« L’aube de la liberté est proche »
Le Journal du Shahriar · Reza Pahlavi
« L’aube de la liberté est proche »
L’essentiel des prises de parole du Shahriar — du lundi 31 août au dimanche 4 octobre 2026. Cinq semaines entre Toronto, New York et l’Australie, où le Shahriar a rappelé que les Iraniens sont morts pour la liberté et non pour un détroit, et où le Zahhak de notre temps a passé son premier Mehregan sous la terre.
« The Dawn of Freedom Is Near »
The essential of the Shahriar’s public words — from Monday 31 August to Sunday 4 October 2026. Five weeks between Toronto, New York and Australia, in which the Shahriar reminded the world that Iranians died for freedom, not for a strait, and in which the Zahhak of our time spent his first Mehregan beneath the earth.
«صبح آزادی نزدیک است»
چکیده سخنان شهریار — از دوشنبه ۳۱ اوت تا یکشنبه ۴ اکتبر ۲۰۲۶. پنج هفته میان تورنتو، نیویورک و استرالیا؛ پنج هفتهای که شهریار به جهان یادآوری کرد ایرانیان برای آزادی جان باختند، نه برای یک تنگه، و ضحاک زمانه نخستین مهرگانش را زیر خاک گذراند.
«שחר החירות קרוב»
עיקר דבריו של השהריאר — מיום שני 31 באוגוסט עד יום ראשון 4 באוקטובר 2026. חמישה שבועות בין טורונטו, ניו יורק ואוסטרליה, שבהם הזכיר השהריאר לעולם שהאיראנים נפלו למען החירות ולא למען מצר ימי, ושבהם זחאק של ימינו עשה את המהרגאן הראשון שלו מתחת לאדמה.
„Die Morgenröte der Freiheit ist nah“
Das Wesentliche der Wortmeldungen des Shahriar — von Montag, 31. August bis Sonntag, 4. Oktober 2026. Fünf Wochen zwischen Toronto, New York und Australien, in denen der Shahriar die Welt daran erinnerte, dass die Iraner für die Freiheit gefallen sind und nicht für eine Meerenge, und in denen der Zahhak unserer Zeit sein erstes Mehregan unter der Erde verbrachte.
”Frihetens gryning är nära”
Det väsentliga av Shahriarens uttalanden — från måndag 31 augusti till söndag 4 oktober 2026. Fem veckor mellan Toronto, New York och Australien, då Shahriaren påminde världen om att iranierna gav sina liv för friheten, inte för ett sund, och då vår tids Zahhak firade sitt första Mehregan under jorden.
«El alba de la libertad está cerca»
Lo esencial de las intervenciones del Shahriar — del lunes 31 de agosto al domingo 4 de octubre de 2026. Cinco semanas entre Toronto, Nueva York y Australia, en las que el Shahriar recordó al mundo que los iraníes dieron su vida por la libertad, no por un estrecho, y en las que el Zahhak de nuestro tiempo pasó su primer Mehregan bajo tierra.
Voici l’essentiel de ce que le Shahriar, Reza Pahlavi, a dit depuis notre dernière édition. Cinq semaines, dans un pays de nouveau frappé par les États-Unis depuis le 1ᵉʳ septembre, où le rial a franchi la barre des deux millions et demi pour un dollar et où l’essence hors quota a doublé de prix sous la surveillance de la police. Et le registre a changé d’échelle. À la fin août, le message s’adressait aux fonctionnaires de l’occupant et aux prisonniers de ses geôles. En septembre, il a pris la route : une salle de plus de trois mille personnes à Toronto, le Sommet Concordia en marge de l’Assemblée générale des Nations unies à New York, l’opposition australienne, la télévision américaine. Partout, la même question posée aux capitales occidentales, la même que ce journal relaie depuis sa première édition : pourquoi le peuple iranien n’est-il pas au centre de la conversation ? Et la période s’achève sur Mehregan, la fête de Mehr, que le Shahriar a lue à la lumière du Shâhnâmeh.
L’essence : « Rendez les biens pillés de la nation »
Le 6 septembre, le régime met à exécution la hausse du prix de l’essence contre laquelle le Shahriar avait mis en garde dans son message du 22 août. Il répond le jour même, en persan.
« Chers compatriotes, la République islamique a une fois de plus fait porter au peuple iranien le prix de son incompétence, de sa corruption et de son bellicisme en augmentant le prix de l’essence. »
Puis il s’adresse directement à l’occupant, et à celui qu’il appelle désormais son « guide disparu » :
« Je le dis au régime zahhakien et à son guide disparu : la pauvreté et la pression économique que vous avez imposées au peuple iranien sont le résultat direct de vos politiques destructrices. Les ressources du pays appartiennent au peuple iranien, et non aux poches des mafias, ni au financement du terrorisme et du bellicisme. Rendez les biens pillés de la nation et cessez de soutenir les terroristes. »
Et l’avertissement final, qui vaut pour toute la période :
« Ne croyez pas qu’en massacrant des dizaines de milliers de patriotes, vous ayez pu briser la volonté de la nation. Le feu de la colère et de la contestation du peuple ne s’est pas éteint. »
Le terrain lui avait donné raison d’avance : depuis le 1ᵉʳ septembre, des Iraniens diffusaient des messages vidéo prévenant que toute hausse du carburant serait suivie de blocages routiers dans tout le pays.
Aux familles des Javid Nâm : « Vous n’êtes pas seuls »
Le 8 septembre, le Shahriar publie le message le plus intime de la période. Il ne s’adresse ni aux chancelleries ni au régime, mais aux familles des Javid Nâm de la révolution du Lion et Soleil.
« Je sais ce que vous avez traversé ces derniers mois, et je sais qu’en plus du deuil de vos êtres chers, vous avez dû supporter les pressions sécuritaires et la dureté de la vie. Je veux que vous le sachiez : vous n’êtes pas seuls. Votre vie et votre santé nous sont précieuses. »
« Vos enfants héroïques se sont levés pour la liberté et pour un Iran prospère, et leur nom et leur sacrifice resteront dans notre mémoire nationale. Aujourd’hui, il nous revient de prendre soin de vous. »
Puis vient une consigne concrète, rare dans un message politique :
« Je demande aux psychologues, psychiatres et thérapeutes iraniens de prendre l’initiative d’un soutien immédiat, continu et confidentiel aux familles des Javid Nâm. Et je demande à tous mes compatriotes de ne pas attendre qu’on leur demande de l’aide. Si vous connaissez une famille de Javid Nâm, allez la voir ; demandez de ses nouvelles, écoutez-la, et restez auprès d’elle. »
« Protéger la vie et la santé les uns des autres fait aussi partie de notre combat pour l’Iran. Ne laissons aucune famille seule dans ce deuil et cette souffrance. Tenons-nous la main. »
Le lendemain, le responsable santé du Projet Prospérité de l’Iran détaillait déjà les mesures pratiques prises dans la foulée. Le message n’était pas une formule.
Le 11 septembre : « Le régime scandait la mort. Notre peuple offrait la lumière »
Le 11 septembre, vingt-cinq ans après les attentats, le Shahriar rappelle au monde une image que les chaînes occidentales ont presque oubliée.
« Il y a vingt-cinq ans, dans les jours qui ont suivi le 11 septembre, des Iraniens ont rempli les places de Téhéran de bougies pour les morts américains, sous le regard des mêmes forces de sécurité qui les oppriment encore aujourd’hui. »
« Alors que les grandes chaînes d’information du monde diffusaient les images choquantes de scènes de liesse dans la région du Moyen-Orient, le peuple d’Iran faisait figure d’exception, profonde et solitaire, d’empathie humaine envers les Américains. Le régime scandait la mort. Notre peuple offrait la lumière. »
« Les Iraniens et les Américains n’ont jamais été ennemis. Nous partageons un ennemi commun : le fanatisme islamique qui a assassiné les 2 977, et qui tient mon pays en otage depuis quarante-sept ans. Nous partageons aussi une valeur fondamentale : la liberté. »
Mahsa, quatre ans : de « Femme, Vie, Liberté » à la révolution du Lion et Soleil
Le 16 septembre, quatre ans jour pour jour après l’assassinat de Jina Mahsa Amini, le Shahriar publie un texte qui relit quatre années de lutte comme un seul mouvement.
« Quatre ans ont passé depuis le jour où les bourreaux de Zahhak ont pris la vie de la fille de l’Iran, Mahsa Amini. La République islamique croyait pouvoir fouler aux pieds le sang de Mahsa comme celui de tant d’autres ; mais un Iran tout entier s’est levé pour elle. »
« Pour prouver qu’il n’avait pas tué Mahsa, Zahhak a visé le cœur d’autres jeunes encore : de Nika et Sarina à Kian et Khodanour, de Hamidreza et Majidreza à des centaines d’autres enfants de l’Iran. »
Il conclut par le double mot d’ordre : « Femme, Vie, Liberté ; Homme, Patrie, Prospérité ». Ce jour-là, plus de vingt villes du Kurdistan iranien observaient une grève générale en mémoire de Jina.
Il trace aussi la généalogie de la révolution en cours. C’est l’idée qu’il développera trois jours plus tard à Toronto :
« Cette solidarité nationale n’a pas été acquise en une nuit. Derrière elle, il y a un chemin long, difficile et coûteux : un chemin que la nation iranienne a commencé au rassemblement glorieux du jour de Cyrus, en aban 1395, et qu’elle a mûri en dey 1396, en aban 1398, puis lors des soulèvements de 1401 et de 1404. »
Dans sa version anglaise, il en donne la devise :
« Aujourd’hui, ce combat se prolonge dans la révolution du Lion et Soleil, qui rassemble des Iraniens de générations, d’origines et de traditions politiques différentes autour d’un but national commun : l’Iran d’abord, la liberté pour tous, et la reconquête de notre pays. Pour Mahsa. Pour tous ceux que nous avons perdus. Pour l’Iran. »
Australie : « Le sujet, ce n’est pas moi »
Le 17 septembre, le Shahriar s’entretient en visioconférence avec le chef de l’opposition australienne Angus Taylor, le ministre des Affaires étrangères du cabinet fantôme Ted O’Brien et plusieurs sénateurs. Dans sa déclaration, il cite le chiffre qu’il répète désormais partout :
« Notre discussion a porté sur les atroces violations des droits humains qui se poursuivent, notamment les massacres de janvier, qui ont coûté la vie à plus de 40 000 manifestants, les exécutions continues de jeunes gens, et l’importance de protéger les Irano-Australiens contre l’intimidation et l’ingérence étrangère. »
Il ouvre la porte au gouvernement travailliste et annonce une visite :
« Nous sommes convenus que la liberté du peuple iranien doit transcender les clivages partisans. Je serais donc heureux de rencontrer le Premier ministre Anthony Albanese et la ministre des Affaires étrangères Penny Wong. […] J’ai aussi hâte de me rendre en Australie en personne. »
Le même jour, sur la radio nationale australienne ABC, il prononce la phrase qui résume sa conception du rôle qu’il s’assigne :
« Je n’ai jamais demandé à aucun gouvernement étranger de soutenir ma personne, parce que le sujet, ce n’est pas moi. Le sujet, ce sont 93 millions d’Iraniens qui ont le droit de déterminer leur destin. »
Toronto, « Cyrus le Grand II » : « Nous sommes plus expérimentés, plus soudés et plus déterminés que jamais »
Le samedi 19 septembre, au Meridian Hall de Toronto, plus de trois mille personnes se rassemblent pour l’événement « Cyrus le Grand II », en présence du chef conservateur Pierre Poilievre, de sa cheffe adjointe Melissa Lantsman, de familles de Javid Nâm, d’artistes et de sportifs. C’est le discours central de la période. Le Shahriar y répond à l’accusation que le régime martèle depuis janvier, celle d’un mouvement sans organisation.
« La grande épopée de dey 1404 n’était pas le fruit d’une exaltation passagère. Derrière elle, il y avait un chemin long, difficile et coûteux. »
« Nous sommes aujourd’hui plus expérimentés, plus soudés et plus déterminés que jamais. »
Le but reste le même : « Notre objectif est clair : le renversement de la République islamique et l’avènement d’un Iran libre et prospère. » Ce qui change, ce sont les tactiques : « Changer de tactique ne veut pas dire changer d’objectif. » Il décrit ensuite ce que le régime ne peut ni voir ni arrêter : un réseau national de communication et d’organisation actif « dans les couches sûres et profondes de la société iranienne », que l’occupant nie parce qu’il est incapable de le démanteler. Et il pose la question qui clôt le débat :
« S’il n’y avait pas d’organisation, comment des millions d’Iraniens courageux, à l’intérieur et à l’extérieur du pays, agiraient-ils de manière coordonnée et unie aux moments décisifs ? »
Il nomme le phénomène qui ronge l’appareil de l’intérieur : de nombreux membres des forces civiles et militaires se sont détachés en silence du régime et ont rejoint la nation. Il les décrit ainsi :
« En apparence, ils restent dans la structure, mais ils n’exercent plus leurs anciennes fonctions pour le régime. En silence, mais de manière décisive, ils érodent de l’intérieur les piliers de la répression. »
Cette « défection passive », dit-il, prépare le moment où les militaires déposeront ouvertement les armes. Il en donne la preuve par le comportement même de l’occupant :
« Le recours à des mercenaires étrangers, et l’appel lancé au peuple à suivre un entraînement militaire sous la menace et par la corruption, sont le signe que le régime n’a plus confiance en ses propres forces. »
Il rappelle enfin les quatre principes de l’unité : l’intégrité territoriale de l’Iran, la séparation de la religion et de l’État, les libertés individuelles et l’égalité de tous les citoyens devant la loi, et le droit de la nation à choisir la forme de son futur gouvernement par des élections libres et équitables. La révolution du Lion et Soleil, dit-il, est ouverte à tous ceux qui s’y tiennent, républicains ou monarchistes, de droite ou de gauche.
Il salue la fermeté des habitants d’Abdanan, qui refusent de laisser le régime acheter leur volonté en exploitant la misère et les tables vides, et termine par la phrase qui donne son titre à cette édition :
« Ayons foi en cette solidarité nationale, en cette noblesse, et dans le chemin que nous parcourons. Croyons que l’aube de la liberté est proche. »
Le 21 septembre, il remercie Pierre Poilievre de l’avoir accueilli « de retour au Canada » :
« Votre détermination à affronter la République islamique, à expulser ses agents terroristes du CGRI et à demander des comptes au régime envoie un message puissant : le Canada se tient aux côtés du peuple d’Iran, pas de ses oppresseurs. »
New York : « Les troupes au sol en Iran, ce sont les Iraniens eux-mêmes »
Le 22 septembre, le Shahriar arrive à New York pour l’Assemblée générale des Nations unies. Au moment même où le président américain s’exprime à la tribune de l’ONU, il monte sur la scène du Sommet annuel Concordia, en conversation avec son cofondateur Matthew Swift, devant un public de dirigeants politiques et économiques. Quinze minutes, et c’est le discours le plus complet de la période sur ce que l’Occident devrait faire.
Il commence par rappeler ce qu’était l’Iran avant 1979 :
« Nous étions en paix avec notre voisinage, avec nos partenaires arabes. Nous avions des vols quotidiens d’El Al de Tel-Aviv à Téhéran, au lieu des missiles qui frappent Tel-Aviv chaque jour sous ce régime. »
Puis il pose la question qui manque, selon lui, à des décennies de politique internationale :
« Pourquoi le peuple iranien lui-même n’est-il pas au centre de la discussion ? Pourquoi faudrait-il investir dans d’interminables négociations pour tenter d’apaiser le régime, ou croire que son comportement et son ADN changeront par miracle ? Cela n’arrivera pas. N’attendez rien du régime. »
« Ces âmes courageuses ne sont pas mortes dans les rues d’Iran pour un accord nucléaire ou pour le détroit d’Ormuz. Elles sont mortes pour la liberté. »
Interrogé sur ce que pense un Iranien de vingt-cinq ans aujourd’hui, il répond par un nom : celui d’Ali Zarei, vingt-sept ans, touché aux yeux pendant le soulèvement « Femme, Vie, Liberté », réfugié en Allemagne, puis rentré en Iran pour continuer le combat, aujourd’hui à l’isolement, menacé d’exécution.
« C’est une obligation morale pour les démocraties occidentales de se tenir à leurs côtés, plutôt que de croire que les représentants de ce régime vous offriront une solution par la négociation. Ils ne cherchent qu’à gagner du temps. Assez. Assez de temps perdu. Ce jeune homme de vingt-sept ans qui attend aujourd’hui une possible exécution vous demande : êtes-vous à mes côtés, ou allez-vous me sacrifier une fois de plus ? »
À ceux qui, en Amérique, s’impatientent de l’absence de solution, il oppose les chiffres :
« Sans la révolution, l’Iran serait aujourd’hui, au minimum, la Corée du Sud du Moyen-Orient. Il est devenu la Corée du Nord du Moyen-Orient. Non par manque de compétences, avec 93 millions de personnes instruites, ni de ressources naturelles. Uniquement à cause d’un système profondément corrompu. Le PIB de l’Iran en 1978 était le double de celui de la Corée du Sud. Aujourd’hui, celui de la Corée du Sud est cinq fois celui de l’Iran. »
Il parle aussi à l’Europe, et de l’indépendance énergétique qu’un Iran libre pourrait lui offrir face au chantage de Moscou chaque hiver. Puis il répond à l’objection du contribuable occidental qui ne veut ni troupes ni guerres sans fin :
« La bonne nouvelle, c’est que les troupes au sol en Iran, ce sont les Iraniens eux-mêmes. Pas besoin d’un Marine américain. Pas un centime du contribuable américain ne doit nécessairement le financer. Il existe plus de cent milliards de dollars d’avoirs iraniens gelés. C’est d’abord l’argent du peuple iranien. Il peut être réaffecté. »
« Vous devriez avoir compris, désormais, que la solution ne sera jamais offerte par ce régime. Mais nous, nous sommes en mesure de vous l’offrir. »
Interrogé sur sa propre vie, il raconte qu’en septembre 1980, au début de l’invasion de Saddam Hussein, il sortait de sa formation de pilote de l’US Air Force à la base de Reese, au Texas, et qu’il envoya un télégramme au chef d’état-major de l’armée de l’air iranienne pour se porter volontaire, « sachant très bien qu’un régime révolutionnaire était en place et qu’il pouvait m’arriver quelque chose ».
« Depuis quarante-six ans, ma seule mission dans la vie a été celle-là. Comment pourrions-nous rester ici, quand nous savons que chaque Iranien souffre aujourd’hui sous la tyrannie, et rester indifférents ? Non parce que nous venons d’une famille royale, mais parce que c’est notre devoir patriotique. »
Et il conclut sur ce que serait la région après la chute, en citant la Pologne de 1985 et celle de 2026 :
« Nous n’avons pas de temps pour la guerre. Nous n’avons pas de temps pour le conflit. Nous n’avons pas de temps pour une idéologie religieuse qui domine notre scène. […] Ce n’est pas un slogan, ni un rêve lointain. Cela a existé. Cela peut être dix fois meilleur à l’avenir. »
Le même soir, sur Fox News, face à Martha MacCallum dans « The Story », il répète l’essentiel : les plus de quarante mille Iraniens massacrés sont morts pour la liberté, et le régime, comme toujours, ne fait que gagner du temps, dans l’espoir de survivre à l’administration Trump et de se présenter à nouveau au monde comme un partenaire légitime, selon le résumé de son bureau. Le lendemain, à la tribune de l’ONU où, la veille, le président américain avait menacé le régime d’anéantissement, Massoud Pezeshkian, président de la République islamique, brandissait le portrait de Khamenei ; les délégations américaine et israélienne avaient quitté la salle.
Bogotá et Ljubljana : ceux qui ne se taisent pas
Le 25 septembre, la Colombie rompt ses relations diplomatiques avec la République islamique. Le Shahriar écrit au président De La Espriella :
« Le peuple iranien vous remercie, vous et le peuple de Colombie, pour votre décision de principe de rompre les relations diplomatiques avec la République islamique. […] Le peuple iranien se souviendra de ceux qui se sont tenus à ses côtés dans sa lutte pour la liberté. »
Le lendemain, il remercie le Premier ministre slovène Janez Janša, qui, à la tribune des Nations unies, a dénoncé les crimes du régime :
« En dénonçant les atrocités de la République islamique, notamment le massacre de dizaines de milliers d’Iraniens en janvier et les exécutions qui se poursuivent, vous avez fait preuve de clarté morale quand trop d’autres sont restés silencieux. »
Trois jours plus tôt, à Genève, devant le Conseil des droits de l’homme, un survivant du massacre de janvier, Daniyal Eyvazi, interpellait le représentant du régime. Celui-ci tenta de le faire taire ; la présidence rejeta l’objection et lui rendit la parole.
Mehregan : « Le Zahhak de notre temps a enfin été mis sous terre »
Le 2 octobre, jour de Mehregan, la fête de Mehr et de la lumière, le Shahriar publie un texte qui lit l’actualité dans le Shâhnâmeh.
« La fête de Mehregan, fête de Mehr et de la lumière et héritage ancien de nos ancêtres, est liée à la victoire de Fereydoun sur Zahhak et au triomphe du bien sur le mal. »
« Au temps de Zahhak, la sagesse et l’art sont méprisés, la sorcellerie et la ruse honorées ; la main des démons s’étend vers le mal, et la cervelle des jeunes devient la pâture des serpents de Zahhak. Une image de ténèbres et d’injustice qui se lit aujourd’hui sur le visage abject de la République islamique. »
Puis la phrase la plus forte de la période :
« Dans le Shâhnâmeh, Zahhak n’est pas tué : il est enchaîné dans le mont Damavand. Mais en notre temps, le Zahhak de notre temps, Ali Khamenei, a finalement été mis sous terre. C’est le premier Mehregan depuis sa disparition, lui qui, en dey, nous a pris des dizaines de milliers des plus braves enfants de l’Iran. »
Il demande à ses compatriotes de rendre visite, ce jour-là, aux familles des Javid Nâm, pour leur témoigner « la tendresse, la compassion et la gratitude de la nation ».
Nika, seize ans pour toujours
Le même jour, à Francfort, la mère de Javid Nâm Nika Shakarami, Nasrin Shakarami, organise la cérémonie d’anniversaire de sa fille. Le Shahriar lui adresse un message, lu sur place :
« Nika Shakarami, belle, ardente et intrépide, est descendue dans la rue pour son droit ; elle s’est tenue debout, la tête haute, a brûlé le symbole de la répression et du voile imposé, et a crié la liberté. »
« Aujourd’hui, 10 mehr, c’est l’anniversaire de Nika ; et quelle amertume de savoir que son corps élancé a été mis en terre ce même jour. »
Il salue une mère qui, « sous la pression et les menaces », n’a pas laissé les assassins imposer leur version du meurtre, et conclut :
« La vérité éclatera. La justice sera rendue. Nika jan, la lumière qui était en toi ne s’est pas éteinte. […] Au bout du compte, la lumière de l’Iran vaincra les ténèbres de Zahhak. »
Autour du Shahriar
La Garde Javidan. Les 28 septembre et 3 octobre, le bureau du Shahriar documente la fabrication et la distribution de drapeaux nationaux au Lion et Soleil par la Garde Javidan dans plusieurs villes d’Iran : « Vive l’Iran ! Vive le Shah ! » Sur les murs de Torbat-e Heydarieh, de Chiraz et d’ailleurs, les graffitis « Javid Shah » se multiplient. À Chiraz, l’un d’eux montre Mohammad Reza Shah Pahlavi au-dessus d’un vers du Shâhnâmeh consacré à Fereydoun. Dans la rue, une femme colle au mur le portrait du Shahriar. Sur des affiches collées en hommage à Mahsa Amini, à Navid Afkari et au jour de Cyrus, on lit : « Prince, nous attendons votre ordre. »
Les Javid Nâm et ceux qu’il faut sauver. Le 3 octobre, le régime exécute Siavash Jamshidi Kheirabadi, détenu du soulèvement national de janvier. Javid Nâm. Il rejoint les dizaines d’enfants de l’Iran tués derrière les barreaux depuis le début de la révolution du Lion et Soleil. Le 26 septembre, le bureau du Shahriar appelle à être « la voix de Mahboubeh Shabani et de tous les prisonniers politiques menacés d’exécution ». Sont aussi menacés d’exécution imminente Ali Zarei, dont le Shahriar a porté le nom à New York, Alireza Sepahi, arrêté à Ispahan pendant le soulèvement de janvier, et Omidreza Heidari, dix-neuf ans, étudiant à Ispahan.
Une voix de l’intérieur. Le 4 septembre, son bureau relaie un message venu d’Iran, adressé à la diaspora : « Nous sommes les témoins oculaires du plus grand massacre de notre histoire récente. […] Restez unis sous le drapeau au Lion et Soleil. Élevez-vous au-dessus de tout ce qui n’est pas l’Iran. »
Francfort, le 7 novembre. La Fondation Friedrich Naumann pour la liberté décerne son Prix de la liberté 2026 au peuple iranien. Le Shahriar le recevra en dépôt, au nom de la nation, le 7 novembre (16 aban) en l’église Saint-Paul de Francfort, haut lieu de la démocratie allemande.
Mise en garde. Le 30 septembre, le secrétariat du Shahriar dénonce des courriels frauduleux envoyés à des militants et des journalistes sous le nom fictif d’« Iran en 2035 », qui prétendent faussement le représenter. Aucune initiative de ce nom n’existe ; les invitations à une prétendue réunion privée sont des faux.
Cinq semaines, une seule ligne. À l’occupant, le Shahriar a dit qu’il n’avait rien brisé : ni la volonté de la nation, ni le feu de sa colère. Aux familles des Javid Nâm, il a dit qu’elles n’étaient pas seules. Aux capitales occidentales, il a dit ce que les Iraniens massacrés en janvier ne pouvaient plus dire eux-mêmes : qu’ils ne sont morts ni pour un détroit ni pour un accord, mais pour la liberté, et que la solution que l’Occident cherche depuis quarante-sept ans n’est pas à Téhéran, dans les palais du régime, mais dans les rues d’Iran.
Et il a dit à la nation ce qu’il voyait venir. Le Zahhak de notre temps est sous terre. Ceux qui le servaient se détachent en silence. Les drapeaux au Lion et Soleil passent de main en main dans les villes. L’aube de la liberté est proche.
Iran o Pas Migirim. Javid Shah.
Sources de la semaine
- Reza Pahlavi — Message sur la hausse du prix de l’essence, 6 septembre
- Reza Pahlavi — Message aux familles des Javid Nâm, 8 septembre
- Reza Pahlavi — 25 ans du 11 septembre (anglais), 11 septembre
- Reza Pahlavi — 25 ans du 11 septembre (persan), 11 septembre
- Reza Pahlavi — Quatre ans de Mahsa Amini (persan), 16 septembre
- Reza Pahlavi — Quatre ans de Mahsa Amini (anglais), 16 septembre
- Reza Pahlavi — Rencontre avec la Coalition australienne, 17 septembre
- Bureau du Shahriar — Entretien à la radio ABC, 17 septembre
- Bureau du Shahriar — Discours de Toronto, « Cyrus le Grand II », 19 septembre
- Bureau du Shahriar — Toronto : la défection passive et les mercenaires, 19 septembre
- Bureau du Shahriar — Toronto : les quatre principes de l’unité, 20 septembre
- Bureau du Shahriar — Toronto : « L’aube de la liberté est proche », 20 septembre
- Reza Pahlavi — Remerciements à Pierre Poilievre, 21 septembre
- Bureau du Shahriar — Sommet Concordia, New York, 22 septembre
- Bureau du Shahriar — Concordia : Ali Zarei, 22 septembre
- Bureau du Shahriar — Entretien sur Fox News, 23 septembre
- Reza Pahlavi — Lettre au président colombien, 25 septembre
- Reza Pahlavi — Remerciements à Janez Janša, 26 septembre
- Reza Pahlavi — Mehregan, 2 octobre
- Bureau du Shahriar — Message pour l’anniversaire de Nika Shakarami, 2 octobre
- Bureau du Shahriar — Prix de la liberté de la Fondation Friedrich Naumann, 14 septembre
- Bureau du Shahriar — Mise en garde contre les faux courriels « Iran en 2035 », 30 septembre
- Bureau du Shahriar — La Garde Javidan distribue les drapeaux au Lion et Soleil, 28 septembre
- Bureau du Shahriar — Javid Nâm Siavash Jamshidi Kheirabadi, 3 octobre
- Bureau du Shahriar — Daniyal Eyvazi au Conseil des droits de l’homme, 23 septembre
- Bureau du Shahriar — Message de l’intérieur de l’Iran à la diaspora, 4 septembre
- rezapahlavi.org — Message pour les 25 ans du 11 septembre
- rezapahlavi.org — Message pour le quatrième anniversaire de Mahsa Amini
- rezapahlavi.org — Message au président de la Colombie
- rezapahlavi.org — Message de Mehregan
- The Jerusalem Post — Le discours de Toronto, 20 septembre
- Iran International — Le discours de Toronto (persan), 20 septembre
- Iran International — Entretien à la radio ABC (persan), 18 septembre
- Concordia — Reza Pahlavi au Sommet annuel, 22 septembre
- Concordia — « A Conversation with Prince Reza Pahlavi », vidéo intégrale, 22 septembre
- Fox News — « The Story », Reza Pahlavi, 22 septembre
- PJ Media — Le prince exilé rappelle la solidarité des Perses après le 11 septembre, 12 septembre
- IranWire — Reza Pahlavi pour les quatre ans de Mahsa Amini, 16 septembre
- Iran International — Le régime double le prix de l’essence, 6 septembre
- Iran International — Grève générale au Kurdistan pour l’anniversaire de Mahsa Amini, 16 septembre
- Iran International — Le bureau du Shahriar sur Mahboubeh Shabani, 26 septembre
- Fortune — Le rial à un nouveau plus bas, 29 septembre
Here is the essential of what the Shahriar, Reza Pahlavi, has said since our last edition. Five weeks in a country struck again by the United States since 1 September, where the rial crossed two and a half million to the dollar and the price of non-quota petrol doubled under police watch. And the message changed in scale. At the end of August, it was addressed to the occupier’s civil servants and to the prisoners in its jails. In September, it took to the road: a hall of more than three thousand people in Toronto, the Concordia Summit on the sidelines of the UN General Assembly in New York, the Australian opposition, American television. Everywhere, the same question put to Western capitals, the one this journal has relayed since its first edition: why are the Iranian people not at the centre of the conversation? And the period closes on Mehregan, the festival of Mehr, which the Shahriar read in the light of the Shahnameh.
Petrol: « Return the plundered wealth of the nation »
On 6 September, the regime carries out the petrol price rise the Shahriar had warned against in his message of 22 August. He answers the same day, in Persian.
« Dear compatriots, the Islamic Republic has once again placed the cost of its incompetence, corruption and warmongering on the shoulders of the Iranian people by raising the price of petrol. »
Then he addresses the occupier directly, and the man he now calls its « missing leader »:
« I say to the Zahhak regime and its missing leader: the poverty and economic pressure you have imposed on the Iranian people are the direct result of your destructive policies. The country’s resources belong to the Iranian people, not to fill the pockets of mafias, nor to fund terrorism and warmongering. Return the plundered wealth of the nation and stop supporting terrorists. »
And the final warning, which holds for the whole period:
« Do not imagine that by massacring tens of thousands of patriots you have managed to break the will of the nation. The fire of the people’s anger and protest has not gone out. »
The ground had proved him right in advance: since 1 September, Iranians had been circulating video messages warning that any fuel price rise would be met with road blockades across the country.
To the families of the Javid Nâm: « You are not alone »
On 8 September, the Shahriar publishes the most intimate message of the period. It is addressed neither to chancelleries nor to the regime, but to the families of the Javid Nâm of the Lion and Sun Revolution.
« I know what you have been through in recent months, and I know that alongside the grief for your loved ones, you have also endured security pressure and the hardships of life. I want you to know: you are not alone. Your lives and your wellbeing are precious to us. »
« Your heroic children rose for freedom and for a prosperous Iran, and their names and sacrifice will remain in our national memory. Today, it is our duty to take care of you. »
Then comes a concrete instruction, rare in a political message:
« I ask Iranian psychologists, psychiatrists and therapists to take the lead in providing immediate, ongoing and confidential support to the families of the Javid Nâm. And I ask all my compatriots not to wait to be asked for help. If you know a family of a Javid Nâm, go to them; ask after them, listen to them, and stay by their side. »
« Protecting one another’s lives and wellbeing is also part of our struggle for Iran. Let us not leave any family alone in this grief and suffering. Let us hold each other’s hands. »
The next day, the health lead of the Iran Prosperity Project was already setting out the practical steps taken in response. The message was not a formula.
9/11: « The regime chanted death. Our people offered light »
On 11 September, twenty-five years after the attacks, the Shahriar reminds the world of an image Western networks have all but forgotten.
« Twenty-five years ago, in the days after 9/11, Iranians filled Tehran’s squares with candles for the American dead, watched by the same security forces that still oppress them today. »
« While global news networks were broadcasting shocking footage of celebrations in the Middle East region, the people of Iran stood as a profound, solitary exception of human empathy for Americans. The regime chanted death. Our people offered light.«
« Iranians and Americans have never been enemies. We share one common enemy: the Islamic fanaticism that murdered the 2,977, and that has held my country hostage for 47 years. We also share a fundamental common value: liberty. »
Mahsa, four years on: from « Woman, Life, Freedom » to the Lion and Sun Revolution
On 16 September, four years to the day after the murder of Jina Mahsa Amini, the Shahriar publishes a text that reads four years of struggle as a single movement.
« Four years have passed since the day Zahhak’s executioners took the life of Iran’s daughter, Mahsa Amini. The Islamic Republic thought it could trample Mahsa’s blood as it had the blood of so many others; but an entire Iran rose up for her. »
« To show that it had not killed Mahsa, Zahhak took aim at the hearts of other young people too: from Nika and Sarina to Kian and Khodanour, from Hamidreza and Majidreza to hundreds of other children of Iran. »
He closes with the double watchword: « Woman, Life, Freedom; Man, Homeland, Prosperity. » That day, more than twenty towns in Iranian Kurdistan observed a general strike in memory of Jina.
He also traces the genealogy of the revolution under way, the idea he would develop three days later in Toronto:
« This national solidarity was not achieved overnight. Behind it lies a long, difficult and costly road: a road the Iranian nation began at the glorious gathering of Cyrus Day in Aban 1395, and that it matured in Dey 1396, Aban 1398, and in the uprisings of 1401 and 1404. »
In his English message, he gives it a motto:
« Today, that struggle flows into the Lion and Sun Revolution, bringing Iranians of different generations, backgrounds and political traditions together around a common national purpose: Iran first, freedom for all, and the reclaiming of our country. For Mahsa. For all those we have lost. For Iran. »
Australia: « I am not the issue »
On 17 September, the Shahriar meets by video link with Australian Opposition Leader Angus Taylor, Shadow Foreign Minister Ted O’Brien and several senators. In his statement, he cites the figure he now repeats everywhere:
« Our discussion focused on the horrific ongoing human rights abuses including the January massacres of over 40,000 protestors, the ongoing executions of young people, the importance of protecting Iranian-Australians from intimidation and foreign interference. »
He opens the door to the Labor government and announces a visit:
« We agreed the freedom of the Iranian people should transcend party politics. I would therefore welcome the opportunity to meet Prime Minister Anthony Albanese, Foreign Minister Penny Wong and other members of the Australian Government. […] I also look forward to visiting Australia in person. »
The same day, on Australia’s national broadcaster ABC, he speaks the sentence that sums up how he sees his own role:
« I have never asked any foreign government to support me personally, because I am not the issue. The issue is 93 million Iranians who have the right to determine their own destiny. »
Toronto, « Cyrus the Great II »: « More experienced, more cohesive and more determined than ever »
On Saturday 19 September, at Toronto’s Meridian Hall, more than three thousand people gather for « Cyrus the Great II », with Conservative leader Pierre Poilievre, his deputy Melissa Lantsman, families of Javid Nâm, artists and athletes. It is the central speech of the period. The Shahriar answers the charge the regime has hammered since January: that the movement has no organisation.
« The great epic of Dey 1404 was not the product of a passing excitement. Behind it lay a long, difficult and costly road. »
« We are more experienced, more cohesive, and more determined today than ever before.«
The goal is unchanged: « Our objective is clear: the overthrow of the Islamic Republic and achieving a free and prosperous Iran. » What changes are the tactics: « A change in tactics does not mean a change in objectives. » He then describes what the regime can neither see nor stop: a national network of communication and organisation active « in the secure and deep layers of Iranian society », which the occupier denies because it cannot dismantle it. And he asks the question that closes the debate:
« If there were no organisation, how would millions of brave Iranians, inside and outside the country, act in a coordinated and united way at critical moments? »
He names the phenomenon eating away at the apparatus: many civilian and military personnel have quietly broken with the regime and joined the nation.
« They remain within the structure outwardly, but they no longer perform their former functions for the regime. Quietly, but decisively, they are eroding the pillars of repression from within. »
This « passive defection », he says, prepares the moment when soldiers will openly lay down their arms. He finds the proof in the occupier’s own behaviour:
« Resorting to foreign mercenaries, and calling on people to undergo military training through threats and inducements, is a sign that the regime no longer trusts its own forces. »
Finally, he restates the four principles of unity: Iran’s territorial integrity, the separation of religion and state, individual freedoms and the equality of all citizens before the law, and the nation’s right to choose the form of its future government through free and fair elections. The Lion and Sun Revolution, he says, is open to all who uphold them, republican or monarchist, right or left.
He salutes the steadfastness of the people of Abdanan, who refuse to let the regime buy their will by exploiting poverty and empty tables, and ends with the sentence that gives this edition its title:
« Let us have faith in this national solidarity, in this nobility, and in the path we are walking. Let us believe that the dawn of freedom is near.«
On 21 September, he thanks Pierre Poilievre for his « warm welcome back to Canada »:
« Your determination to confront the Islamic Republic, expel its IRGC terror agents, and hold the regime accountable sends a powerful message: Canada stands with the people of Iran, not their oppressors. »
New York: « The boots on the ground in Iran are the people of Iran themselves »
On 22 September, the Shahriar arrives in New York for the UN General Assembly. At the very moment the American president is addressing the UN, he takes the stage at the Concordia Annual Summit, in conversation with its co-founder Matthew Swift, before an audience of political and business leaders. Fifteen minutes, and the fullest statement of the period on what the West should do.
He begins by recalling what Iran was before 1979:
« We were at peace in our neighbourhood with our Arab partners. We had daily flights from Tel Aviv to Tehran with El Al instead of having missiles hitting Tel Aviv every day under this regime. »
Then he asks the question missing, in his view, from decades of international policy:
« Why are not the Iranian people themselves the centre theme of discussion? Why is it that you should invest in endless negotiation in an attempt to appease the regime, or think that they will ever change their behaviour and their DNA by miracle? It’s not going to happen, so don’t expect it from the regime. »
« Those brave souls have not died on the streets of Iran for a nuclear deal or for the Strait of Hormuz. They have died for liberty.«
Asked what a twenty-five-year-old in Iran is thinking today, he answers with a name: Ali Zarei, twenty-seven, shot in the eyes during the « Woman, Life, Freedom » uprising, who found refuge in Germany, then went back to Iran to carry on the fight, and is now in solitary confinement, facing possible execution.
« I think it’s a moral obligation for Western democracies to be on their side, as opposed to thinking that representatives of this regime are going to offer you a solution by negotiation. They’re just trying to buy time. Enough is enough. Enough time wasted. That 27-year-old who today is sitting awaiting potential execution is asking you: are you standing with me? Are you going to throw me under the bus one more time? »
To Americans frustrated by the absence of a solution, he answers with numbers:
« Had it not been for the revolution, Iran today should have been the South Korea of the Middle East at the very least. Instead, it has become the North Korea of the Middle East. Not because it doesn’t have the skills, 93 million educated people, or the natural resources. It’s only as a result of a very corrupt system. Iran’s GDP in 1978 was twice that of South Korea. Today, South Korea’s GDP is five times that of Iran. »
He speaks to Europe too, about the energy independence a free Iran could offer against Moscow’s blackmail every winter. Then he answers the Western taxpayer who wants neither troops nor endless wars:
« The good news is that the boots on the ground in Iran are the people of Iran themselves. Doesn’t have to be an American Marine. Not a penny of the American taxpayer should necessarily fund that. We have over a hundred billion dollars’ worth of Iranian assets that are frozen. That is the money of the people of Iran in the first place. That can be repurposed. »
« By now, you should have realised that the solution will never be offered by this regime. But we stand to offer you that solution. »
Asked about his own life, he recounts that in September 1980, when Saddam Hussein invaded, he was fresh out of US Air Force pilot training at Reese Air Force Base in Texas, and sent a telegram to the chief of staff of the Iranian Air Force volunteering to fight, « knowing very well that it’s a revolutionary regime in place in Iran and that something may have happened to me. »
« 46 years and counting, my sole mission in life has been that. How could we possibly sit here when we know that every single Iranian in Iran today is suffering under tyranny, and be indifferent towards it? Not because we come from a royal family, but because it is our patriotic duty. »
And he closes on what the region could become after the fall, citing Poland in 1985 and Poland in 2026:
« We don’t have time for war. We don’t have time for conflict. We don’t have time for religious ideology dominating our scene. […] This is not just a slogan or a distant dream. It existed before. It can be ten times better in the future.«
That same evening, on Fox News, with Martha MacCallum on « The Story », he repeats the essential: the more than forty thousand Iranians massacred died for freedom, and the regime, as ever, is only buying time, hoping to outlast the Trump administration and present itself to the world once more as a legitimate partner, according to his office’s summary. The next day, at the UN rostrum where the American president had threatened the regime with annihilation the day before, Masoud Pezeshkian, president of the Islamic Republic, held up Khamenei’s portrait; the American and Israeli delegations had left the hall.
Bogotá and Ljubljana: those who do not stay silent
On 25 September, Colombia severs diplomatic relations with the Islamic Republic. The Shahriar writes to President De La Espriella:
« The Iranian people thank you and the people of Colombia for your principled decision to sever diplomatic relations with the Islamic Republic. […] The Iranian people will remember those who stood with them in their struggle for freedom. »
The next day, he thanks Slovenian Prime Minister Janez Janša, who denounced the regime’s crimes from the UN rostrum:
« By speaking out against the Islamic Republic’s atrocities, including the massacre of tens of thousands of Iranians in January and the ongoing executions, you have shown moral clarity when too many others have remained silent. »
Three days earlier, in Geneva, before the Human Rights Council, a survivor of the January massacre, Daniyal Eyvazi, confronted the regime’s representative. The representative tried to silence him; the chair rejected the objection and gave him back the floor.
Mehregan: « The Zahhak of our age has at last been brought beneath the earth »
On 2 October, the day of Mehregan, the festival of Mehr and of light, the Shahriar publishes a text that reads the present through the Shahnameh.
« The festival of Mehregan, the festival of Mehr and light and an ancient legacy of our ancestors, is bound up with Fereydun’s victory over Zahhak and the triumph of good over evil. »
« In the age of Zahhak, wisdom and art are held in contempt while sorcery and deceit are prized; the hands of demons reach out to do evil, and the brains of the young become food for Zahhak’s serpents. An image of darkness and injustice that can be seen today in the vile face of the Islamic Republic. »
Then the strongest sentence of the period:
« In the Shahnameh, Zahhak is not killed: he is chained in Mount Damavand. But in our own time, the Zahhak of our age, Ali Khamenei, has at last been brought beneath the earth. This is the first Mehregan since the demise of the man who, in the month of Dey, took tens of thousands of Iran’s brave children from us. »
He asks his compatriots to visit the families of the Javid Nâm that day, to show them « the affection, empathy and gratitude of the nation ».
Nika, sixteen forever
The same day, in Frankfurt, the mother of Javid Nâm Nika Shakarami, Nasrin Shakarami, holds a ceremony for her daughter’s birthday. The Shahriar sends a message, read on site:
« Nika Shakarami, beautiful, passionate and fearless, came into the street for her rights; she stood tall, set fire to the symbol of repression and compulsory hijab, and cried out for freedom. »
« Today, 10 Mehr, is Nika’s birthday; and how bitter it is that her slender body was laid to rest on this very day. »
He salutes a mother who, « under pressure and threats », did not let the killers impose their version of the murder, and concludes:
« The truth will come to light. Justice will be done. Nika jan, the light that was in you has not gone out. […] In the end, the light of Iran will triumph over the darkness of Zahhak. »
Around the Shahriar
The Garde Javidan. On 28 September and 3 October, the Shahriar’s office documents the Garde Javidan (the Immortal Guard) making and distributing national Lion and Sun flags in several Iranian cities: « Long live Iran! Long live the Shah! » On the walls of Torbat-e Heydarieh, Shiraz and elsewhere, « Javid Shah » graffiti multiplies. In Shiraz, one shows Mohammad Reza Shah Pahlavi above a Shahnameh verse about Fereydun. In the street, a woman pastes the Shahriar’s portrait on a wall. On posters honouring Mahsa Amini, Navid Afkari and Cyrus Day, the words: « Prince, we await your call to action. »
The Javid Nâm, and those who must be saved. On 3 October, the regime executes Siavash Jamshidi Kheirabadi, a detainee from the January national uprising. Javid Nâm. He joins the dozens of Iran’s children killed behind bars since the start of the Lion and Sun Revolution. On 26 September, the Shahriar’s office calls on everyone to be « the voice of Mahboubeh Shabani and all political prisoners at risk of execution ». Also facing imminent execution are Ali Zarei, whose name the Shahriar carried to New York, Alireza Sepahi, arrested in Isfahan during the January uprising, and Omidreza Heidari, nineteen, a student in Isfahan.
A voice from inside. On 4 September, his office relays a message from Iran to the diaspora: « We are eyewitnesses to the greatest massacre in our recent history. […] Stay united beneath the Lion and Sun flag. Rise above everything that is not Iran. »
Frankfurt, 7 November. The Friedrich Naumann Foundation for Freedom awards its 2026 Freedom Prize to the Iranian people. The Shahriar will accept it in trust, on behalf of the nation, on 7 November (16 Aban) at Frankfurt’s Paulskirche, one of Germany’s great symbols of democracy.
A warning. On 30 September, the Shahriar’s Secretariat denounces fraudulent emails sent to activists and journalists under the fabricated name « Iran in 2035 », falsely claiming to represent him. No initiative of that name exists; invitations to a purported private gathering are fake.
Five weeks, one line. To the occupier, the Shahriar said it had broken nothing: neither the will of the nation nor the fire of its anger. To the families of the Javid Nâm, he said they were not alone. To Western capitals, he said what the Iranians massacred in January can no longer say themselves: that they died neither for a strait nor for a deal, but for freedom, and that the solution the West has been seeking for forty-seven years is not in Tehran, in the regime’s palaces, but in the streets of Iran.
And he told the nation what he sees coming. The Zahhak of our time is beneath the earth. Those who served him are quietly breaking away. Lion and Sun flags pass from hand to hand in the cities. The dawn of freedom is near.
Iran o Pas Migirim. Javid Shah.
Sources of the week
- Reza Pahlavi — Message on the petrol price rise, 6 September
- Reza Pahlavi — Message to the families of the Javid Nâm, 8 September
- Reza Pahlavi — 25 years since 9/11 (English), 11 September
- Reza Pahlavi — 25 years since 9/11 (Persian), 11 September
- Reza Pahlavi — Four years since Mahsa Amini (Persian), 16 September
- Reza Pahlavi — Four years since Mahsa Amini (English), 16 September
- Reza Pahlavi — Meeting with the Australian Coalition, 17 September
- Shahriar’s office — ABC radio interview, 17 September
- Shahriar’s office — Toronto speech, « Cyrus the Great II », 19 September
- Shahriar’s office — Toronto: passive defection and mercenaries, 19 September
- Shahriar’s office — Toronto: the four principles of unity, 20 September
- Shahriar’s office — Toronto: « The dawn of freedom is near », 20 September
- Reza Pahlavi — Thanks to Pierre Poilievre, 21 September
- Shahriar’s office — Concordia Summit, New York, 22 September
- Shahriar’s office — Concordia: Ali Zarei, 22 September
- Shahriar’s office — Fox News interview, 23 September
- Reza Pahlavi — Letter to the President of Colombia, 25 September
- Reza Pahlavi — Thanks to Janez Janša, 26 September
- Reza Pahlavi — Mehregan, 2 October
- Shahriar’s office — Message for Nika Shakarami’s birthday, 2 October
- Shahriar’s office — Friedrich Naumann Foundation Freedom Prize, 14 September
- Shahriar’s office — Warning on fake « Iran in 2035 » emails, 30 September
- Shahriar’s office — The Garde Javidan distributes Lion and Sun flags, 28 September
- Shahriar’s office — Javid Nâm Siavash Jamshidi Kheirabadi, 3 October
- Shahriar’s office — Daniyal Eyvazi at the Human Rights Council, 23 September
- Shahriar’s office — Message from inside Iran to the diaspora, 4 September
- rezapahlavi.org — Message on the 25th anniversary of 9/11
- rezapahlavi.org — Message on the fourth anniversary of Mahsa Amini
- rezapahlavi.org — Message to the President of Colombia
- rezapahlavi.org — Mehregan message
- The Jerusalem Post — The Toronto speech, 20 September
- Iran International — The Toronto speech (Persian), 20 September
- Iran International — ABC radio interview (Persian), 18 September
- Concordia — Reza Pahlavi at the Annual Summit, 22 September
- Concordia — « A Conversation with Prince Reza Pahlavi », full video, 22 September
- Fox News — « The Story », Reza Pahlavi, 22 September
- PJ Media — Exiled prince remembers Persians’ 9/11 solidarity, 12 September
- IranWire — Reza Pahlavi on the fourth anniversary of Mahsa Amini, 16 September
- Iran International — The regime doubles the price of petrol, 6 September
- Iran International — General strike in Kurdistan on Mahsa Amini’s anniversary, 16 September
- Iran International — The Shahriar’s office on Mahboubeh Shabani, 26 September
- Fortune — The rial at a new low, 29 September
آنچه در پی میآید چکیده سخنانی است که شهریار، رضا پهلوی، از شماره پیشین ما تاکنون بر زبان آورده است. پنج هفته در کشوری که از اول سپتامبر بار دیگر هدف حملات ایالات متحده قرار گرفته، جایی که ریال از مرز دو و نیم میلیون در برابر دلار گذشت و بهای بنزین آزاد زیر چشم پلیس دو برابر شد. و پیام شهریار در این مدت ابعادی تازه یافت. در پایان اوت، مخاطبانش کارمندان دستگاه اشغالگر و زندانیان سیاهچالهای آن بودند. در سپتامبر، پیام به راه افتاد: تالاری با بیش از سه هزار نفر در تورنتو، نشست کنکوردیا در حاشیه مجمع عمومی سازمان ملل در نیویورک، اپوزیسیون استرالیا، تلویزیونهای آمریکایی. و همهجا همان پرسشی که پیش روی پایتختهای غربی گذاشته شد و این نشریه از نخستین شمارهاش بازتابش داده است: چرا مردم ایران در کانون گفتوگو نیستند؟ این دوره با مهرگان، جشن مهر، به پایان میرسد؛ جشنی که شهریار آن را در پرتو شاهنامه خواند.
بنزین: «اموال غارتشده ملت را بازگردانید»
در ۶ سپتامبر، رژیم افزایش قیمت بنزین را که شهریار در پیام ۲۲ اوت دربارهاش هشدار داده بود به اجرا میگذارد. او همان روز به فارسی پاسخ میدهد.
«هممیهنان، جمهوری اسلامی بار دیگر با افزایش قیمت بنزین، هزینه بیکفایتی، فساد و جنگافروزی خود را بر دوش مردم ایران گذاشت.»
سپس مستقیماً اشغالگر را خطاب میکند، و کسی را که اکنون «رهبر مفقود» آن مینامد:
«به رژیم ضحاکی و رهبر مفقودش میگویم: فقر و فشار اقتصادی که بر مردم ایران تحمیل کردهاید، نتیجه مستقیم سیاستهای ویرانگر شماست. منابع کشور متعلق به مردم ایران است، نه برای پر کردن جیب مافیاها و نه برای تأمین مالی تروریسم و جنگافروزی. اموال غارتشده ملت را بازگردانید و حمایت از تروریستها را قطع کنید.»
و هشدار پایانی، که بر سراسر این دوره سایه افکنده است:
«گمان نکنید با کشتار دهها هزار میهنپرست توانستهاید اراده ملت را درهم بشکنید. آتش خشم و اعتراض مردم خاموش نشده است.»
میدان از پیش حق را به او داده بود: از اول سپتامبر، ایرانیان پیامهای ویدیویی دستبهدست میکردند و هشدار میدادند که هر افزایشی در بهای سوخت با بستن جادهها در سراسر کشور پاسخ داده خواهد شد.
به خانوادههای جاویدنامان: «شما تنها نیستید»
در ۸ سپتامبر، شهریار صمیمانهترین پیام این دوره را منتشر میکند. مخاطبش نه دیپلماتها هستند و نه رژیم، بلکه خانوادههای جاویدنامان انقلاب شیر و خورشید.
«از آنچه در ماههای گذشته بر شما گذشته است آگاهم و میدانم که در کنار داغ عزیزانتان، فشارهای امنیتی و سختیهای زندگی را نیز تحمل کردهاید. میخواهم بدانید: شما تنها نیستید. جان و سلامت شما برای ما گرانقدر است.»
«فرزندان قهرمان شما برای آزادی و آینده آباد ایران برخاستند و نام و فداکاریشان در حافظه ملی ما ماندگار خواهد ماند. امروز، وظیفه ماست که مراقب شما باشیم.»
آنگاه دستوری عملی میآید، چیزی که در پیامهای سیاسی کمتر دیده میشود:
«از روانشناسان، روانپزشکان و درمانگران ایرانی میخواهم برای حمایت فوری، مستمر و محرمانه از خانوادههای جاویدنامان پیشقدم شوند. از همه هممیهنانم نیز میخواهم منتظر درخواست کمک نمانند. اگر خانوادهای از جاویدنامان را میشناسید، به سراغشان بروید؛ احوالشان را بپرسید، صدایشان را بشنوید و در کنارشان بمانید.»
«حفاظت از جان و سلامت یکدیگر نیز بخشی از مبارزه ما برای ایران است. نگذاریم هیچ خانوادهای در این سوگ و رنج تنها بماند. دست همدیگر را بگیریم.»
فردای آن روز، مسئول بخش سلامت پروژه شکوفایی ایران گامهای عملی برداشتهشده در پاسخ به این پیام را تشریح میکرد. این پیام یک تعارف نبود.
۱۱ سپتامبر: «رژیم شعار مرگ سر میداد؛ مردم ما نور هدیه میکردند»
در ۱۱ سپتامبر، بیستوپنج سال پس از آن حملات، شهریار تصویری را به یاد جهان میآورد که شبکههای غربی کمابیش از یاد بردهاند.
«بیستوپنج سال پیش، چند روز پس از حمله تروریستی ۱۱ سپتامبر، ایرانیان در خیابانهای تهران برای قربانیان آمریکایی شمع روشن کردند؛ در مقابل چشمان نیروهای امنیتی رژیم که همین امروز نیز مردم ایران را سرکوب میکنند.»
«در روزهایی که شبکههای خبری جهان، تصاویر تکاندهندهای از شادی و پایکوبی در بخشهایی از خاورمیانه پخش میکردند، مردم ایران، در همدردی و همبستگی انسانی با مردم آمریکا، چهرهای متفاوت از این منطقه به جهان نشان دادند. رژیم شعار «مرگ» سر میداد؛ مردم ما نور هدیه میکردند.»
«ملتهای ایران و آمریکا هرگز دشمن یکدیگر نبودهاند. ما یک دشمن مشترک داریم: افراطگرایی اسلامی که ۲٬۹۷۷ انسان بیگناه را در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به قتل رساند و ۴۷ سال است کشور من را به گروگان گرفته است. ما همچنین یک ارزش بنیادین مشترک داریم: آزادی.»
مهسا، چهار سال بعد: از «زن، زندگی، آزادی» تا انقلاب شیر و خورشید
در ۱۶ سپتامبر، درست چهار سال پس از قتل ژینا مهسا امینی، شهریار متنی منتشر میکند که چهار سال مبارزه را چون جنبشی یکپارچه میخواند.
«چهار سال از روزی میگذرد که جلادان ضحاک، جان دختر ایران، مهسا امینی، را گرفتند. جمهوری اسلامی گمان میکرد میتواند خون مهسا را نیز مانند خون بسیاری دیگر پایمال کند، اما یک ایران برای او به پا خاست.»
«ضحاک، برای آنکه نشان دهد مهسا را به قتل نرسانده است، قلب جوانان دیگری را نیز نشانه گرفت، از نیکا و سارینا تا کیان و خدانور، از حمیدرضا و مجیدرضا تا صدها فرزند دیگر ایران.»
او با شعار دوگانه سخن را به پایان میبرد: «زن، زندگی، آزادی؛ مرد، میهن، آبادی.» در همان روز، بیش از بیست شهر کردستان ایران به یاد ژینا اعتصاب عمومی کردند.
او همچنین تبارنامه انقلاب جاری را ترسیم میکند، اندیشهای که سه روز بعد در تورنتو آن را گسترش داد:
«این همبستگی ملی یکشبه به دست نیامده است. پشت آن، راهی طولانی، دشوار و پرهزینه قرار دارد، راهی که ملت ایران از گردهمایی پرشکوه روز کوروش در آبان ۱۳۹۵ آغاز کرد و در دی ۱۳۹۶، آبان ۱۳۹۸ و خیزشهای ۱۴۰۱ و ۱۴۰۴ به آن تجربه و بلوغ بیشتری بخشید.»
و در پیام انگلیسیاش، برای آن شعاری برمیگزیند:
«امروز آن مبارزه به انقلاب شیر و خورشید میپیوندد و ایرانیانی از نسلها، خاستگاهها و سنتهای سیاسی گوناگون را گرد یک هدف ملی مشترک گرد میآورد: نخست ایران، آزادی برای همه، و بازپسگیری میهنمان. برای مهسا. برای همه کسانی که از دست دادهایم. برای ایران.»
استرالیا: «موضوع من نیستم»
در ۱۷ سپتامبر، شهریار در نشستی مجازی با انگس تیلور، رهبر اپوزیسیون استرالیا، تد اوبراین، وزیر امور خارجه دولت سایه، و شماری از سناتورها دیدار میکند. در بیانیهاش، رقمی را میآورد که اکنون همهجا تکرار میکند:
«گفتوگوی ما بر نقض فاجعهبار و مستمر حقوق بشر در ایران، از جمله کشتار بیش از ۴۰ هزار معترض در دیماه و ادامه اعدام جوانان از سوی جمهوری اسلامی، اهمیت حفاظت از ایرانیان استرالیا در برابر تهدید، ارعاب و مداخلات این رژیم […] متمرکز بود.»
او در را به روی دولت حزب کارگر میگشاید و از سفری خبر میدهد:
«ما بر این نکته توافق داشتیم که آزادی ملت ایران باید فراتر از رقابتهای حزبی باشد. از این رو، از فرصت دیدار با آنتونی آلبانیزی، نخستوزیر استرالیا، پنی وانگ، وزیر امور خارجه، و دیگر اعضای دولت استرالیا استقبال میکنم. […] همچنین مشتاقم بهصورت حضوری به استرالیا سفر کنم.»
همان روز، در رادیو ملی استرالیا، «اِیبیسی»، جملهای میگوید که نگاه او به نقش خویش را خلاصه میکند:
«من هرگز از هیچ دولت خارجی نخواستهام که از شخص من حمایت کند، چون موضوع من نیستم. موضوع ۹۳ میلیون ایرانی است که حق دارند سرنوشت خود را تعیین کنند.»
تورنتو، «کوروش ۲»: «باتجربهتر، منسجمتر و مصممتر از هر زمان دیگر»
در شنبه ۱۹ سپتامبر، در تالار مریدین تورنتو، بیش از سه هزار نفر برای «کوروش بزرگ ۲» گرد میآیند؛ در کنار پیر پولیور، رهبر حزب محافظهکار، معاونش ملیسا لانتسمن، خانوادههای جاویدنامان، هنرمندان و ورزشکاران. این سخنرانی محوری این دوره است. شهریار به اتهامی پاسخ میدهد که رژیم از دیماه بیوقفه تکرارش کرده است: اینکه جنبش سازماندهی ندارد.
«حماسه بزرگ دی ۱۴۰۴، نتیجه یک هیجان زودگذر نبود. پشت آن، راهی طولانی، دشوار و پرهزینه قرار داشت.»
«ما امروز باتجربهتر، منسجمتر و مصممتر از هر زمان دیگری هستیم.»
هدف دگرگون نشده است: «هدف ما روشن است: سرنگونی جمهوری اسلامی و دستیابی به ایرانی آزاد و آباد.» آنچه تغییر میکند تاکتیکهاست: «تغییر تاکتیک به معنای تغییر هدف نیست.» سپس از چیزی سخن میگوید که رژیم نه میبیند و نه میتواند متوقفش کند: شبکه ملی ارتباط و سازماندهی که «در لایههای امن و عمیق جامعه ایران» فعال است و اشغالگر، چون توان برچیدنش را ندارد، وجودش را انکار میکند. و پرسشی را پیش میکشد که بحث را میبندد:
«اگر سازماندهی وجود نداشت، چگونه میلیونها ایرانی شجاع در داخل و خارج کشور، در لحظات حساس، هماهنگ و یکپارچه عمل میکنند؟»
او از پدیدهای نام میبرد که دستگاه سرکوب را از درون میخورد: بسیاری از نیروهای کشوری و لشکری بیصدا از حکومت جدا شده و به ملت پیوستهاند.
«آنان در ظاهر در ساختار باقی ماندهاند، اما دیگر وظایف پیشین خود را برای رژیم انجام نمیدهند. آرام، اما قاطعانه، ستونهای سرکوب را از درون فرسوده میکنند.»
به گفته او، این «ریزش غیرفعال» زمینه را برای لحظهای فراهم میکند که نیروهای نظامی آشکارا سلاحهای خود را زمین بگذارند. و نشانهاش را در رفتار خود اشغالگر مییابد:
«توسل به مزدوران خارجی و فراخواندن مردم به آموزش نظامی با تهدید و تطمیع، نشانه بیاعتمادی رژیم به نیروهای خود است.»
سرانجام، چهار اصل بنیادین اتحاد را بازمیگوید: حفظ تمامیت ارضی ایران، جدایی دین از حکومت، آزادیهای فردی و برابری همه شهروندان در برابر قانون، و حق ملت برای تعیین شکل حکومت آینده از طریق انتخاباتی آزاد و منصفانه. به گفته او، انقلاب شیر و خورشید به روی همه کسانی که به این اصول پایبندند گشوده است؛ جمهوریخواه یا پادشاهیخواه، راست یا چپ.
او ایستادگی مردم آبدانان را میستاید که اجازه نمیدهند رژیم با سوءاستفاده از فقر و سفرههای خالی ارادهشان را بخرد، و با جملهای به پایان میرسد که عنوان این شماره از آن گرفته شده است:
«به این همبستگی ملی، به این اصالت و به مسیری که طی میکنیم ایمان داشته باشیم. باور داشته باشیم که صبح آزادی نزدیک است.»
در ۲۱ سپتامبر، از پیر پولیور برای «استقبال گرمش در بازگشت به کانادا» سپاسگزاری میکند:
«عزم شما برای رویارویی با جمهوری اسلامی، اخراج عوامل تروریست سپاه پاسداران و پاسخگو کردن این رژیم، پیامی نیرومند میفرستد: کانادا در کنار مردم ایران ایستاده است، نه در کنار سرکوبگرانشان.»
نیویورک: «نیروی زمینی در ایران، خود مردم ایراناند»
در ۲۲ سپتامبر، شهریار برای مجمع عمومی سازمان ملل به نیویورک میرسد. درست در همان لحظهای که رئیسجمهور آمریکا در تریبون سازمان ملل سخن میگوید، شاهزاده رضا پهلوی در نشست سالانه کنکوردیا، در گفتوگو با همبنیانگذار آن، متیو سوئیفت، در برابر جمعی از رهبران سیاسی و اقتصادی بر صحنه میرود. پانزده دقیقه، و کاملترین سخن این دوره درباره آنچه غرب باید انجام دهد.
او با یادآوری ایرانِ پیش از ۱۹۷۹ آغاز میکند:
«ما با همسایگانمان و با شرکای عربمان در صلح بودیم. هر روز پروازهای العال از تلآویو به تهران داشتیم، به جای موشکهایی که در سایه این رژیم هر روز بر تلآویو فرود میآیند.»
سپس پرسشی را پیش میکشد که به باور او در دههها سیاست بینالمللی غایب بوده است:
«چرا خود مردم ایران در کانون گفتوگو نیستند؟ چرا باید در مذاکراتی بیپایان برای دلجویی از رژیم سرمایهگذاری کرد، یا گمان برد که رفتار و DNA آن به معجزهای دگرگون خواهد شد؟ چنین نخواهد شد؛ پس از این رژیم چشمداشتی نداشته باشید.»
«آن جانهای دلیر نه برای توافقی هستهای و نه برای تنگه هرمز در خیابانهای ایران جان باختند. آنان برای آزادی جان باختند.»
در پاسخ به این پرسش که جوانی ۲۵ ساله در ایران امروز به چه میاندیشد، نامی را بر زبان میآورد: علی زارعی، ۲۷ ساله، که در خیزش «زن، زندگی، آزادی» از ناحیه چشم هدف گلوله قرار گرفت، به آلمان پناه برد، سپس برای ادامه مبارزه به ایران بازگشت و اکنون در سلول انفرادی با خطر اعدام روبهروست.
«به باور من، وظیفهای اخلاقی بر دوش دموکراسیهای غربی است که در کنار آنان بایستند، به جای آنکه گمان برند نمایندگان این رژیم از راه مذاکره راهحلی پیش رویشان خواهند گذاشت. آنان تنها در پی خریدن زماناند. دیگر بس است. بس است این همه زمانِ از دست رفته. آن جوان ۲۷ سالهای که امروز در انتظار اعدامی محتمل نشسته است، از شما میپرسد: آیا در کنار من میایستید، یا یک بار دیگر مرا قربانی خواهید کرد؟»
به آمریکاییانی که از نبود راهحل به ستوه آمدهاند، با زبان اعداد پاسخ میدهد:
«اگر انقلاب رخ نداده بود، ایران امروز دستکم کره جنوبیِ خاورمیانه میبود. به جای آن، کره شمالیِ خاورمیانه شده است. نه از کمبود توانایی، با ۹۳ میلیون انسان تحصیلکرده، و نه از کمبود منابع طبیعی؛ تنها به سبب نظامی عمیقاً فاسد. تولید ناخالص داخلی ایران در ۱۹۷۸ دو برابر کره جنوبی بود. امروز تولید ناخالص داخلی کره جنوبی پنج برابر ایران است.»
او با اروپا نیز سخن میگوید، از استقلال انرژی که ایرانی آزاد میتواند در برابر باجخواهی هر زمستانِ مسکو به آن ارزانی دارد. سپس به مالیاتدهنده غربی که نه سرباز میخواهد و نه جنگهای بیپایان، پاسخ میدهد:
«خبر خوب این است که نیروی زمینی در ایران، خود مردم ایراناند. لازم نیست تفنگداری آمریکایی در کار باشد. لازم نیست حتی یک سنت از پول مالیاتدهنده آمریکایی صرف آن شود. بیش از صد میلیارد دلار دارایی ایرانی بلوکه شده است. این پیش از هر چیز، پولِ مردم ایران است و میتوان آن را در این راه به کار گرفت.»
«تا امروز باید دریافته باشید که این رژیم هرگز راهحلی پیش نخواهد نهاد. اما ما آمادهایم آن راهحل را به شما عرضه کنیم.»
در پاسخ به پرسشی درباره زندگی خود، بازمیگوید که در سپتامبر ۱۹۸۰، هنگامی که صدام حسین به ایران حمله کرد، تازه دوره آموزش خلبانی نیروی هوایی آمریکا را در پایگاه هوایی ریس در تگزاس به پایان رسانده بود و با تلگرامی به رئیس ستاد نیروی هوایی ایران، داوطلب نبرد شد، «با آنکه بهخوبی میدانستم رژیمی انقلابی در ایران بر سر کار است و ممکن است بلایی بر سرم بیاید».
«۴۶ سال است و همچنان، تنها مأموریت زندگیام همین بوده است. چگونه میتوانیم اینجا بنشینیم، در حالی که میدانیم تکتک ایرانیان در ایران امروز زیر یوغ استبداد رنج میبرند، و نسبت به آن بیتفاوت بمانیم؟ نه از آن رو که از خاندانی سلطنتی هستیم، بلکه از آن رو که این وظیفه میهنی ماست.»
و سخن را با تصویری از منطقه پس از سقوط رژیم به پایان میبرد، با یادآوری لهستانِ ۱۹۸۵ و لهستانِ ۲۰۲۶:
«ما برای جنگ وقت نداریم. برای ستیز وقت نداریم. برای ایدئولوژی دینی که بر صحنه ما چیره باشد وقت نداریم. […] این نه یک شعار است و نه رؤیایی دوردست. پیشتر وجود داشته است. در آینده میتواند ده برابر بهتر باشد.»
همان شب، در شبکه فاکسنیوز، در برنامه «The Story» با مارتا مککالم، اصل سخن را تکرار میکند: به گفته دفترش، بیش از چهل هزار ایرانی قتلعامشده برای آزادی جان دادند، و رژیم، مانند همیشه، تنها در حال خریدن زمان است و امید دارد از دولت ترامپ عبور کند تا بار دیگر خود را شریکی مشروع به جهان بنمایاند. فردای آن روز، از تریبون سازمان ملل، جایی که رئیسجمهور آمریکا یک روز پیشتر رژیم را به نابودی تهدید کرده بود، مسعود پزشکیان، رئیسجمهور جمهوری اسلامی، تصویر خامنهای را بالا گرفت؛ هیئتهای آمریکا و اسرائیل تالار را ترک کرده بودند.
بوگوتا و لیوبلیانا: آنان که خاموش نمیمانند
در ۲۵ سپتامبر، کلمبیا روابط دیپلماتیک خود را با جمهوری اسلامی قطع میکند. شهریار به رئیسجمهور د لا اسپریلا مینویسد:
«مردم ایران از شما و مردم کلمبیا برای تصمیم اصولیتان در قطع روابط دیپلماتیک با جمهوری اسلامی سپاسگزارند. […] ملت ایران کسانی را که در مبارزه برای آزادی در کنارش ایستادند، به یاد خواهد سپرد.»
فردای آن روز، از یانز یانشا، نخستوزیر اسلوونی، سپاسگزاری میکند که از تریبون سازمان ملل جنایات رژیم را محکوم کرده بود:
«با سخن گفتن علیه جنایات جمهوری اسلامی، از جمله کشتار دهها هزار ایرانی در دیماه و ادامه اعدامها، شما وضوح اخلاقی نشان دادید، در زمانی که بسیاری دیگر خاموش ماندهاند.»
سه روز پیشتر، در ژنو، در برابر شورای حقوق بشر، یکی از بازماندگان کشتار دیماه، دانیال عیوضی، نماینده رژیم را به چالش کشیده بود. نماینده رژیم کوشید صدای او را خاموش کند؛ رئیس جلسه اعتراض را رد کرد و سخن را دوباره به او سپرد.
مهرگان: «ضحاک زمانه سرانجام به زیر خاک کشیده شد»
در ۲ اکتبر، روز مهرگان، جشن مهر و روشنایی، شهریار متنی منتشر میکند که اکنون را از دریچه شاهنامه میخواند.
«جشن مهرگان، جشن مهر و روشنایی و یادگار کهن نیاکان ما، با پیروزی فریدون بر ضحاک و چیرگی نیکی بر بدی پیوند خورده است.»
«در روزگار ضحاک، خِرَد و هنر خوار میشود و جادو و نیرنگ ارج مییابد، دست دیوان به بدی دراز میشود و مغز جوانان، خوراک ماران ضحاک میگردد. تصویری از تاریکی و بیدادی که امروز در سیمای پلید جمهوری اسلامی نیز نمایان است.»
و آنگاه نیرومندترین جمله این دوره:
«در شاهنامه، ضحاک کشته نمیشود، بلکه در دماوندکوه به بند کشیده میشود. اما در روزگار ما، ضحاک زمانه، علی خامنهای، سرانجام به زیر خاک کشیده شد. این نخستین جشن مهرگان پس از هلاکت اوست که در دیماه، دهها هزار فرزند دلیر ایران را از ما گرفت.»
او از هممیهنانش میخواهد در این روز به دیدار خانوادههای جاویدنامان بروند و «مهر، همدلی و قدردانی ملت» را به آنان نشان دهند.
نیکا، شانزده ساله برای همیشه
همان روز، در فرانکفورت، مادر جاویدنام نیکا شاکرمی، بانو نسرین شاکرمی، مراسمی برای زادروز دخترش برگزار میکند. شهریار پیامی میفرستد که در مراسم خوانده میشود:
«نیکا شاکرمی، زیبا، پرشور و بیباک، برای حق خود به خیابان آمد؛ سرفراز ایستاد، نماد سرکوب و حجاب تحمیلی را به آتش کشید و فریاد آزادی سر داد.»
«امروز، دهم مهر، زادروز نیکاست؛ و چه تلخ که پیکر رعنای او نیز در همین روز به خاک سپرده شد.»
او مادری را میستاید که «زیر فشار و تهدید» سکوت نکرد و اجازه نداد قاتلان روایت دروغین خود از قتل نیکا را تحمیل کنند، و چنین پایان میدهد:
«حقیقت آشکار خواهد شد. عدالت اجرا خواهد شد. نیکا جان، نوری که در وجود تو بود، خاموش نشد. […] سرانجام، نور ایران بر تاریکی ضحاک پیروز خواهد شد.»
پیرامون شهریار
گارد جاویدان. در ۲۸ سپتامبر و ۳ اکتبر، دفتر شهریار گزارش میدهد که گارد جاویدان پرچمهای ملی شیر و خورشید را در شهرهای گوناگون ایران آماده و توزیع میکند: «پاینده ایران! جاوید شاه!» بر دیوارهای تربت حیدریه، شیراز و دیگر شهرها، شعارنویسی «جاوید شاه» فزونی میگیرد. در شیراز، یکی از آنها تصویر محمدرضا شاه پهلوی را بالای بیتی از شاهنامه درباره فریدون نشان میدهد. در خیابان، زنی تصویر شهریار را بر دیواری میچسباند. بر پوسترهایی به یاد مهسا امینی، نوید افکاری و روز کوروش، این جمله نقش بسته است: «شاهزاده، منتظر فراخوان شما هستیم.»
جاویدنامان، و آنان که باید نجات یابند. در ۳ اکتبر، رژیم سیاوش جمشیدی خیرآبادی، یکی از بازداشتشدگان خیزش ملی دیماه، را اعدام میکند. جاویدنام. او به دهها فرزند ایران میپیوندد که از آغاز انقلاب شیر و خورشید پشت میلههای زندان جان باختهاند. در ۲۶ سپتامبر، دفتر شهریار از همگان میخواهد «صدای محبوبه شعبانی و تمام زندانیان سیاسی در خطر اعدام» باشند. علی زارعی، که شهریار نامش را به نیویورک برد، علیرضا سپاهی، که در جریان خیزش دیماه در اصفهان بازداشت شد، و امیدرضا حیدری، دانشجوی نوزده ساله اصفهانی، نیز در خطر اعدام قریبالوقوعاند.
صدایی از درون. در ۴ سپتامبر، دفتر او پیامی از ایران به ایرانیان برونمرز را بازتاب میدهد: «ما شاهدان عینی بزرگترین کشتار تاریخ معاصر […] زیر پرچم شیر خورشید بمانید و از هر چیز که جز ایران و خون و خواستِ جاویدنامان است، گذر کنید.»
فرانکفورت، ۷ نوامبر. بنیاد فریدریش نائومان برای آزادی، جایزه آزادی ۲۰۲۶ خود را به ملت ایران اهدا میکند. شهریار این جایزه را در ۷ نوامبر (۱۶ آبان) در کلیسای پائول فرانکفورت، یکی از نمادهای بزرگ دموکراسی در آلمان، به نمایندگی از ملت و به امانت دریافت خواهد کرد.
یک هشدار. در ۳۰ سپتامبر، دبیرخانه شهریار نسبت به ایمیلهای جعلی هشدار میدهد که با عنوان ساختگی «ایران در ۲۰۳۵» و با ادعای دروغین نمایندگی از او برای فعالان و روزنامهنگاران فرستاده شده است. هیچ ابتکاری با این نام وجود ندارد و دعوتنامهها برای یک گردهمایی خصوصی ادعایی جعلیاند.
پنج هفته، یک خط. شهریار به اشغالگر گفت که هیچ چیز را نشکسته است: نه اراده ملت را و نه آتش خشمش را. به خانوادههای جاویدنامان گفت که تنها نیستند. به پایتختهای غربی گفت آنچه ایرانیانِ قتلعامشده در دیماه دیگر نمیتوانند خود بگویند: که نه برای یک تنگه جان دادند و نه برای یک توافق، بلکه برای آزادی؛ و راهحلی که غرب چهلوهفت سال است در جستوجویش است، نه در تهران و در کاخهای رژیم، بلکه در خیابانهای ایران است.
و به ملت گفت که چه در راه میبیند. ضحاک زمانه زیر خاک است. آنان که خدمتش میکردند بیصدا جدا میشوند. پرچمهای شیر و خورشید در شهرها دستبهدست میشوند. صبح آزادی نزدیک است.
ایران را پس میگیریم. جاوید شاه.
منابع این هفته
- رضا پهلوی — پیام درباره افزایش قیمت بنزین، ۶ سپتامبر
- رضا پهلوی — پیام به خانوادههای جاویدنامان، ۸ سپتامبر
- رضا پهلوی — بیستوپنجمین سالگرد ۱۱ سپتامبر (انگلیسی)، ۱۱ سپتامبر
- رضا پهلوی — بیستوپنجمین سالگرد ۱۱ سپتامبر (فارسی)، ۱۱ سپتامبر
- رضا پهلوی — چهارمین سالگرد مهسا امینی (فارسی)، ۱۶ سپتامبر
- رضا پهلوی — چهارمین سالگرد مهسا امینی (انگلیسی)، ۱۶ سپتامبر
- رضا پهلوی — دیدار با ائتلاف استرالیا، ۱۷ سپتامبر
- دفتر شهریار — گفتوگو با رادیو ایبیسی، ۱۷ سپتامبر
- دفتر شهریار — سخنرانی تورنتو، «کوروش ۲»، ۱۹ سپتامبر
- دفتر شهریار — تورنتو: ریزش غیرفعال و مزدوران، ۱۹ سپتامبر
- دفتر شهریار — تورنتو: چهار اصل اتحاد، ۲۰ سپتامبر
- دفتر شهریار — تورنتو: «صبح آزادی نزدیک است»، ۲۰ سپتامبر
- رضا پهلوی — سپاس از پیر پولیور، ۲۱ سپتامبر
- دفتر شهریار — نشست کنکوردیا، نیویورک، ۲۲ سپتامبر
- دفتر شهریار — کنکوردیا: علی زارعی، ۲۲ سپتامبر
- دفتر شهریار — گفتوگو با فاکسنیوز، ۲۳ سپتامبر
- رضا پهلوی — نامه به رئیسجمهور کلمبیا، ۲۵ سپتامبر
- رضا پهلوی — سپاس از یانز یانشا، ۲۶ سپتامبر
- رضا پهلوی — مهرگان، ۲ اکتبر
- دفتر شهریار — پیام برای زادروز نیکا شاکرمی، ۲ اکتبر
- دفتر شهریار — جایزه آزادی بنیاد فریدریش نائومان، ۱۴ سپتامبر
- دفتر شهریار — هشدار درباره ایمیلهای جعلی «ایران در ۲۰۳۵»، ۳۰ سپتامبر
- دفتر شهریار — گارد جاویدان پرچمهای شیر و خورشید را توزیع میکند، ۲۸ سپتامبر
- دفتر شهریار — جاویدنام سیاوش جمشیدی خیرآبادی، ۳ اکتبر
- دفتر شهریار — دانیال عیوضی در شورای حقوق بشر، ۲۳ سپتامبر
- دفتر شهریار — پیامی از درون ایران به ایرانیان برونمرز، ۴ سپتامبر
- rezapahlavi.org — پیام بیستوپنجمین سالگرد ۱۱ سپتامبر
- rezapahlavi.org — پیام چهارمین سالگرد مهسا امینی
- rezapahlavi.org — پیام به رئیسجمهور کلمبیا
- rezapahlavi.org — پیام مهرگان
- اورشلیم پست — سخنرانی تورنتو، ۲۰ سپتامبر
- ایران اینترنشنال — سخنرانی تورنتو (فارسی)، ۲۰ سپتامبر
- ایران اینترنشنال — گفتوگو با رادیو ایبیسی (فارسی)، ۱۸ سپتامبر
- کنکوردیا — رضا پهلوی در نشست سالانه، ۲۲ سپتامبر
- کنکوردیا — «گفتوگو با شاهزاده رضا پهلوی»، ویدیوی کامل، ۲۲ سپتامبر
- فاکسنیوز — برنامه «The Story»، رضا پهلوی، ۲۲ سپتامبر
- پیجی مدیا — شاهزاده در تبعید همبستگی ایرانیان در ۱۱ سپتامبر را یادآوری میکند، ۱۲ سپتامبر
- ایرانوایر — رضا پهلوی در چهارمین سالگرد مهسا امینی، ۱۶ سپتامبر
- ایران اینترنشنال — رژیم بهای بنزین را دو برابر میکند، ۶ سپتامبر
- ایران اینترنشنال — اعتصاب عمومی در کردستان در سالگرد مهسا امینی، ۱۶ سپتامبر
- ایران اینترنشنال — دفتر شهریار درباره محبوبه شعبانی، ۲۶ سپتامبر
- فورچون — ریال در پایینترین سطح تازه، ۲۹ سپتامبر
הנה עיקר מה שאמר השהריאר, רזא פהלווי, מאז המהדורה הקודמת שלנו. חמישה שבועות בארץ שספגה שוב תקיפות אמריקאיות מאז 1 בספטמבר, שבה הריאל חצה את רף שני מיליון וחצי לדולר ומחיר הבנזין שמעבר למכסה הוכפל תחת עינה הפקוחה של המשטרה. והמסר שינה את קנה המידה שלו. בסוף אוגוסט הוא הופנה אל פקידי הכובש ואל האסירים בבתי הכלא שלו. בספטמבר הוא יצא לדרכים: אולם של יותר משלושת אלפים איש בטורונטו, פסגת קונקורדיה בשולי העצרת הכללית של האו »ם בניו יורק, האופוזיציה האוסטרלית, הטלוויזיה האמריקאית. ובכל מקום אותה שאלה, המופנית אל בירות המערב, זו שעיתון זה מעביר הלאה מאז מהדורתו הראשונה: מדוע העם האיראני אינו במרכז השיחה? והתקופה נחתמת במהרגאן, חג המהר, שאותו קרא השהריאר לאורה של השאהנאמה.
בנזין: «השיבו את עושר האומה שנבזז»
ב־6 בספטמבר מוציא המשטר לפועל את העלאת מחיר הבנזין שמפניה הזהיר השהריאר במסרו מ־22 באוגוסט. הוא משיב באותו יום, בפרסית.
«בני עמי היקרים, הרפובליקה האסלאמית הטילה פעם נוספת את מחיר חוסר יכולתה, שחיתותה וחרחור המלחמה שלה על כתפי העם האיראני, בהעלאת מחיר הבנזין.»
ואז הוא פונה ישירות אל הכובש, ואל האיש שהוא מכנה מעתה «מנהיגו הנעדר»:
«אני אומר למשטר זחאק ולמנהיגו הנעדר: העוני והלחץ הכלכלי שכפיתם על העם האיראני הם תוצאה ישירה של מדיניותכם ההרסנית. משאבי המדינה שייכים לעם האיראני, לא כדי למלא את כיסי המאפיות, ולא כדי לממן טרור וחרחור מלחמה. השיבו את עושר האומה שנבזז וחדלו לתמוך בטרוריסטים.»
והאזהרה החותמת, התקפה לתקופה כולה:
«אל תדמו שבטבח עשרות אלפי פטריוטים הצלחתם לשבור את רצון האומה. אש זעמו ומחאתו של העם לא כבתה.»
השטח הוכיח את צדקתו מראש: מאז 1 בספטמבר הפיצו איראנים מסרי וידאו שהזהירו כי כל העלאה במחיר הדלק תיענה בחסימות כבישים ברחבי המדינה.
למשפחות הג’אוויד נאם: «אינכם לבד»
ב־8 בספטמבר מפרסם השהריאר את המסר האינטימי ביותר בתקופה זו. הוא אינו מופנה אל משרדי החוץ ולא אל המשטר, אלא אל משפחות הג’אוויד נאם של מהפכת האריה והשמש.
«אני יודע מה עברתם בחודשים האחרונים, ואני יודע שלצד האבל על יקיריכם נשאתם גם בלחץ ביטחוני ובקשיי החיים. אני רוצה שתדעו: אינכם לבד. חייכם ושלומכם יקרים לנו.»
«ילדיכם הגיבורים קמו למען החירות ולמען איראן משגשגת, ושמם והקרבתם יישמרו בזיכרון הלאומי שלנו. היום חובתנו לדאוג לכם.»
ואז מגיעה הוראה מעשית, נדירה במסר פוליטי:
«אני מבקש מן הפסיכולוגים, הפסיכיאטרים והמטפלים האיראנים להוביל מתן תמיכה מיידית, מתמשכת וחסויה למשפחות הג’אוויד נאם. ואני מבקש מכל בני עמי לא לחכות שיבקשו מהם עזרה. אם אתם מכירים משפחה של ג’אוויד נאם, לכו אליה; שאלו בשלומה, הקשיבו לה, והישארו לצדה.»
«השמירה על חייו ושלומו של איש את רעהו היא גם חלק ממאבקנו למען איראן. אל נשאיר אף משפחה לבדה באבל ובסבל הזה. בואו נחזיק זה בידו של זה.»
למחרת כבר פירט האחראי על תחום הבריאות ב«פרויקט השגשוג של איראן» את הצעדים המעשיים שננקטו בעקבות המסר. לא הייתה זו מליצה.
11 בספטמבר: «המשטר קרא למוות. עמנו הציע אור»
ב־11 בספטמבר, עשרים וחמש שנה לאחר הפיגועים, מזכיר השהריאר לעולם תמונה שרשתות התקשורת המערביות כמעט שכחו.
«לפני עשרים וחמש שנה, בימים שאחרי 11 בספטמבר, מילאו איראנים את כיכרות טהראן בנרות לזכר הקורבנות האמריקאים, תחת עיניהם של אותם כוחות ביטחון המדכאים אותם עד היום.»
«בעוד רשתות החדשות העולמיות שידרו צילומים מזעזעים של חגיגות באזור המזרח התיכון, עמד עם איראן כחריג עמוק ובודד של אמפתיה אנושית כלפי האמריקאים. המשטר קרא למוות. עמנו הציע אור.»
«איראנים ואמריקאים מעולם לא היו אויבים. יש לנו אויב משותף אחד: הקנאות האסלאמית שרצחה את 2,977, ושמחזיקה את ארצי כבת ערובה זה 47 שנים. ויש לנו גם ערך יסוד משותף: החירות.»
מהסא, ארבע שנים אחרי: מ«אישה, חיים, חירות» אל מהפכת האריה והשמש
ב־16 בספטמבר, ארבע שנים בדיוק לאחר רציחתה של ז’ינא מהסא אמיני, מפרסם השהריאר טקסט הקורא ארבע שנות מאבק כתנועה אחת.
«ארבע שנים חלפו מאז היום שבו נטלו תלייניו של זחאק את חייה של בת איראן, מהסא אמיני. הרפובליקה האסלאמית חשבה שתוכל לרמוס את דמה של מהסא כפי שרמסה את דמם של רבים כל כך; אבל איראן כולה קמה למענה.»
«כדי להראות שלא את מהסא בלבד הרג, כיוון זחאק גם אל לבם של צעירים אחרים: מניקה וסרינה ועד קיאן וחודאנור, מחמידרזא ומג’ידרזא ועד מאות מילדיה האחרים של איראן.»
הוא חותם בסיסמה הכפולה: «אישה, חיים, חירות; גבר, מולדת, שגשוג.» באותו יום שבתו יותר מעשרים ערים בכורדיסטן האיראנית שביתה כללית לזכרה של ז’ינא.
הוא משרטט גם את שושלת היוחסין של המהפכה המתחוללת, הרעיון שאותו יפתח שלושה ימים מאוחר יותר בטורונטו:
«הסולידריות הלאומית הזאת לא הושגה בן לילה. מאחוריה עומדת דרך ארוכה, קשה ויקרה: דרך שהאומה האיראנית החלה בה בכינוס המפואר של יום כורש באבאן 1395, ושהבשילה בדיי 1396, באבאן 1398, ובהתקוממויות של 1401 ו־1404.»
במסרו באנגלית הוא מעניק לה סיסמה:
«היום המאבק הזה זורם אל מהפכת האריה והשמש, ומאחד איראנים מדורות, מרקעים וממסורות פוליטיות שונים סביב תכלית לאומית משותפת: איראן תחילה, חירות לכולם, והשבת ארצנו לידינו. למען מהסא. למען כל אלה שאיבדנו. למען איראן.»
אוסטרליה: «לא אני העניין»
ב־17 בספטמבר נפגש השהריאר בשיחת וידאו עם מנהיג האופוזיציה האוסטרלית אנגוס טיילור, עם שר החוץ בממשלת הצללים טד אובריאן ועם כמה סנאטורים. בהצהרתו הוא מצטט את המספר שהוא חוזר עליו מעתה בכל מקום:
«שיחתנו התמקדה בהפרות הזוועתיות והמתמשכות של זכויות האדם, ובהן טבח ינואר של יותר מ־40,000 מפגינים, ההוצאות להורג המתמשכות של צעירים, והחשיבות של הגנה על איראנים־אוסטרלים מפני הפחדה והתערבות זרה.»
הוא פותח את הדלת בפני ממשלת הלייבור ומודיע על ביקור:
«הסכמנו שחירותו של העם האיראני צריכה לעמוד מעל לפוליטיקה המפלגתית. לפיכך אשמח להזדמנות להיפגש עם ראש הממשלה אנתוני אלבניזי, עם שרת החוץ פני וונג ועם חברים אחרים בממשלת אוסטרליה. […] אני גם מצפה לבקר באוסטרליה בעצמי.»
באותו יום, ברשת השידור הלאומית של אוסטרליה ABC, הוא אומר את המשפט המסכם כיצד הוא רואה את תפקידו:
«מעולם לא ביקשתי מממשלה זרה כלשהי לתמוך בי אישית, כי לא אני העניין. העניין הוא 93 מיליון איראנים שזכותם לקבוע את גורלם.»
טורונטו, «כורש הגדול II»: «מנוסים יותר, מלוכדים יותר ונחושים יותר מאי־פעם»
בשבת 19 בספטמבר, באולם מרידיאן בטורונטו, מתכנסים יותר משלושת אלפים איש לאירוע «כורש הגדול II», בהשתתפות מנהיג השמרנים פייר פוליאב, סגניתו מליסה לנטסמן, משפחות ג’אוויד נאם, אמנים וספורטאים. זהו הנאום המרכזי של התקופה. השהריאר משיב לטענה שהמשטר חוזר עליה מאז ינואר: שלתנועה אין ארגון.
«האפוס הגדול של דיי 1404 לא היה פרי של התלהבות חולפת. מאחוריו עמדה דרך ארוכה, קשה ויקרה.»
«אנו מנוסים יותר, מלוכדים יותר ונחושים יותר היום מאי־פעם.»
המטרה לא השתנתה: «מטרתנו ברורה: הפלת הרפובליקה האסלאמית והשגת איראן חופשית ומשגשגת.» מה שמשתנה הוא הטקטיקה: «שינוי בטקטיקה אינו שינוי במטרות.» אחר כך הוא מתאר את מה שהמשטר אינו יכול לראות ולא לעצור: רשת לאומית של תקשורת וארגון הפועלת «בשכבות המאובטחות והעמוקות של החברה האיראנית», שהכובש מכחיש את קיומה משום שאינו מסוגל לפרקה. והוא שואל את השאלה שסוגרת את הוויכוח:
«אילו לא היה ארגון, כיצד היו מיליוני איראנים אמיצים, בתוך הארץ ומחוצה לה, פועלים באופן מתואם ומאוחד ברגעים המכריעים?»
הוא נוקב בשמה של התופעה המכרסמת במנגנון: רבים מאנשי הסגל האזרחי והצבאי ניתקו בשקט את קשריהם עם המשטר והצטרפו לאומה.
«כלפי חוץ הם נשארים בתוך המבנה, אבל אינם ממלאים עוד את תפקידיהם הקודמים עבור המשטר. בשקט, אך בנחישות, הם מכרסמים מבפנים בעמודי הדיכוי.»
«העריקה השקטה» הזאת, לדבריו, מכינה את הרגע שבו יניחו החיילים את נשקם בגלוי. את ההוכחה הוא מוצא בהתנהגותו של הכובש עצמו:
«הפנייה לשכירי חרב זרים, והקריאה לאנשים לעבור אימונים צבאיים באיומים ובפיתויים, הן סימן לכך שהמשטר אינו סומך עוד על כוחותיו שלו.»
לבסוף הוא חוזר על ארבעת עקרונות האחדות: שלמותה הטריטוריאלית של איראן, הפרדת הדת מן המדינה, חירויות הפרט ושוויון כל האזרחים בפני החוק, וזכותה של האומה לבחור את צורת ממשלה העתידית בבחירות חופשיות והוגנות. מהפכת האריה והשמש, לדבריו, פתוחה לכל מי שדבק בהם, רפובליקני או מונרכיסט, מימין או משמאל.
הוא מצדיע לעמידתם האיתנה של תושבי עבדאנאן, המסרבים לתת למשטר לקנות את רצונם בניצול העוני והשולחנות הריקים, ומסיים במשפט שממנו נגזרת כותרת מהדורה זו:
«בואו נאמין בסולידריות הלאומית הזאת, באצילות הזאת ובדרך שבה אנו הולכים. בואו נאמין ששחר החירות קרוב.»
ב־21 בספטמבר הוא מודה לפייר פוליאב על «קבלת הפנים החמה בשובי לקנדה»:
«נחישותך להתעמת עם הרפובליקה האסלאמית, לגרש את סוכני הטרור של משמרות המהפכה ולהעמיד את המשטר לדין משדרת מסר עוצמתי: קנדה עומדת לצד עם איראן, לא לצד מדכאיו.»
ניו יורק: «הכוחות על הקרקע באיראן הם העם האיראני עצמו»
ב־22 בספטמבר מגיע השהריאר לניו יורק לרגל העצרת הכללית של האו »ם. בדיוק ברגע שבו הנשיא האמריקאי נואם באו »ם, הוא עולה לבמת הפסגה השנתית של קונקורדיה, בשיחה עם מייסדה השותף מתיו סוויפט, מול קהל של מנהיגים פוליטיים ואנשי עסקים. רבע שעה, וההצהרה המלאה ביותר של התקופה על מה שעל המערב לעשות.
הוא פותח בתזכורת למה שהייתה איראן לפני 1979:
«חיינו בשלום עם שכנינו, עם שותפינו הערבים. היו לנו טיסות יומיות של אל על מתל אביב לטהרן, במקום טילים שפוגעים בתל אביב מדי יום תחת המשטר הזה.»
אחר כך הוא שואל את השאלה שלדעתו נעדרה מעשרות שנים של מדיניות בינלאומית:
«מדוע העם האיראני עצמו אינו הנושא המרכזי בשיחה? מדוע עליכם להשקיע במשא ומתן אינסופי בניסיון לפייס את המשטר, או לחשוב שבדרך נס הוא ישנה אי־פעם את התנהגותו ואת ה־DNA שלו? זה לא יקרה, אז אל תצפו לזה מהמשטר.»
«הנפשות האמיצות האלה לא מתו ברחובות איראן למען הסכם גרעין או למען מצר הורמוז. הן מתו למען החירות.»
כשהוא נשאל מה חושב היום צעיר בן עשרים וחמש באיראן, הוא עונה בשם: עלי זארעי, בן עשרים ושבע, שנורה בעיניו בזמן התקוממות «אישה, חיים, חירות», מצא מקלט בגרמניה, ואז שב לאיראן כדי להמשיך במאבק, וכעת הוא מוחזק בבידוד וצפוי להוצאה להורג.
«אני חושב שזו חובה מוסרית של הדמוקרטיות המערביות לעמוד לצדם, במקום לחשוב שנציגי המשטר הזה יציעו לכם פתרון במשא ומתן. הם רק מנסים לקנות זמן. די. מספיק זמן בוזבז. אותו צעיר בן 27, שיושב היום ומחכה להוצאה להורג אפשרית, שואל אתכם: האם אתם עומדים לצדי? האם תפקירו אותי שוב?»
לאמריקאים המתוסכלים מהיעדר פתרון הוא משיב במספרים:
«אלמלא המהפכה, איראן הייתה צריכה להיות היום לכל הפחות דרום קוריאה של המזרח התיכון. במקום זאת היא הפכה לצפון קוריאה של המזרח התיכון. לא משום שחסרים לה כישורים, 93 מיליון אנשים משכילים, או משאבי טבע. זו רק תוצאה של שיטה מושחתת מאוד. התמ »ג של איראן ב־1978 היה כפול מזה של דרום קוריאה. היום התמ »ג של דרום קוריאה גדול פי חמישה מזה של איראן.»
הוא פונה גם לאירופה, ומדבר על העצמאות האנרגטית שאיראן חופשית יכולה להציע מול הסחיטה של מוסקבה בכל חורף. ואז הוא משיב למשלם המסים המערבי, שאינו רוצה לא חיילים ולא מלחמות אינסופיות:
«החדשות הטובות הן שהכוחות על הקרקע באיראן הם העם האיראני עצמו. זה לא חייב להיות נחת אמריקאי. אף סנט של משלם המסים האמריקאי לא צריך בהכרח לממן זאת. יש לנו נכסים איראניים מוקפאים בשווי של יותר ממאה מיליארד דולר. זה מלכתחילה כספו של העם האיראני. אפשר לייעד אותו מחדש.»
«עד עכשיו הייתם אמורים להבין שהפתרון לעולם לא יגיע מהמשטר הזה. אבל אנחנו מוכנים להציע לכם את הפתרון הזה.»
כשהוא נשאל על חייו שלו, הוא מספר שבספטמבר 1980, כשסדאם חוסיין פלש, זה עתה סיים את הכשרת הטיסה שלו בחיל האוויר האמריקאי בבסיס ריס בטקסס, ושלח מברק לרמטכ »ל חיל האוויר האיראני כדי להתנדב להילחם, «בידיעה ברורה שבאיראן שולט משטר מהפכני ושמשהו עלול לקרות לי».
«כבר 46 שנים, ועדיין, זו הייתה שליחותי היחידה בחיים. איך נוכל לשבת כאן כשאנחנו יודעים שכל איראני ואיראני באיראן סובל היום תחת עריצות, ולהישאר אדישים? לא משום שאנחנו באים ממשפחת מלוכה, אלא משום שזו חובתנו הפטריוטית.»
והוא חותם במה שהאזור יכול להפוך להיות אחרי הנפילה, ומביא כדוגמה את פולין של 1985 ואת פולין של 2026:
«אין לנו זמן למלחמה. אין לנו זמן לסכסוך. אין לנו זמן לאידיאולוגיה דתית שתשלוט בזירה שלנו. […] זו לא רק סיסמה או חלום רחוק. זה כבר היה קיים. זה יכול להיות טוב פי עשרה בעתיד.»
באותו ערב, בפוקס ניוז, בתוכנית «The Story» של מרתה מקאלום, הוא חוזר על העיקר: יותר מארבעים אלף האיראנים שנטבחו מתו למען החירות, והמשטר, כמו תמיד, רק קונה זמן, בתקווה לשרוד את ממשל טראמפ ולהציג את עצמו שוב בפני העולם כשותף לגיטימי, לפי הסיכום של לשכתו. למחרת, על בימת האו »ם שממנה איים הנשיא האמריקאי יום קודם לכן להשמיד את המשטר, הניף מסעוד פזשכיאן, נשיא הרפובליקה האסלאמית, את דיוקנו של ח’אמנהאי; המשלחות האמריקאית והישראלית כבר עזבו את האולם.
בוגוטה ולובליאנה: אלה שאינם שותקים
ב־25 בספטמבר מנתקת קולומביה את יחסיה הדיפלומטיים עם הרפובליקה האסלאמית. השהריאר כותב לנשיא דה לה אספריאה:
«העם האיראני מודה לך ולעם קולומביה על החלטתכם העקרונית לנתק את היחסים הדיפלומטיים עם הרפובליקה האסלאמית. […] העם האיראני יזכור את מי שעמדו לצדו במאבקו לחירות.»
למחרת הוא מודה לראש ממשלת סלובניה יאנז ינשה, שגינה את פשעי המשטר מעל בימת האו »ם:
«בכך שהשמעת את קולך נגד זוועות הרפובליקה האסלאמית, ובהן טבח עשרות אלפי איראנים בינואר וההוצאות להורג המתמשכות, הפגנת בהירות מוסרית בשעה שרבים מדי אחרים שתקו.»
שלושה ימים קודם לכן, בז’נבה, בפני מועצת זכויות האדם, התעמת ניצול טבח ינואר, דניאל עיוואזי, עם נציג המשטר. הנציג ניסה להשתיקו; היושב ראש דחה את ההתנגדות והחזיר לו את רשות הדיבור.
מהרגאן: «זחאק של דורנו הורד סוף־סוף אל מתחת לאדמה»
ב־2 באוקטובר, יום המהרגאן, חג המהר והאור, מפרסם השהריאר טקסט הקורא את ההווה דרך השאהנאמה.
«חג המהרגאן, חג המהר והאור ומורשת עתיקה של אבותינו, קשור בניצחונו של פרידון על זחאק ובניצחון הטוב על הרע.»
«בעידן זחאק, החוכמה והאמנות מבוזות בעוד הכישוף והמרמה זוכים להוקרה; ידי השדים נשלחות לעשות רע, ומוחותיהם של הצעירים הופכים למזון לנחשי זחאק. תמונה של חושך ועוול שאפשר לראותה היום בפניה הנתעבות של הרפובליקה האסלאמית.»
ואז המשפט החזק ביותר של התקופה:
«בשאהנאמה זחאק אינו נהרג: הוא נכבל בהר דמאוונד. אבל בזמננו, זחאק של דורנו, עלי ח’אמנהאי, הורד סוף־סוף אל מתחת לאדמה. זהו המהרגאן הראשון מאז מותו של האיש אשר, בחודש דיי, נטל מאיתנו עשרות אלפים מילדיה האמיצים של איראן.»
הוא מבקש מבני עמו לבקר באותו יום את משפחות הג’אוויד נאם, כדי להראות להן «את חיבתה, אהדתה והכרת התודה של האומה».
ניקה, בת שש־עשרה לעד
באותו יום, בפרנקפורט, מקיימת אמה של ג’אוויד נאם ניקה שאכרמי, נסרין שאכרמי, טקס לרגל יום הולדתה של בתה. השהריאר שולח מסר שהוקרא במקום:
«ניקה שאכרמי, יפה, נלהבת וחסרת פחד, יצאה לרחוב למען זכויותיה; היא עמדה זקופה, הציתה את סמל הדיכוי והחיג’אב הכפוי, וזעקה לחירות.»
«היום, 10 במהר, הוא יום הולדתה של ניקה; וכמה מר הדבר שגופה הדק הובא למנוחות ביום זה עצמו.»
הוא מצדיע לאם אשר, «תחת לחצים ואיומים», לא הניחה לרוצחים לכפות את גרסתם לרצח, וחותם:
«האמת תצא לאור. הצדק ייעשה. ניקה ג’אן, האור שהיה בך לא כבה. […] בסופו של דבר, אורה של איראן ינצח את חשכת זחאק.»
סביב השהריאר
גארד ג’אווידאן. ב־28 בספטמבר וב־3 באוקטובר מתעדת לשכת השהריאר את גארד ג’אווידאן (המשמר בן האלמוות) מייצר ומפיץ דגלי אריה ושמש לאומיים בכמה ערים באיראן: «יחי איראן! יחי השאה!» על קירות תורבת־חיידריה, שיראז ומקומות אחרים מתרבות כתובות «ג’אוויד שאה». בשיראז, אחת מהן מציגה את מוחמד רזא שאה פהלווי מעל בית מן השאהנאמה על פרידון. ברחוב, אישה מדביקה את דיוקנו של השהריאר על קיר. על כרזות לזכר מהסא אמיני, נוויד אפכארי ויום כורש, המילים: «נסיך, אנו ממתינים לקריאתך לפעולה.»
הג’אוויד נאם, ואלה שיש להציל. ב־3 באוקטובר מוציא המשטר להורג את סיאוש ג’משידי ח’יראבאדי, עציר מן ההתקוממות הלאומית של ינואר. ג’אוויד נאם. הוא מצטרף לעשרות מילדיה של איראן שנרצחו מאחורי סורג ובריח מאז פרוץ מהפכת האריה והשמש. ב־26 בספטמבר קוראת לשכת השהריאר לכולם להיות «קולם של מחבובה שעבאני ושל כל האסירים הפוליטיים הצפויים להוצאה להורג». צפויים גם הם להוצאה להורג קרובה עלי זארעי, ששמו נשא השהריאר עד ניו יורק, עלירזא ספאהי, שנעצר באספהאן במהלך התקוממות ינואר, ואומידרזא חיידרי, בן תשע־עשרה, סטודנט באספהאן.
קול מבפנים. ב־4 בספטמבר מעבירה לשכתו מסר מאיראן אל התפוצה: «אנו עדי ראייה לטבח הגדול ביותר בהיסטוריה הקרובה שלנו. […] הישארו מאוחדים תחת דגל האריה והשמש. התעלו מעל כל מה שאינו איראן.»
פרנקפורט, 7 בנובמבר. קרן פרידריך נאומן לחירות מעניקה את פרס החירות שלה לשנת 2026 לעם האיראני. השהריאר יקבל אותו כנאמן, בשם האומה, ב־7 בנובמבר (16 באבאן) בכנסיית פאולוס בפרנקפורט, מסמליה הגדולים של הדמוקרטיה הגרמנית.
אזהרה. ב־30 בספטמבר מגנה מזכירות השהריאר הודעות דוא »ל מתחזות שנשלחו לפעילים ולעיתונאים תחת השם הבדוי «איראן ב־2035», בטענת שווא שהן מייצגות אותו. אין שום יוזמה בשם זה; ההזמנות לכינוס פרטי כביכול מזויפות.
חמישה שבועות, קו אחד. לכובש אמר השהריאר שלא שבר דבר: לא את רצון האומה ולא את אש זעמה. למשפחות הג’אוויד נאם אמר שאינן לבד. לבירות המערב אמר את מה שהאיראנים שנטבחו בינואר אינם יכולים עוד לומר בעצמם: שהם לא נפלו למען מצר ולא למען הסכם, אלא למען החירות, ושהפתרון שהמערב מחפש זה ארבעים ושבע שנים אינו בטהראן, בארמונות המשטר, אלא ברחובות איראן.
ולאומה אמר את מה שהוא רואה באופק. זחאק של ימינו נמצא מתחת לאדמה. אלה ששירתו אותו מתנתקים בשקט. דגלי האריה והשמש עוברים מיד ליד בערים. שחר החירות קרוב.
איראן או פאס מיגירים. ג’אוויד שאה.
מקורות השבוע
- רזא פהלווי — מסר על העלאת מחיר הבנזין, 6 בספטמבר
- רזא פהלווי — מסר למשפחות הג’אוויד נאם, 8 בספטמבר
- רזא פהלווי — 25 שנה ל־11 בספטמבר (אנגלית), 11 בספטמבר
- רזא פהלווי — 25 שנה ל־11 בספטמבר (פרסית), 11 בספטמבר
- רזא פהלווי — ארבע שנים למהסא אמיני (פרסית), 16 בספטמבר
- רזא פהלווי — ארבע שנים למהסא אמיני (אנגלית), 16 בספטמבר
- רזא פהלווי — מפגש עם הקואליציה האוסטרלית, 17 בספטמבר
- לשכת השהריאר — ראיון לרדיו ABC, 17 בספטמבר
- לשכת השהריאר — נאום טורונטו, «כורש הגדול II», 19 בספטמבר
- לשכת השהריאר — טורונטו: העריקה השקטה ושכירי החרב, 19 בספטמבר
- לשכת השהריאר — טורונטו: ארבעת עקרונות האחדות, 20 בספטמבר
- לשכת השהריאר — טורונטו: «שחר החירות קרוב», 20 בספטמבר
- רזא פהלווי — תודה לפייר פוליאב, 21 בספטמבר
- לשכת השהריאר — פסגת קונקורדיה, ניו יורק, 22 בספטמבר
- לשכת השהריאר — קונקורדיה: עלי זארעי, 22 בספטמבר
- לשכת השהריאר — ראיון לפוקס ניוז, 23 בספטמבר
- רזא פהלווי — מכתב לנשיא קולומביה, 25 בספטמבר
- רזא פהלווי — תודה ליאנז ינשה, 26 בספטמבר
- רזא פהלווי — מהרגאן, 2 באוקטובר
- לשכת השהריאר — מסר ליום הולדתה של ניקה שאכרמי, 2 באוקטובר
- לשכת השהריאר — פרס החירות של קרן פרידריך נאומן, 14 בספטמבר
- לשכת השהריאר — אזהרה מפני הודעות דוא »ל מזויפות של «איראן ב־2035», 30 בספטמבר
- לשכת השהריאר — גארד ג’אווידאן מפיץ דגלי אריה ושמש, 28 בספטמבר
- לשכת השהריאר — ג’אוויד נאם סיאוש ג’משידי ח’יראבאדי, 3 באוקטובר
- לשכת השהריאר — דניאל עיוואזי במועצת זכויות האדם, 23 בספטמבר
- לשכת השהריאר — מסר מתוך איראן אל התפוצה, 4 בספטמבר
- rezapahlavi.org — מסר במלאות 25 שנה ל־11 בספטמבר
- rezapahlavi.org — מסר במלאות ארבע שנים למהסא אמיני
- rezapahlavi.org — מסר לנשיא קולומביה
- rezapahlavi.org — מסר המהרגאן
- The Jerusalem Post — נאום טורונטו, 20 בספטמבר
- איראן אינטרנשיונל — נאום טורונטו (פרסית), 20 בספטמבר
- איראן אינטרנשיונל — ראיון לרדיו ABC (פרסית), 18 בספטמבר
- Concordia — רזא פהלווי בפסגה השנתית, 22 בספטמבר
- קונקורדיה — «שיחה עם הנסיך רזא פהלווי», וידאו מלא, 22 בספטמבר
- Fox News — «The Story», רזא פהלווי, 22 בספטמבר
- PJ Media — הנסיך הגולה נזכר בסולידריות של הפרסים אחרי 11 בספטמבר, 12 בספטמבר
- IranWire — רזא פהלווי במלאות ארבע שנים למהסא אמיני, 16 בספטמבר
- איראן אינטרנשיונל — המשטר מכפיל את מחיר הבנזין, 6 בספטמבר
- איראן אינטרנשיונל — שביתה כללית בכורדיסטן ביום השנה למהסא אמיני, 16 בספטמבר
- איראן אינטרנשיונל — לשכת השהריאר על מחבובה שעבאני, 26 בספטמבר
- Fortune — הריאל בשפל חדש, 29 בספטמבר
Hier ist das Wesentliche dessen, was der Shahriar, Reza Pahlavi, seit unserer letzten Ausgabe gesagt hat. Fünf Wochen in einem Land, das seit dem 1. September erneut von den Vereinigten Staaten angegriffen wird, in dem der Rial die Marke von zweieinhalb Millionen pro Dollar überschritt und der Preis für nicht kontingentiertes Benzin sich unter Polizeiaufsicht verdoppelte. Und die Botschaft hat ihre Größenordnung verändert. Ende August richtete sie sich an die Beamten des Besatzers und an die Gefangenen in seinen Kerkern. Im September ging sie auf Reisen: ein Saal mit mehr als dreitausend Menschen in Toronto, der Concordia-Gipfel am Rande der UN-Generalversammlung in New York, die australische Opposition, das amerikanische Fernsehen. Überall dieselbe Frage an die westlichen Hauptstädte, jene, die diese Zeitung seit ihrer ersten Ausgabe weiterträgt: Warum steht das iranische Volk nicht im Mittelpunkt des Gesprächs? Und die Zeitspanne schließt mit Mehregan, dem Fest des Mehr, das der Shahriar im Licht des Schahname las.
Benzin: „Gebt den geraubten Reichtum der Nation zurück“
Am 6. September setzt das Regime die Erhöhung des Benzinpreises durch, vor der der Shahriar in seiner Botschaft vom 22. August gewarnt hatte. Er antwortet noch am selben Tag, auf Persisch.
„Liebe Landsleute, die Islamische Republik hat mit der Erhöhung des Benzinpreises einmal mehr die Kosten ihrer Unfähigkeit, ihrer Korruption und ihrer Kriegstreiberei auf die Schultern des iranischen Volkes abgewälzt.“
Dann wendet er sich direkt an den Besatzer und an den Mann, den er inzwischen dessen „verschollenen Führer“ nennt:
„Ich sage dem Zahhak-Regime und seinem verschollenen Führer: Die Armut und der wirtschaftliche Druck, die ihr dem iranischen Volk auferlegt habt, sind die direkte Folge eurer zerstörerischen Politik. Die Ressourcen des Landes gehören dem iranischen Volk, nicht dazu, die Taschen von Mafias zu füllen oder Terror und Kriegstreiberei zu finanzieren. Gebt den geraubten Reichtum der Nation zurück und hört auf, Terroristen zu unterstützen.“
Und die abschließende Warnung, die für die ganze Periode gilt:
„Bildet euch nicht ein, ihr hättet den Willen der Nation gebrochen, indem ihr Zehntausende Patrioten massakriert habt. Das Feuer des Zorns und des Protests des Volkes ist nicht erloschen.“
Die Wirklichkeit hatte ihm im Voraus recht gegeben: Seit dem 1. September verbreiteten Iraner Videobotschaften, in denen sie warnten, dass jede Erhöhung der Treibstoffpreise mit Straßenblockaden im ganzen Land beantwortet würde.
An die Familien der Javid Nâm: „Ihr seid nicht allein“
Am 8. September veröffentlicht der Shahriar die persönlichste Botschaft dieser Periode. Sie richtet sich weder an Kanzleien noch an das Regime, sondern an die Familien der Javid Nâm der Löwe-und-Sonne-Revolution.
„Ich weiß, was ihr in den vergangenen Monaten durchgemacht habt, und ich weiß, dass ihr neben der Trauer um eure Liebsten auch den Druck der Sicherheitsapparate und die Härten des Lebens ertragen musstet. Ich möchte, dass ihr wisst: Ihr seid nicht allein. Euer Leben und euer Wohlergehen sind uns kostbar.“
„Eure heldenhaften Kinder haben sich für die Freiheit und für ein blühendes Iran erhoben, und ihre Namen und ihr Opfer werden in unserem nationalen Gedächtnis bleiben. Heute ist es unsere Pflicht, uns um euch zu kümmern.“
Dann folgt eine konkrete Anweisung, selten in einer politischen Botschaft:
„Ich bitte die iranischen Psychologen, Psychiater und Therapeuten, die Initiative zu ergreifen und den Familien der Javid Nâm sofortige, dauerhafte und vertrauliche Unterstützung zu leisten. Und ich bitte alle meine Landsleute, nicht darauf zu warten, um Hilfe gebeten zu werden. Wenn ihr eine Familie eines Javid Nâm kennt, geht zu ihr; erkundigt euch nach ihr, hört ihr zu und bleibt an ihrer Seite.“
„Das Leben und das Wohlergehen der anderen zu schützen, ist ebenfalls Teil unseres Kampfes für Iran. Lassen wir keine Familie in dieser Trauer und diesem Leid allein. Reichen wir einander die Hände.“
Schon am nächsten Tag legte der Gesundheitsverantwortliche des Iran Prosperity Project die praktischen Schritte dar, die daraufhin eingeleitet worden waren. Die Botschaft war keine Floskel.
11. September: „Das Regime skandierte den Tod. Unser Volk schenkte Licht“
Am 11. September, fünfundzwanzig Jahre nach den Anschlägen, ruft der Shahriar der Welt ein Bild in Erinnerung, das die westlichen Sender nahezu vergessen haben.
„Vor fünfundzwanzig Jahren, in den Tagen nach dem 11. September, füllten Iraner die Plätze Teherans mit Kerzen für die amerikanischen Toten, beobachtet von denselben Sicherheitskräften, die sie bis heute unterdrücken.“
„Während die globalen Nachrichtensender schockierende Bilder von Feiern in der Region des Nahen Ostens ausstrahlten, stand das Volk Irans als tiefe, einsame Ausnahme menschlicher Anteilnahme für die Amerikaner da. Das Regime skandierte den Tod. Unser Volk schenkte Licht.“
„Iraner und Amerikaner sind niemals Feinde gewesen. Wir haben einen gemeinsamen Feind: den islamischen Fanatismus, der die 2.977 ermordet hat und der mein Land seit 47 Jahren als Geisel hält. Wir teilen auch einen grundlegenden gemeinsamen Wert: die Freiheit.“
Mahsa, vier Jahre danach: von „Frau, Leben, Freiheit“ zur Löwe-und-Sonne-Revolution
Am 16. September, auf den Tag vier Jahre nach der Ermordung von Jina Mahsa Amini, veröffentlicht der Shahriar einen Text, der vier Jahre des Kampfes als eine einzige Bewegung liest.
„Vier Jahre sind vergangen seit dem Tag, an dem die Henker Zahhaks Irans Tochter Mahsa Amini das Leben nahmen. Die Islamische Republik glaubte, Mahsas Blut mit Füßen treten zu können wie das Blut so vieler anderer; doch ein ganzes Iran erhob sich für sie.“
„Um zu zeigen, dass es Mahsa nicht getötet hatte, nahm Zahhak auch die Herzen anderer junger Menschen ins Visier: von Nika und Sarina bis zu Kian und Khodanour, von Hamidreza und Majidreza bis zu Hunderten weiterer Kinder Irans.“
Er schließt mit der doppelten Losung: „Frau, Leben, Freiheit; Mann, Heimat, Wohlstand.“ An jenem Tag befolgten mehr als zwanzig Städte im iranischen Kurdistan einen Generalstreik im Gedenken an Jina.
Er zeichnet auch die Genealogie der laufenden Revolution nach, jenen Gedanken, den er drei Tage später in Toronto entfalten sollte:
„Diese nationale Solidarität ist nicht über Nacht entstanden. Hinter ihr liegt ein langer, schwieriger und kostspieliger Weg: ein Weg, den die iranische Nation bei der glorreichen Versammlung zum Kyros-Tag im Aban 1395 begann und den sie im Dey 1396, im Aban 1398 und in den Aufständen von 1401 und 1404 reifen ließ.“
In seiner englischen Botschaft gibt er ihr ein Motto:
„Heute mündet dieser Kampf in die Löwe-und-Sonne-Revolution, die Iraner unterschiedlicher Generationen, Herkunft und politischer Traditionen um ein gemeinsames nationales Ziel vereint: Iran zuerst, Freiheit für alle und die Rückeroberung unseres Landes. Für Mahsa. Für alle, die wir verloren haben. Für Iran.“
Australien: „Es geht nicht um mich“
Am 17. September trifft der Shahriar per Videoschalte den australischen Oppositionsführer Angus Taylor, den Schatten-Außenminister Ted O’Brien und mehrere Senatoren. In seiner Erklärung nennt er die Zahl, die er inzwischen überall wiederholt:
„Unser Gespräch konzentrierte sich auf die entsetzlichen, andauernden Menschenrechtsverletzungen, darunter die Massaker vom Januar an mehr als 40.000 Demonstranten, die fortgesetzten Hinrichtungen junger Menschen und die Bedeutung, iranischstämmige Australier vor Einschüchterung und ausländischer Einmischung zu schützen.“
Er öffnet der Labor-Regierung die Tür und kündigt einen Besuch an:
„Wir waren uns einig, dass die Freiheit des iranischen Volkes über Parteipolitik stehen sollte. Ich würde daher die Gelegenheit begrüßen, Premierminister Anthony Albanese, Außenministerin Penny Wong und weitere Mitglieder der australischen Regierung zu treffen. […] Ich freue mich auch darauf, Australien persönlich zu besuchen.“
Am selben Tag spricht er im australischen öffentlich-rechtlichen Sender ABC den Satz, der zusammenfasst, wie er seine eigene Rolle sieht:
„Ich habe nie eine ausländische Regierung gebeten, mich persönlich zu unterstützen, denn es geht nicht um mich. Es geht um 93 Millionen Iraner, die das Recht haben, über ihr eigenes Schicksal zu bestimmen.“
Toronto, „Kyros der Große II“: „Erfahrener, geschlossener und entschlossener denn je“
Am Samstag, 19. September, versammeln sich in der Meridian Hall in Toronto mehr als dreitausend Menschen zu „Kyros der Große II“, mit dem Vorsitzenden der Konservativen Pierre Poilievre, seiner Stellvertreterin Melissa Lantsman, Familien von Javid Nâm, Künstlern und Sportlern. Es ist die zentrale Rede dieser Periode. Der Shahriar antwortet auf den Vorwurf, den das Regime seit Januar unablässig wiederholt: dass die Bewegung keine Organisation habe.
„Das große Epos des Dey 1404 war nicht das Ergebnis einer vorübergehenden Aufwallung. Hinter ihm lag ein langer, schwieriger und kostspieliger Weg.“
„Wir sind heute erfahrener, geschlossener und entschlossener als je zuvor.“
Das Ziel bleibt unverändert: „Unser Ziel ist klar: der Sturz der Islamischen Republik und ein freies und blühendes Iran.“ Was sich ändert, ist die Taktik: „Ein Wechsel der Taktik bedeutet keinen Wechsel der Ziele.“ Dann beschreibt er, was das Regime weder sehen noch aufhalten kann: ein landesweites Netz der Kommunikation und Organisation, aktiv „in den sicheren und tiefen Schichten der iranischen Gesellschaft“, das der Besatzer leugnet, weil er es nicht zerschlagen kann. Und er stellt die Frage, die die Debatte beendet:
„Wenn es keine Organisation gäbe, wie könnten dann Millionen mutiger Iraner im Inland wie im Ausland in entscheidenden Momenten koordiniert und geeint handeln?“
Er benennt das Phänomen, das den Apparat zersetzt: Viele zivile und militärische Bedienstete haben im Stillen mit dem Regime gebrochen und sich der Nation angeschlossen.
„Nach außen bleiben sie in der Struktur, doch sie erfüllen ihre früheren Aufgaben für das Regime nicht mehr. Leise, aber entschieden untergraben sie die Pfeiler der Repression von innen.“
Diese „passive Abtrünnigkeit“, sagt er, bereitet den Moment vor, in dem Soldaten offen die Waffen niederlegen werden. Den Beweis findet er im Verhalten des Besatzers selbst:
„Der Rückgriff auf ausländische Söldner und der Aufruf an die Menschen, sich unter Drohungen und Lockungen einer militärischen Ausbildung zu unterziehen, sind ein Zeichen dafür, dass das Regime seinen eigenen Kräften nicht mehr traut.“
Schließlich bekräftigt er die vier Grundsätze der Einheit: die territoriale Integrität Irans, die Trennung von Religion und Staat, die individuellen Freiheiten und die Gleichheit aller Bürger vor dem Gesetz sowie das Recht der Nation, die Form ihrer künftigen Regierung in freien und fairen Wahlen zu bestimmen. Die Löwe-und-Sonne-Revolution, sagt er, steht allen offen, die sie vertreten, ob Republikaner oder Monarchisten, rechts oder links.
Er würdigt die Standhaftigkeit der Menschen von Abdanan, die sich weigern, ihren Willen vom Regime kaufen zu lassen, das Armut und leere Tische ausnutzt, und schließt mit dem Satz, der dieser Ausgabe ihren Titel gibt:
„Lasst uns an diese nationale Solidarität glauben, an diesen Edelmut und an den Weg, den wir gehen. Lasst uns daran glauben, dass die Morgenröte der Freiheit nah ist.“
Am 21. September dankt er Pierre Poilievre für seinen „herzlichen Empfang zurück in Kanada“:
„Ihre Entschlossenheit, der Islamischen Republik entgegenzutreten, ihre Terroragenten der Revolutionsgarden auszuweisen und das Regime zur Rechenschaft zu ziehen, sendet eine kraftvolle Botschaft: Kanada steht an der Seite des iranischen Volkes, nicht an der seiner Unterdrücker.“
New York: „Die Bodentruppen in Iran, das ist das iranische Volk selbst“
Am 22. September trifft der Shahriar zur UN-Generalversammlung in New York ein. Genau in dem Moment, in dem der amerikanische Präsident vor den Vereinten Nationen spricht, betritt er die Bühne des Concordia Annual Summit, im Gespräch mit dessen Mitbegründer Matthew Swift, vor einem Publikum aus Spitzenvertretern von Politik und Wirtschaft. Fünfzehn Minuten, und die umfassendste Stellungnahme dieser Wochen dazu, was der Westen tun sollte.
Er erinnert zunächst daran, was Iran vor 1979 war:
„Wir lebten in Frieden mit unseren Nachbarn, mit unseren arabischen Partnern. Es gab tägliche Flüge von Tel Aviv nach Teheran mit El Al, statt der Raketen, die unter diesem Regime jeden Tag auf Tel Aviv niedergehen.“
Dann stellt er die Frage, die seiner Ansicht nach in Jahrzehnten internationaler Politik gefehlt hat:
„Warum steht nicht das iranische Volk selbst im Mittelpunkt der Diskussion? Warum sollten Sie in endlose Verhandlungen investieren, um das Regime zu beschwichtigen, oder glauben, es werde sein Verhalten und seine DNA durch ein Wunder je ändern? Das wird nicht geschehen, also erwarten Sie es nicht von diesem Regime.“
„Diese tapferen Seelen sind nicht für ein Atomabkommen oder für die Straße von Hormus auf den Straßen Irans gestorben. Sie sind für die Freiheit gestorben.“
Auf die Frage, was ein Fünfundzwanzigjähriger in Iran heute denkt, antwortet er mit einem Namen: Ali Zarei, siebenundzwanzig, dem während des Aufstands „Frau, Leben, Freiheit“ in die Augen geschossen wurde, der in Deutschland Zuflucht fand, dann nach Iran zurückkehrte, um den Kampf fortzusetzen, und nun in Einzelhaft sitzt, von der Hinrichtung bedroht.
„Ich halte es für eine moralische Pflicht der westlichen Demokratien, an ihrer Seite zu stehen, statt zu glauben, die Vertreter dieses Regimes würden Ihnen auf dem Verhandlungsweg eine Lösung anbieten. Sie wollen nur Zeit gewinnen. Genug ist genug. Genug Zeit verschwendet. Dieser Siebenundzwanzigjährige, der heute auf seine mögliche Hinrichtung wartet, fragt Sie: Stehen Sie an meiner Seite? Werden Sie mich noch einmal opfern?“
Den Amerikanern, die über das Fehlen einer Lösung frustriert sind, antwortet er mit Zahlen:
„Ohne die Revolution wäre Iran heute mindestens das Südkorea des Nahen Ostens. Stattdessen ist es zum Nordkorea des Nahen Ostens geworden. Nicht, weil es ihm an Fähigkeiten fehlte, an 93 Millionen gebildeten Menschen oder an Bodenschätzen. Einzig und allein wegen eines zutiefst korrupten Systems. Das BIP Irans war 1978 doppelt so hoch wie das Südkoreas. Heute ist das BIP Südkoreas fünfmal so hoch wie das Irans.“
Auch an Europa wendet er sich, mit der energiepolitischen Unabhängigkeit, die ein freies Iran gegen die Erpressung bieten könnte, mit der Moskau jeden Winter droht. Dann antwortet er dem westlichen Steuerzahler, der weder Truppen noch endlose Kriege will:
„Die gute Nachricht ist: Die Bodentruppen in Iran, das ist das iranische Volk selbst. Es muss kein amerikanischer Marine sein. Kein Cent des amerikanischen Steuerzahlers muss dafür zwingend aufgewendet werden. Iranische Vermögenswerte von über hundert Milliarden Dollar sind eingefroren. Das ist in erster Linie das Geld des iranischen Volkes. Es kann einem neuen Zweck zugeführt werden.“
„Inzwischen sollten Sie begriffen haben, dass die Lösung niemals von diesem Regime kommen wird. Wir aber sind bereit, Ihnen diese Lösung anzubieten.“
Auf sein eigenes Leben angesprochen, erzählt er, dass er im September 1980, als Saddam Hussein einmarschierte, gerade seine Pilotenausbildung bei der US Air Force auf der Reese Air Force Base in Texas abgeschlossen hatte und dem Generalstabschef der iranischen Luftwaffe ein Telegramm schickte, in dem er sich freiwillig zum Kampf meldete, „wohl wissend, dass in Iran ein Revolutionsregime an der Macht war und mir etwas hätte zustoßen können“.
„Seit 46 Jahren ist das meine einzige Mission im Leben. Wie könnten wir hier sitzen, im Wissen, dass jeder einzelne Iraner in Iran heute unter der Tyrannei leidet, und gleichgültig bleiben? Nicht, weil wir einer königlichen Familie entstammen, sondern weil es unsere patriotische Pflicht ist.“
Zum Schluss spricht er darüber, was die Region nach dem Sturz werden könnte, und verweist auf Polen im Jahr 1985 und Polen im Jahr 2026:
„Wir haben keine Zeit für Krieg. Wir haben keine Zeit für Konflikte. Wir haben keine Zeit für eine religiöse Ideologie, die unser Land beherrscht. […] Das ist kein bloßer Slogan und kein ferner Traum. Es gab es schon einmal. Es kann in Zukunft zehnmal besser werden.“
Am selben Abend wiederholt er auf Fox News bei Martha MacCallum in „The Story“ das Wesentliche: Die mehr als vierzigtausend massakrierten Iraner sind für die Freiheit gestorben, und das Regime schindet wie immer nur Zeit, in der Hoffnung, die Regierung Trump zu überdauern und sich der Welt erneut als legitimer Partner zu präsentieren, so die Zusammenfassung seines Büros. Am nächsten Tag hielt Masoud Pezeshkian, Präsident der Islamischen Republik, an jenem UN-Rednerpult, von dem aus der amerikanische Präsident dem Regime tags zuvor mit der Vernichtung gedroht hatte, das Porträt Khameneis hoch; die amerikanische und die israelische Delegation hatten den Saal verlassen.
Bogotá und Ljubljana: die, die nicht schweigen
Am 25. September bricht Kolumbien die diplomatischen Beziehungen zur Islamischen Republik ab. Der Shahriar schreibt an Präsident De La Espriella:
„Das iranische Volk dankt Ihnen und dem Volk Kolumbiens für Ihre grundsatztreue Entscheidung, die diplomatischen Beziehungen zur Islamischen Republik abzubrechen. […] Das iranische Volk wird sich an diejenigen erinnern, die ihm in seinem Kampf für die Freiheit zur Seite standen.“
Am nächsten Tag dankt er dem slowenischen Ministerpräsidenten Janez Janša, der vom UN-Rednerpult aus die Verbrechen des Regimes angeprangert hatte:
„Indem Sie die Gräueltaten der Islamischen Republik angeprangert haben, darunter das Massaker an Zehntausenden Iranern im Januar und die fortgesetzten Hinrichtungen, haben Sie moralische Klarheit bewiesen, während allzu viele andere geschwiegen haben.“
Drei Tage zuvor hatte in Genf, vor dem Menschenrechtsrat, ein Überlebender des Januarmassakers, Daniyal Eyvazi, den Vertreter des Regimes zur Rede gestellt. Dieser versuchte, ihn zum Schweigen zu bringen; der Vorsitz wies den Einwand zurück und erteilte ihm erneut das Wort.
Mehregan: „Der Zahhak unserer Zeit ist endlich unter die Erde gebracht“
Am 2. Oktober, dem Tag von Mehregan, dem Fest des Mehr und des Lichts, veröffentlicht der Shahriar einen Text, der die Gegenwart durch das Schahname liest.
„Das Mehregan-Fest, das Fest des Mehr und des Lichts und ein uraltes Erbe unserer Vorfahren, ist mit dem Sieg Fereyduns über Zahhak und dem Triumph des Guten über das Böse verbunden.“
„Im Zeitalter Zahhaks werden Weisheit und Kunst verachtet, während Zauberei und Betrug geschätzt werden; die Hände der Dämonen strecken sich nach dem Bösen aus, und die Gehirne der Jugend werden zum Futter für Zahhaks Schlangen. Ein Bild der Finsternis und des Unrechts, das heute im abscheulichen Antlitz der Islamischen Republik zu sehen ist.“
Dann folgt der stärkste Satz dieser Periode:
„Im Schahname wird Zahhak nicht getötet: Er wird im Berg Damavand in Ketten gelegt. Doch in unserer Zeit ist der Zahhak unseres Zeitalters, Ali Khamenei, endlich unter die Erde gebracht worden. Dies ist das erste Mehregan seit dem Ende des Mannes, der uns im Monat Dey Zehntausende der mutigen Kinder Irans genommen hat.“
Er bittet seine Landsleute, an diesem Tag die Familien der Javid Nâm zu besuchen und ihnen „die Zuneigung, das Mitgefühl und die Dankbarkeit der Nation“ zu zeigen.
Nika, für immer sechzehn
Am selben Tag richtet in Frankfurt die Mutter der Javid Nâm Nika Shakarami, Nasrin Shakarami, eine Feier zum Geburtstag ihrer Tochter aus. Der Shahriar sendet eine Botschaft, die vor Ort verlesen wird:
„Nika Shakarami, schön, leidenschaftlich und furchtlos, ging für ihre Rechte auf die Straße; sie stand aufrecht, setzte das Symbol der Repression und des Kopftuchzwangs in Brand und rief nach Freiheit.“
„Heute, am 10. Mehr, ist Nikas Geburtstag; und wie bitter ist es, dass ihr zarter Körper an eben diesem Tag zur Ruhe gebettet wurde.“
Er würdigt eine Mutter, die „unter Druck und Drohungen“ den Mördern nicht erlaubte, ihre Version des Mordes durchzusetzen, und schließt:
„Die Wahrheit wird ans Licht kommen. Gerechtigkeit wird geschehen. Nika jan, das Licht, das in dir war, ist nicht erloschen. […] Am Ende wird das Licht Irans über die Finsternis Zahhaks siegen.“
Rund um den Shahriar
Die Garde Javidan. Am 28. September und am 3. Oktober dokumentiert das Büro des Shahriar, wie die Garde Javidan (die Unsterbliche Garde) in mehreren iranischen Städten nationale Löwe-und-Sonne-Flaggen herstellt und verteilt: „Es lebe Iran! Es lebe der Schah!“ An den Mauern von Torbat-e Heydarieh, Shiraz und anderswo mehren sich die „Javid Shah“-Graffiti. In Shiraz zeigt eines Mohammad Reza Shah Pahlavi über einem Vers des Schahname über Fereydun. Auf der Straße klebt eine Frau das Porträt des Shahriar an eine Wand. Auf Plakaten zu Ehren von Mahsa Amini, Navid Afkari und des Kyros-Tags stehen die Worte: „Prinz, wir warten auf deinen Aufruf zum Handeln.“
Die Javid Nâm und jene, die gerettet werden müssen. Am 3. Oktober richtet das Regime Siavash Jamshidi Kheirabadi hin, einen Gefangenen des nationalen Januaraufstands. Javid Nâm. Er reiht sich ein in die Dutzenden Kinder Irans, die seit Beginn der Löwe-und-Sonne-Revolution hinter Gittern getötet wurden. Am 26. September ruft das Büro des Shahriar alle dazu auf, „die Stimme von Mahboubeh Shabani und allen von der Hinrichtung bedrohten politischen Gefangenen“ zu sein. Unmittelbar von der Hinrichtung bedroht sind auch Ali Zarei, dessen Namen der Shahriar nach New York trug, Alireza Sepahi, während des Januaraufstands in Isfahan verhaftet, und Omidreza Heidari, neunzehn, Student in Isfahan.
Eine Stimme aus dem Inneren. Am 4. September gibt sein Büro eine Botschaft aus Iran an die Diaspora weiter: „Wir sind Augenzeugen des größten Massakers unserer jüngeren Geschichte. […] Bleibt vereint unter der Löwe-und-Sonne-Flagge. Erhebt euch über alles, was nicht Iran ist.“
Frankfurt, 7. November. Die Friedrich-Naumann-Stiftung für die Freiheit verleiht ihren Freiheitspreis 2026 dem iranischen Volk. Der Shahriar wird ihn treuhänderisch im Namen der Nation am 7. November (16. Aban) in der Frankfurter Paulskirche entgegennehmen, einem der großen Symbole der deutschen Demokratie.
Eine Warnung. Am 30. September prangert das Sekretariat des Shahriar betrügerische E-Mails an, die unter dem erfundenen Namen „Iran in 2035“ an Aktivisten und Journalisten verschickt wurden und fälschlich vorgeben, ihn zu vertreten. Eine Initiative dieses Namens gibt es nicht; Einladungen zu einem angeblichen privaten Treffen sind gefälscht.
Fünf Wochen, eine einzige Linie. Dem Besatzer sagte der Shahriar, dass er nichts gebrochen habe: weder den Willen der Nation noch das Feuer ihres Zorns. Den Familien der Javid Nâm sagte er, dass sie nicht allein seien. Den westlichen Hauptstädten sagte er, was die im Januar massakrierten Iraner selbst nicht mehr sagen können: dass sie weder für eine Meerenge noch für ein Abkommen gefallen sind, sondern für die Freiheit, und dass die Lösung, die der Westen seit siebenundvierzig Jahren sucht, nicht in Teheran liegt, in den Palästen des Regimes, sondern auf den Straßen Irans.
Und er sagte der Nation, was er kommen sieht. Der Zahhak unserer Zeit liegt unter der Erde. Die ihm dienten, wenden sich im Stillen ab. Löwe-und-Sonne-Flaggen gehen in den Städten von Hand zu Hand. Die Morgenröte der Freiheit ist nah.
Iran o Pas Migirim. Javid Shah.
Quellen der Woche
- Reza Pahlavi — Botschaft zur Erhöhung des Benzinpreises, 6. September
- Reza Pahlavi — Botschaft an die Familien der Javid Nâm, 8. September
- Reza Pahlavi — 25 Jahre nach dem 11. September (Englisch), 11. September
- Reza Pahlavi — 25 Jahre nach dem 11. September (Persisch), 11. September
- Reza Pahlavi — Vier Jahre nach Mahsa Amini (Persisch), 16. September
- Reza Pahlavi — Vier Jahre nach Mahsa Amini (Englisch), 16. September
- Reza Pahlavi — Treffen mit der australischen Koalition, 17. September
- Büro des Shahriar — Radiointerview mit ABC, 17. September
- Büro des Shahriar — Rede in Toronto, „Kyros der Große II“, 19. September
- Büro des Shahriar — Toronto: passive Abtrünnigkeit und Söldner, 19. September
- Büro des Shahriar — Toronto: die vier Grundsätze der Einheit, 20. September
- Büro des Shahriar — Toronto: „Die Morgenröte der Freiheit ist nah“, 20. September
- Reza Pahlavi — Dank an Pierre Poilievre, 21. September
- Büro des Shahriar — Concordia-Gipfel, New York, 22. September
- Büro des Shahriar — Concordia: Ali Zarei, 22. September
- Büro des Shahriar — Interview mit Fox News, 23. September
- Reza Pahlavi — Brief an den Präsidenten Kolumbiens, 25. September
- Reza Pahlavi — Dank an Janez Janša, 26. September
- Reza Pahlavi — Mehregan, 2. Oktober
- Büro des Shahriar — Botschaft zum Geburtstag von Nika Shakarami, 2. Oktober
- Büro des Shahriar — Freiheitspreis der Friedrich-Naumann-Stiftung, 14. September
- Büro des Shahriar — Warnung vor gefälschten „Iran in 2035“-E-Mails, 30. September
- Büro des Shahriar — Die Garde Javidan verteilt Löwe-und-Sonne-Flaggen, 28. September
- Büro des Shahriar — Javid Nâm Siavash Jamshidi Kheirabadi, 3. Oktober
- Büro des Shahriar — Daniyal Eyvazi vor dem Menschenrechtsrat, 23. September
- Büro des Shahriar — Botschaft aus dem Inneren Irans an die Diaspora, 4. September
- rezapahlavi.org — Botschaft zum 25. Jahrestag des 11. September
- rezapahlavi.org — Botschaft zum vierten Jahrestag von Mahsa Amini
- rezapahlavi.org — Botschaft an den Präsidenten Kolumbiens
- rezapahlavi.org — Mehregan-Botschaft
- The Jerusalem Post — Die Rede in Toronto, 20. September
- Iran International — Die Rede in Toronto (Persisch), 20. September
- Iran International — Radiointerview mit ABC (Persisch), 18. September
- Concordia — Reza Pahlavi auf dem Annual Summit, 22. September
- Concordia — „A Conversation with Prince Reza Pahlavi“, vollständiges Video, 22. September
- Fox News — „The Story“, Reza Pahlavi, 22. September
- PJ Media — Exilprinz erinnert an die Solidarität der Perser nach dem 11. September, 12. September
- IranWire — Reza Pahlavi zum vierten Jahrestag von Mahsa Amini, 16. September
- Iran International — Das Regime verdoppelt den Benzinpreis, 6. September
- Iran International — Generalstreik in Kurdistan zum Jahrestag von Mahsa Amini, 16. September
- Iran International — Das Büro des Shahriar zu Mahboubeh Shabani, 26. September
- Fortune — Der Rial auf neuem Tiefstand, 29. September
Här är det väsentliga av vad Shahriaren, Reza Pahlavi, har sagt sedan vår förra utgåva. Fem veckor i ett land som sedan den 1 september åter angrips av USA, där rialen passerade två och en halv miljon per dollar och priset på bensin utanför ransoneringen fördubblades under polisbevakning. Och budskapet bytte skala. I slutet av augusti riktade det sig till ockupantens tjänstemän och till fångarna i dess fängelser. I september gav det sig ut på vägarna: en sal med mer än tretusen personer i Toronto, Concordia-toppmötet i marginalen av FN:s generalförsamling i New York, den australiska oppositionen, amerikansk tv. Överallt samma fråga till västvärldens huvudstäder, den som denna tidning har fört vidare sedan sin första utgåva: varför står inte det iranska folket i centrum för samtalet? Och perioden avslutas med Mehregan, Mehrs högtid, som Shahriaren läste i ljuset av Shahnameh.
Bensinen: ”Lämna tillbaka nationens plundrade rikedom”
Den 6 september genomför regimen den höjning av bensinpriset som Shahriaren hade varnat för i sitt budskap den 22 augusti. Han svarar samma dag, på persiska.
”Kära landsmän, Islamiska republiken har än en gång lagt kostnaden för sin oduglighet, sin korruption och sin krigshets på det iranska folkets axlar genom att höja bensinpriset.”
Sedan vänder han sig direkt till ockupanten, och till den man han numera kallar dess ”försvunne ledare”:
”Jag säger till Zahhak-regimen och dess försvunne ledare: den fattigdom och det ekonomiska tryck ni har påtvingat det iranska folket är den direkta följden av er destruktiva politik. Landets resurser tillhör det iranska folket, inte för att fylla maffiornas fickor, inte heller för att finansiera terrorism och krigshets. Lämna tillbaka nationens plundrade rikedom och sluta stödja terrorister.”
Och den slutliga varningen, som gäller hela perioden:
”Inbilla er inte att ni genom att massakrera tiotusentals patrioter har lyckats bryta nationens vilja. Elden i folkets vrede och protest har inte slocknat.”
Verkligheten hade redan gett honom rätt: sedan den 1 september hade iranier spridit videobudskap med varningen att varje höjning av bränslepriset skulle mötas med vägblockader i hela landet.
Till Javid Nâms familjer: ”Ni är inte ensamma”
Den 8 september publicerar Shahriaren periodens mest personliga budskap. Det riktar sig varken till kanslierna eller till regimen, utan till familjerna till Lejon- och solrevolutionens Javid Nâm.
”Jag vet vad ni har gått igenom de senaste månaderna, och jag vet att ni vid sidan av sorgen efter era nära också har utstått säkerhetstryck och livets svårigheter. Jag vill att ni ska veta: ni är inte ensamma. Era liv och ert välbefinnande är dyrbara för oss.”
”Era heroiska barn reste sig för friheten och för ett blomstrande Iran, och deras namn och offer kommer att leva kvar i vårt nationella minne. I dag är det vår plikt att ta hand om er.”
Sedan kommer en konkret anvisning, sällsynt i ett politiskt budskap:
”Jag ber iranska psykologer, psykiatrer och terapeuter att gå i spetsen för att ge omedelbart, fortlöpande och konfidentiellt stöd till Javid Nâms familjer. Och jag ber alla mina landsmän att inte vänta på att bli ombedda om hjälp. Om ni känner en Javid Nâms familj, gå till dem; fråga hur de mår, lyssna på dem och stanna vid deras sida.”
”Att skydda varandras liv och välbefinnande är också en del av vår kamp för Iran. Låt oss inte lämna någon familj ensam i denna sorg och detta lidande. Låt oss hålla varandras händer.”
Dagen därpå redogjorde hälsoansvarige för Iran Prosperity Project redan för de praktiska åtgärder som vidtagits som svar. Budskapet var ingen floskel.
11 september: ”Regimen skanderade död. Vårt folk erbjöd ljus”
Den 11 september, tjugofem år efter attackerna, påminner Shahriaren världen om en bild som de västerländska nyhetskanalerna nästan har glömt.
”För tjugofem år sedan, dagarna efter 11 september, fyllde iranierna Teherans torg med ljus för de amerikanska offren, under uppsikt av samma säkerhetsstyrkor som fortfarande förtrycker dem i dag.”
”Medan de globala nyhetskanalerna sände chockerande bilder av firanden i Mellanösternregionen stod Irans folk som ett djupt och ensamt undantag av mänsklig medkänsla med amerikanerna. Regimen skanderade död. Vårt folk erbjöd ljus.”
”Iranier och amerikaner har aldrig varit fiender. Vi delar en gemensam fiende: den islamiska fanatism som mördade de 2 977, och som har hållit mitt land som gisslan i 47 år. Vi delar också ett grundläggande gemensamt värde: friheten.”
Mahsa, fyra år senare: från ”Kvinna, liv, frihet” till Lejon- och solrevolutionen
Den 16 september, på dagen fyra år efter mordet på Jina Mahsa Amini, publicerar Shahriaren en text som läser fyra års kamp som en enda rörelse.
”Fyra år har gått sedan den dag då Zahhaks bödlar tog livet av Irans dotter, Mahsa Amini. Islamiska republiken trodde att den kunde trampa på Mahsas blod som den hade trampat på så mångas blod; men ett helt Iran reste sig för henne.”
”För att visa att den inte hade dödat Mahsa siktade Zahhak också på andra ungas hjärtan: från Nika och Sarina till Kian och Khodanour, från Hamidreza och Majidreza till hundratals andra av Irans barn.”
Han avslutar med den dubbla parollen: ”Kvinna, liv, frihet; man, fosterland, välstånd.” Den dagen genomförde mer än tjugo städer i iranska Kurdistan en generalstrejk till minne av Jina.
Han tecknar också den pågående revolutionens släktträd, den tanke han skulle utveckla tre dagar senare i Toronto:
”Denna nationella solidaritet uppnåddes inte över en natt. Bakom den ligger en lång, svår och kostsam väg: en väg som den iranska nationen inledde vid den ärorika samlingen på Kyros dag i aban 1395, och som den fick att mogna i dey 1396, aban 1398 och i upproren 1401 och 1404.”
I sitt engelska budskap ger han den ett motto:
”I dag mynnar denna kamp ut i Lejon- och solrevolutionen, som förenar iranier av olika generationer, bakgrunder och politiska traditioner kring ett gemensamt nationellt mål: Iran först, frihet för alla och återtagandet av vårt land. För Mahsa. För alla dem vi har förlorat. För Iran.”
Australien: ”Det är inte jag som är frågan”
Den 17 september möter Shahriaren via videolänk Australiens oppositionsledare Angus Taylor, skuggutrikesministern Ted O’Brien och flera senatorer. I sitt uttalande nämner han den siffra han numera upprepar överallt:
”Vårt samtal handlade om de fasansfulla pågående kränkningarna av de mänskliga rättigheterna, däribland januarimassakrerna på mer än 40 000 demonstranter, de pågående avrättningarna av unga människor och vikten av att skydda iransk-australier mot hot och utländsk inblandning.”
Han öppnar dörren för Labourregeringen och tillkännager ett besök:
”Vi var överens om att det iranska folkets frihet bör stå över partipolitiken. Jag skulle därför välkomna möjligheten att träffa premiärminister Anthony Albanese, utrikesminister Penny Wong och andra medlemmar av Australiens regering. […] Jag ser också fram emot att besöka Australien personligen.”
Samma dag, i Australiens public service-bolag ABC, uttalar han den mening som sammanfattar hur han ser på sin egen roll:
”Jag har aldrig bett någon utländsk regering att stödja mig personligen, för det är inte jag som är frågan. Frågan är 93 miljoner iranier som har rätt att bestämma över sitt eget öde.”
Toronto, ”Kyros den store II”: ”Mer erfarna, mer sammanhållna och mer beslutsamma än någonsin”
Lördagen den 19 september samlas mer än tretusen personer i Torontos Meridian Hall för ”Kyros den store II”, tillsammans med den konservative ledaren Pierre Poilievre, hans ställföreträdare Melissa Lantsman, Javid Nâms familjer, konstnärer och idrottare. Det är periodens centrala tal. Shahriaren besvarar den anklagelse regimen har hamrat in sedan januari: att rörelsen saknar organisation.
”Det stora eposet i dey 1404 var inte frukten av en tillfällig upphetsning. Bakom det låg en lång, svår och kostsam väg.”
”Vi är i dag mer erfarna, mer sammanhållna och mer beslutsamma än någonsin tidigare.”
Målet är oförändrat: ”Vårt mål är klart: att störta Islamiska republiken och uppnå ett fritt och blomstrande Iran.” Det som förändras är taktiken: ”Ändrad taktik betyder inte ändrade mål.” Han beskriver sedan det som regimen varken kan se eller stoppa: ett nationellt nätverk för kommunikation och organisation, verksamt ”i det iranska samhällets säkra och djupa skikt”, som ockupanten förnekar eftersom den inte kan nedmontera det. Och han ställer frågan som avslutar debatten:
”Om det inte fanns någon organisation, hur skulle då miljontals modiga iranier, inne i och utanför landet, kunna agera samordnat och enat i avgörande stunder?”
Han namnger det fenomen som fräter på apparaten: många civila och militära anställda har i tysthet brutit med regimen och anslutit sig till nationen.
”Utåt sett finns de kvar i strukturen, men de utför inte längre sina tidigare funktioner för regimen. I tysthet, men beslutsamt, eroderar de förtryckets pelare inifrån.”
Detta ”passiva avhopp”, säger han, förbereder det ögonblick då soldaterna öppet lägger ned sina vapen. Beviset finner han i ockupantens eget beteende:
”Att ta till utländska legosoldater, och att med hot och lockbeten uppmana folk att genomgå militär utbildning, är ett tecken på att regimen inte längre litar på sina egna styrkor.”
Slutligen upprepar han de fyra principerna för enighet: Irans territoriella integritet, åtskillnaden mellan religion och stat, de individuella friheterna och alla medborgares likhet inför lagen, samt nationens rätt att välja formen för sin framtida styrelse genom fria och rättvisa val. Lejon- och solrevolutionen, säger han, är öppen för alla som står bakom dem, republikaner eller monarkister, höger eller vänster.
Han hyllar ståndaktigheten hos folket i Abdanan, som vägrar låta regimen köpa deras vilja genom att utnyttja fattigdomen och de tomma borden, och avslutar med den mening som ger denna utgåva dess titel:
”Låt oss tro på denna nationella solidaritet, på denna ädelhet och på den väg vi vandrar. Låt oss tro att frihetens gryning är nära.”
Den 21 september tackar han Pierre Poilievre för hans ”varma välkomnande tillbaka till Kanada”:
”Er beslutsamhet att konfrontera Islamiska republiken, utvisa Revolutionsgardets terroragenter och ställa regimen till svars sänder ett kraftfullt budskap: Kanada står på Irans folks sida, inte på deras förtryckares.”
New York: ”Markstyrkorna i Iran, det är Irans folk självt”
Den 22 september anländer Shahriaren till New York för FN:s generalförsamling. I samma stund som den amerikanske presidenten talar inför FN kliver han upp på scenen vid Concordia Annual Summit, i samtal med dess medgrundare Matthew Swift, inför en publik av ledare från politik och näringsliv. Femton minuter, och periodens mest fullständiga redogörelse för vad västvärlden borde göra.
Han börjar med att påminna om vad Iran var före 1979:
”Vi levde i fred med våra grannar, med våra arabiska partner. Det gick dagliga flyg från Tel Aviv till Teheran med El Al, i stället för de missiler som under denna regim slår ned i Tel Aviv varje dag.”
Sedan ställer han den fråga som enligt honom saknats i decennier av internationell politik:
”Varför står inte det iranska folket självt i centrum för diskussionen? Varför skulle ni satsa på ändlösa förhandlingar för att blidka regimen, eller tro att den genom ett mirakel någonsin skulle ändra sitt beteende och sitt DNA? Det kommer inte att hända, så förvänta er det inte av regimen.”
”Dessa modiga själar har inte dött på Irans gator för ett kärnenergiavtal eller för Hormuzsundet. De har dött för friheten.”
På frågan om vad en tjugofemåring i Iran tänker i dag svarar han med ett namn: Ali Zarei, tjugosju år, som sköts i ögonen under upproret ”Kvinna, liv, frihet”, fick en fristad i Tyskland, sedan återvände till Iran för att fortsätta kampen och nu sitter i isoleringscell, hotad av avrättning.
”Jag anser att västvärldens demokratier har en moralisk skyldighet att stå på deras sida, i stället för att tro att den här regimens företrädare ska erbjuda er en förhandlingslösning. De försöker bara vinna tid. Nog är nog. Nog med bortslösad tid. Den tjugosjuåring som i dag sitter och väntar på en möjlig avrättning frågar er: står ni på min sida? Tänker ni offra mig en gång till?”
Till de amerikaner som är frustrerade över att ingen lösning finns svarar han med siffror:
”Utan revolutionen borde Iran i dag ha varit åtminstone Mellanösterns Sydkorea. I stället har det blivit Mellanösterns Nordkorea. Inte för att det saknar kompetens, 93 miljoner utbildade människor eller naturresurser. Det beror enbart på ett djupt korrumperat system. Irans BNP var 1978 dubbelt så stor som Sydkoreas. I dag är Sydkoreas BNP fem gånger så stor som Irans.”
Han vänder sig också till Europa, om det energioberoende som ett fritt Iran skulle kunna erbjuda mot den utpressning som Moskva utövar varje vinter. Sedan svarar han den västerländske skattebetalaren som varken vill ha trupper eller ändlösa krig:
”Den goda nyheten är att markstyrkorna i Iran, det är Irans folk självt. Det behöver inte vara en amerikansk marinsoldat. Inte ett öre av de amerikanska skattebetalarnas pengar behöver nödvändigtvis gå till det. Vi har iranska tillgångar för över hundra miljarder dollar som är frysta. Det är i första hand Irans folks pengar. De kan användas för ett nytt syfte.”
”Vid det här laget borde ni ha insett att lösningen aldrig kommer att erbjudas av denna regim. Men vi står redo att erbjuda er den lösningen.”
Tillfrågad om sitt eget liv berättar han att han i september 1980, när Saddam Hussein invaderade, nyss hade avslutat sin pilotutbildning i det amerikanska flygvapnet vid Reese Air Force Base i Texas och skickade ett telegram till det iranska flygvapnets stabschef där han anmälde sig frivilligt för att strida, ”väl medveten om att det var en revolutionär regim som styrde Iran och att något kunde hända mig”.
”I 46 år och mer har detta varit mitt enda uppdrag i livet. Hur skulle vi kunna sitta här, i vetskap om att varenda iranier i Iran i dag lider under tyranni, och vara likgiltiga inför det? Inte för att vi kommer från en kunglig familj, utan för att det är vår patriotiska plikt.”
Han avslutar med vad regionen skulle kunna bli efter regimens fall och nämner Polen 1985 och Polen 2026:
”Vi har inte tid med krig. Vi har inte tid med konflikter. Vi har inte tid med en religiös ideologi som dominerar vårt land. […] Detta är inte bara en slogan eller en avlägsen dröm. Det har funnits förut. Det kan bli tio gånger bättre i framtiden.”
Samma kväll, i Fox News, hos Martha MacCallum i ”The Story”, upprepar han det väsentliga: de mer än fyrtiotusen massakrerade iranierna dog för friheten, och regimen försöker, som alltid, bara vinna tid, i hopp om att överleva Trumpadministrationen och åter framställa sig inför världen som en legitim partner, enligt hans kanslis sammanfattning. Dagen därpå, i FN:s talarstol där den amerikanske presidenten dagen innan hade hotat regimen med utplåning, höll Masoud Pezeshkian, Islamiska republikens president, upp Khameneis porträtt; den amerikanska och den israeliska delegationen hade lämnat salen.
Bogotá och Ljubljana: de som inte tiger
Den 25 september bryter Colombia de diplomatiska förbindelserna med Islamiska republiken. Shahriaren skriver till president De La Espriella:
”Det iranska folket tackar er och Colombias folk för ert principfasta beslut att bryta de diplomatiska förbindelserna med Islamiska republiken. […] Det iranska folket kommer att minnas dem som stod vid deras sida i deras kamp för frihet.”
Dagen därpå tackar han Sloveniens premiärminister Janez Janša, som fördömde regimens brott från FN:s talarstol:
”Genom att höja er röst mot Islamiska republikens grymheter, däribland massakern på tiotusentals iranier i januari och de pågående avrättningarna, har ni visat moralisk klarhet när alltför många andra har tigit.”
Tre dagar tidigare, i Genève, inför FN:s råd för mänskliga rättigheter, konfronterade en överlevande från januarimassakern, Daniyal Eyvazi, regimens representant. Representanten försökte tysta honom; ordföranden avvisade invändningen och gav honom ordet tillbaka.
Mehregan: ”Vår tids Zahhak har äntligen lagts under jorden”
Den 2 oktober, Mehregans dag, Mehrs och ljusets högtid, publicerar Shahriaren en text som läser nuet genom Shahnameh.
”Mehreganhögtiden, Mehrs och ljusets högtid och ett uråldrigt arv från våra förfäder, är förbunden med Fereyduns seger över Zahhak och det godas triumf över det onda.”
”I Zahhaks tidsålder föraktas visdom och konst medan trolldom och svek prisas; demonernas händer sträcks ut för att göra ont, och de ungas hjärnor blir föda åt Zahhaks ormar. En bild av mörker och orättvisa som i dag kan ses i Islamiska republikens vidriga ansikte.”
Sedan periodens starkaste mening:
”I Shahnameh dödas inte Zahhak: han kedjas fast i berget Damavand. Men i vår egen tid har vår tids Zahhak, Ali Khamenei, äntligen lagts under jorden. Detta är det första Mehregan sedan den mannens död, han som i månaden dey tog tiotusentals av Irans modiga barn ifrån oss.”
Han ber sina landsmän att den dagen besöka Javid Nâms familjer, för att visa dem ”nationens tillgivenhet, medkänsla och tacksamhet”.
Nika, för alltid sexton
Samma dag, i Frankfurt, håller Javid Nâm Nika Shakaramis mor, Nasrin Shakarami, en ceremoni på sin dotters födelsedag. Shahriaren sänder ett budskap som läses upp på plats:
”Nika Shakarami, vacker, passionerad och orädd, gick ut på gatan för sina rättigheter; hon stod rak, satte eld på symbolen för förtrycket och den påtvingade slöjan, och ropade efter frihet.”
”I dag, den 10 mehr, är det Nikas födelsedag; och hur bittert är det inte att hennes späda kropp lades till vila just denna dag.”
Han hyllar en mor som ”under tryck och hot” inte lät mördarna påtvinga sin version av mordet, och avslutar:
”Sanningen kommer att komma fram. Rättvisa kommer att skipas. Nika jan, ljuset som fanns i dig har inte slocknat. […] Till slut kommer Irans ljus att segra över Zahhaks mörker.”
Kring Shahriaren
Garde Javidan. Den 28 september och den 3 oktober dokumenterar Shahriarens kansli hur Garde Javidan (Det odödliga gardet) tillverkar och delar ut nationella lejon- och solflaggor i flera iranska städer: ”Länge leve Iran! Länge leve shahen!” På murarna i Torbat-e Heydarieh, Shiraz och på andra håll blir graffitin ”Javid Shah” allt fler. I Shiraz visar en av dem Mohammad Reza Shah Pahlavi ovanför en vers ur Shahnameh om Fereydun. På gatan klistrar en kvinna upp Shahriarens porträtt på en vägg. På affischer till minne av Mahsa Amini, Navid Afkari och Kyros dag står orden: ”Prins, vi väntar på din uppmaning till handling.”
Javid Nâm, och de som måste räddas. Den 3 oktober avrättar regimen Siavash Jamshidi Kheirabadi, en fånge från januaris nationella uppror. Javid Nâm. Han ansluter sig till de dussintals av Irans barn som dödats bakom galler sedan Lejon- och solrevolutionen inleddes. Den 26 september uppmanar Shahriarens kansli alla att vara ”rösten för Mahboubeh Shabani och alla politiska fångar som hotas av avrättning”. Omedelbart hotade av avrättning är också Ali Zarei, vars namn Shahriaren bar med sig till New York, Alireza Sepahi, gripen i Isfahan under januariupproret, och Omidreza Heidari, nitton år, student i Isfahan.
En röst inifrån. Den 4 september för hans kansli vidare ett budskap från Iran till diasporan: ”Vi är ögonvittnen till den största massakern i vår moderna historia. […] Håll er enade under lejon- och solflaggan. Höj er över allt som inte är Iran.”
Frankfurt, 7 november. Friedrich Naumann-stiftelsen för frihet tilldelar det iranska folket sitt frihetspris för 2026. Shahriaren kommer att ta emot det å nationens vägnar, som dess förvaltare, den 7 november (16 aban) i Frankfurts Paulskirche, en av Tysklands stora symboler för demokratin.
En varning. Den 30 september fördömer Shahriarens sekretariat bedrägliga e-postmeddelanden som skickats till aktivister och journalister under det påhittade namnet ”Iran in 2035”, med det falska påståendet att de representerar honom. Inget initiativ med det namnet finns; inbjudningarna till en påstådd privat sammankomst är falska.
Fem veckor, en enda linje. Till ockupanten sade Shahriaren att den inte hade brutit någonting: varken nationens vilja eller elden i dess vrede. Till Javid Nâms familjer sade han att de inte var ensamma. Till västvärldens huvudstäder sade han det som de iranier som massakrerades i januari inte längre själva kan säga: att de gav sina liv varken för ett sund eller för ett avtal, utan för friheten, och att den lösning västvärlden har sökt i fyrtiosju år inte finns i Teheran, i regimens palats, utan på Irans gator.
Och han sade till nationen vad han ser komma. Vår tids Zahhak ligger under jorden. De som tjänade honom bryter sig i tysthet loss. Lejon- och solflaggor går från hand till hand i städerna. Frihetens gryning är nära.
Iran o Pas Migirim. Javid Shah.
Veckans källor
- Reza Pahlavi — Budskap om höjningen av bensinpriset, 6 september
- Reza Pahlavi — Budskap till Javid Nâms familjer, 8 september
- Reza Pahlavi — 25 år sedan 11 september (engelska), 11 september
- Reza Pahlavi — 25 år sedan 11 september (persiska), 11 september
- Reza Pahlavi — Fyra år sedan Mahsa Amini (persiska), 16 september
- Reza Pahlavi — Fyra år sedan Mahsa Amini (engelska), 16 september
- Reza Pahlavi — Möte med den australiska koalitionen, 17 september
- Shahriarens kansli — Radiointervju i ABC, 17 september
- Shahriarens kansli — Talet i Toronto, ”Kyros den store II”, 19 september
- Shahriarens kansli — Toronto: passivt avhopp och legosoldater, 19 september
- Shahriarens kansli — Toronto: de fyra principerna för enighet, 20 september
- Shahriarens kansli — Toronto: ”Frihetens gryning är nära”, 20 september
- Reza Pahlavi — Tack till Pierre Poilievre, 21 september
- Shahriarens kansli — Concordia-toppmötet, New York, 22 september
- Shahriarens kansli — Concordia: Ali Zarei, 22 september
- Shahriarens kansli — Intervju i Fox News, 23 september
- Reza Pahlavi — Brev till Colombias president, 25 september
- Reza Pahlavi — Tack till Janez Janša, 26 september
- Reza Pahlavi — Mehregan, 2 oktober
- Shahriarens kansli — Budskap på Nika Shakaramis födelsedag, 2 oktober
- Shahriarens kansli — Friedrich Naumann-stiftelsens frihetspris, 14 september
- Shahriarens kansli — Varning för falska e-postmeddelanden från ”Iran in 2035”, 30 september
- Shahriarens kansli — Garde Javidan delar ut lejon- och solflaggor, 28 september
- Shahriarens kansli — Javid Nâm Siavash Jamshidi Kheirabadi, 3 oktober
- Shahriarens kansli — Daniyal Eyvazi i FN:s råd för mänskliga rättigheter, 23 september
- Shahriarens kansli — Budskap inifrån Iran till diasporan, 4 september
- rezapahlavi.org — Budskap på 25-årsdagen av 11 september
- rezapahlavi.org — Budskap på fyraårsdagen av mordet på Mahsa Amini
- rezapahlavi.org — Budskap till Colombias president
- rezapahlavi.org — Mehreganbudskap
- The Jerusalem Post — Talet i Toronto, 20 september
- Iran International — Talet i Toronto (persiska), 20 september
- Iran International — Radiointervju i ABC (persiska), 18 september
- Concordia — Reza Pahlavi vid Annual Summit, 22 september
- Concordia — ”A Conversation with Prince Reza Pahlavi”, hela videon, 22 september
- Fox News — ”The Story”, Reza Pahlavi, 22 september
- PJ Media — Landsflyktig prins minns persernas solidaritet efter 11 september, 12 september
- IranWire — Reza Pahlavi på fyraårsdagen av mordet på Mahsa Amini, 16 september
- Iran International — Regimen fördubblar bensinpriset, 6 september
- Iran International — Generalstrejk i Kurdistan på årsdagen av mordet på Mahsa Amini, 16 september
- Iran International — Shahriarens kansli om Mahboubeh Shabani, 26 september
- Fortune — Rialen på ny bottennivå, 29 september
He aquí lo esencial de lo que el Shahriar, Reza Pahlavi, ha dicho desde nuestra edición anterior. Cinco semanas en un país golpeado de nuevo por Estados Unidos desde el 1 de septiembre, donde el rial superó los dos millones y medio por dólar y el precio de la gasolina fuera de cupo se duplicó bajo vigilancia policial. Y el mensaje cambió de escala. A finales de agosto se dirigía a los funcionarios del ocupante y a los presos de sus cárceles. En septiembre salió a la carretera: una sala de más de tres mil personas en Toronto, la Cumbre Concordia al margen de la Asamblea General de la ONU en Nueva York, la oposición australiana, la televisión estadounidense. En todas partes, la misma pregunta planteada a las capitales occidentales, la que este periódico transmite desde su primera edición: ¿por qué el pueblo iraní no está en el centro de la conversación? Y el periodo se cierra con Mehregan, la fiesta de Mehr, que el Shahriar leyó a la luz del Shahnameh.
La gasolina: «Devolved la riqueza saqueada de la nación»
El 6 de septiembre, el régimen aplica la subida del precio de la gasolina contra la que el Shahriar había advertido en su mensaje del 22 de agosto. Responde ese mismo día, en persa.
«Queridos compatriotas, la República Islámica ha vuelto a cargar sobre los hombros del pueblo iraní el coste de su incompetencia, de su corrupción y de su belicismo, subiendo el precio de la gasolina.»
Después se dirige directamente al ocupante y a quien ahora llama su «líder desaparecido»:
«Digo al régimen de Zahhak y a su líder desaparecido: la pobreza y la presión económica que habéis impuesto al pueblo iraní son consecuencia directa de vuestras políticas destructivas. Los recursos del país pertenecen al pueblo iraní, no están para llenar los bolsillos de las mafias ni para financiar el terrorismo y el belicismo. Devolved la riqueza saqueada de la nación y dejad de apoyar a los terroristas.»
Y la advertencia final, que vale para todo el periodo:
«No imaginéis que, masacrando a decenas de miles de patriotas, habéis logrado quebrar la voluntad de la nación. El fuego de la ira y de la protesta del pueblo no se ha apagado.»
El terreno le había dado la razón de antemano: desde el 1 de septiembre, los iraníes hacían circular mensajes en vídeo advirtiendo de que cualquier subida del precio del combustible sería respondida con bloqueos de carreteras en todo el país.
A las familias de los Javid Nâm: «No estáis solos»
El 8 de septiembre, el Shahriar publica el mensaje más íntimo del periodo. No se dirige ni a las cancillerías ni al régimen, sino a las familias de los Javid Nâm de la Revolución del León y el Sol.
«Sé lo que habéis vivido en los últimos meses, y sé que, junto al dolor por vuestros seres queridos, habéis soportado también la presión de los servicios de seguridad y las penurias de la vida. Quiero que lo sepáis: no estáis solos. Vuestras vidas y vuestro bienestar son preciosos para nosotros.»
«Vuestros hijos heroicos se alzaron por la libertad y por un Irán próspero, y sus nombres y su sacrificio permanecerán en nuestra memoria nacional. Hoy es nuestro deber cuidar de vosotros.»
Llega entonces una consigna concreta, rara en un mensaje político:
«Pido a los psicólogos, psiquiatras y terapeutas iraníes que tomen la iniciativa de ofrecer un apoyo inmediato, continuo y confidencial a las familias de los Javid Nâm. Y pido a todos mis compatriotas que no esperen a que se les pida ayuda. Si conocéis a la familia de un Javid Nâm, id a verla; preguntad por ella, escuchadla y permaneced a su lado.»
«Proteger la vida y el bienestar de los demás forma parte también de nuestra lucha por Irán. No dejemos sola a ninguna familia en este dolor y este sufrimiento. Tomémonos de la mano.»
Al día siguiente, el responsable de salud del Proyecto Prosperidad de Irán ya exponía las medidas prácticas adoptadas en respuesta. El mensaje no era una fórmula.
11-S: «El régimen coreaba muerte. Nuestro pueblo ofrecía luz»
El 11 de septiembre, veinticinco años después de los atentados, el Shahriar recuerda al mundo una imagen que las cadenas occidentales casi han olvidado.
«Hace veinticinco años, en los días que siguieron al 11-S, los iraníes llenaron las plazas de Teherán de velas por las víctimas estadounidenses, bajo la mirada de las mismas fuerzas de seguridad que todavía hoy los oprimen.»
«Mientras las cadenas de información de todo el mundo difundían imágenes estremecedoras de celebraciones en la región de Oriente Medio, el pueblo de Irán se erguía como una excepción profunda y solitaria de empatía humana hacia los estadounidenses. El régimen coreaba muerte. Nuestro pueblo ofrecía luz.»
«Iraníes y estadounidenses nunca han sido enemigos. Compartimos un enemigo común: el fanatismo islámico que asesinó a las 2.977 víctimas y que mantiene a mi país como rehén desde hace 47 años. Compartimos también un valor común fundamental: la libertad.»
Mahsa, cuatro años después: de «Mujer, Vida, Libertad» a la Revolución del León y el Sol
El 16 de septiembre, cuatro años exactos después del asesinato de Jina Mahsa Amini, el Shahriar publica un texto que lee cuatro años de lucha como un solo movimiento.
«Han pasado cuatro años desde el día en que los verdugos de Zahhak arrebataron la vida a la hija de Irán, Mahsa Amini. La República Islámica creyó que podría pisotear la sangre de Mahsa como había pisoteado la de tantos otros; pero Irán entero se alzó por ella.»
«Para demostrar que no había matado a Mahsa, Zahhak apuntó también al corazón de otros jóvenes: de Nika y Sarina a Kian y Khodanour, de Hamidreza y Majidreza a cientos de otros hijos de Irán.»
Cierra con la doble consigna: «Mujer, Vida, Libertad; Hombre, Patria, Prosperidad». Ese día, más de veinte ciudades del Kurdistán iraní secundaron una huelga general en memoria de Jina.
Traza también la genealogía de la revolución en curso, la idea que desarrollaría tres días después en Toronto:
«Esta solidaridad nacional no se logró de la noche a la mañana. Detrás de ella hay un camino largo, difícil y costoso: un camino que la nación iraní emprendió en la gloriosa concentración del Día de Ciro, en aban de 1395, y que maduró en dey de 1396, en aban de 1398 y en los levantamientos de 1401 y 1404.»
En su mensaje en inglés le da un lema:
«Hoy, esa lucha desemboca en la Revolución del León y el Sol, que reúne a iraníes de distintas generaciones, orígenes y tradiciones políticas en torno a un propósito nacional común: Irán primero, libertad para todos y la recuperación de nuestro país. Por Mahsa. Por todos los que hemos perdido. Por Irán.»
Australia: «La cuestión no soy yo»
El 17 de septiembre, el Shahriar se reúne por videoconferencia con el líder de la oposición australiana, Angus Taylor, con el ministro de Exteriores en la sombra, Ted O’Brien, y con varios senadores. En su declaración cita la cifra que ahora repite en todas partes:
«Nuestra conversación se centró en las espantosas violaciones de los derechos humanos que continúan, entre ellas las masacres de enero de más de 40.000 manifestantes, las ejecuciones de jóvenes que no cesan y la importancia de proteger a los australianos de origen iraní frente a la intimidación y la injerencia extranjera.»
Abre la puerta al gobierno laborista y anuncia una visita:
«Coincidimos en que la libertad del pueblo iraní debe estar por encima de la política de partidos. Por ello, celebraría la oportunidad de reunirme con el primer ministro Anthony Albanese, con la ministra de Exteriores Penny Wong y con otros miembros del Gobierno australiano. […] Espero también visitar Australia en persona.»
Ese mismo día, en la cadena pública australiana ABC, pronuncia la frase que resume cómo concibe su propio papel:
«Nunca he pedido a ningún gobierno extranjero que me apoye personalmente, porque la cuestión no soy yo. La cuestión son 93 millones de iraníes que tienen derecho a decidir su propio destino.»
Toronto, «Ciro el Grande II»: «Más experimentados, más cohesionados y más decididos que nunca»
El sábado 19 de septiembre, en el Meridian Hall de Toronto, más de tres mil personas se reúnen para «Ciro el Grande II», con el líder conservador Pierre Poilievre, su adjunta Melissa Lantsman, familias de Javid Nâm, artistas y deportistas. Es el discurso central del periodo. El Shahriar responde a la acusación que el régimen martillea desde enero: que el movimiento carece de organización.
«La gran epopeya de dey de 1404 no fue fruto de una exaltación pasajera. Detrás de ella había un camino largo, difícil y costoso.»
«Hoy somos más experimentados, más cohesionados y más decididos que nunca.»
El objetivo no cambia: «Nuestro objetivo es claro: el derrocamiento de la República Islámica y la conquista de un Irán libre y próspero». Lo que cambia es la táctica: «Un cambio de táctica no significa un cambio de objetivos.» Describe entonces lo que el régimen no puede ver ni detener: una red nacional de comunicación y organización activa «en las capas seguras y profundas de la sociedad iraní», que el ocupante niega porque no puede desmantelarla. Y plantea la pregunta que zanja el debate:
«Si no hubiera organización, ¿cómo actuarían millones de valientes iraníes, dentro y fuera del país, de manera coordinada y unida en los momentos decisivos?»
Nombra el fenómeno que carcome el aparato: numerosos civiles y militares han roto en silencio con el régimen y se han unido a la nación.
«En apariencia siguen dentro de la estructura, pero ya no desempeñan para el régimen sus antiguas funciones. En silencio, pero de manera decisiva, están socavando desde dentro los pilares de la represión.»
Esta «deserción pasiva», afirma, prepara el momento en que los soldados depongan abiertamente las armas. Encuentra la prueba en el propio comportamiento del ocupante:
«Recurrir a mercenarios extranjeros y llamar a la población a recibir instrucción militar mediante amenazas y halagos es señal de que el régimen ya no confía en sus propias fuerzas.»
Por último, reafirma los cuatro principios de la unidad: la integridad territorial de Irán, la separación entre religión y Estado, las libertades individuales y la igualdad de todos los ciudadanos ante la ley, y el derecho de la nación a elegir la forma de su futuro gobierno mediante elecciones libres y justas. La Revolución del León y el Sol, dice, está abierta a todos los que los defiendan, republicanos o monárquicos, de derecha o de izquierda.
Saluda la firmeza del pueblo de Abdanan, que se niega a dejar que el régimen compre su voluntad explotando la pobreza y las mesas vacías, y termina con la frase que da título a esta edición:
«Tengamos fe en esta solidaridad nacional, en esta nobleza y en el camino que recorremos. Creamos que el alba de la libertad está cerca.»
El 21 de septiembre agradece a Pierre Poilievre su «cálida bienvenida de vuelta a Canadá»:
«Su determinación de hacer frente a la República Islámica, expulsar a los agentes terroristas de los Guardianes de la Revolución y pedir cuentas al régimen envía un mensaje poderoso: Canadá está con el pueblo de Irán, no con sus opresores.»
Nueva York: «Las tropas sobre el terreno en Irán son el propio pueblo de Irán»
El 22 de septiembre, el Shahriar llega a Nueva York para la Asamblea General de la ONU. En el mismo momento en que el presidente estadounidense se dirige a la ONU, sube al escenario de la Cumbre Anual Concordia, en conversación con su cofundador Matthew Swift, ante un público de dirigentes políticos y empresariales. Quince minutos y la exposición más completa del periodo sobre lo que Occidente debería hacer.
Empieza recordando lo que era Irán antes de 1979:
«Vivíamos en paz con nuestros vecinos, con nuestros socios árabes. Había vuelos diarios de Tel Aviv a Teherán con El Al, en lugar de los misiles que caen cada día sobre Tel Aviv bajo este régimen.»
Después plantea la pregunta que, a su juicio, ha faltado en décadas de política internacional:
«¿Por qué no es el propio pueblo iraní el tema central de la discusión? ¿Por qué invertir en negociaciones interminables para intentar apaciguar al régimen, o creer que algún día cambiará por milagro su comportamiento y su ADN? Eso no va a ocurrir, así que no lo esperen del régimen.»
«Esas almas valientes no han muerto en las calles de Irán por un acuerdo nuclear ni por el estrecho de Ormuz. Han muerto por la libertad.»
Preguntado por lo que piensa hoy un joven de veinticinco años en Irán, responde con un nombre: Ali Zarei, de veintisiete años, que recibió disparos en los ojos durante el levantamiento «Mujer, Vida, Libertad», encontró refugio en Alemania, regresó después a Irán para continuar la lucha y se encuentra hoy en régimen de aislamiento, amenazado de ejecución.
«Creo que las democracias occidentales tienen la obligación moral de estar de su lado, en lugar de pensar que los representantes de este régimen les ofrecerán una solución negociada. Solo intentan ganar tiempo. Basta ya. Basta de perder el tiempo. Ese joven de 27 años que hoy espera una posible ejecución les pregunta: ¿están conmigo? ¿Van a dejarme tirado una vez más?»
A los estadounidenses frustrados por la falta de solución les responde con cifras:
«De no haber sido por la revolución, Irán debería ser hoy, como mínimo, la Corea del Sur de Oriente Medio. En cambio, se ha convertido en la Corea del Norte de Oriente Medio. No porque le falten capacidades, 93 millones de personas formadas, ni recursos naturales. Es únicamente el resultado de un sistema profundamente corrupto. En 1978, el PIB de Irán era el doble que el de Corea del Sur. Hoy, el PIB de Corea del Sur es cinco veces el de Irán.»
Se dirige también a Europa, para hablarle de la independencia energética que un Irán libre podría ofrecerle frente al chantaje de Moscú cada invierno. Luego responde al contribuyente occidental que no quiere ni tropas ni guerras interminables:
«La buena noticia es que las tropas sobre el terreno en Irán son el propio pueblo de Irán. No tiene por qué ser un marine estadounidense. Ni un céntimo del contribuyente estadounidense tiene por qué financiarlo. Hay más de cien mil millones de dólares en activos iraníes congelados. Ese dinero es, ante todo, del pueblo de Irán. Puede destinarse a otro fin.»
«A estas alturas, deberían haber comprendido que la solución nunca vendrá de este régimen. Pero nosotros estamos dispuestos a ofrecerles esa solución.»
Preguntado por su propia vida, cuenta que en septiembre de 1980, cuando Sadam Husein invadió Irán, acababa de terminar su formación de piloto en la Fuerza Aérea de Estados Unidos, en la base aérea de Reese, en Texas, y envió un telegrama al jefe del Estado Mayor de la Fuerza Aérea iraní para ofrecerse voluntario para combatir, «sabiendo muy bien que en Irán había un régimen revolucionario y que podía pasarme algo».
«Desde hace 46 años, esa ha sido mi única misión en la vida. ¿Cómo podríamos quedarnos aquí sentados, sabiendo que cada iraní en Irán sufre hoy bajo la tiranía, y permanecer indiferentes? No porque procedamos de una familia real, sino porque es nuestro deber patriótico.»
Y cierra con lo que la región podría llegar a ser tras la caída, evocando la Polonia de 1985 y la Polonia de 2026:
«No tenemos tiempo para la guerra. No tenemos tiempo para el conflicto. No tenemos tiempo para que una ideología religiosa domine nuestro país. […] No es solo un eslogan ni un sueño lejano. Ya existió. Puede ser diez veces mejor en el futuro.»
Esa misma noche, en Fox News, con Martha MacCallum en «The Story», repite lo esencial: los más de cuarenta mil iraníes masacrados murieron por la libertad, y el régimen, como siempre, solo busca ganar tiempo, con la esperanza de sobrevivir a la administración Trump y presentarse de nuevo ante el mundo como un socio legítimo, según el resumen de su oficina. Al día siguiente, en la tribuna de la ONU desde la que el presidente estadounidense había amenazado la víspera al régimen con la aniquilación, Masud Pezeshkian, presidente de la República Islámica, exhibió el retrato de Jamenei; las delegaciones estadounidense e israelí habían abandonado la sala.
Bogotá y Liubliana: los que no callan
El 25 de septiembre, Colombia rompe relaciones diplomáticas con la República Islámica. El Shahriar escribe al presidente De La Espriella:
«El pueblo iraní le da las gracias, a usted y al pueblo de Colombia, por su decisión de principios de romper relaciones diplomáticas con la República Islámica. […] El pueblo iraní recordará a quienes estuvieron a su lado en su lucha por la libertad.»
Al día siguiente, agradece al primer ministro esloveno Janez Janša, que denunció los crímenes del régimen desde la tribuna de la ONU:
«Al alzar la voz contra las atrocidades de la República Islámica, entre ellas la masacre de decenas de miles de iraníes en enero y las ejecuciones que no cesan, ha demostrado usted claridad moral cuando demasiados otros han guardado silencio.»
Tres días antes, en Ginebra, ante el Consejo de Derechos Humanos, un superviviente de la masacre de enero, Daniyal Eyvazi, se enfrentó al representante del régimen. Este intentó silenciarlo; la presidencia rechazó la objeción y le devolvió la palabra.
Mehregan: «El Zahhak de nuestra época ha sido por fin llevado bajo tierra»
El 2 de octubre, día de Mehregan, la fiesta de Mehr y de la luz, el Shahriar publica un texto que lee el presente a través del Shahnameh.
«La fiesta de Mehregan, fiesta de Mehr y de la luz y legado antiguo de nuestros antepasados, está unida a la victoria de Fereydún sobre Zahhak y al triunfo del bien sobre el mal.»
«En la época de Zahhak, la sabiduría y el arte son despreciados, mientras se ensalzan la hechicería y el engaño; las manos de los demonios se extienden para hacer el mal, y los cerebros de los jóvenes se convierten en alimento de las serpientes de Zahhak. Una imagen de tinieblas y de injusticia que hoy puede verse en el rostro abyecto de la República Islámica.»
Llega entonces la frase más fuerte del periodo:
«En el Shahnameh, Zahhak no muere: queda encadenado en el monte Damavand. Pero en nuestro tiempo, el Zahhak de nuestra época, Alí Jamenei, ha sido por fin llevado bajo tierra. Este es el primer Mehregan desde la desaparición de quien, en el mes de dey, nos arrebató a decenas de miles de valientes hijos de Irán.»
Pide a sus compatriotas que ese día visiten a las familias de los Javid Nâm para mostrarles «el afecto, la empatía y la gratitud de la nación».
Nika, dieciséis años para siempre
Ese mismo día, en Fráncfort, la madre de Javid Nâm Nika Shakarami, Nasrin Shakarami, celebra una ceremonia por el cumpleaños de su hija. El Shahriar envía un mensaje, leído en el acto:
«Nika Shakarami, hermosa, apasionada e intrépida, salió a la calle por sus derechos; se mantuvo erguida, prendió fuego al símbolo de la represión y del velo obligatorio, y clamó por la libertad.»
«Hoy, 10 de mehr, es el cumpleaños de Nika; y qué amargo es que su frágil cuerpo recibiera sepultura precisamente en este día.»
Saluda a una madre que, «bajo presiones y amenazas», no permitió que los asesinos impusieran su versión del crimen, y concluye:
«La verdad saldrá a la luz. Se hará justicia. Nika jan, la luz que había en ti no se ha apagado. […] Al final, la luz de Irán triunfará sobre las tinieblas de Zahhak.»
En torno al Shahriar
La Garde Javidan. El 28 de septiembre y el 3 de octubre, la oficina del Shahriar documenta a la Garde Javidan (la Guardia Inmortal) fabricando y distribuyendo banderas nacionales del León y el Sol en varias ciudades iraníes: «¡Viva Irán! ¡Viva el Sha!». En los muros de Torbat-e Heydarieh, Shiraz y otros lugares se multiplican las pintadas «Javid Shah». En Shiraz, una de ellas muestra a Mohammad Reza Sha Pahlavi sobre un verso del Shahnameh dedicado a Fereydún. En la calle, una mujer pega el retrato del Shahriar en una pared. En carteles en homenaje a Mahsa Amini, Navid Afkari y el Día de Ciro, una frase: «Príncipe, esperamos tu llamamiento a la acción».
Los Javid Nâm, y los que hay que salvar. El 3 de octubre, el régimen ejecuta a Siavash Jamshidi Kheirabadi, detenido durante el levantamiento nacional de enero. Javid Nâm. Se suma a las decenas de hijos de Irán asesinados tras los barrotes desde el inicio de la Revolución del León y el Sol. El 26 de septiembre, la oficina del Shahriar llama a todos a ser «la voz de Mahboubeh Shabani y de todos los presos políticos amenazados de ejecución». También se enfrentan a una ejecución inminente Ali Zarei, cuyo nombre el Shahriar llevó a Nueva York, Alireza Sepahi, detenido en Isfahán durante el levantamiento de enero, y Omidreza Heidari, de diecinueve años, estudiante en Isfahán.
Una voz desde el interior. El 4 de septiembre, su oficina transmite un mensaje desde Irán a la diáspora: «Somos testigos directos de la mayor masacre de nuestra historia reciente. […] Permaneced unidos bajo la bandera del León y el Sol. Elevaos por encima de todo lo que no sea Irán».
Fráncfort, 7 de noviembre. La Fundación Friedrich Naumann para la Libertad concede su Premio de la Libertad 2026 al pueblo iraní. El Shahriar lo recibirá en depósito, en nombre de la nación, el 7 de noviembre (16 de aban) en la Paulskirche de Fráncfort, uno de los grandes símbolos de la democracia alemana.
Una advertencia. El 30 de septiembre, la Secretaría del Shahriar denuncia correos electrónicos fraudulentos enviados a activistas y periodistas bajo el nombre inventado de «Iran in 2035», que pretenden falsamente representarlo. No existe ninguna iniciativa con ese nombre; las invitaciones a una supuesta reunión privada son falsas.
Cinco semanas, una sola línea. Al ocupante, el Shahriar le dijo que no había quebrado nada: ni la voluntad de la nación ni el fuego de su ira. A las familias de los Javid Nâm, les dijo que no estaban solas. A las capitales occidentales, les dijo lo que los iraníes masacrados en enero ya no pueden decir por sí mismos: que no dieron su vida ni por un estrecho ni por un acuerdo, sino por la libertad, y que la solución que Occidente busca desde hace cuarenta y siete años no está en Teherán, en los palacios del régimen, sino en las calles de Irán.
Y dijo a la nación lo que ve venir. El Zahhak de nuestro tiempo está bajo tierra. Quienes lo servían se desmarcan en silencio. Las banderas del León y el Sol pasan de mano en mano en las ciudades. El alba de la libertad está cerca.
Iran o Pas Migirim. Javid Shah.
Fuentes de la semana
- Reza Pahlavi — Mensaje sobre la subida del precio de la gasolina, 6 de septiembre
- Reza Pahlavi — Mensaje a las familias de los Javid Nâm, 8 de septiembre
- Reza Pahlavi — 25 años del 11-S (inglés), 11 de septiembre
- Reza Pahlavi — 25 años del 11-S (persa), 11 de septiembre
- Reza Pahlavi — Cuatro años de Mahsa Amini (persa), 16 de septiembre
- Reza Pahlavi — Cuatro años de Mahsa Amini (inglés), 16 de septiembre
- Reza Pahlavi — Reunión con la Coalición australiana, 17 de septiembre
- Oficina del Shahriar — Entrevista en la radio ABC, 17 de septiembre
- Oficina del Shahriar — Discurso de Toronto, «Ciro el Grande II», 19 de septiembre
- Oficina del Shahriar — Toronto: deserción pasiva y mercenarios, 19 de septiembre
- Oficina del Shahriar — Toronto: los cuatro principios de la unidad, 20 de septiembre
- Oficina del Shahriar — Toronto: «El alba de la libertad está cerca», 20 de septiembre
- Reza Pahlavi — Agradecimiento a Pierre Poilievre, 21 de septiembre
- Oficina del Shahriar — Cumbre Concordia, Nueva York, 22 de septiembre
- Oficina del Shahriar — Concordia: Ali Zarei, 22 de septiembre
- Oficina del Shahriar — Entrevista en Fox News, 23 de septiembre
- Reza Pahlavi — Carta al presidente de Colombia, 25 de septiembre
- Reza Pahlavi — Agradecimiento a Janez Janša, 26 de septiembre
- Reza Pahlavi — Mehregan, 2 de octubre
- Oficina del Shahriar — Mensaje por el cumpleaños de Nika Shakarami, 2 de octubre
- Oficina del Shahriar — Premio de la Libertad de la Fundación Friedrich Naumann, 14 de septiembre
- Oficina del Shahriar — Advertencia sobre los falsos correos «Iran in 2035», 30 de septiembre
- Oficina del Shahriar — La Garde Javidan distribuye banderas del León y el Sol, 28 de septiembre
- Oficina del Shahriar — Javid Nâm Siavash Jamshidi Kheirabadi, 3 de octubre
- Oficina del Shahriar — Daniyal Eyvazi ante el Consejo de Derechos Humanos, 23 de septiembre
- Oficina del Shahriar — Mensaje desde el interior de Irán a la diáspora, 4 de septiembre
- rezapahlavi.org — Mensaje en el 25.º aniversario del 11-S
- rezapahlavi.org — Mensaje en el cuarto aniversario de Mahsa Amini
- rezapahlavi.org — Mensaje al presidente de Colombia
- rezapahlavi.org — Mensaje de Mehregan
- The Jerusalem Post — El discurso de Toronto, 20 de septiembre
- Iran International — El discurso de Toronto (persa), 20 de septiembre
- Iran International — Entrevista en la radio ABC (persa), 18 de septiembre
- Concordia — Reza Pahlavi en la Cumbre Anual, 22 de septiembre
- Concordia — «A Conversation with Prince Reza Pahlavi», vídeo completo, 22 de septiembre
- Fox News — «The Story», Reza Pahlavi, 22 de septiembre
- PJ Media — El príncipe en el exilio recuerda la solidaridad persa tras el 11-S, 12 de septiembre
- IranWire — Reza Pahlavi en el cuarto aniversario de Mahsa Amini, 16 de septiembre
- Iran International — El régimen duplica el precio de la gasolina, 6 de septiembre
- Iran International — Huelga general en el Kurdistán en el aniversario de Mahsa Amini, 16 de septiembre
- Iran International — La oficina del Shahriar sobre Mahboubeh Shabani, 26 de septiembre
- Fortune — El rial en un nuevo mínimo, 29 de septiembre
