nâm — ceux dont le nom ne meurt jamais.
Iran o Pas Migirim. Javid Shah.
Sources
Iran International (chiffres et dossiers, janvier–septembre 2026) · Centre Abdorrahman Boroumand · Hengaw · HRANA · Mission d’établissement des faits de l’ONU sur l’Iran (OHCHR) · rezapahlavi.org/statements
On Friday evening, the family of Arvin Kheirkhahan took up position outside Shahroud prison. On Wednesday they had learned he was moved to solitary confinement, and everyone in Iran knows what that means. They stayed there all night, in the cold, hoping that a presence might be enough to hold back a rope.
At dawn on Saturday 1 August 2026, the regime hanged him. He was nineteen years and six months old.
In his final phone call, Arvin told his family:
« Don’t let them forget me. We stood up for the liberation of our homeland. Don’t let the path we chose be silenced. »
Then they refused to return his body.
When they finally relented, it came with a condition: the family could collect him at three in the morning, and he had to be in the ground before five. Arvin was buried at dawn on 2 August, in silence, in an empty cemetery, only a few relatives allowed near. They hanged him in secret and they buried him at night, so that no one would come, so that no crowd would gather, so that there would be no image.
This article is the answer to that sentence. We will not forget them. We are going to say their names.
The count
We have to begin with the numbers, because they carry the scale, and because the regime is counting precisely on our inability to hold them.
According to figures reported by Iran International, 950 executions have been documented since 1 January 2026 — including at least twenty women and around thirty protesters. That count stopped at the end of August. In mid-August the figure stood at 916: the regime hanged roughly thirty more people in a fortnight.
And that number is a floor, not a total. Iran International says it plainly: the real figure is very much higher, because the regime conceals most cases — secret executions, families never notified, bodies returned without explanation, provincial prisons from which nothing escapes. For every name we know, there are names we will never know.
The previous year, 2025, had already set a record: 2,113 executions, the highest known total since the late 1980s. 2026 is on course to beat it.
They were twenty years old
Look at the ages.
Eighteen. Nineteen. Twenty. Twenty-one. A wrestling champion. A karate champion. A martial arts fighter. Schoolboys, students, apprentices, boys who were playing football in the street three months earlier.
This is what has to be understood before anything else: the regime is hanging the youth of Iran. Not hardened fighters, not network leaders — kids who threw stones, burned a bin, shouted a slogan at a roundabout. It hangs them fast, within weeks, and more and more often in public, in the squares, from the cranes, so that the others watch.
A power that needs to hang eighteen-year-old boys in a public square is not a power that governs. It is a power that occupies.
Our Javid Nâm
These are not numbers. They are children of Iran, and each of them had a name, a trade, a mother.
Farzand e Iran va jan fadayeh mihan
فرزند ایران و جان فدای میهن
Saleh Mohammadi, 19 — Baa Sharaf
A wrestling champion. Between his arrest and his public hanging in Qom on 19 March 2026, about five weeks passed. Five weeks to investigate, try, sentence and kill a nineteen-year-old boy. He had retracted his confession in court, explaining it had been extracted under torture. The court dismissed the retraction on the grounds that « no marks of torture » had been observed on him.
Saeed Davoudi — Baa Sharaf
Hanged the same day, in the same square. His file says everything about the system: the criminal court, hearing a case of non-fatal assault, had sentenced him to prison and blood money. The revolutionary court took up the same case, reclassified it as « waging war against God », and turned it into a rope.
Mehdi Ghasemi — Baa Sharaf
Publicly executed in Qom on 18 March 2026, in the same batch.
Amir Hossein Hatami, 18 — Baa Sharaf
He was accused of throwing stones at a Basij base on 8 January. Eighty-four days between arrest and execution. One single hearing, on 8 February. He was hanged in early April together with Mohammad Amin Biglari, 19, Ali Fahim and Shahin Vahedparast Kolor — Baa Sharaf to each of them.
Erfan Kiani — Baa Sharaf
Executed on 25 April 2026. The file: stones, a Molotov cocktail, a destroyed traffic camera.
Sasan Azadvar Jonaqani, 21 — Baa Sharaf
A karate champion. Isfahan, 30 April 2026. Less than four months between his arrest and his killing. He was accused of throwing stones, damaging vehicles, and encouraging others.
Mehrab Abdollahzadeh, 28 — Baa Sharaf
Arrested on 22 October 2022, during Woman Life Freedom. He held out three and a half years in the regime’s cells before being hanged on 4 May 2026. What they did to him, we know from him: he had managed to smuggle audio recordings out of prison documenting his own torture. Beaten while tied to a chair. Threatened with the arrest of his family. Fifteen days in a room the size of a closet. Drugged with a hallucinogenic substance. He was executed in secret — neither his family nor his lawyer was told.
Ashkan Maleki — Baa Sharaf and Mehrdad Mohammadinia — Baa Sharaf
Hanged on the same day, 1 June 2026, in secret as well. No one was warned. The bodies were handed over.
Mohammad Amini Dehaghani — Baa Sharaf
Arrested on 9 January 2026 in Dehaghan. Executed in complete secrecy on 15 July in Isfahan. He never had access to an independent lawyer, nor to a single in-person family visit.
Erfan Esfandiari, 18 — Baa Sharaf
Mehdi Khanaki — Baa Sharaf
Hanged on 22 July 2026 in Karaj, sentenced under the 2025 Espionage Law — that tailor-made text, which cut the appeal window from twenty days to ten.
Abolfazl Sepahi — Baa Sharaf and Amirhossein Safari, 18 — Baa Sharaf
On 28 July 2026, in Alikhani Square in Isfahan, the regime hanged them in public, at first light, under police protection. They were among twelve boys sentenced to death in the same case. Amirhossein was eighteen.
That day a third condemned man, Alireza Sepahi, Abolfazl’s cousin, suffered a heart attack at the foot of the gallows. They hospitalised him. His sentence still stands. They are treating him so that they can hang him.
Arvin Kheirkhahan, 19 — Baa Sharaf
The one this article begins with.
Omid Behzad — Baa Sharaf and Pouria Safvat — Baa Sharaf
Executed on 3 August 2026 on espionage charges.
Marzieh Nayeri, 24 — Baa Sharaf
Hanged on 8 August 2026 in Qazvin Central Prison. Accused of murdering her husband, she had said she was defending herself against sexual assault. She is one of the eighteen women executed this year — six in August alone, the worst month for women since the start of the year. In that country, a woman who defends herself against rape goes to the gallows; the man who assaults her does not.
Those who are still alive
These we do not owe a tribute. These we owe noise.
Shervin Bagherian Jebeli turned eighteen only days before his arrest. He is under sentence of death in the Alikhani Square case. When the interrogator explained to him that his charge meant the rope, he answered:
« For God’s sake, not execution. Sir, I made a mistake. »
He is waiting in his cell for that child’s sentence to be heard by somebody.
Benyamin Naghdi, 26, a mixed martial arts fighter. The Supreme Court upheld his death sentence in July. He is accused of using a fire extinguisher as a makeshift flamethrower in Shiraz on 3 January. The court itself found that no one was injured.
Romina and Taraneh Rahimi are twin sisters. Taraneh was sentenced to death on 30 August in the Shohada Square case in Isfahan. On 2 September their lawyer filed a complaint over torture, beatings and sexual assault in detention.
Milad, Mehrdad and Ali Boeri are three brothers in the same case. Mehrdad was sentenced to death on 30 August. Picture that household.
In that single Shohada Square case, ten of the sixteen defendants were sentenced to death on 30 August 2026, by Judge Morteza Barati. Not one of them is charged with murder. The lawyers were denied access to the file, and the court refused to view the videos, taken from the defendants’ own phones, showing that some of them were not even at the scene.
Also in imminent danger: Arman Marefati, Shahab Zohdi, Yaser Rajaifar, Abolfazl Salehi Siavashani, and those the Shahriar named directly — Javad Ajam, Morteza Zamani, Mehdi Ranjar, Farshid Rahmani, Alireza Sagheri, Pouya Sagheri.
In Isfahan prison alone, Iran Human Rights estimates that more than seventy people are under threat of the rope.
Share these names. A name in circulation is harder to hang.
The Shahriar’s words
On the very day Arvin was hanged, Reza Pahlavi wrote:
« Today, the regime in Iran executed Arvin Kheirkhah, a courageous young protester detained during Iran’s Lion and Sun National Uprising. In his final conversation with his family, Arvin told them: ‘Don’t let them forget me. We stood up for the liberation of our homeland. Don’t let the path we chose be silenced.' »
And he added: « Those who took Arvin’s life will be held accountable before the Iranian people and the law. »
The next day, when they buried him at night, the Shahriar returned to that last wish — and said what was to be done with it:
« We must honour his final wish, not only by remembering Arvin, but by speaking the names of those still at risk of execution: Javad Ajam, Morteza Zamani, Mehdi Ranjar, Farshid Rahmani, Alireza Sagheri, and Pouya Sagheri. »
This article has no other purpose than that one.
Note in passing the name the Shahriar gives the January uprising: the Lion and Sun National Uprising. Arvin was part of it. They did not rise to reform this thing; they rose under our flag, to take Iran back.
On 28 July, hours after the public hangings in Isfahan, the Shahriar had already written:
« The murder of protesters and other political prisoners is often carried out in prisons. But the regime, fearing the Iranian people will rise against them, is conducting them in public in an attempt to intimidate them into silence. »
After the execution of Mohammad Amini Dehaghani, he was blunter still:
« The Islamic Republic’s criminal regime has executed Mohammad Amini Dehaghani, a young freedom-seeker who was arrested during the January 2026 protests. As long as this regime remains in power, executions and killings will continue. »
That is the only sentence that matters, and it fits on one line: as long as this regime stands, the rope stands. There is no moderate version of this machine. There is no deal to be struck with it. In May, faced with the silence of the chancelleries, the Shahriar called the international community’s silence a moral and political failure.
And on 14 March 2026, in a message addressed to the Garde Javidan — to the Valiant Immortal Guard, which is to say to you who are reading this — he wrote:
« I asked Iran’s courageous and devoted children, as the vanguard of the nation, to wear down and weaken the Islamic Republic’s machinery of repression by every possible means, so that the ground is laid for its final collapse. »
Sunday, in Paris
That is exactly what we are doing on Sunday.
## 🔴 MARCH IN PARIS
Against the Islamic Republic, a regime of terror
### Stop the executions in Iran!
>
Sunday 13 September 2026 — 3:30 pm
From Victor Hugo to Trocadéro
>
Called by Iran Paad International
Come. Bring your people. Bring the names.
This regime hangs in public because it is afraid, and it is right to be afraid. A gallows raised in a square is not a sign of strength: it is the confession of a power that has nothing left but terror to keep it upright, and that knows the street no longer belongs to it. Forty-seven years of occupation have not managed to bend this people. They will not manage it with ropes.
Arvin Kheirkhahan was nineteen years old and he asked not to be forgotten. On Sunday, between Victor Hugo and Trocadéro, we will carry his name and the names of all the others, and we will say them loudly enough to be heard as far as Shahroud, as far as Qom, as far as Alikhani Square.
They meant to make examples of them. They made them Javid Nâm — those whose name never dies.
Iran o Pas Migirim. Javid Shah.
Sources
Iran International (figures and case files, January–September 2026) · Abdorrahman Boroumand Center · Hengaw · HRANA · UN Independent International Fact-Finding Mission on Iran (OHCHR) · rezapahlavi.org/statements
شب جمعه، خانوادهٔ آروین خیرخواهان مقابل زندان شاهرود ایستادند. چهارشنبه خبردار شده بودند که او را به سلول انفرادی منتقل کردهاند، و در ایران همه میدانند این یعنی چه. تمام شب آنجا ماندند، در سرما، به این امید که حضورشان طناب را نگه دارد.
سپیدهٔ شنبه ۱۰ مرداد ۱۴۰۵، رژیم او را اعدام کرد. نوزده سال و شش ماه داشت.
آروین در آخرین تماس تلفنیاش به خانوادهاش گفت:
«نگذارید فراموشم کنند. ما برای آزادی میهن به پا خاستیم. نگذارید راهی که انتخاب کردیم به سکوت کشیده شود.»
سپس از تحویل پیکرش سر باز زدند.
وقتی سرانجام کوتاه آمدند، یک شرط گذاشتند: خانواده میتوانست ساعت سه بامداد او را تحویل بگیرد، و باید پیش از ساعت پنج به خاک سپرده میشد. آروین سپیدهٔ ۱۱ مرداد به خاک سپرده شد، در سکوت، در گورستانی خالی، تنها چند تن از نزدیکان اجازهٔ حضور داشتند. او را پنهانی اعدام کردند و شبانه دفن کردند، تا کسی نیاید، تا جمعیتی شکل نگیرد، تا تصویری نماند.
این نوشته پاسخ به همان یک جمله است. ما آنها را فراموش نمیکنیم. ما نامهایشان را خواهیم گفت.
شمارش
باید از اعداد شروع کرد، چون ابعاد فاجعه را نشان میدهند، و چون رژیم دقیقاً روی ناتوانی ما در نگهداشتن این شمارش حساب کرده است.
بنا بر آمار منتشرشده از سوی ایران اینترنشنال، از اول ژانویهٔ ۲۰۲۶ دستکم ۹۵۰ اعدام مستند شده است — از جمله دستکم بیست زن و حدود سی معترض. این شمارش تا پایان مرداد است. اواسط مرداد رقم ۹۱۶ بود: یعنی رژیم در حدود دو هفته نزدیک به سی نفر دیگر را به دار آویخته است.
و این عدد کف ماجراست، نه سقف آن. ایران اینترنشنال بیپرده میگوید: رقم واقعی بسیار بالاتر است، چون رژیم بیشتر موارد را پنهان میکند — اعدامهای مخفیانه، خانوادههایی که خبردار نمیشوند، پیکرهایی که بیتوضیح تحویل داده میشوند، زندانهای شهرستان که هیچ خبری از آنها بیرون نمیآید. به ازای هر نامی که میدانیم، نامهایی هست که هرگز نخواهیم دانست.
سال پیش از آن، ۲۰۲۵، پیشاپیش رکورد زده بود: ۲۱۱۳ اعدام، بالاترین رقم شناختهشده از اواخر دههٔ ۱۹۸۰. ۲۰۲۶ در مسیر شکستن همان رکورد است.
بیست ساله بودند
به سنها نگاه کنید.
هجده. نوزده. بیست. بیستویک. یک قهرمان کشتی. یک قهرمان کاراته. یک مبارز هنرهای رزمی. دانشآموز، دانشجو، شاگرد مغازه، پسرهایی که سه ماه پیشتر در کوچه فوتبال بازی میکردند.
این چیزی است که باید پیش از هر چیز فهمید: رژیم جوانی ایران را به دار میآویزد. نه جنگجویان کارکشته، نه فرماندهان شبکه — بچههایی که سنگ پرتاب کردند، سطل زبالهای آتش زدند، در میدانی شعاری سر دادند. سریع اعدامشان میکند، ظرف چند هفته، و هر روز بیشتر در ملأ عام، در میدانها، از جرثقیل، تا بقیه تماشا کنند.
قدرتی که برای ماندن ناچار است پسرهای هجدهساله را در میدان شهر به دار بیاویزد، قدرتی نیست که حکومت کند. قدرتی است که اشغال کرده است.
جاویدنامهای ما
اینها عدد نیستند. اینها فرزندان ایراناند، و هر کدام نامی داشتند، کاری داشتند، مادری داشتند.
فرزند ایران و جان فدای میهن
صالح محمدی، ۱۹ ساله — با شرف
قهرمان کشتی. میان بازداشت و اعدام علنیاش در قم، در ۲۸ اسفند ۱۴۰۴، حدود پنج هفته گذشت. پنج هفته برای تحقیق، محاکمه، صدور حکم و کشتن پسری نوزده ساله. در دادگاه اعترافاتش را پس گرفت و گفت زیر شکنجه از او گرفته شده است. دادگاه این انکار را رد کرد، به این دلیل که «آثار شکنجهای» بر بدن او دیده نشده است.
سعید داوودی — با شرف
همان روز، در همان میدان اعدام شد. پروندهٔ او همهچیز را دربارهٔ این دستگاه میگوید: دادگاه کیفری، که به اتهام ضرب و جرح غیرکشنده رسیدگی میکرد، او را به زندان و دیه محکوم کرده بود. دادگاه انقلاب همان پرونده را برداشت، عنوانش را به «محاربه» تغییر داد، و از آن یک طناب ساخت.
مهدی قاسمی — با شرف
در ۲۷ اسفند ۱۴۰۴ در قم، در همان دسته، علنی اعدام شد.
امیرحسین حاتمی، ۱۸ ساله — با شرف
متهم بود به پرتاب سنگ به سمت یک پایگاه بسیج در ۱۸ دی. هشتاد و چهار روز میان بازداشت و اعدام. تنها یک جلسهٔ دادگاه، در ۱۹ بهمن. اوایل اردیبهشت همراه با محمدامین بیگلری ۱۹ ساله، علی فهیم و شاهین واحدپرست کلر اعدام شد — با شرف، هر یک از آنها.
عرفان کیانی — با شرف
۵ اردیبهشت ۱۴۰۵ اعدام شد. پرونده: چند سنگ، یک کوکتل مولوتف، یک دوربین ترافیکی شکسته.
ساسان آزادور جوناقانی، ۲۱ ساله — با شرف
قهرمان کاراته. اصفهان، ۱۰ اردیبهشت ۱۴۰۵. کمتر از چهار ماه میان بازداشت و کشتهشدنش. متهم بود به پرتاب سنگ، آسیبزدن به خودرو، و تشویق دیگران.
مهراب عبدالهزاده، ۲۸ ساله — با شرف
در ۳۰ مهر ۱۴۰۱، در جریان زن زندگی آزادی بازداشت شد. سه سال و نیم در سلولهای رژیم دوام آورد تا اینکه در ۱۴ اردیبهشت ۱۴۰۵ به دار آویخته شد. آنچه بر او رفت را از زبان خودش میدانیم: توانسته بود فایلهای صوتی مستندکنندهٔ شکنجهاش را از زندان بیرون بفرستد. بسته به صندلی کتک خورد. تهدید شد که خانوادهاش را بازداشت میکنند. پانزده روز در اتاقکی به اندازهٔ یک کمد. با مادهٔ توهمزا بیهوشش کردند. مخفیانه اعدام شد — نه خانوادهاش خبر شدند نه وکیلش.
اشکان ملکی — با شرف و مهرداد محمدینیا — با شرف
هر دو در یک روز، ۱۱ خرداد ۱۴۰۵، و آنها هم مخفیانه. به هیچکس خبر ندادند. پیکرها را تحویل دادند.
محمد امینی دهاقانی — با شرف
۱۹ دی ۱۴۰۴ در دهاقان بازداشت شد. ۲۴ تیر ۱۴۰۵ در نهایت پنهانکاری در اصفهان اعدام شد. هرگز به وکیل مستقل دسترسی نداشت، و حتی یک ملاقات حضوری با خانوادهاش به او داده نشد.
عرفان اسفندیاری، ۱۸ ساله — با شرف
مهدی خانکی — با شرف
۳۱ تیر ۱۴۰۵ در کرج اعدام شد، بر اساس قانون جاسوسی مصوب ۱۴۰۴ — همان متن سفارشی که مهلت تجدیدنظر را از بیست روز به ده روز کاهش داد.
ابوالفضل سپاهی — با شرف و امیرحسین صفری، ۱۸ ساله — با شرف
۶ مرداد ۱۴۰۵، در میدان علیخانی اصفهان، رژیم آنها را در ملأ عام به دار آویخت، سپیدهدم، زیر حفاظت پلیس. آنها از میان دوازده پسری بودند که در همین پرونده به اعدام محکوم شده بودند. امیرحسین هجده سال داشت.
همان روز، محکوم سوم، علیرضا سپاهی، پسرعموی ابوالفضل، پای چوبهٔ دار دچار ایست قلبی شد. او را به بیمارستان بردند. حکمش هنوز پابرجاست. درمانش میکنند تا بتوانند اعدامش کنند.
آروین خیرخواهان، ۱۹ ساله — با شرف
همان که این نوشته با او آغاز شد.
امید بهزاد — با شرف و پوریا صفوت — با شرف
۱۲ مرداد ۱۴۰۵ به اتهام جاسوسی اعدام شدند.
مرضیه نیری، ۲۴ ساله — با شرف
۱۷ مرداد ۱۴۰۵ در زندان مرکزی قزوین اعدام شد. متهم به قتل شوهرش بود و گفته بود از خود در برابر تجاوز جنسی دفاع کرده است. او یکی از هجده زنی است که امسال اعدام شدهاند — شش نفر تنها در مرداد، بدترین ماه سال برای زنان. در این کشور زنی که از خود در برابر تجاوز دفاع کند بالای دار میرود؛ مردی که به او تجاوز کند، نه.
آنان که هنوز زندهاند
به اینها ادای احترام بدهکار نیستیم. به اینها سر و صدا بدهکاریم.
شروین باقریان جبلی تنها چند روز پیش از بازداشتش هجده ساله شد. در پروندهٔ میدان علیخانی به اعدام محکوم است. وقتی بازجو به او توضیح داد که اتهامش یعنی طناب، پاسخ داد:
«تو رو خدا اعدام نه. آقا من اشتباه کردم.»
در سلولش منتظر است که این جملهٔ کودکانه به گوش کسی برسد.
بنیامین نقدی، ۲۶ ساله، مبارز هنرهای رزمی ترکیبی. دیوان عالی کشور در تیرماه حکم اعدامش را تأیید کرد. متهم است که در ۱۳ دی در شیراز از کپسول آتشنشانی بهعنوان شعلهافکن دستساز استفاده کرده. خود دادگاه تأیید کرده که هیچکس مجروح نشده است.
رومینا و ترانه رحیمی خواهران دوقلو هستند. ترانه در ۸ شهریور ۱۴۰۵ در پروندهٔ میدان شهدای اصفهان به اعدام محکوم شد. ۱۱ شهریور وکیلشان به دلیل شکنجه، ضربوشتم و تعرض جنسی در بازداشت شکایت ثبت کرد.
میلاد، مهرداد و علی بوعری سه برادر در همین پروندهاند. مهرداد ۸ شهریور به اعدام محکوم شد. آن خانه را تصور کنید.
تنها در همین پروندهٔ میدان شهدا، ده نفر از شانزده متهم در ۸ شهریور ۱۴۰۵ به اعدام محکوم شدند، به ریاست قاضی مرتضی براتی. هیچیک از آنها متهم به قتل نیست. وکلا از دسترسی به پرونده محروم شدند، و دادگاه از تماشای ویدیوهایی که از گوشی خود متهمان گرفته شده بود و نشان میداد برخی اصلاً در محل نبودهاند، سر باز زد.
در خطر قریبالوقوع اعدام نیز هستند: آرمان معرفتی، شهاب زهدی، یاسر رجاییفر، ابوالفضل صالحی سیاوشانی، و کسانی که شهریار نامشان را بهصراحت برد — جواد عجم، مرتضی زمانی، مهدی رنجر، فرشید رحمانی، علیرضا ساقری، پویا ساقری.
تنها در زندان اصفهان، سازمان حقوق بشر ایران برآورد میکند بیش از هفتاد نفر در معرض طناب دارند.
این نامها را منتشر کنید. نامی که بچرخد، سختتر به دار میرود.
سخن شهریار
همان روزی که آروین اعدام شد، رضا پهلوی نوشت:
«امروز رژیم در ایران آروین خیرخواه را اعدام کرد، معترض جوان و شجاعی که در جریان قیام ملی شیر و خورشید بازداشت شده بود. آروین در آخرین گفتوگویش با خانوادهاش به آنها گفت: « نگذارید فراموشم کنند. ما برای آزادی میهن به پا خاستیم. نگذارید راهی که انتخاب کردیم به سکوت کشیده شود. »»
و افزود: «آنان که جان آروین را گرفتند، در برابر مردم ایران و در برابر قانون پاسخگو خواهند بود.»
فردای آن روز، وقتی او را شبانه به خاک سپردند، شهریار به همان آخرین خواسته بازگشت — و گفت با آن چه باید کرد:
«ما باید آخرین خواستهٔ او را ارج بگذاریم، نه تنها با به یاد داشتن آروین، بلکه با بر زبان آوردن نام کسانی که هنوز در خطر اعداماند: جواد عجم، مرتضی زمانی، مهدی رنجر، فرشید رحمانی، علیرضا ساقری و پویا ساقری.»
این نوشته هدفی جز همین ندارد.
و به نامی که شهریار بر قیام دیماه میگذارد توجه کنید: قیام ملی شیر و خورشید. آروین از آنان بود. آنها برای اصلاح این چیز به پا نخاستند؛ زیر پرچم ما به پا خاستند، تا ایران را پس بگیرند.
در ۶ مرداد، ساعاتی پس از اعدامهای علنی اصفهان، شهریار پیشتر نوشته بود:
«قتل معترضان و دیگر زندانیان سیاسی بیشتر در درون زندانها انجام میشود. اما رژیم، از ترس آنکه مردم ایران علیه او برخیزند، آن را در ملأ عام اجرا میکند تا مردم را از ترس به سکوت وادارد.»
و پس از اعدام محمد امینی دهاقانی، صریحتر بود:
«رژیم جنایتکار جمهوری اسلامی محمد امینی دهاقانی را اعدام کرد، جوانی آزادیخواه که در جریان اعتراضات دیماه بازداشت شده بود. تا زمانی که این رژیم بر سر کار باشد، اعدامها و کشتارها ادامه خواهد داشت.»
تنها جملهای که اهمیت دارد همین است و در یک سطر جا میشود: تا این رژیم هست، طناب هست. نسخهٔ میانهروی این ماشین وجود ندارد. توافقی با آن در کار نیست. در اردیبهشت، در برابر سکوت وزارتخانههای خارجی، شهریار سکوت جامعهٔ بینالمللی را شکستی اخلاقی و سیاسی خواند.
و در ۲۳ اسفند ۱۴۰۴، در پیامی خطاب به گارد جاویدان — به گارد دلاور جاویدان، یعنی خطاب به شما که این را میخوانید — نوشت:
«از فرزندان شجاع و فداکار ایران خواستم که بهعنوان پیشتاز ملت، با هر وسیلهٔ ممکن ماشین سرکوب جمهوری اسلامی را فرسوده و تضعیف کنند، تا زمینهٔ فروپاشی نهایی آن فراهم شود.»
یکشنبه، در پاریس
و دقیقاً همین کاری است که یکشنبه میکنیم.
## 🔴 راهپیمایی در پاریس
علیه جمهوری اسلامی، رژیم ترور
### اعدام در ایران متوقف باید گردد!
>
یکشنبه ۱۳ سپتامبر ۲۰۲۶ — ساعت ۱۵:۳۰
از ویکتور هوگو تا تروکادرو
>
به فراخوان ایران پاد اینترنشنال
بیایید. عزیزانتان را بیاورید. نامها را بیاورید.
این رژیم در ملأ عام اعدام میکند چون میترسد، و حق دارد که بترسد. چوبهٔ داری که در میدان برپا میشود نشانهٔ قدرت نیست: اعتراف قدرتی است که جز وحشت چیزی برای سرپا ماندن ندارد، و میداند که خیابان دیگر از آنِ او نیست. چهل و هفت سال اشغال نتوانسته این ملت را خم کند. با طناب هم نخواهند توانست.
آروین خیرخواهان نوزده سال داشت و خواست که فراموشش نکنند. یکشنبه، میان ویکتور هوگو و تروکادرو، نام او و نام همهٔ دیگران را با خود میبریم، و آنقدر بلند میگوییم که تا شاهرود، تا قم، تا میدان علیخانی شنیده شود.
میخواستند از آنها عبرت بسازند. از آنها جاویدنام ساختند — آنان که نامشان هرگز نمیمیرد.
ایران رو پس میگیریم. جاوید شاه.
منابع
ایران اینترنشنال (آمار و پروندهها، ژانویه–سپتامبر ۲۰۲۶) · بنیاد عبدالرحمن برومند · هنگاو · هرانا · مأموریت مستقل حقیقتیاب سازمان ملل دربارهٔ ایران · rezapahlavi.org/statements
בערב יום שישי התייצבה משפחתו של ארווין ח’ירח’אהאן מול כלא שאהרוד. ביום רביעי נודע להם שהועבר לצינוק, ובאיראן כולם יודעים מה פירוש הדבר. הם נשארו שם כל הלילה, בקור, בתקווה שנוכחות תספיק כדי לעצור חבל.
עם שחר יום שבת, 1 באוגוסט 2026, המשטר תלה אותו. הוא היה בן תשע־עשרה וחצי.
בשיחת הטלפון האחרונה שלו אמר ארווין למשפחתו:
«אל תיתנו להם לשכוח אותי. קמנו למען שחרור מולדתנו. אל תיתנו להשתיק את הדרך שבחרנו.»
אחר כך הם סירבו להחזיר את גופתו.
כשלבסוף נכנעו, זה היה בתנאי אחד: המשפחה תוכל לקחת אותו בשלוש לפנות בוקר, והוא חייב להיות באדמה לפני חמש. ארווין נקבר עם שחר ב־2 באוגוסט, בדממה, בבית קברות ריק, ורק קרובים ספורים הורשו להתקרב. הם תלו אותו בסתר וקברו אותו בלילה, כדי שאיש לא יבוא, כדי שלא יתאסף קהל, כדי שלא תישאר תמונה.
הטקסט הזה הוא התשובה למשפט ההוא. אנחנו לא נשכח אותם. אנחנו נאמר את שמותיהם.
הספירה
צריך להתחיל במספרים, כי הם נושאים את סדר הגודל, וכי המשטר סומך בדיוק על חוסר היכולת שלנו להחזיק בהם.
לפי הנתונים שמפרסמת איראן אינטרנשיונל, תועדו 950 הוצאות להורג מאז 1 בינואר 2026 — ובהן לפחות עשרים נשים וכשלושים מפגינים. הספירה נעצרה בסוף אוגוסט. באמצע אוגוסט עמד המספר על 916: כלומר המשטר תלה כשלושים בני אדם נוספים בתוך שבועיים.
והמספר הזה הוא רצפה, לא תקרה. איראן אינטרנשיונל אומרת זאת בלי כחל ושרק: המספר האמיתי גבוה בהרבה, משום שהמשטר מסתיר את רוב המקרים — הוצאות להורג חשאיות, משפחות שלא מקבלות הודעה, גופות המוחזרות בלי הסבר, בתי כלא בפריפריה שדבר לא יוצא מהם. על כל שם שאנחנו יודעים, יש שמות שלעולם לא נדע.
השנה שקדמה לה, 2025, כבר קבעה שיא: 2,113 הוצאות להורג, המספר הגבוה ביותר הידוע מאז סוף שנות השמונים. 2026 בדרך לשבור אותו.
הם היו בני עשרים
הביטו בגילאים.
שמונה־עשרה. תשע־עשרה. עשרים. עשרים ואחת. אלוף היאבקות. אלוף קראטה. לוחם אומנויות לחימה. תלמידי תיכון, סטודנטים, שוליות, נערים ששיחקו כדורגל ברחוב שלושה חודשים קודם לכן.
זה מה שצריך להבין לפני הכול: המשטר תולה את נעורי איראן. לא לוחמים מנוסים, לא ראשי רשתות — ילדים שזרקו אבנים, שרפו פח אשפה, צעקו סיסמה בכיכר. הוא תולה אותם מהר, בתוך שבועות, ויותר ויותר בפומבי, בכיכרות, ממנופים, כדי שהאחרים יראו.
שלטון שנזקק לתלות נערים בני שמונה־עשרה בכיכר העיר איננו שלטון שמושל. הוא שלטון שכובש.
הג’אוויד נאם שלנו
אלה אינם מספרים. אלה ילדי איראן, ולכל אחד מהם היה שם, מקצוע, אֵם.
פרזנד א איראן וא ג’אן פדאיה מיהן
فرزند ایران و جان فدای میهن
סאלח מוחמדי, בן 19 — באא שרף
אלוף היאבקות. בין מעצרו לתלייתו הפומבית בקום, ב־19 במרץ 2026, חלפו כחמישה שבועות. חמישה שבועות כדי לחקור, לשפוט, לגזור דין ולהרוג נער בן תשע־עשרה. הוא חזר בו מהודאתו בבית המשפט והסביר שהוצאה ממנו בעינויים. בית המשפט דחה את החזרה בנימוק שלא נצפו עליו «סימני עינויים».
סעיד דאוודי — באא שרף
נתלה באותו יום, באותה כיכר. התיק שלו מספר הכול על השיטה: בית המשפט הפלילי, שדן בתקיפה לא קטלנית, גזר עליו מאסר ודמי כופר. בית משפט המהפכה נטל את אותו תיק, שינה את ההגדרה ל«לוחמה באלוהים», והפך אותו לחבל.
מהדי קאסמי — באא שרף
הוצא להורג בפומבי בקום ב־18 במרץ 2026, באותה מנה.
אמיר חוסיין חאתמי, בן 18 — באא שרף
הואשם בזריקת אבנים לעבר בסיס בסיג’ ב־8 בינואר. שמונים וארבעה ימים בין המעצר להוצאה להורג. דיון אחד בלבד, ב־8 בפברואר. הוא נתלה בתחילת אפריל יחד עם מוחמד אמין ביגלרי, בן 19, עלי פהים ושאהין ואחדפרסט כלר — באא שרף לכל אחד מהם.
ערפאן כיאני — באא שרף
הוצא להורג ב־25 באפריל 2026. התיק: אבנים, בקבוק תבערה, מצלמת תנועה שנהרסה.
סאסאן אזאדוור ג’וناקאני, בן 21 — באא שרף
אלוף קראטה. אספהאן, 30 באפריל 2026. פחות מארבעה חודשים בין מעצרו להריגתו. הואשם בזריקת אבנים, בנזק לרכבים, ובעידוד אחרים.
מהראב עבדאללה־זאדה, בן 28 — באא שרף
נעצר ב־22 באוקטובר 2022, בימי «אישה, חיים, חירות». הוא החזיק מעמד שלוש שנים וחצי בתאי המשטר עד שנתלה ב־4 במאי 2026. את מה שעוללו לו אנחנו יודעים ממנו: הוא הצליח להבריח מהכלא הקלטות קול המתעדות את עינוייו שלו. הוכה כשהוא קשור לכיסא. אוים במעצר משפחתו. חמישה־עשר יום בחדר בגודל של ארון. סומם בחומר הזיה. הוצא להורג בסתר — לא משפחתו ולא עורך דינו קיבלו הודעה.
אשכאן מאלכי — באא שרף ומהרדאד מוחמדי־ניא — באא שרף
נתלו באותו יום, 1 ביוני 2026, אף הם בסתר. איש לא קיבל הודעה. את הגופות מסרו.
מוחמד אמיני דהאקאני — באא שרף
נעצר ב־9 בינואר 2026 בדהאקאן. הוצא להורג בחשאיות מוחלטת ב־15 ביולי באספהאן. מעולם לא הייתה לו גישה לעורך דין עצמאי, ולא ביקור משפחה פנים אל פנים אחד.
ערפאן אספנדיארי, בן 18 — באא שרף
מהדי ח’אנכי — באא שרף
נתלה ב־22 ביולי 2026 בכרג’, נדון לפי חוק הריגול של 2025 — אותו נוסח תפור למידה, שקיצר את חלון הערעור מעשרים ימים לעשרה.
אבולפאזל ספאהי — באא שרף ואמירחוסיין ספארי, בן 18 — באא שרף
ב־28 ביולי 2026, בכיכר עליח’אני באספהאן, תלה אותם המשטר בפומבי, עם אור ראשון, תחת הגנת משטרה. הם היו מבין שנים־עשר נערים שנדונו למוות באותו תיק. אמירחוסיין היה בן שמונה־עשרה.
באותו יום לקה נדון שלישי, עליראזא ספאהי, בן דודו של אבולפאזל, בהתקף לב למרגלות הגרדום. הם אשפזו אותו. גזר דינו עדיין עומד בעינו. הם מטפלים בו כדי שיוכלו לתלות אותו.
ארווין ח’ירח’אהאן, בן 19 — באא שרף
זה שבו נפתח הטקסט הזה.
אומיד בהזאד — באא שרף ופוריא ספוות — באא שרף
הוצאו להורג ב־3 באוגוסט 2026 באשמת ריגול.
מרזיה נאירי, בת 24 — באא שרף
נתלתה ב־8 באוגוסט 2026 בכלא המרכזי בקזווין. הואשמה ברצח בעלה, והיא אמרה שהתגוננה מפני תקיפה מינית. היא אחת משמונה־עשרה הנשים שהוצאו להורג השנה — שש באוגוסט לבדו, החודש הגרוע ביותר לנשים מתחילת השנה. בארץ ההיא, אישה שמתגוננת מפני אונס עולה לגרדום; הגבר שתוקף אותה, לא.
אלה שעודם בחיים
לאלה אנחנו לא חייבים מחווה. לאלה אנחנו חייבים רעש.
שרווין באקריאן ג’בלי מלאו לו שמונה־עשרה ימים ספורים לפני מעצרו. הוא נדון למוות בתיק כיכר עליח’אני. כשהחוקר הסביר לו שההאשמה שלו פירושה חבל, הוא ענה:
«בשם אלוהים, לא הוצאה להורג. אדוני, טעיתי.»
הוא מחכה בתאו שמישהו ישמע את המשפט הילדותי הזה.
בניאמין נקדי, בן 26, לוחם אומנויות לחימה משולבות. בית המשפט העליון אישר את גזר דין המוות שלו ביולי. הוא מואשם בשימוש במטף כפולט להבות מאולתר בשיראז, ב־3 בינואר. בית המשפט עצמו קבע שאיש לא נפצע.
רומינא וטראנה רחימי הן אחיות תאומות. טראנה נדונה למוות ב־30 באוגוסט בתיק כיכר שוהדא באספהאן. ב־2 בספטמבר הגיש עורך דינן תלונה על עינויים, מכות ותקיפה מינית במעצר.
מילאד, מהרדאד ועלי בועארי הם שלושה אחים באותו תיק. מהרדאד נדון למוות ב־30 באוגוסט. תארו לעצמכם את הבית ההוא.
באותו תיק כיכר שוהדא לבדו נדונו עשרה מתוך שישה־עשר הנאשמים למוות ב־30 באוגוסט 2026, בפני השופט מורתזא בראתי. אף אחד מהם אינו מואשם ברצח. מעורכי הדין נמנעה הגישה לתיק, ובית המשפט סירב לצפות בסרטונים, שנלקחו מטלפונים של הנאשמים עצמם, שהראו שחלקם כלל לא היו במקום.
בסכנה מיידית נמצאים גם: ארמאן מערפתי, שהאב זוהדי, יאסר רג’איפר, אבולפאזל סאלחי סיאושאני, ואלה שהשהריאר נקב בשמם במפורש — ג’ואד עג’ם, מורתזא זמאני, מהדי רנג’ר, פרשיד רחמאני, עליראזא סאקרי, פויא סאקרי.
בכלא אספהאן לבדו מעריך ארגון זכויות האדם באיראן שיותר משבעים בני אדם מאוימים בחבל.
הפיצו את השמות האלה. שם שמסתובב קשה יותר לתלייה.
דבר השהריאר
ביום שבו נתלה ארווין כתב רזא פהלווי:
«היום הוציא המשטר באיראן להורג את ארווין ח’ירח’אה, מפגין צעיר ואמיץ שנעצר במהלך ההתקוממות הלאומית של האריה והשמש. בשיחתו האחרונה עם משפחתו אמר להם ארווין: « אל תיתנו להם לשכוח אותי. קמנו למען שחרור מולדתנו. אל תיתנו להשתיק את הדרך שבחרנו. »»
והוסיף: «אלה שנטלו את חייו של ארווין ייתנו את הדין בפני העם האיראני ובפני החוק.»
למחרת, כשקברו אותו בלילה, שב השהריאר אל אותה משאלה אחרונה — ואמר מה צריך לעשות בה:
«עלינו לכבד את משאלתו האחרונה, לא רק בכך שנזכור את ארווין, אלא באמירת שמותיהם של אלה שעודם בסכנת הוצאה להורג: ג’ואד עג’ם, מורתזא זמאני, מהדי רנג’ר, פרשיד רחמאני, עליראזא סאקרי ופויא סאקרי.»
לטקסט הזה אין שום מטרה אחרת.
ושימו לב לשם שהשהריאר נותן להתקוממות ינואר: ההתקוממות הלאומית של האריה והשמש. ארווין היה מהם. הם לא קמו כדי לתקן את הדבר הזה; הם קמו תחת הדגל שלנו, כדי לקחת את איראן בחזרה.
ב־28 ביולי, שעות אחרי התליות הפומביות באספהאן, כבר כתב השהריאר:
«רצח המפגינים ואסירים פוליטיים אחרים מתבצע לרוב בתוך בתי הכלא. אבל המשטר, מחשש שהעם האיראני יקום נגדו, מבצע אותן בפומבי בניסיון להפחיד אותו עד לשתיקה.»
ואחרי הוצאתו להורג של מוחמד אמיני דהאקאני היה חד עוד יותר:
«המשטר הפושע של הרפובליקה האסלאמית הוציא להורג את מוחמד אמיני דהאקאני, צעיר שוחר חופש שנעצר במהלך הפגנות ינואר 2026. כל עוד המשטר הזה בשלטון, ההוצאות להורג וההרג יימשכו.»
זה המשפט היחיד שחשוב, והוא נכנס בשורה אחת: כל עוד המשטר הזה עומד, החבל עומד. אין גרסה מתונה למכונה הזאת. אין עסקה שאפשר לעשות איתה. במאי, מול שתיקת משרדי החוץ, כינה השהריאר את שתיקת הקהילה הבינלאומית כישלון מוסרי ופוליטי.
וב־14 במרץ 2026, במסר שהופנה אל גארד ג’אווידאן — אל המשמר האלמותי האמיץ, כלומר אליכם הקוראים את השורות האלה — כתב:
«ביקשתי מילדיה האמיצים והמסורים של איראן, כחוד החנית של האומה, לשחוק ולהחליש בכל אמצעי אפשרי את מכונת הדיכוי של הרפובליקה האסלאמית, כדי שתוכשר הקרקע לקריסתה הסופית.»
יום ראשון, בפריז
וזה בדיוק מה שאנחנו עושים ביום ראשון.
## 🔴 צעדה בפריז
נגד הרפובליקה האסלאמית, משטר של טרור
### די להוצאות להורג באיראן!
>
יום ראשון, 13 בספטמבר 2026 — 15:30
מוויקטור הוגו עד טרוקדרו
>
בקריאת איראן פאד אינטרנשיונל
בואו. הביאו את יקיריכם. הביאו את השמות.
המשטר הזה תולה בפומבי כי הוא מפחד, ובצדק הוא מפחד. גרדום שמוקם בכיכר אינו סימן לעוצמה: הוא הודאה של שלטון שלא נותר לו דבר מלבד אימה כדי להחזיק מעמד, ושיודע שהרחוב כבר אינו שלו. ארבעים ושבע שנות כיבוש לא הצליחו לכופף את העם הזה. הם לא יצליחו בחבלים.
ארווין ח’ירח’אהאן היה בן תשע־עשרה וביקש שלא ישכחו אותו. ביום ראשון, בין ויקטור הוגו לטרוקדרו, נישא את שמו ואת שמותיהם של כל האחרים, ונאמר אותם חזק מספיק כדי שיישמעו עד שאהרוד, עד קום, עד כיכר עליח’אני.
הם רצו לעשות מהם דוגמה. הם עשו מהם ג’אוויד נאם — אלה ששמם לעולם אינו מת.
איראן או פס מיגירים. ג’אוויד שאה.
מקורות
איראן אינטרנשיונל (נתונים ותיקים, ינואר–ספטמבר 2026) · מרכז עבדالرחמן בורומנד · הנגאו · הראנא · משלחת האו »ם העצמאית לבירור עובדות בנוגע לאיראן · rezapahlavi.org/statements
