L’Iran Prosperity Project — le plan pour le jour d’après

ParAri

Garde Javidan · Insights

L’Iran Prosperity Project — le plan pour le jour d’après

NUFDI, sous l’égide de Reza Pahlavi, a cessé de promettre pour planifier : radiographie approfondie d’un projet de reconstruction en trois phases, des 180 premiers jours à l’Iran prospère

The Iran Prosperity Project — the plan for the day after

NUFDI, under the aegis of Reza Pahlavi, has stopped promising in order to plan: an in-depth examination of a three-phase reconstruction project, from the first 180 days to a prosperous Iran

پروژهٔ شکوفایی ایران — طرحی برای فردای پس از سقوط

NUFDI، زیر نظر رضا پهلوی، از وعده دادن به برنامه‌ریزی رسیده است: کالبدشکافی عمیق یک پروژهٔ بازسازی سه‌مرحله‌ای، از ۱۸۰ روز نخست تا ایرانِ شکوفا

פרויקט השגשוג של איראן (Iran Prosperity Project) — התוכנית ליום שאחרי

NUFDI, בחסות רזא פהלווי, חדל להבטיח והחל לתכנן: ניתוח מעמיק של פרויקט שיקום בשלושה שלבים, מ-180 הימים הראשונים ועד לאיראן משגשגת

Das Iran Prosperity Project — der Plan für den Tag danach

NUFDI hat unter der Schirmherrschaft von Reza Pahlavi aufgehört zu versprechen und begonnen zu planen: eine eingehende Durchleuchtung eines Wiederaufbauprojekts in drei Phasen, von den ersten 180 Tagen bis zum wohlhabenden Iran

Pendant quarante-six ans, l’opposition au régime des Mollahs a su dire non. L’Iran Prosperity Project (IPP) est la première tentative sérieuse de dire comment : non plus des slogans, mais un plan complet, chiffré, relu par des experts, pour le jour où la République islamique tombera. Porté par la NUFDI (National Union for Democracy in Iran) sous l’égide du prince Reza Pahlavi, lancé le 30 avril 2025 à Washington puis profondément révisé (livret de la phase d’urgence, version de février 2026), l’IPP répond à la question que tout Iranien se pose en silence : et après ?

I. La pièce maîtresse d’une stratégie en cinq piliers

L’IPP n’est pas un objet isolé : c’est la cinquième et dernière composante de la stratégie « We Take Back Iran » (Iran o Pas Migirim) de Reza Pahlavi. Les quatre premiers piliers servent à faire tomber le régime ; le cinquième planifie l’après :

  1. Pression maximale sur la République islamique ;
  2. Soutien maximal au peuple iranien ;
  3. Défections maximales au sein du régime — « plus de 50 000 » membres des forces armées, de la police et de l’administration se seraient déjà inscrits sur la plateforme (Reza Pahlavi à Politico, 26 juillet 2025) ;
  4. Mobilisation maximale des Iraniens ;
  5. L’Iran Prosperity Project — le plan de transition et de reconstruction.

NUFDI, l’organisation porteuse, est une structure à but non lucratif basée à Washington, non-partisane, qui n’accepte l’argent d’aucun gouvernement ; la direction du projet est assurée par Saeed Ghasseminejad. Reza Pahlavi y présente l’IPP comme un ensemble de « documents vivants », ouverts à la critique et à la révision continue — l’inverse exact de l’opacité du régime.

II. Trois phases, une transition ordonnée

L’IPP est structuré en trois phases :

  • Phase d’Urgence — les 180 premiers jours (six mois) après la chute ;
  • Phase de Stabilisation — du septième mois à la fin de la période transitoire ;
  • Réformes de long terme — à partir du premier gouvernement élu.

Pendant la transition (estimée à 18 à 24 mois), trois institutions provisoires gouverneraient sous l’autorité du « Leader du Soulèvement national » (رهبر خیزش ملی — titre porté par Reza Pahlavi durant la transition) : l’Organe du Soulèvement national (نهاد خیزش ملی — le législatif provisoire ; rendu « National Uprising Council » dans la version anglaise), le Gouvernement transitoire (دولت گذار — exécutif) et le Divan transitoire (دیوان گذار — justice). Le Mehestan (مهستان), le parlement proprement dit, ne se forme qu’ensuite : dès son élection, l’Organe du Soulèvement national perd sa fonction législative.

Le choix des mots est déjà un programme. « Mehestan » — « le lieu où se rassemblent les grands » — est délibérément préféré au terme arabe Majles ; de même « Divan » remplace l’appareil judiciaire de la RI. C’est un retour à l’héritage iranien : le Mehestan était l’assemblée des grands à l’époque parthe.

Le calendrier est précis : référendum sur la forme du régime (monarchie parlementaire ou république) sous 4 mois ; élection d’une Assemblée constituante dans les 2 mois ; rédaction de la Constitution en 6 mois ; référendum constitutionnel sous 1 mois. Et sept principes immuables encadreraient la future Loi fondamentale : intégrité territoriale, dignité humaine et droits fondamentaux « inspirés du Cylindre de Cyrus et de la Déclaration universelle des droits de l’homme de 1948 », démocratie (« un citoyen, une voix »), État de droit, séparation complète de la religion et de l’État (laïcité), séparation des pouvoirs, indépendance de la justice.

III. La phase d’urgence : quatorze chantiers en 180 jours

Le cœur de l’IPP, ce sont quatorze « white papers » — quatorze domaines à stabiliser dès le premier semestre. Les voici, regroupés par grandes fonctions.

Refonder l’État de droit

  1. Juridique — Un décret en trois volets : abolir la Constitution de la RI ; maintenir par défaut les lois existantes pour éviter le vide ; abroger tout ce qui contredit l’identité nationale ou la DUDH. Une « option hybride », inspirée de la méthode du Brexit, comblant les lacunes par les lois de l’ère impériale Pahlavi mises à jour — la modernisation complète étant confiée au futur Mehestan élu.
  2. Politique — Mise en place du système transitoire à trois piliers (Mehestan, Gouvernement, Divan).

Sécurité, justice, diplomatie

  1. Militaire & sécurité — Plan sur 24 mois : dissolution de l’IRGC (Force Qods, Bassidj inclus), intégration des personnels vérifiés dans une Armée nationale unifiée et un nouveau service de renseignement (NISS), sous contrôle civil démocratique. On garde la base, on poursuit les responsables de crimes graves.
  2. Politique étrangère — Transparence nucléaire totale (arrêt de l’enrichissement, inspections AIEA) pour lever les sanctions ; réalignement vers les démocraties ; reconnaissance d’Israël via un « Cyrus Accord » ; cadre de stabilité régionale fondé sur la non-ingérence.
  3. Fonctions essentielles de l’État — Continuité des services vitaux sur 180 jours : alimentation, chaînes d’approvisionnement, transport, services publics, ordre public.

Sauver l’économie

  1. Gouvernance macroéconomique — Éviter l’effondrement : continuité des paiements, indépendance de la Banque centrale contre l’inflation, contrôle des capitaux, suspension temporaire de la Bourse pour prévenir la panique, maintien des retraites et subventions.
  2. Actifs nationaux — Le plan « PBAD » : localiser, geler et rapatrier la richesse publique volée par le régime et l’IRGC (Bonyads, Setad, Astan Quds Razavi, holdings de l’IRGC), et empêcher les fidèles du régime de financer une insurrection.
  3. Énergie — Une cellule de commandement énergétique : sécuriser les systèmes de contrôle, stabiliser électricité et carburant (priorité aux hôpitaux et à l’eau), reprendre les exportations pour générer du revenu.
  4. Industrie — Une autorité de redressement industriel, en trois niveaux de priorité (vital, intermédiaire, haute technologie), avec audit externe contre le pillage des actifs.
  5. Cybersécurité — Protéger les infrastructures critiques (énergie, eau, transport, télécoms) et les systèmes de contrôle industriel.

Rendre le pays vivable

  1. Environnement — Stabiliser les écosystèmes critiques et restaurer la gouvernance environnementale.
  2. Eau — Face à une « faillite hydrique » sévère : garantir l’eau potable, sécuriser les infrastructures, prévenir l’instabilité liée à l’eau.
  3. Santé — Maintenir les soins sans rupture : poursuite de l’assurance et des subventions de santé (~1,5 % du PIB), fonds d’urgence.
  4. Éducation — Dé-idéologisation immédiate : écoles ouvertes, enseignants payés, repas scolaires et transport rural dans les provinces pauvres ; fin de la ségrégation de genre, voile facultatif à tous les niveaux, retrait des manuels d’endoctrinement.

En parallèle, l’IPP prévoit la dissolution par décret des piliers de la théocratie — Bureau du Guide, Conseil des gardiens, IRGC, police des mœurs (Gasht-e Ershad) — et le rétablissement de symboles nationaux : l’IRIB redevient la Radio-Télévision nationale, le « Croissant-Rouge » redevient la Société du Lion et Soleil rouges.

IV. L’économie : un cadre solide, des chiffres à compléter

C’est ici que l’IPP est le plus ambitieux — et le plus scruté. Les subventions énergétiques engloutissent près de 12 % du PIB : le plan veut les supprimer progressivement. L’énergie est à la fois l’atout et le talon d’Achille : l’Iran détient ~17 % des réserves mondiales de gaz, mais ~40 % de l’énergie se perd dans des réseaux vétustes, et beaucoup de centrales tournent à moins de 25 % de leur rendement. La phase d’urgence supposerait de dégeler 120 à 150 milliards de dollars d’avoirs iraniens bloqués à l’étranger.

Soyons honnêtes, car la crédibilité se gagne là : l’IPP est fort sur le séquençage et le cadre, mais encore mince en objectifs chiffrés publiés. Il ne fixe, à ce jour, ni cible de production pétrolière, ni cible d’inflation, ni mécanisme d’ancrage du rial. Et la réforme des subventions, telle qu’écrite, ne détaille pas encore les filets de sécurité pour les plus pauvres — or la réforme de 2010 avait provoqué une contraction de 7 à 9 % de la consommation des ménages. Le Middle East Forum juge les objectifs énergétiques « plus aspirationnels qu’atteignables » ; le Cyrus the Great Institute salue « l’effort le plus complet depuis près d’un demi-siècle » tout en pointant des calendriers électoraux optimistes et des chapitres inégaux.

Ce ne sont pas des verdicts d’échec : ce sont les chantiers qu’un projet honnête, par nature itératif (« documents vivants »), doit encore creuser. Et c’est précisément ce qui distingue l’IPP des proclamations creuses : on peut le critiquer parce qu’il existe sur le papier.

V. Stabilisation, puis prospérité

La phase de stabilisation (dès le 7ᵉ mois) accompagne la rédaction de la Constitution, le référendum constitutionnel et l’élection des institutions permanentes. Puis vient la phase de long terme : dès le premier gouvernement élu, les institutions transitoires se dissolvent, le Mehestan élu prend le relais, et la modernisation complète du droit lui revient. L’horizon affiché : un Iran « économie de marché ouverte et stable, intégrée à l’économie mondiale », capable d’attirer l’investissement étranger et de reconstruire sa société civile.

Conclusion

L’Iran Prosperity Project ne garantit rien — aucun plan ne le peut. Mais il change la nature même du débat. Là où le régime des Mollahs n’offre que la gestion de la pénurie et la peur, l’opposition oppose désormais un document de plusieurs centaines de pages, daté, chiffré, amendable, qui ose dire : voici les 180 premiers jours, voici les institutions, voici les principes. Le débat n’est plus « faut-il un autre Iran ? » mais « comment le bâtir, et qu’y corriger ? ». Pour un peuple à qui l’on a si longtemps confisqué l’avenir, ce déplacement-là n’est pas un détail : c’est déjà une victoire.

Sources

  • Iran Prosperity Project — site officiel (iranprosperityproject.com) ; Livret de la phase d’urgence (Emergency Phase Booklet, version révisée février 2026, iranopasmigirim.com).
  • NUFDI (nufdiran.org) ; « We Take Back Iran » (iranopasmigirim.com).
  • Reza Pahlavi, discours de lancement de l’IPP et message de mise à jour du livret (rezapahlavi.org).
  • Wikipedia, « Iran Prosperity Project ».
  • Jerusalem Post, « What exactly is Pahlavi’s plan for post-regime Iran? » ; Kayhan Life (lancement, Washington).
  • Middle East Forum (Umud Shokri), « The Iran Prosperity Project’s Energy Goals Amid Constraints and Risks ».
  • Cyrus the Great Institute, « Iran’s First 180 Days ».
  • Politico / Iran International (26 juillet 2025) : défections « plus de 50 000 ».

For forty-six years, the opposition to the Mullahs’ regime has known how to say no. The Iran Prosperity Project (IPP) is the first serious attempt to say how: no longer slogans, but a complete, costed plan, reviewed by experts, for the day the Islamic Republic falls. Carried by NUFDI (National Union for Democracy in Iran) under the aegis of Prince Reza Pahlavi, launched on April 30, 2025 in Washington and then deeply revised (Emergency Phase Booklet, February 2026 version), the IPP answers the question every Iranian asks in silence: and then what?

I. The centerpiece of a five-pillar strategy

The IPP is not a standalone object: it is the fifth and final component of Reza Pahlavi’s « We Take Back Iran » (Iran o Pas Migirim) strategy. The first four pillars serve to bring down the regime; the fifth plans the aftermath:

  1. Maximum pressure on the Islamic Republic;
  2. Maximum support for the Iranian people;
  3. Maximum defections within the regime — « more than 50,000 » members of the armed forces, the police, and the administration have reportedly already registered on the platform (Reza Pahlavi to Politico, July 26, 2025);
  4. Maximum mobilization of Iranians;
  5. The Iran Prosperity Project — the transition and reconstruction plan.

NUFDI, the sponsoring organization, is a Washington-based, non-profit, non-partisan structure that accepts money from no government; the project’s leadership is provided by Saeed Ghasseminejad. Reza Pahlavi presents the IPP as a set of « living documents », open to criticism and continuous revision — the exact opposite of the regime’s opacity.

II. Three phases, an orderly transition

The IPP is structured in three phases:

  • Emergency Phase — the first 180 days (six months) after the fall;
  • Stabilization Phase — from the seventh month to the end of the transitional period;
  • Long-term Reforms — beginning with the first elected government.

During the transition (estimated at 18 to 24 months), three provisional institutions would govern under the authority of the « Leader of the National Uprising » (رهبر خیزش ملی — the title held by Reza Pahlavi during the transition): the National Uprising Body (نهاد خیزش ملی — the provisional legislature; rendered « National Uprising Council » in English), the transitional Government (دولت گذار — executive), and the transitional Divan (دیوان گذار — judiciary). The Mehestan (مهستان), the parliament proper, is formed only afterward: once elected, the National Uprising Body loses its legislative function.

The choice of words is already a program. « Mehestan » — « the place where the great ones gather » — is deliberately preferred to the Arabic term Majles; likewise « Divan » replaces the Islamic Republic’s judicial apparatus. It is a return to Iranian heritage: the Mehestan was the assembly of the great ones in the Parthian era.

The timeline is precise: a referendum on the form of government (parliamentary monarchy or republic) within 4 months; election of a Constituent Assembly within 2 months; drafting of the Constitution in 6 months; constitutional referendum within 1 month. And seven immutable principles would frame the future Basic Law: territorial integrity, human dignity and fundamental rights « inspired by the Cyrus Cylinder and the 1948 Universal Declaration of Human Rights », democracy (« one citizen, one vote »), the rule of law, complete separation of religion and state (secularism), separation of powers, independence of the judiciary.

III. The emergency phase: fourteen workstreams in 180 days

The heart of the IPP is fourteen « white papers » — fourteen domains to stabilize within the first six months. Here they are, grouped by major functions.

Refounding the rule of law

  1. Legal — A three-part decree: abolish the Constitution of the Islamic Republic; maintain existing laws by default to avoid a vacuum; repeal everything that contradicts national identity or the UDHR. A « hybrid option », inspired by the Brexit method, filling the gaps with updated imperial Pahlavi-era laws — full modernization being entrusted to the future elected Mehestan.
  2. Political — Establishment of the three-pillar transitional system (Mehestan, Government, Divan).

Security, justice, diplomacy

  1. Military & security — A 24-month plan: dissolution of the IRGC (Quds Force, Basij included), integration of vetted personnel into a unified National Army and a new intelligence service (NISS), under democratic civilian control. The base is kept, those responsible for serious crimes are prosecuted.
  2. Foreign policy — Full nuclear transparency (halting enrichment, IAEA inspections) to lift sanctions; realignment toward the democracies; recognition of Israel via a « Cyrus Accord »; a regional stability framework grounded in non-interference.
  3. Core state functions — Continuity of vital services over 180 days: food, supply chains, transport, public utilities, public order.

Saving the economy

  1. Macroeconomic governance — Avoiding collapse: continuity of payments, independence of the Central Bank against inflation, capital controls, temporary suspension of the stock exchange to prevent panic, maintaining pensions and subsidies.
  2. National assets — The « PBAD » plan: locate, freeze, and repatriate the public wealth stolen by the regime and the IRGC (Bonyads, Setad, Astan Quds Razavi, IRGC holdings), and prevent regime loyalists from financing an insurgency.
  3. Energy — An energy command unit: secure control systems, stabilize electricity and fuel (priority to hospitals and water), resume exports to generate revenue.
  4. Industry — An industrial recovery authority, in three priority tiers (vital, intermediate, high technology), with external audit against asset stripping.
  5. Cybersecurity — Protect critical infrastructure (energy, water, transport, telecoms) and industrial control systems.

Making the country livable

  1. Environment — Stabilize critical ecosystems and restore environmental governance.
  2. Water — Facing a severe « water bankruptcy »: guarantee drinking water, secure infrastructure, prevent water-related instability.
  3. Health — Maintain care without interruption: continuation of health insurance and subsidies (~1.5% of GDP), emergency fund.
  4. Education — Immediate de-ideologization: schools open, teachers paid, school meals and rural transport in poor provinces; end of gender segregation, optional veil at all levels, withdrawal of indoctrination textbooks.

In parallel, the IPP provides for the dissolution by decree of the pillars of the theocracy — Office of the Supreme Leader, Guardian Council, IRGC, morality police (Gasht-e Ershad) — and the restoration of national symbols: the IRIB becomes the national Radio and Television again, the « Red Crescent » becomes the Red Lion and Sun Society again.

IV. The economy: a solid framework, figures yet to be completed

This is where the IPP is most ambitious — and most scrutinized. Energy subsidies devour nearly 12% of GDP: the plan aims to phase them out gradually. Energy is both the asset and the Achilles’ heel: Iran holds ~17% of the world’s gas reserves, but ~40% of the energy is lost in decrepit networks, and many power plants run at less than 25% of their efficiency. The emergency phase would require unfreezing $120 to $150 billion of Iranian assets blocked abroad.

Let us be honest, for credibility is earned here: the IPP is strong on sequencing and framework, but still thin on published numerical targets. To date it sets neither an oil production target, nor an inflation target, nor a mechanism for anchoring the rial. And subsidy reform, as written, does not yet detail the safety nets for the poorest — yet the 2010 reform had caused a 7 to 9% contraction in household consumption. The Middle East Forum judges the energy goals « more aspirational than achievable »; the Cyrus the Great Institute hails « the most comprehensive effort in nearly half a century » while pointing to optimistic electoral timelines and uneven chapters.

These are not verdicts of failure: they are the workstreams that an honest project, iterative by nature (« living documents »), still has to dig into. And that is precisely what distinguishes the IPP from hollow proclamations: it can be criticized because it exists on paper.

V. Stabilization, then prosperity

The stabilization phase (from the 7th month) accompanies the drafting of the Constitution, the constitutional referendum, and the election of the permanent institutions. Then comes the long-term phase: from the first elected government, the transitional institutions dissolve, the elected Mehestan takes over, and the full modernization of the law falls to it. The stated horizon: an Iran that is an « open and stable market economy, integrated into the global economy », able to attract foreign investment and rebuild its civil society.

Conclusion

The Iran Prosperity Project guarantees nothing — no plan can. But it changes the very nature of the debate. Where the Mullahs’ regime offers only the management of scarcity and fear, the opposition now counters with a document of several hundred pages, dated, costed, amendable, which dares to say: here are the first 180 days, here are the institutions, here are the principles. The debate is no longer « should there be a different Iran? » but « how to build it, and what to fix in it?« . For a people whose future has been confiscated for so long, that shift is no small matter: it is already a victory.

Sources

  • Iran Prosperity Project — site officiel (iranprosperityproject.com) ; Livret de la phase d’urgence (Emergency Phase Booklet, version révisée février 2026, iranopasmigirim.com).
  • NUFDI (nufdiran.org) ; « We Take Back Iran » (iranopasmigirim.com).
  • Reza Pahlavi, discours de lancement de l’IPP et message de mise à jour du livret (rezapahlavi.org).
  • Wikipedia, « Iran Prosperity Project ».
  • Jerusalem Post, « What exactly is Pahlavi’s plan for post-regime Iran? » ; Kayhan Life (lancement, Washington).
  • Middle East Forum (Umud Shokri), « The Iran Prosperity Project’s Energy Goals Amid Constraints and Risks ».
  • Cyrus the Great Institute, « Iran’s First 180 Days ».
  • Politico / Iran International (26 juillet 2025) : défections « plus de 50 000 ».

چهل‌وشش سال، اپوزیسیون رژیم ملاها توانست نه بگوید. پروژهٔ شکوفایی ایران (Iran Prosperity Project / IPP) نخستین تلاش جدی برای گفتنِ چگونه است: دیگر نه شعار، بلکه یک طرح کامل، عددگذاری‌شده و بازخوانی‌شده توسط کارشناسان، برای روزی که جمهوری اسلامی فرو بریزد. این پروژه به همت NUFDI (National Union for Democracy in Iran) و زیر نظر شاهزاده رضا پهلوی پیش برده می‌شود، در ۳۰ آوریل ۲۰۲۵ در واشنگتن رونمایی شد و سپس به‌طور عمیق بازنگری گردید (دفترچهٔ فاز اضطراری، نسخهٔ فوریهٔ ۲۰۲۶)، و IPP به پرسشی پاسخ می‌دهد که هر ایرانی در خاموشی از خود می‌پرسد: و پس از آن چه؟

I. قطعهٔ کلیدی یک راهبرد پنج‌ستونی

IPP یک شیء منفرد نیست: این پنجمین و واپسین مؤلفهٔ راهبرد «We Take Back Iran» (ایران را پس می‌گیریم) رضا پهلوی است. چهار ستون نخست برای به‌زیر کشیدنِ رژیم به کار می‌روند؛ ستون پنجم پس از آن را برنامه‌ریزی می‌کند:

  1. فشار حداکثری بر جمهوری اسلامی؛
  2. پشتیبانی حداکثری از مردم ایران؛
  3. ریزشِ حداکثری درون رژیم — گفته می‌شود «بیش از ۵۰٬۰۰۰» تن از اعضای نیروهای مسلح، پلیس و دستگاه اداری هم‌اکنون در این سکو ثبت‌نام کرده‌اند (رضا پهلوی به Politico، ۲۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۵)؛
  4. مشارکت حداکثری ایرانیان؛
  5. پروژهٔ شکوفایی ایران — طرح گذار و بازسازی.

NUFDI، سازمان پیش‌برندهٔ پروژه، یک نهاد غیرانتفاعیِ مستقر در واشنگتن و فرابخشی است که پول هیچ دولتی را نمی‌پذیرد؛ مدیریت پروژه بر عهدهٔ سعید قاسمی‌نژاد است. رضا پهلوی IPP را مجموعه‌ای از «اسناد زنده» معرفی می‌کند، گشوده به نقد و بازنگری پیوسته — درست برعکسِ پنهان‌کاری رژیم.

II. سه مرحله، یک گذار سامان‌یافته

IPP در سه مرحله ساختار یافته است:

  • فاز اضطراری — ۱۸۰ روز نخست (شش ماه) پس از سقوط؛
  • فاز تثبیت — از ماه هفتم تا پایان دورهٔ گذار؛
  • اصلاحات بلندمدت — از نخستین دولت منتخب به بعد.

در طول گذار (برآوردشده ۱۸ تا ۲۴ ماه)، سه نهاد موقت زیر اقتدار «رهبر خیزش ملی» (عنوانی که رضا پهلوی در دوران گذار بر عهده دارد) حکمرانی می‌کنند: نهاد خیزش ملی (قوهٔ مقننهٔ موقت)، دولت گذار (قوهٔ مجریه) و دیوان گذار (دادگستری). مهستان (پارلمانِ اصلی) تنها پس از آن شکل می‌گیرد: با انتخابِ آن، نقشِ تقنینیِ نهاد خیزش ملی به پایان می‌رسد.

گزینش واژه‌ها خود یک برنامه است. «مهستان» — «جایی که بزرگان گرد می‌آیند» — آگاهانه بر واژهٔ عربیِ مجلس ترجیح داده شده است؛ به همین‌سان «دیوان» جای دستگاه قضاییِ جمهوری اسلامی را می‌گیرد. این بازگشتی است به میراث ایرانی: مهستان در دوران اشکانی مجمع بزرگان بود.

تقویم دقیق است: همه‌پرسی دربارهٔ شکل حکومت (پادشاهی پارلمانی یا جمهوری) ظرف ۴ ماه؛ انتخابات یک مجلس مؤسسان ظرف ۲ ماه؛ تدوین قانون اساسی در ۶ ماه؛ همه‌پرسیِ قانون اساسی ظرف ۱ ماه. و هفت اصل تغییرناپذیر قانون اساسیِ آینده را در بر می‌گیرند: تمامیت ارضی، کرامت انسانی و حقوق بنیادین «برگرفته از منشور کوروش و اعلامیهٔ جهانی حقوق بشر ۱۹۴۸»، دموکراسی («یک شهروند، یک رأی»)، حاکمیت قانون، جدایی کامل دین از دولت (سکولاریسم)، تفکیک قوا، و استقلال دادگستری.

III. فاز اضطراری: چهارده کارگاه در ۱۸۰ روز

هستهٔ IPP، چهارده «white paper» است — چهارده حوزه‌ای که باید از همان شش‌ماههٔ نخست تثبیت شوند. در ادامه، بر پایهٔ کارکردهای کلان، گروه‌بندی شده‌اند.

بازبنیادِ حاکمیت قانون

  1. حقوقی — فرمانی در سه بخش: لغو قانون اساسی جمهوری اسلامی؛ حفظ پیش‌فرضِ قوانین موجود برای پرهیز از خلأ؛ و ابطال هر آنچه با هویت ملی یا اعلامیهٔ جهانی حقوق بشر در تضاد است. یک «گزینهٔ ترکیبی»، الهام‌گرفته از روش برگزیت، که خلأها را با قوانین عصر پادشاهی پهلویِ به‌روزشده پر می‌کند — و نوسازی کامل بر عهدهٔ مهستان منتخبِ آینده گذاشته می‌شود.
  2. سیاسی — استقرار نظام گذارِ سه‌ستونی (مهستان، دولت، دیوان).

امنیت، دادگستری، دیپلماسی

  1. نظامی و امنیتی — طرحی ۲۴ ماهه: انحلال سپاه پاسداران (IRGC) (شامل نیروی قدس و بسیج)، ادغام نیروهای راستی‌آزمایی‌شده در یک ارتش ملیِ یکپارچه و یک سرویس اطلاعاتی نوین (NISS)، زیر کنترل غیرنظامیِ دموکراتیک. بدنه حفظ می‌شود، و مسئولان جنایت‌های سنگین تحت پیگرد قرار می‌گیرند.
  2. سیاست خارجی — شفافیت کامل هسته‌ای (توقف غنی‌سازی، بازرسی‌های آژانس بین‌المللی انرژی اتمی) برای رفع تحریم‌ها؛ هم‌سویی دوباره با دموکراسی‌ها؛ به‌رسمیت‌شناختن اسرائیل از طریق یک «پیمان کوروش» (Cyrus Accord)؛ و چارچوب ثبات منطقه‌ای بر پایهٔ عدم‌مداخله.
  3. کارکردهای بنیادین دولت — تداوم خدمات حیاتی در طول ۱۸۰ روز: خوراک، زنجیره‌های تأمین، حمل‌ونقل، خدمات عمومی، و نظم عمومی.

نجات اقتصاد

  1. حکمرانی کلان اقتصادی — پیشگیری از فروپاشی: تداوم پرداخت‌ها، استقلال بانک مرکزی در برابر تورم، کنترل سرمایه، تعلیق موقت بورس برای جلوگیری از هراس، و حفظ مستمری‌ها و یارانه‌ها.
  2. دارایی‌های ملی — طرح «PBAD»: یافتن، مسدودسازی و بازگرداندن ثروت عمومیِ به‌یغمارفته توسط رژیم و سپاه پاسداران (IRGC) (بنیادها، ستاد، آستان قدس رضوی، هلدینگ‌های سپاه)، و بازداشتنِ وفاداران رژیم از تأمین مالی یک شورش مسلحانه.
  3. انرژی — یک یاختهٔ فرماندهی انرژی: ایمن‌سازی سامانه‌های کنترل، تثبیت برق و سوخت (با اولویت بیمارستان‌ها و آب)، و از سرگیری صادرات برای ایجاد درآمد.
  4. صنعت — یک مرجع احیای صنعتی، در سه سطح اولویت (حیاتی، میانی، فناوری پیشرفته)، با ممیزی بیرونی در برابر چپاول دارایی‌ها.
  5. امنیت سایبری — حفاظت از زیرساخت‌های حیاتی (انرژی، آب، حمل‌ونقل، مخابرات) و سامانه‌های کنترل صنعتی.

زیست‌پذیر کردن کشور

  1. محیط زیست — تثبیت بوم‌سازگان‌های حیاتی و احیای حکمرانی زیست‌محیطی.
  2. آب — در برابر یک «ورشکستگی آبی» شدید: تضمین آب آشامیدنی، ایمن‌سازی زیرساخت‌ها، و پیشگیری از بی‌ثباتیِ مرتبط با آب.
  3. بهداشت — حفظ خدمات درمانی بدون گسست: تداوم بیمه و یارانه‌های بهداشتی (~۱٫۵ ٪ تولید ناخالص داخلی)، و صندوق اضطراری.
  4. آموزش — ایدئولوژی‌زدایی فوری: مدارس باز، معلمان حقوق‌بگیر، وعدهٔ غذایی مدرسه و حمل‌ونقل روستایی در استان‌های فقیر؛ پایان تفکیک جنسیتی، اختیاری‌بودن حجاب در همهٔ سطوح، و حذف کتاب‌های درسیِ شست‌وشوی مغزی.

به‌موازات آن، IPP انحلال با فرمانِ ستون‌های حکومت دینی را پیش‌بینی می‌کند — دفتر رهبری، شورای نگهبان، سپاه پاسداران (IRGC)، گشت ارشاد (پلیس اخلاق) — و بازگرداندن نمادهای ملی: صداوسیما (IRIB) دوباره رادیو-تلویزیون ملی می‌شود، و «هلال احمر» دوباره به جمعیت شیر و خورشید سرخ بدل می‌گردد.

IV. اقتصاد: چارچوبی استوار، اعدادی که باید تکمیل شوند

اینجاست که IPP بلندپروازانه‌ترین — و موشکافانه‌ترین بررسی‌شده — است. یارانه‌های انرژی نزدیک به ۱۲ ٪ تولید ناخالص داخلی را می‌بلعند: طرح می‌خواهد آن‌ها را به‌تدریج حذف کند. انرژی هم‌زمان برگ برنده و پاشنهٔ آشیل است: ایران ~۱۷ ٪ ذخایر گاز جهان را در اختیار دارد، اما ~۴۰ ٪ انرژی در شبکه‌های فرسوده هدر می‌رود، و بسیاری از نیروگاه‌ها با بازدهی کمتر از ۲۵ ٪ کار می‌کنند. فاز اضطراری مستلزم آزادسازی ۱۲۰ تا ۱۵۰ میلیارد دلار از دارایی‌های ایران است که در خارج مسدود شده‌اند.

با خود صادق باشیم، چون اعتبار همین‌جا به دست می‌آید: IPP در توالی‌بندی و چارچوب نیرومند است، اما در اهداف عددیِ منتشرشده هنوز نحیف. تا به امروز، نه هدفی برای تولید نفت تعیین کرده، نه هدف تورمی، و نه سازوکاری برای لنگر کردن ریال. و اصلاح یارانه‌ها، آن‌گونه که نوشته شده، هنوز سپرهای ایمنی برای فقیرترین‌ها را با جزئیات روشن نمی‌کند — حال آن‌که اصلاحات ۲۰۱۰ به انقباض ۷ تا ۹ درصدیِ مصرف خانوارها انجامیده بود. Middle East Forum اهداف انرژیایی را «بیش از آن‌که دست‌یافتنی باشند، آرمانی» می‌داند؛ Cyrus the Great Institute آن را «کامل‌ترین تلاش در نزدیک به نیم قرن اخیر» می‌ستاید و در عین حال به تقویم‌های انتخاباتیِ خوش‌بینانه و فصل‌های ناهمگون اشاره می‌کند.

این‌ها احکام شکست نیستند: این‌ها کارگاه‌هایی‌اند که یک پروژهٔ صادق، که بنا به سرشت خود تکرارشونده است («اسناد زنده»)، هنوز باید بکاود. و دقیقاً همین است که IPP را از اعلامیه‌های توخالی متمایز می‌کند: می‌توان آن را نقد کرد چون روی کاغذ وجود دارد.

V. تثبیت، سپس شکوفایی

فاز تثبیت (از ماه هفتم) همراه با تدوین قانون اساسی، همه‌پرسیِ قانون اساسی و انتخابات نهادهای دائمی پیش می‌رود. سپس فاز بلندمدت فرامی‌رسد: از نخستین دولت منتخب، نهادهای گذار منحل می‌شوند، مهستان منتخب جای آن‌ها را می‌گیرد، و نوسازی کاملِ حقوق به آن سپرده می‌شود. افق اعلام‌شده: ایرانی با «اقتصاد بازارِ گشوده و باثبات، یکپارچه با اقتصاد جهانی»، توانا در جذب سرمایهٔ خارجی و بازسازی جامعهٔ مدنی خود.

نتیجه‌گیری

پروژهٔ شکوفایی ایران هیچ چیز را تضمین نمی‌کند — هیچ طرحی نمی‌تواند. اما سرشت خودِ بحث را دگرگون می‌کند. آنجا که رژیم ملاها جز مدیریت کمبود و ترس چیزی عرضه نمی‌کند، اپوزیسیون اکنون سندی چندصدصفحه‌ای، تاریخ‌دار، عددگذاری‌شده و اصلاح‌پذیر را در برابر آن می‌نهد که جرئت می‌کند بگوید: اینک ۱۸۰ روز نخست، اینک نهادها، اینک اصول. دیگر بحث «آیا ایرانی دیگر باید باشد؟» نیست، بلکه «چگونه آن را بسازیم، و چه چیزی را در آن اصلاح کنیم؟» است. برای مردمی که آینده‌شان مدت‌ها چنین مصادره شده، این جابه‌جایی یک جزئیات نیست: خود همین، پیشاپیش یک پیروزی است.

منابع

  • Iran Prosperity Project — وب‌سایت رسمی (iranprosperityproject.com)؛ دفترچهٔ فاز اضطراری (Emergency Phase Booklet، نسخهٔ بازنگری‌شدهٔ فوریهٔ ۲۰۲۶، iranopasmigirim.com).
  • NUFDI (nufdiran.org)؛ « We Take Back Iran » (iranopasmigirim.com).
  • رضا پهلوی، سخنرانی رونمایی IPP و پیام به‌روزرسانی دفترچه (rezapahlavi.org).
  • Wikipedia، « Iran Prosperity Project ».
  • Jerusalem Post، « What exactly is Pahlavi’s plan for post-regime Iran? »؛ Kayhan Life (رونمایی، واشنگتن).
  • Middle East Forum (Umud Shokri)، « The Iran Prosperity Project’s Energy Goals Amid Constraints and Risks ».
  • Cyrus the Great Institute، « Iran’s First 180 Days ».
  • Politico / Iran International (۲۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۵): ریزش‌های « بیش از ۵۰٬۰۰۰ ».

במשך ארבעים ושש שנים, האופוזיציה למשטר המוללות ידעה לומר לא. ה-Iran Prosperity Project (IPP) הוא הניסיון הרציני הראשון לומר כיצד: לא עוד סיסמאות, אלא תוכנית מלאה, מתומחרת, שנבדקה בידי מומחים, ליום שבו תיפול הרפובליקה האסלאמית. בהובלת NUFDI (National Union for Democracy in Iran) בחסות הנסיך רזא פהלווי, הושק ב-30 באפריל 2025 בוושינגטון ולאחר מכן עבר תיקון מעמיק (חוברת שלב החירום, גרסת פברואר 2026), ה-IPP נותן מענה לשאלה שכל איראני שואל את עצמו בשקט: ומה אחר כך?

I. אבן הראשה של אסטרטגיה בת חמישה עמודים

ה-IPP אינו אובייקט מבודד: הוא המרכיב החמישי והאחרון של האסטרטגיה « We Take Back Iran » (Iran o Pas Migirim) של רזא פהלווי. ארבעת העמודים הראשונים נועדו להפיל את המשטר; החמישי מתכנן את שלאחר:

  1. לחץ מרבי על הרפובליקה האסלאמית;
  2. תמיכה מרבית בעם האיראני;
  3. עריקות מרביות בתוך המשטר — « יותר מ-50,000 » חברי הכוחות המזוינים, המשטרה והמינהל כבר נרשמו, לכאורה, בפלטפורמה (רזא פהלווי ל-Politico, 26 ביולי 2025);
  4. גיוס מרבי של האיראנים;
  5. פרויקט השגשוג של איראן — תוכנית המעבר והשיקום.

NUFDI, הארגון הנושא, הוא מבנה ללא מטרות רווח שמושבו בוושינגטון, בלתי-מפלגתי, אשר אינו מקבל כסף מאף ממשלה; ניהול הפרויקט נמסר לידי סעיד קאסמינז’אד. רזא פהלווי מציג בו את ה-IPP כמכלול של « מסמכים חיים », פתוחים לביקורת ולעדכון מתמשך — ההפך הגמור מאטימות המשטר.

II. שלושה שלבים, מעבר מסודר

ה-IPP בנוי ב-שלושה שלבים:

  • שלב החירום — 180 הימים הראשונים (שישה חודשים) לאחר הנפילה;
  • שלב הייצוב — מהחודש השביעי ועד תום תקופת המעבר;
  • רפורמות לטווח ארוך — החל מהממשלה הנבחרת הראשונה.

במהלך תקופת המעבר (המוערכת ב-18 עד 24 חודשים), שלושה מוסדות זמניים ינהלו את הארץ תחת סמכותו של « מנהיג ההתקוממות הלאומית » (رهبر خیزش ملی — תואר שנושא רזא פהלווי במהלך המעבר): מוסד ההתקוממות הלאומית (نهاد خیزش ملی — הרשות המחוקקת הזמנית; « National Uprising Council » בגרסה האנגלית), ממשלה מעברית (دولت گذار — רשות מבצעת) ו-דיוואן מעברי (دیوان گذار — רשות שופטת). ה-מהסתאן (مهستان), הפרלמנט עצמו, נוצר רק לאחר מכן: עם היבחרו, מוסד ההתקוממות הלאומית מאבד את תפקידו המחוקק.

בחירת המילים היא כבר תוכנית. « מהסתאן » — « המקום שבו מתכנסים הגדולים » — מועדף במכוון על פני המונח הערבי Majles; באותו אופן « דיוואן » מחליף את מערכת המשפט של הרפובליקה האסלאמית. זוהי שיבה אל המורשת האיראנית: המהסתאן היה אסיפת הגדולים בתקופה הפרתית.

לוח הזמנים מדויק: משאל עם על צורת המשטר (מונרכיה פרלמנטרית או רפובליקה) בתוך 4 חודשים; בחירת אספה מכוננת בתוך חודשיים; ניסוח החוקה בתוך 6 חודשים; משאל עם חוקתי בתוך חודש. ו-שבעה עקרונות בלתי-ניתנים לשינוי ימסגרו את חוק היסוד העתידי: שלמות טריטוריאלית, כבוד האדם וזכויות יסוד « בהשראת Cyrus Cylinder וההכרזה האוניברסלית בדבר זכויות האדם משנת 1948 (UDHR 1948) », דמוקרטיה (« אזרח אחד, קול אחד »), שלטון החוק, הפרדה מוחלטת בין דת למדינה (חילוניות), הפרדת רשויות, עצמאות מערכת המשפט.

III. שלב החירום: ארבעה-עשר מיזמים ב-180 ימים

לב ה-IPP הוא ארבעה-עשר « white papers » — ארבעה-עשר תחומים שיש לייצב כבר במחצית הראשונה. הנה הם, מקובצים לפי תפקידים מרכזיים.

לכונן מחדש את שלטון החוק

  1. משפטי — צו בן שלושה חלקים: ביטול חוקת הרפובליקה האסלאמית; שמירה כברירת מחדל על החוקים הקיימים כדי למנוע ריק; ביטול כל מה שסותר את הזהות הלאומית או את ה-UDHR. « אפשרות היברידית », בהשראת שיטת ה-Brexit, הממלאת את הפערים באמצעות חוקי התקופה הקיסרית הפהלווית מעודכנים — בעוד המודרניזציה המלאה נמסרת למהסתאן הנבחר העתידי.
  2. פוליטי — הקמת המערכת המעברית בעלת שלושת העמודים (מהסתאן, ממשלה, דיוואן).

ביטחון, צדק, דיפלומטיה

  1. צבא וביטחון — תוכנית ל-24 חודשים: פירוק משמרות המהפכה (IRGC) (כולל כוח קודס ובסיג’), שילוב כוח האדם שעבר בדיקה ב-צבא לאומי מאוחד ובשירות מודיעין חדש (NISS), תחת פיקוח אזרחי דמוקרטי. שומרים על הבסיס, מעמידים לדין את האחראים לפשעים חמורים.
  2. מדיניות חוץ — שקיפות גרעינית מלאה (הפסקת ההעשרה, ביקורות סבא »א) כדי להסיר את הסנקציות; היערכות מחדש לעבר הדמוקרטיות; הכרה בישראל באמצעות « Cyrus Accord »; מסגרת יציבות אזורית המבוססת על אי-התערבות.
  3. תפקודים חיוניים של המדינה — המשכיות השירותים החיוניים במשך 180 יום: מזון, שרשראות אספקה, תחבורה, שירותים ציבוריים, סדר ציבורי.

להציל את הכלכלה

  1. ממשל מאקרו-כלכלי — מניעת קריסה: המשכיות התשלומים, עצמאות הבנק המרכזי נגד האינפלציה, בקרת הון, השעיה זמנית של הבורסה למניעת פאניקה, שמירה על הפנסיות והסובסידיות.
  2. נכסים לאומיים — תוכנית « PBAD »: לאתר, להקפיא ולהשיב את העושר הציבורי הגנוב בידי המשטר וה-IRGC (בוניאדים, סתאד, אסתאן קודס רזווי, חברות אחזקה של ה-IRGC), ולמנוע מנאמני המשטר לממן מרד.
  3. אנרגיה — תא פיקוד אנרגטי: לאבטח את מערכות הבקרה, לייצב חשמל ודלק (עדיפות לבתי החולים ולמים), לחדש את היצוא לשם הפקת הכנסה.
  4. תעשייה — רשות לשיקום תעשייתי, בשלוש רמות עדיפות (חיוני, ביניים, היי-טק), עם ביקורת חיצונית נגד ביזת הנכסים.
  5. אבטחת סייבר — להגן על תשתיות קריטיות (אנרגיה, מים, תחבורה, תקשורת) ועל מערכות בקרה תעשייתיות.

להפוך את הארץ למקום ראוי למחיה

  1. סביבה — לייצב מערכות אקולוגיות קריטיות ולשקם את הממשל הסביבתי.
  2. מים — מול « פשיטת רגל הידרית » חמורה: להבטיח מי שתייה, לאבטח תשתיות, למנוע אי-יציבות הקשורה למים.
  3. בריאות — לשמר את הטיפול הרפואי ללא הפרעה: המשך הביטוח והסובסידיות לבריאות (~1.5% מהתמ »ג), קרן חירום.
  4. חינוך — ביטול האינדוקטרינציה לאלתר: בתי ספר פתוחים, מורים מקבלים שכר, ארוחות בית ספר ותחבורה כפרית במחוזות העניים; סוף ההפרדה המגדרית, כיסוי ראש כרשות בחירה בכל הרמות, הסרת ספרי האינדוקטרינציה.

במקביל, ה-IPP צופה את ה-פירוק בצו של עמודי התיאוקרטיה — לשכת המנהיג, מועצת השומרים, IRGC, משטרת המוסר (Gasht-e Ershad) — ואת השבת הסמלים הלאומיים: ה-IRIB חוזר להיות הרדיו-טלוויזיה הלאומית, ה-« סהר-אדום » חוזר להיות אגודת האריה והשמש האדומים.

IV. הכלכלה: מסגרת איתנה, מספרים שיש להשלים

כאן ה-IPP שאפתני ביותר — והנבחן ביותר. הסובסידיות לאנרגיה בולעות כמעט 12% מהתמ »ג: התוכנית מבקשת לבטלן בהדרגה. האנרגיה היא בעת ובעונה אחת היתרון ועקב אכילס: לאיראן יש ~17% ממאגרי הגז העולמיים, אך ~40% מהאנרגיה אובדת ברשתות מיושנות, ותחנות כוח רבות פועלות בפחות מ-25% מנצילותן. שלב החירום מצריך שחרור הקפאה של 120 עד 150 מיליארד דולר מנכסים איראניים החסומים בחו »ל.

הבה נהיה כנים, שכן כאן נרכשת האמינות: ה-IPP חזק ברצף הפעולות ובמסגרת, אך עדיין דליל ביעדים מספריים שפורסמו. עד כה הוא אינו קובע לא יעד ייצור נפט, לא יעד אינפלציה, ולא מנגנון עיגון לריאל. ורפורמת הסובסידיות, כפי שנכתבה, אינה מפרטת עדיין את רשתות הביטחון לעניים ביותר — ואילו רפורמת 2010 גרמה לכיווץ של 7 עד 9% בצריכת משקי הבית. ה-Middle East Forum סבור שהיעדים האנרגטיים « שאפתניים יותר משברי-השגה »; ה-Cyrus the Great Institute משבח את « המאמץ המקיף ביותר מזה כמעט חצי מאה » תוך הצבעה על לוחות זמנים אופטימיים לבחירות ועל פרקים לא-אחידים.

אלה אינם פסקי דין של כישלון: אלה המיזמים שפרויקט כן, איטרטיבי מטבעו (« מסמכים חיים »), עדיין צריך להעמיק בהם. וזה בדיוק מה שמבדיל את ה-IPP מהכרזות חלולות: ניתן לבקר אותו מפני שהוא קיים על הנייר.

V. ייצוב, ואחר כך שגשוג

שלב הייצוב (החל מהחודש ה-7) מלווה את ניסוח החוקה, את משאל העם החוקתי ואת בחירת המוסדות הקבועים. ואז מגיע השלב לטווח ארוך: החל מהממשלה הנבחרת הראשונה, המוסדות המעבריים מתפרקים, המהסתאן הנבחר נוטל את השרביט, והמודרניזציה המלאה של המשפט מוטלת עליו. האופק המוצהר: איראן בתור « כלכלת שוק פתוחה ויציבה, משולבת בכלכלה העולמית », המסוגלת למשוך השקעות זרות ולבנות מחדש את החברה האזרחית שלה.

סיכום

פרויקט השגשוג של איראן אינו מבטיח דבר — שום תוכנית אינה יכולה. אך הוא משנה את עצם טבעו של הדיון. במקום שבו משטר המוללות אינו מציע אלא ניהול מחסור ופחד, האופוזיציה מציבה מעתה מסמך בן מאות עמודים, מתוארך, מתומחר, בר-תיקון, המעז לומר: הנה 180 הימים הראשונים, הנה המוסדות, הנה העקרונות. הדיון אינו עוד « האם דרושה איראן אחרת? » אלא « כיצד לבנות אותה, ומה לתקן בה? ». עבור עם שעתידו נחמס ממנו זמן כה רב, התזוזה הזו אינה פרט שולי: היא כבר ניצחון.

מקורות

  • Iran Prosperity Project — אתר רשמי (iranprosperityproject.com); Emergency Phase Booklet (גרסה מעודכנת פברואר 2026, iranopasmigirim.com).
  • NUFDI (nufdiran.org); « We Take Back Iran » (iranopasmigirim.com).
  • רזא פהלווי, נאום ההשקה של ה-IPP והודעת עדכון החוברת (rezapahlavi.org).
  • Wikipedia, « Iran Prosperity Project ».
  • Jerusalem Post, « What exactly is Pahlavi’s plan for post-regime Iran? »; Kayhan Life (השקה, וושינגטון).
  • Middle East Forum (Umud Shokri), « The Iran Prosperity Project’s Energy Goals Amid Constraints and Risks ».
  • Cyrus the Great Institute, « Iran’s First 180 Days ».
  • Politico / Iran International (26 ביולי 2025): עריקות « יותר מ-50,000 ».

Sechsundvierzig Jahre lang verstand es die Opposition gegen das Regime der Mullahs, Nein zu sagen. Das Iran Prosperity Project (IPP) ist der erste ernsthafte Versuch zu sagen, wie: keine Slogans mehr, sondern ein vollständiger, bezifferter, von Fachleuten geprüfter Plan für den Tag, an dem die Islamische Republik fällt. Getragen von der NUFDI (National Union for Democracy in Iran) unter der Schirmherrschaft von Prinz Reza Pahlavi, am 30. April 2025 in Washington vorgestellt und anschließend tiefgreifend überarbeitet (Heft der Notphase, Fassung vom Februar 2026), beantwortet das IPP die Frage, die sich jeder Iraner im Stillen stellt: und danach?

I. Das Herzstück einer Strategie aus fünf Säulen

Das IPP ist kein isoliertes Objekt: Es ist der fünfte und letzte Bestandteil der Strategie „We Take Back Iran » (Iran o Pas Migirim) von Reza Pahlavi. Die ersten vier Säulen dienen dazu, das Regime zu stürzen; die fünfte plant das Danach:

  1. Maximaler Druck auf die Islamische Republik;
  2. Maximale Unterstützung für das iranische Volk;
  3. Maximale Überläufe innerhalb des Regimes — „mehr als 50 000″ Angehörige der Streitkräfte, der Polizei und der Verwaltung sollen sich bereits auf der Plattform registriert haben (Reza Pahlavi gegenüber Politico, 26. Juli 2025);
  4. Maximale Mobilisierung der Iraner;
  5. Das Iran Prosperity Project — der Übergangs- und Wiederaufbauplan.

NUFDI, die tragende Organisation, ist eine in Washington ansässige, gemeinnützige, überparteiliche Struktur, die kein Geld von irgendeiner Regierung annimmt; die Leitung des Projekts liegt bei Saeed Ghasseminejad. Reza Pahlavi stellt das IPP darin als eine Reihe von „lebenden Dokumenten » dar, die offen für Kritik und fortlaufende Überarbeitung sind — das genaue Gegenteil der Undurchsichtigkeit des Regimes.

II. Drei Phasen, ein geordneter Übergang

Das IPP ist in drei Phasen gegliedert:

  • Notphase — die ersten 180 Tage (sechs Monate) nach dem Sturz;
  • Stabilisierungsphase — vom siebten Monat bis zum Ende der Übergangszeit;
  • Langfristige Reformen — ab der ersten gewählten Regierung.

Während des Übergangs (geschätzt auf 18 bis 24 Monate) würden drei provisorische Institutionen unter der Autorität des „Anführers des nationalen Aufstands » (رهبر خیزش ملی — ein Titel, den Reza Pahlavi während des Übergangs trägt) regieren: das Organ des nationalen Aufstands (نهاد خیزش ملی — die provisorische Legislative; in der englischen Fassung „National Uprising Council »), die Übergangsregierung (دولت گذار — Exekutive) und der Übergangs-Divan (دیوان گذار — Justiz). Der Mehestan (مهستان), das eigentliche Parlament, bildet sich erst danach: Sobald er gewählt ist, verliert das Organ des nationalen Aufstands seine legislative Funktion.

Die Wortwahl ist bereits ein Programm. „Mehestan » — „der Ort, an dem sich die Großen versammeln » — wird bewusst dem arabischen Begriff Majles vorgezogen; ebenso ersetzt „Divan » den Justizapparat der IR. Es ist eine Rückkehr zum iranischen Erbe: Der Mehestan war die Versammlung der Großen zur Partherzeit.

Der Zeitplan ist präzise: Referendum über die Staatsform (parlamentarische Monarchie oder Republik) innerhalb von 4 Monaten; Wahl einer verfassunggebenden Versammlung innerhalb von 2 Monaten; Abfassung der Verfassung in 6 Monaten; Verfassungsreferendum innerhalb von 1 Monat. Und sieben unveränderliche Grundsätze würden das künftige Grundgesetz umrahmen: territoriale Integrität, Menschenwürde und Grundrechte „inspiriert vom Kyros-Zylinder und der Allgemeinen Erklärung der Menschenrechte von 1948″, Demokratie („ein Bürger, eine Stimme »), Rechtsstaatlichkeit, vollständige Trennung von Religion und Staat (Laizität), Gewaltenteilung, Unabhängigkeit der Justiz.

III. Die Notphase: vierzehn Baustellen in 180 Tagen

Der Kern des IPP sind vierzehn „white papers » — vierzehn Bereiche, die schon im ersten Halbjahr zu stabilisieren sind. Hier sind sie, gruppiert nach großen Funktionen.

Den Rechtsstaat neu begründen

  1. Juristisch — Ein Dekret in drei Teilen: die Verfassung der IR abschaffen; die bestehenden Gesetze standardmäßig beibehalten, um ein Vakuum zu vermeiden; alles aufheben, was der nationalen Identität oder der AEMR widerspricht. Eine „hybride Option », inspiriert von der Brexit-Methode, die Lücken durch die aktualisierten Gesetze der kaiserlichen Pahlavi-Ära schließt — die vollständige Modernisierung obliegt dem künftigen gewählten Mehestan.
  2. Politisch — Einrichtung des Übergangssystems mit drei Säulen (Mehestan, Regierung, Divan).

Sicherheit, Justiz, Diplomatie

  1. Militär & Sicherheit — Plan über 24 Monate: Auflösung der IRGC (Quds-Einheit, Basidsch inbegriffen), Eingliederung des überprüften Personals in eine vereinte Nationalarmee und einen neuen Nachrichtendienst (NISS), unter demokratischer ziviler Kontrolle. Man behält die Basis, verfolgt die Verantwortlichen schwerer Verbrechen.
  2. Außenpolitik — Vollständige nukleare Transparenz (Stopp der Anreicherung, IAEA-Inspektionen), um die Sanktionen aufzuheben; Neuausrichtung hin zu den Demokratien; Anerkennung Israels über ein „Cyrus Accord »; ein auf Nichteinmischung gegründeter Rahmen regionaler Stabilität.
  3. Wesentliche Staatsfunktionen — Kontinuität lebenswichtiger Dienste über 180 Tage: Ernährung, Lieferketten, Verkehr, öffentliche Dienste, öffentliche Ordnung.

Die Wirtschaft retten

  1. Makroökonomische Steuerung — Den Zusammenbruch vermeiden: Kontinuität der Zahlungen, Unabhängigkeit der Zentralbank gegen die Inflation, Kapitalkontrolle, vorübergehende Aussetzung der Börse zur Vermeidung von Panik, Aufrechterhaltung der Renten und Subventionen.
  2. Nationale Vermögenswerte — Der Plan „PBAD »: das vom Regime und der IRGC gestohlene öffentliche Vermögen (Bonyads, Setad, Astan Quds Razavi, Holdings der IRGC) lokalisieren, einfrieren und rückführen und die Getreuen des Regimes daran hindern, einen Aufstand zu finanzieren.
  3. Energie — Eine Energie-Kommandozentrale: die Steuerungssysteme sichern, Strom und Treibstoff stabilisieren (Vorrang für Krankenhäuser und Wasser), die Exporte wieder aufnehmen, um Einnahmen zu erzielen.
  4. Industrie — Eine Behörde für industrielle Sanierung, in drei Prioritätsstufen (lebenswichtig, mittel, Hochtechnologie), mit externem Audit gegen die Plünderung der Vermögenswerte.
  5. Cybersicherheit — Die kritischen Infrastrukturen (Energie, Wasser, Verkehr, Telekommunikation) und die industriellen Steuerungssysteme schützen.

Das Land lebenswert machen

  1. Umwelt — Die kritischen Ökosysteme stabilisieren und die Umweltverwaltung wiederherstellen.
  2. Wasser — Angesichts einer schweren „Wasserpleite »: das Trinkwasser garantieren, die Infrastrukturen sichern, der wasserbedingten Instabilität vorbeugen.
  3. Gesundheit — Die Versorgung ohne Unterbrechung aufrechterhalten: Fortführung der Krankenversicherung und der Gesundheitssubventionen (~1,5 % des BIP), Notfallfonds.
  4. Bildung — Sofortige Ent-Ideologisierung: offene Schulen, bezahlte Lehrkräfte, Schulmahlzeiten und ländlicher Transport in den armen Provinzen; Ende der Geschlechtertrennung, freiwilliger Schleier auf allen Ebenen, Rückzug der Indoktrinierungslehrbücher.

Parallel dazu sieht das IPP die Auflösung per Dekret der Säulen der Theokratie vor — Büro des Führers, Wächterrat, IRGC, Sittenpolizei (Gasht-e Ershad) — und die Wiederherstellung nationaler Symbole: Der IRIB wird wieder zum nationalen Hörfunk- und Fernsehsender, der „Rote Halbmond » wird wieder zur Gesellschaft des Roten Löwen und der Roten Sonne.

IV. Die Wirtschaft: ein solider Rahmen, noch zu ergänzende Zahlen

Hier ist das IPP am ehrgeizigsten — und wird am genauesten unter die Lupe genommen. Die Energiesubventionen verschlingen fast 12 % des BIP: Der Plan will sie schrittweise abschaffen. Die Energie ist zugleich der Trumpf und die Achillesferse: Iran besitzt ~17 % der weltweiten Gasreserven, doch ~40 % der Energie gehen verloren in maroden Netzen, und viele Kraftwerke laufen mit weniger als 25 % ihres Wirkungsgrads. Die Notphase würde voraussetzen, 120 bis 150 Milliarden Dollar im Ausland blockierter iranischer Guthaben freizugeben.

Seien wir ehrlich, denn dort gewinnt man Glaubwürdigkeit: Das IPP ist stark bei der Sequenzierung und beim Rahmen, aber noch dünn bei veröffentlichten bezifferten Zielen. Es legt bis heute weder ein Ziel für die Erdölförderung noch ein Inflationsziel noch einen Mechanismus zur Verankerung des Rial fest. Und die Subventionsreform, so wie sie geschrieben ist, legt die Sicherheitsnetze für die Ärmsten noch nicht im Detail dar — dabei hatte die Reform von 2010 einen Rückgang des Haushaltskonsums um 7 bis 9 % ausgelöst. Das Middle East Forum beurteilt die Energieziele als „eher aspirationell als erreichbar »; das Cyrus the Great Institute würdigt „die umfassendste Anstrengung seit fast einem halben Jahrhundert » und verweist zugleich auf optimistische Wahlkalender und ungleiche Kapitel.

Das sind keine Urteile des Scheiterns: Es sind die Baustellen, die ein ehrliches, von Natur aus iteratives Projekt („lebende Dokumente ») noch vertiefen muss. Und genau das unterscheidet das IPP von hohlen Proklamationen: Man kann es kritisieren, weil es auf dem Papier existiert.

V. Stabilisierung, dann Wohlstand

Die Stabilisierungsphase (ab dem 7. Monat) begleitet die Abfassung der Verfassung, das Verfassungsreferendum und die Wahl der dauerhaften Institutionen. Dann kommt die langfristige Phase: Sobald die erste gewählte Regierung steht, lösen sich die Übergangsinstitutionen auf, der gewählte Mehestan übernimmt, und die vollständige Modernisierung des Rechts obliegt ihm. Der angekündigte Horizont: ein Iran als „offene und stabile Marktwirtschaft, in die Weltwirtschaft integriert », fähig, ausländische Investitionen anzuziehen und seine Zivilgesellschaft wiederaufzubauen.

Schlussfolgerung

Das Iran Prosperity Project garantiert nichts — kein Plan kann das. Doch es ändert die Natur der Debatte selbst. Dort, wo das Regime der Mullahs nur die Verwaltung des Mangels und die Angst bietet, stellt die Opposition nun ein mehrere hundert Seiten umfassendes Dokument entgegen, datiert, beziffert, änderbar, das es wagt zu sagen: hier sind die ersten 180 Tage, hier sind die Institutionen, hier sind die Grundsätze. Die Debatte lautet nicht mehr „braucht es einen anderen Iran? », sondern „wie ihn aufbauen, und was darin korrigieren?« . Für ein Volk, dem man so lange die Zukunft genommen hat, ist diese Verschiebung kein Detail: Sie ist bereits ein Sieg.

Sources

  • Iran Prosperity Project — site officiel (iranprosperityproject.com) ; Livret de la phase d’urgence (Emergency Phase Booklet, version révisée février 2026, iranopasmigirim.com).
  • NUFDI (nufdiran.org) ; « We Take Back Iran » (iranopasmigirim.com).
  • Reza Pahlavi, discours de lancement de l’IPP et message de mise à jour du livret (rezapahlavi.org).
  • Wikipedia, « Iran Prosperity Project ».
  • Jerusalem Post, « What exactly is Pahlavi’s plan for post-regime Iran? » ; Kayhan Life (lancement, Washington).
  • Middle East Forum (Umud Shokri), « The Iran Prosperity Project’s Energy Goals Amid Constraints and Risks ».
  • Cyrus the Great Institute, « Iran’s First 180 Days ».
  • Politico / Iran International (26 juillet 2025) : défections « plus de 50 000 ».
Post Views: 116

Publications similaires

Laisser un commentaire

Votre adresse e-mail ne sera pas publiée. Les champs obligatoires sont indiqués avec *