L’arbre mort a gagné
Tribune · sur l’« accord » Trump–Zahaak
L’arbre mort a gagné
« La situation est aussi étrange que la physique quantique : les Mollahs ont gagné, la paix est signée — et, au même instant, ils ne sont plus qu’un arbre mort. L’arbre mort a gagné. Étrange, n’est-ce pas ? »
Étrange, oui. De cette étrangeté froide des choses qui pourrissent en souriant.
Car voici le prodige qu’on nous vend ce matin : Zahaak a vaincu. Sur le vélin glacé de Genève, le serpent a obtenu sa rançon — le détroit rendu sans péage, vingt-quatre milliards exhumés de leurs sépulcres bancaires, les sanctions qu’on dénoue une à une comme on desserre un linceul, les soldats d’Amérique qui replient leurs tentes à l’horizon. Le tyran a gagné la paix. On le dit. On l’écrit.
On le signera — vendredi, peut-être, si le vent ne tourne pas. Car rien n’est encore signé, et déjà, le lendemain de la fanfare, Washington dément ce que Téhéran proclame : pas un dollar, jurent-ils maintenant, tant que le serpent n’aura pas « mérité » sa pitance. Trump dit A et fait B ; il l’a toujours fait. Ces négociations à deux balles ne sont qu’un théâtre d’ombres : elles ne mèneront nulle part.
Et pourtant — approchez. Penchez-vous sur ce vainqueur. Il sent la tombe.
« L’arbre mort continue à vivre en pourrissant et nourrissant des champignons impropres à la consommation, sa sève vénéneuse continue d’intoxiquer son plus proche environnement. Certains loin, très loin, le croient vert et plein de beaux fruits, tel le mirage d’un oasis promesse d’eau fraîche et de plaisir qui n’est en fait que mort et désolation. »
Voilà toute la vérité, dite mieux que mille communiqués. Le serpent n’est plus qu’un tronc évidé qui se survit dans sa propre putréfaction. De sa charogne montent des champignons vénéneux — courtisans, marchands de fatwas, généraux gras de notre sang — et sa sève noire empoisonne encore tout ce qu’elle touche : le Liban, le golfe, les berceaux. Mais ce n’est plus la vie : c’est la lente chimie de la mort.
Et ceux qui sont loin — très loin — signent le mirage. Ils croient cueillir des fruits ; ils mordent dans la cendre. L’oasis qu’on leur a peinte n’est qu’un charnier sous le soleil.
Qu’ils sachent enfin ceci, eux qui marchandent : le peuple d’Iran et Israël sont une même chair offerte au même couteau. Ce qui menace l’un égorge l’autre. Et ceux qui occupent notre maison — les Mollahs, leurs geôliers, leurs bourreaux — resteront, hier comme demain, nos ennemis éternels. On ne signe pas la paix avec la gangrène ; on l’ampute.
Alors laissons-les pavoiser une nuit encore. Qu’ils dansent sur leur estrade suisse, le linceul en guise de drapeau. Un arbre mort ne refleurit pas. La hache est déjà au pied du tronc, et la hache, c’est nous : c’est janvier et ses cinquante mille morts qui ne dorment pas, c’est chaque nom des Javidnâm gravé dans la pierre du matin.
Ils ont gagné un papier. Nous garderons la terre.
« The situation is as strange as quantum physics: the Mollahs have won, peace is signed — and, at the very same instant, they are nothing but a dead tree. The dead tree has won. Strange, isn’t it? »
Strange, yes. With that cold strangeness of things that rot while smiling.
For here is the wonder being sold to us this morning: Zahaak has triumphed. On the icy vellum of Geneva, the serpent has secured its ransom — the strait handed back toll-free, twenty-four billion exhumed from their bank-vault sepulchres, the sanctions unknotted one by one like a loosened shroud, America’s soldiers folding their tents on the horizon. The tyrant has won the peace. So they say. So they write.
So they will sign it — Friday, perhaps, if the wind does not turn. For nothing has been signed yet, and already, the morning after the fanfare, Washington denies what Tehran proclaims: not a single dollar, they now swear, until the serpent has « earned » its feed. Trump says A and does B; he always has. These two-bit negotiations are mere shadow-play: they will lead nowhere.
And yet — come closer. Lean over this victor. He smells of the grave.
« The dead tree lives on by rotting, feeding mushrooms unfit to eat; its venomous sap keeps poisoning its nearest surroundings. Some, far, very far away, believe it green and laden with fair fruit — like the mirage of an oasis, a promise of cool water and delight that is in truth only death and desolation. »
There is the whole truth, said better than a thousand communiqués. The serpent is no more than a hollowed trunk surviving inside its own putrefaction. From its carrion rise venomous mushrooms — courtiers, peddlers of fatwas, generals fattened on our blood — and its black sap still poisons all it touches: Lebanon, the Gulf, the cradles. But this is no longer life: it is the slow chemistry of death.
And those who are far — very far — sign the mirage. They think they are plucking fruit; they bite into ash. The oasis painted for them is but a charnel house under the sun.
Let them know this at last, these hagglers: the people of Iran and Israel are one same flesh offered to the same knife. What threatens one cuts the other’s throat. And those who occupy our home — the Mollahs, their jailers, their hangmen — will remain, yesterday as tomorrow, our eternal enemies. One does not sign peace with gangrene; one amputates it.
So let them strut one more night. Let them dance on their Swiss stage, the shroud for a flag. A dead tree does not bloom again. The axe is already at the foot of the trunk, and the axe is us: it is January and its fifty thousand dead who do not sleep, it is every name of the Javidnâm carved into the stone of the morning.
They have won a sheet of paper. We will keep the land.
«وضعیت به‌اندازهٔ فیزیکِ کوانتومی عجیب است: ملاها پیروز شده‌اند، صلح امضا شده — و در همان لحظه، آنان چیزی جز یک درختِ مرده نیستند. درختِ مرده پیروز شد. عجیب نیست؟»
عجیب است، آری. از آن عجیبیِ سردِ چیزهایی که لبخندزنان می‌پوسند.
زیرا این است معجزه‌ای که امروز صبح به ما می‌فروشند: ضحاک پیروز شده است. بر پوستِ یخ‌زدهٔ ژنو، مار باجش را گرفته است — تنگه‌ای که بی‌عوارض پس داده شد، بیست‌وچهار میلیاردی که از گورهای بانکی بیرون کشیده شد، تحریم‌هایی که یک‌به‌یک چون کفنی شل‌شده گشوده می‌شوند، و سربازانِ آمریکا که چادرهاشان را در افق برمی‌چینند. ستمگر، صلح را برده است. می‌گویند. می‌نویسند.
و امضایش خواهند کرد — شاید جمعه، اگر باد نچرخد. زیرا هنوز هیچ‌چیز امضا نشده، و همین فردای هیاهو، واشینگتن آنچه را تهران جار می‌زند انکار می‌کند: می‌گویند حتی یک دلار هم نه، تا مار «سزاوارِ» خوراکش نشود. ترامپ «الف» می‌گوید و «ب» می‌کند؛ همیشه چنین بوده. این مذاکراتِ بی‌ارزش جز نمایشِ سایه‌ها نیستند: به هیچ‌کجا نخواهند رسید.
و بااین‌همه — نزدیک‌تر بیایید. بر این پیروز خم شوید. بوی گور می‌دهد.
«درختِ مرده با پوسیدن به زندگی ادامه می‌دهد و قارچ‌هایی ناخوراکی را می‌پروراند؛ شیرهٔ زهرآگینش همچنان نزدیک‌ترین پیرامونش را مسموم می‌کند. برخی، از دور، از بسیار دور، آن را سرسبز و پُر از میوه‌های زیبا می‌پندارند، چون سرابِ واحه‌ای که نویدِ آبِ خنک و کام می‌دهد، اما در حقیقت جز مرگ و ویرانی نیست.»
این است همهٔ حقیقت، گفته‌شده بهتر از هزار بیانیه. مار جز تنه‌ای میان‌تهی نیست که در گندیدگیِ خویش به‌سر می‌برد. از مردارش قارچ‌های زهرآگین می‌رویند — درباریان، فروشندگانِ فتوا، سردارانی که از خونِ ما فربه شده‌اند — و شیرهٔ سیاهش هنوز هرچه را لمس کند زهرآلود می‌کند: لبنان، خلیج، گهواره‌ها. اما این دیگر زندگی نیست: شیمیِ کندِ مرگ است.
و آنان که دورند — بسیار دور — سراب را امضا می‌کنند. می‌پندارند میوه می‌چینند؛ خاکستر به دندان می‌گزند. واحه‌ای که برایشان کشیده‌اند جز کشتارگاهی زیرِ آفتاب نیست.
بگذار این را سرانجام بدانند، این سوداگران: مردمِ ایران و اسرائیل یک تن‌اند، پیشکشِ یک کارد. آنچه یکی را تهدید کند، گلوی دیگری را می‌بُرد. و آنان که خانهٔ ما را اشغال کرده‌اند — ملاها، زندان‌بانانشان، جلّادانشان — دیروز چون فردا، دشمنانِ ابدیِ ما خواهند ماند. با قانقاریا صلح نمی‌بندند؛ آن را قطع می‌کنند.
پس بگذار یک شب دیگر خودنمایی کنند. بگذار بر صحنهٔ سوئیسیِ خود برقصند، با کفن به‌جای پرچم. درختِ مرده دوباره شکوفه نمی‌دهد. تبر هم‌اکنون بر پای تنه است، و تبر، ماییم: ژانویه است و پنجاه‌هزار کشته‌اش که نمی‌خوابند، نامِ هر جاویدنام است که بر سنگِ بامداد حک شده.
آنان یک تکه کاغذ برده‌اند. ما زمین را نگاه خواهیم داشت.
— NoName89
