Herzliya 2026 : Israël, le régime des mollahs et la nouvelle architecture de la sécurité
Garde Javidan · Insights
Herzliya 2026 : Israël, le régime des mollahs et la nouvelle architecture de la sécurité
De la dissuasion à la résilience — lecture d’une conférence stratégique qui en dit long sur la manière dont Israël pense la menace du régime des mollahs, et sur ce que l’Occident refuse encore de comprendre.
Herzliya 2026: Israel, the Mullahs’ Regime and the New Security Architecture
From deterrence to resilience — reading a strategic conference that reveals much about how Israel thinks the threat of the mullahs’ regime, and about what the West still refuses to understand.
هرتزلیا ۲۰۲۶: اسرائیل، رژیم ملاها و معماری نوین امنیت
از بازدارندگی تا تابآوری — خوانشی از یک همایش راهبردی که آشکار میکند اسرائیل تهدید رژیم ملاها را چگونه میاندیشد، و غرب هنوز از درکِ چه چیزی سر باز میزند.
הרצליה 2026: ישראל, משטר המולות וארכיטקטורת הביטחון החדשה
מהרתעה לחוסן — קריאה בכנס אסטרטגי החושף רבות על האופן שבו ישראל חושבת את איום משטר המולות, ועל מה שהמערב עדיין מסרב להבין.
Herzliya 2026: Israel, das Mullah-Regime und die neue Sicherheitsarchitektur
Von der Abschreckung zur Resilienz — Betrachtung einer strategischen Konferenz, die viel darüber verrät, wie Israel die Bedrohung durch das Mullah-Regime denkt, und darüber, was der Westen noch immer zu verstehen verweigert.
Herzliya 2026: Israel, mullornas regim och den nya säkerhetsarkitekturen
Från avskräckning till motståndskraft — en läsning av en strategisk konferens som avslöjar mycket om hur Israel tänker kring hotet från mullornas regim, och om vad Väst ännu vägrar att förstå.
Je reste convaincu qu’une grande partie des responsables politiques occidentaux n’a toujours ni la compréhension juste, ni la connaissance précise de l’« islamisme » et du « fondamentalisme islamique » — qu’il soit chiite ou sunnite. La racine de bien des souffrances imposées aujourd’hui au peuple iranien comme à Israël se niche dans cette ignorance et ce malentendu.
Car il faut le nommer pour ce qu’il est : le régime des mollahs n’est pas une simple idéologie, c’est le mariage du fondamentalisme islamique et d’une mafia d’État. Un clergé armé qui a fait de la religion un racket, des institutions un butin, et du pillage de l’Iran une entreprise transnationale. Tant qu’on n’aura pas vu ce double visage — la théologie et le crime organisé —, on continuera de se tromper de remède.
Face au communisme, l’Occident avait déjà été prisonnier de la même erreur d’analyse, et il semble que les séquelles de cette erreur perdurent. L’islamisme, comme le communisme, doit être traité de la même façon que le nazisme le fut et le demeure : ni normalisation, ni complaisance, ni illusion d’une « réformabilité ». De l’aveuglement et de la sottise politiques ne peut naître que la répétition des mêmes catastrophes.
C’est à cette aune qu’il faut lire la conférence de Herzliya 2026, tenue les 30 juin et 1er juillet 2026 à l’université Reichman.
Herzliya, le thermomètre stratégique d’Israël
Organisée depuis l’an 2000 par l’Institut de la politique et de la stratégie (IPS) de l’université Reichman, la conférence de Herzliya est l’un des plus importants forums stratégiques et sécuritaires d’Israël. Chaque année, elle réunit responsables politiques, chefs militaires, dirigeants des services de renseignement, universitaires et experts étrangers autour des grands défis du pays.
Ce n’est pas une instance de décision : aucune politique officielle n’y est arrêtée. C’est un lieu d’expression, d’évaluation sécuritaire et de transmission de messages politiques. Mais parce qu’une bonne part des responsables israéliens, en poste ou anciens, y prennent la parole, ce qui s’y dit reflète généralement une part de la pensée stratégique dominante. De nombreux Premiers ministres — Ariel Sharon, Ehoud Olmert, Benyamin Netanyahou — s’en sont servis pour dévoiler ou expliciter des orientations majeures.
Le mot d’ordre de l’édition 2026 — « Entre sécurité nationale et résilience nationale : atteindrons-nous le rivage sûr ? » — disait déjà l’essentiel : le cœur des débats portait sur les leçons des guerres récentes et sur l’avenir de la sécurité d’Israël.
De la dissuasion à la résilience
L’un des axes majeurs du forum fut l’idée que la sécurité d’Israël ne repose plus seulement sur la supériorité militaire, mais désormais aussi sur :
- la cohésion sociale ;
- la stabilité économique ;
- la confiance du public envers les institutions ;
- la capacité du pays à continuer de fonctionner dans une guerre longue.
Cette approche acte une réalité : des menaces sur plusieurs fronts peuvent, même face à une armée supérieure, exercer une pression considérable sur la société et l’économie. La résilience nationale est ainsi devenue aussi décisive que la force des armes.
Le régime des mollahs, menace centrale
Après les affrontements de 2026, le régime des mollahs est demeuré la principale préoccupation stratégique. Amir Baram, directeur général du ministère israélien de la Défense, a averti que si la guerre récente a frappé le régime, il ne faut surtout pas croire la menace éteinte : si les sanctions se relâchent ou si de nouveaux accords remettent des ressources financières entre les mains de Téhéran, le régime pourra reconstituer sa puissance militaire.
Sa formule a beaucoup circulé :
« Pour nous, le régime des mollahs est une menace existentielle ; pour l’Amérique, un défi régional. Nous pensons à Téhéran, eux pensent à Taïwan. »
Les experts l’ont souligné : le programme nucléaire du régime n’est pas stoppé, et sa capacité balistique et de drones reste une menace sérieuse. Israël doit se préparer à une possible reconstitution militaire dans les années à venir, et à devoir affronter simultanément plusieurs fronts — la guerre de Gaza et l’activité des forces alliées de Téhéran, comme le Hezbollah, l’ont montré. D’où l’insistance sur le renforcement des systèmes de défense antimissile : « Arrow » (Hetz), « Fronde de David » et « Dôme de fer ».
Un point mérite d’être précisé : dans les sessions officielles et publiques dont les comptes rendus ont été diffusés, le débat portait sur l’endiguement de la République islamique du point de vue sécuritaire et militaire — non sur la planification d’un changement de régime en Iran.
Une nouvelle architecture régionale
Baram a proposé qu’Israël bâtisse une architecture de sécurité nouvelle, associant, au-delà des États-Unis, les pays arabes du Golfe, l’Inde, la Grèce et Chypre. Selon lui, la combinaison de la technologie militaire israélienne, des capitaux du Golfe et du soutien américain peut constituer un front commun pour contenir le régime des mollahs.
Indo-Pacifique : la divergence des priorités
L’« Indo-Pacifique » est un concept géopolitique qui considère l’océan Indien et l’océan Pacifique comme un espace stratégique unique — des côtes orientales de l’Afrique jusqu’aux rivages occidentaux de l’Amérique. Depuis 2017, Washington, Tokyo, Canberra et New Delhi lui préfèrent l’ancien « Asie-Pacifique », car l’Inde est devenue une grande puissance, les routes commerciales majeures relient les deux océans, et la rivalité avec la Chine déborde la mer de Chine méridionale.
Le territoire iranien se trouve à la lisière occidentale de cette zone. C’est pourquoi certaines stratégies américaines l’examinent, du golfe Persique au Pacifique, comme un même ensemble sécuritaire. Et c’est ce qui donne tout son sens à la mise en garde de Baram : pour Israël, le régime des mollahs est la priorité absolue ; pour l’Amérique, il n’est qu’une priorité parmi plusieurs — la rivalité avec la Chine dans l’Indo-Pacifique, la guerre en Ukraine, les crises du Moyen-Orient. Cette divergence de hiérarchie fut l’un des thèmes centraux de Herzliya.
La fracture intérieure
Le président Isaac Herzog a lancé un avertissement grave : Israël est entré, selon lui, dans un « état d’urgence civil ». Les fractures politiques se creusent ; les élections ne doivent pas se muer en affrontement interne ; tous les courants doivent respecter la loi et les résultats des urnes. Le message rejoignait un constat partagé : les divisions internes peuvent devenir, en soi, une menace sécuritaire, et la confiance envers l’efficacité des institutions fait partie de la sécurité nationale.
Technologie et guerre en réseau
Le forum a enfin mis l’accent sur le rôle des technologies nouvelles : intelligence artificielle dans l’analyse du renseignement, défense cyber, systèmes sans pilote, intégration des données de terrain pour décider plus vite. Autant de signes d’un basculement vers une guerre en réseau, toujours plus dépendante des technologies de pointe.
Les voix de la conférence
Parmi les principaux intervenants du 1er juillet : Isaac Herzog, Amir Baram, Nitzan Alon, ainsi que d’anciens chefs d’état-major, d’anciens dirigeants des services de renseignement, des universitaires et des spécialistes de la sécurité nationale, avec des invités d’Amérique et d’Europe. Sur les otages de Gaza, Nitzan Alon a estimé qu’un accord conclu plus tôt aurait probablement permis d’en ramener davantage vivants. Les débats ont aussi porté sur le Hezbollah à la frontière nord, la Syrie et le Liban, la normalisation avec les pays arabes et la résilience économique en temps de guerre.
Ce qu’il faut retenir
Si je devais résumer le message de Herzliya sur le régime des mollahs en quelques phrases :
- Israël considère que le régime des mollahs demeure sa principale menace sécuritaire ;
- même affaibli par les affrontements récents, le régime devrait, selon Israël, reconstituer sa puissance militaire ;
- Israël cherche à élargir sa coalition sécuritaire avec l’Amérique et les pays de la région pour l’endiguer ;
- le désaccord de fond avec Washington ne porte pas sur la nature de la menace du régime des mollahs, mais sur la hiérarchie des priorités des deux pays.
Reste la leçon de départ, la seule qui vaille : face à l’islamisme comme jadis face au totalitarisme, l’aveuglement se paie toujours au prix fort. Nommer clairement la menace, refuser la complaisance — c’est la condition pour que le « rivage sûr » ne demeure pas un mirage.
I remain convinced that a large part of the Western political class still has neither a correct understanding nor a precise knowledge of « Islamism » and « Islamic fundamentalism » — whether Shia or Sunni. The root of much of the suffering imposed today on the Iranian people and on Israel lies in this ignorance and misunderstanding.
For it must be named for what it is: the mullahs’ regime is not a mere ideology, it is the marriage of Islamic fundamentalism and a state mafia. An armed clergy that has turned religion into a racket, institutions into plunder, and the looting of Iran into a transnational enterprise. As long as this double face — theology and organized crime — is not seen, the wrong remedy will keep being applied.
Faced with communism, the West was already prisoner to the same analytical error, and its aftereffects seem to persist. Islamism, like communism, must be treated as Nazism was and still is: no normalization, no appeasement, no illusion of « reformability. » From political blindness and folly, nothing can be born but the repetition of past catastrophes.
It is in this light that the Herzliya Conference 2026, held on 30 June and 1 July 2026 at Reichman University, must be read.
Herzliya, Israel’s strategic barometer
Held since 2000 by the Institute for Policy and Strategy (IPS) at Reichman University, the Herzliya Conference is one of Israel’s foremost strategic and security forums. Each year it brings together political leaders, military commanders, heads of intelligence services, academics and foreign experts around the country’s great challenges.
It is not a decision-making body: no official policy is set there. It is a place for expression, security assessment and the transmission of political messages. But because many Israeli officials, serving or former, take the floor there, what is said generally reflects part of the prevailing strategic thinking. Many prime ministers — Ariel Sharon, Ehud Olmert, Benjamin Netanyahu — have used it to unveil or explain major directions.
The 2026 theme — « Between national security and national resilience: will we reach safe shores? » — already said the essential: the heart of the debates concerned the lessons of recent wars and the future of Israel’s security.
From deterrence to resilience
A major axis of the forum was the idea that Israel’s security no longer rests on military superiority alone, but now also on:
- social cohesion;
- economic stability;
- public trust in institutions;
- the country’s ability to keep functioning in a long war.
This approach acknowledges a reality: threats on several fronts can, even against a superior army, exert considerable pressure on society and the economy. National resilience has thus become as decisive as force of arms.
The mullahs’ regime, central threat
After the 2026 clashes, the mullahs’ regime remained the chief strategic concern. Amir Baram, director-general of Israel’s Ministry of Defense, warned that while the recent war struck the regime, one must not believe the threat extinguished: if sanctions loosen or new deals place financial resources back in Tehran’s hands, the regime will be able to rebuild its military power.
His formula circulated widely:
« For us, the mullahs’ regime is an existential threat; for America, a regional challenge. We think of Tehran, they think of Taiwan. »
Experts stressed it: the regime’s nuclear program is not stopped, and its ballistic and drone capabilities remain a serious threat. Israel must prepare for a possible military rebuild in the coming years, and for having to face several fronts at once — the Gaza war and the activity of Tehran’s allied forces, such as Hezbollah, made that clear. Hence the insistence on strengthening missile-defense systems: « Arrow » (Hetz), « David’s Sling » and « Iron Dome. »
One point deserves clarification: in the official, public sessions whose reports were released, the debate concerned containing the Islamic Republic from a security and military standpoint — not planning a change of regime in Iran.
A new regional architecture
Baram proposed that Israel build a new security architecture, associating, beyond the United States, the Arab states of the Gulf, India, Greece and Cyprus. In his view, the combination of Israeli military technology, Gulf capital and American support can form a common front to contain the mullahs’ regime.
Indo-Pacific: the divergence of priorities
The « Indo-Pacific » is a geopolitical concept that treats the Indian and Pacific oceans as a single strategic space — from the eastern coasts of Africa to the western shores of America. Since 2017, Washington, Tokyo, Canberra and New Delhi have preferred it to the older « Asia-Pacific, » because India has become a great power, the major trade routes link the two oceans, and rivalry with China extends beyond the South China Sea.
Iranian territory lies on the western edge of this zone. That is why some American strategies examine it, from the Persian Gulf to the Pacific, as a single security whole. And that is what gives full meaning to Baram’s warning: for Israel, the mullahs’ regime is the absolute priority; for America, it is only one priority among several — rivalry with China in the Indo-Pacific, the war in Ukraine, the crises of the Middle East. This divergence of hierarchy was one of Herzliya’s central themes.
The internal fracture
President Isaac Herzog issued a grave warning: Israel has entered, in his words, a « civil state of emergency. » Political fractures are deepening; elections must not turn into internal confrontation; every current must respect the law and the results of the ballot. The message echoed a shared observation: internal divisions can become, in themselves, a security threat, and trust in the effectiveness of institutions is part of national security.
Technology and networked war
The forum finally emphasized the role of new technologies: artificial intelligence in intelligence analysis, cyber defense, unmanned systems, integration of field data for faster decisions. So many signs of a shift toward networked warfare, ever more dependent on cutting-edge technologies.
The voices of the conference
Among the main speakers on 1 July: Isaac Herzog, Amir Baram, Nitzan Alon, along with former chiefs of staff, former heads of intelligence services, academics and national-security specialists, with guests from America and Europe. On the Gaza hostages, Nitzan Alon judged that a deal reached earlier would probably have brought back more of them alive. Debates also touched on Hezbollah on the northern border, Syria and Lebanon, normalization with Arab countries, and economic resilience in wartime.
What to remember
If I had to sum up Herzliya’s message on the mullahs’ regime in a few sentences:
- Israel considers that the mullahs’ regime remains its chief security threat;
- even weakened by the recent clashes, the regime will, in Israel’s view, rebuild its military power;
- Israel seeks to broaden its security coalition with America and the region’s countries to contain it;
- the fundamental disagreement with Washington is not about the nature of the mullahs’ regime’s threat, but about the two countries’ hierarchy of priorities.
There remains the opening lesson, the only one that counts: faced with Islamism as once with totalitarianism, blindness is always paid for at the highest price. To name the threat clearly, to refuse appeasement — that is the condition for the « safe shore » not to remain a mirage.
من همچنان بر این باورم که بخش بزرگی از مسئولان سیاسی غرب، هنوز نه درک درستی از «اسلامگرایی» و «بنیادگرایی اسلامی» — چه شیعی و چه سنی — دارند و نه شناخت دقیقی از آن. ریشهٔ بسیاری از رنجهایی که امروز بر مردم ایران و بر اسرائیل تحمیل میشود، در همین نادانی و کجفهمی نهفته است.
چرا که باید آن را به نام راستینش خواند: رژیم ملاها یک ایدئولوژیِ ساده نیست، بلکه پیوندِ بنیادگرایی اسلامی با یک مافیای دولتی است. روحانیتی مسلح که دین را به باجگیری، نهادها را به غنیمت، و چپاول ایران را به یک بنگاهِ فراملیتی بدل کرده است. تا زمانی که این چهرهٔ دوگانه — الهیات و جنایتِ سازمانیافته — دیده نشود، همچنان درمان را اشتباه خواهیم گرفت.
غرب در برابر کمونیسم نیز پیشتر اسیر همین خطای تحلیلی بود، و چنین مینماید که آثار آن خطا هنوز پابرجاست. اسلامگرایی، همچون کمونیسم، باید همانگونه با آن برخورد شود که با نازیسم شد و همچنان میشود: نه عادیسازی، نه مماشات، و نه توهمِ «اصلاحپذیری». از کوردلی و نابخردیِ سیاسی، چیزی جز تکرارِ همان فاجعهها زاده نمیشود.
با همین سنجه است که باید همایش هرتزلیای ۲۰۲۶ را خواند؛ همایشی که در روزهای ۳۰ ژوئن و ۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۶ در دانشگاه ریخمن برگزار شد.
هرتزلیا، دماسنجِ راهبردیِ اسرائیل
همایش هرتزلیا که از سال ۲۰۰۰ به همت مؤسسهٔ سیاست و راهبرد (IPS) دانشگاه ریخمن برگزار میشود، یکی از مهمترین محفلهای راهبردی و امنیتیِ اسرائیل است. هر سال، مسئولان سیاسی، فرماندهان نظامی، رؤسای سرویسهای اطلاعاتی، دانشگاهیان و کارشناسان خارجی را گِرد چالشهای بزرگِ کشور فراهم میآورد.
این همایش یک نهادِ تصمیمگیری نیست: هیچ سیاست رسمی در آن نهایی نمیشود. جایی است برای بیانِ دیدگاه، ارزیابیِ امنیتی و انتقالِ پیامهای سیاسی. اما از آنجا که بخش بزرگی از مسئولان اسرائیلی، شاغل یا پیشین، در آن سخن میگویند، آنچه گفته میشود معمولاً بازتابِ بخشی از اندیشهٔ راهبردیِ غالب است. بسیاری از نخستوزیران — آریل شارون، اهود اولمرت، بنیامین نتانیاهو — از آن برای پردهبرداری یا تشریحِ جهتگیریهای کلان بهره بردهاند.
شعارِ دورهٔ ۲۰۲۶ — «میان امنیت ملی و تابآوری ملی: آیا به ساحلِ امن خواهیم رسید؟» — خود همهچیز را میگفت: جانِ بحثها بر درسهای جنگهای اخیر و آیندهٔ امنیت اسرائیل استوار بود.
از بازدارندگی تا تابآوری
یکی از محورهای اصلیِ همایش، این اندیشه بود که امنیت اسرائیل دیگر تنها بر برتریِ نظامی استوار نیست، بلکه اکنون بر اینها نیز تکیه دارد:
- انسجام اجتماعی؛
- ثبات اقتصادی؛
- اعتمادِ افکار عمومی به نهادها؛
- توانِ کشور برای ادامهٔ کارکرد در یک جنگِ طولانی.
این رویکرد واقعیتی را به رسمیت میشناسد: تهدیدها در چند جبهه میتوانند، حتی در برابر ارتشی برتر، فشاری سنگین بر جامعه و اقتصاد وارد کنند. بدینسان تابآوریِ ملی به همان اندازهٔ قدرتِ سلاحها سرنوشتساز شده است.
رژیم ملاها، تهدیدِ مرکزی
پس از رویاروییِهای ۲۰۲۶، رژیم ملاها همچنان دلمشغولیِ راهبردیِ اصلی باقی ماند. امیر بارام، مدیرکل وزارت دفاع اسرائیل، هشدار داد که هرچند جنگِ اخیر بر پیکر رژیم فرود آمد، بههیچروی نباید تهدید را خاموش پنداشت: اگر تحریمها سست شوند یا توافقهای تازه منابع مالی را دوباره به دستان تهران بسپارند، رژیم خواهد توانست توانِ نظامیِ خود را از نو بسازد.
فرمولِ او بسیار بر سرِ زبانها افتاد:
«برای ما، رژیم ملاها یک تهدیدِ وجودی است؛ برای آمریکا، یک چالشِ منطقهای. ما به تهران میاندیشیم، آنان به تایوان.»
کارشناسان بر این نکته پای فشردند: برنامهٔ هستهایِ رژیم متوقف نشده است، و توانِ موشکی و پهپادیِ آن همچنان تهدیدی جدی است. اسرائیل باید خود را برای بازسازیِ نظامیِ محتمل در سالهای آینده آماده کند، و برای آنکه ناگزیر به رویاروییِ همزمان با چند جبهه شود — جنگ غزه و فعالیتِ نیروهای همپیمانِ تهران، همچون حزبالله، این را بهروشنی نشان داد. از همینرو بود آن پافشاری بر تقویتِ سامانههای دفاعِ ضدموشکی: «پیکان» (هتز)، «فلاخن داوود» و «گنبد آهنین».
نکتهای شایستهٔ روشنگری است: در نشستهای رسمی و علنیای که گزارشهایشان منتشر شد، بحث بر مهارِ جمهوری اسلامی از منظر امنیتی و نظامی بود — نه بر طراحیِ تغییرِ رژیم در ایران.
معماریِ نوینِ منطقهای
بارام پیشنهاد کرد که اسرائیل یک معماریِ امنیتیِ نوین بنا کند که فراتر از ایالات متحده، کشورهای عرب خلیج فارس، هند، یونان و قبرس را نیز در بر گیرد. به باور او، درهمآمیختنِ فناوریِ نظامیِ اسرائیل، سرمایهٔ خلیج فارس و پشتیبانیِ آمریکا میتواند جبههای مشترک برای مهارِ رژیم ملاها پدید آورد.
ایندوپاسیفیک: واگراییِ اولویتها
«ایندوپاسیفیک» یک مفهومِ ژئوپلیتیک است که اقیانوس هند و اقیانوس آرام را همچون یک فضای راهبردیِ یگانه مینگرد — از کرانههای خاوریِ آفریقا تا سواحل باختریِ آمریکا. از سال ۲۰۱۷، واشنگتن، توکیو، کانبرا و دهلینو این تعبیر را بر تعبیرِ کهنهٔ «آسیا-پاسیفیک» ترجیح دادهاند، چرا که هند به قدرتی بزرگ بدل شده، مسیرهای اصلیِ بازرگانی دو اقیانوس را به هم میپیوندند، و رقابت با چین از دریای چین جنوبی فراتر رفته است.
سرزمینِ ایران در لبهٔ باختریِ این پهنه قرار دارد. از همینرو برخی راهبردهای آمریکایی آن را، از خلیج فارس تا اقیانوس آرام، همچون یک مجموعهٔ امنیتیِ واحد بررسی میکنند. و همین است که به هشدارِ بارام معنای کامل میبخشد: برای اسرائیل، رژیم ملاها اولویتِ مطلق است؛ برای آمریکا، تنها یکی از چند اولویت — رقابت با چین در ایندوپاسیفیک، جنگ اوکراین، بحرانهای خاورمیانه. این واگراییِ سلسلهمراتبِ اولویتها یکی از درونمایههای محوریِ هرتزلیا بود.
شکافِ درونی
رئیسجمهور اسحاق هرتزوگ هشداری سنگین داد: به گفتهٔ او، اسرائیل به «وضعیت اضطراریِ مدنی» درآمده است. شکافهای سیاسی ژرفتر میشوند؛ انتخابات نباید به رویاروییِ درونی بدل شود؛ همهٔ جریانها باید به قانون و نتیجهٔ صندوقها احترام بگذارند. این پیام با دریافتی مشترک همآوا بود: انقسامهای درونی میتوانند خود به خودی خود به تهدیدی امنیتی بدل شوند، و اعتماد به کارآمدیِ نهادها بخشی از امنیتِ ملی است.
فناوری و جنگِ شبکهای
سرانجام، همایش بر نقشِ فناوریهای نوین انگشت گذاشت: هوش مصنوعی در تحلیلِ اطلاعات، دفاعِ سایبری، سامانههای بیسرنشین، و یکپارچهسازیِ دادههای میدانی برای تصمیمگیریِ سریعتر. همه نشانههایی از چرخش به سوی جنگی شبکهای که هر روز بیش از پیش به فناوریهای پیشرفته وابسته است.
صداهای همایش
از سخنرانان اصلیِ روز ۱ ژوئیه: اسحاق هرتزوگ، امیر بارام، نیتسان آلون، و نیز رؤسای پیشین ستاد مشترک، رؤسای پیشین سرویسهای اطلاعاتی، دانشگاهیان و کارشناسانِ امنیت ملی، همراه با میهمانانی از آمریکا و اروپا. در بابِ گروگانهای غزه، نیتسان آلون بر این باور بود که توافقی که زودتر به سرانجام میرسید، احتمالاً میتوانست شمار بیشتری از آنان را زنده بازگرداند. بحثها همچنین به حزبالله در مرز شمالی، سوریه و لبنان، عادیسازی با کشورهای عرب، و تابآوریِ اقتصادی در روزگارِ جنگ پرداختند.
آنچه باید به یاد سپرد
اگر میبایست پیامِ هرتزلیا دربارهٔ رژیم ملاها را در چند جمله فشرده کنم:
- اسرائیل رژیم ملاها را همچنان تهدیدِ امنیتیِ اصلیِ خود میداند؛
- رژیم، حتی تضعیفشده از رویاروییِهای اخیر، به گمانِ اسرائیل توانِ نظامیِ خود را از نو خواهد ساخت؛
- اسرائیل در پیِ گسترشِ ائتلافِ امنیتیِ خود با آمریکا و کشورهای منطقه است تا آن را مهار کند؛
- اختلافِ بنیادین با واشنگتن نه بر سرِ سرشتِ تهدیدِ رژیم ملاها، بلکه بر سرِ سلسلهمراتبِ اولویتهای دو کشور است.
و میماند همان درسِ آغازین، تنها درسی که ارزش دارد: در برابرِ اسلامگرایی، همچون دیروز در برابرِ توتالیتاریسم، بهای کوردلی همواره گزاف است. تهدید را بهروشنی نامیدن، مماشات را نپذیرفتن — این است شرطِ آنکه «ساحلِ امن» یک سراب باقی نماند.
אני נותר משוכנע שחלק גדול מן המעמד הפוליטי במערב עדיין חסר הן הבנה נכונה והן ידיעה מדויקת של ה »אסלאמיזם » ושל ה »פונדמנטליזם האסלאמי » — בין שיעי ובין סוני. שורשם של רבים מן הסבלות המוטלים כיום על העם האיראני ועל ישראל טמון בבערות ובאי־הבנה הללו.
שכן יש לקרוא לדבר בשמו האמיתי: משטר המולות אינו אידאולוגיה גרידא, אלא נישואין בין הפונדמנטליזם האסלאמי ובין מאפיית מדינה. כמורה חמושה שהפכה את הדת לסחיטה, את המוסדות לשלל, ואת ביזת איראן למיזם על־לאומי. כל עוד לא ייראה הפרצוף הכפול הזה — התיאולוגיה והפשע המאורגן — יוסיפו ליישם את התרופה השגויה.
מול הקומוניזם היה המערב כבר שבוי באותה טעות ניתוחית, ונדמה כי שאריותיה עודן נמשכות. את האסלאמיזם, כמו את הקומוניזם, יש לטפל כפי שטופל הנאציזם ועודנו מטופל: לא נורמליזציה, לא פייסנות, ולא אשליה של « יכולת תיקון ». מן העיוורון ומן האיוולת הפוליטית לא ייוולד דבר מלבד חזרתן של אותן קטסטרופות.
לאורו של קנה מידה זה יש לקרוא את כנס הרצליה 2026, שנערך ב־30 ביוני וב־1 ביולי 2026 באוניברסיטת רייכמן.
הרצליה, מד־החום האסטרטגי של ישראל
כנס הרצליה, הנערך מאז שנת 2000 בידי המכון למדיניות ולאסטרטגיה (IPS) שבאוניברסיטת רייכמן, הוא אחד הפורומים האסטרטגיים והביטחוניים החשובים ביותר בישראל. מדי שנה הוא מכנס יחדיו מנהיגים פוליטיים, מפקדים צבאיים, ראשי שירותי מודיעין, אנשי אקדמיה ומומחים זרים סביב אתגריה הגדולים של המדינה.
אין זה גוף מקבל־החלטות: שום מדיניות רשמית אינה נקבעת בו. זהו מקום של הבעה, של הערכה ביטחונית ושל העברת מסרים פוליטיים. אך משום שרבים מן הבכירים הישראלים, מכהנים או לשעבר, נוטלים בו את רשות הדיבור, הנאמר בו משקף בדרך כלל חלק מן החשיבה האסטרטגית השלטת. ראשי ממשלה רבים — אריאל שרון, אהוד אולמרט, בנימין נתניהו — נעזרו בו כדי לחשוף או להבהיר קווי מדיניות מרכזיים.
סיסמת מהדורת 2026 — « בין ביטחון לאומי לחוסן לאומי: האם נגיע אל החוף הבטוח? » — כבר אמרה את העיקר: לב הדיונים נסב על לקחי המלחמות האחרונות ועל עתיד ביטחונה של ישראל.
מהרתעה לחוסן
אחד הצירים המרכזיים של הפורום היה הרעיון שביטחונה של ישראל אינו נשען עוד על עליונות צבאית בלבד, אלא מעתה גם על:
- הלכידות החברתית;
- היציבות הכלכלית;
- אמון הציבור במוסדות;
- יכולתה של המדינה להוסיף לתפקד במלחמה ממושכת.
גישה זו מכירה במציאות: איומים בכמה חזיתות עשויים, אף מול צבא עדיף, להפעיל לחץ ניכר על החברה ועל הכלכלה. וכך נעשה החוסן הלאומי מכריע לא פחות מכוח הנשק.
משטר המולות, האיום המרכזי
לאחר עימותי 2026 נותר משטר המולות הדאגה האסטרטגית המרכזית. אמיר ברעם, מנכ »ל משרד הביטחון הישראלי, הזהיר כי אף שהמלחמה האחרונה הכתה במשטר, אין כלל להאמין שהאיום כבה: אם הסנקציות ירפו או אם הסכמים חדשים ישיבו משאבים כספיים לידיה של טהראן, יוכל המשטר לשקם את עוצמתו הצבאית.
נוסחתו התהלכה למרחוק:
« עבורנו, משטר המולות הוא איום קיומי; עבור אמריקה, אתגר אזורי. אנו חושבים על טהראן, הם חושבים על טאיוואן. »
המומחים הדגישו זאת: התוכנית הגרעינית של המשטר לא נעצרה, ויכולותיו הבליסטיות והמל »טיות נותרות איום חמור. על ישראל להיערך לשיקום צבאי אפשרי בשנים הבאות, ולצורך להתמודד בעת ובעונה אחת עם כמה חזיתות — מלחמת עזה ופעילות כוחות בעלי־בריתה של טהראן, כדוגמת חזבאללה, המחישו זאת. מכאן ההתעקשות על חיזוק מערכות ההגנה נגד טילים: « חץ » (הֶץ), « קלע דוד » ו »כיפת ברזל ».
נקודה אחת ראויה להבהרה: במושבים הרשמיים והפומביים שדיווחיהם פורסמו, נסב הדיון על בלימת הרפובליקה האסלאמית מן ההיבט הביטחוני והצבאי — לא על תכנון של שינוי משטר באיראן.
ארכיטקטורה אזורית חדשה
ברעם הציע שישראל תבנה ארכיטקטורת ביטחון חדשה, המצרפת, מעבר לארצות הברית, את מדינות ערב שבמפרץ, את הודו, את יוון ואת קפריסין. לדבריו, השילוב של הטכנולוגיה הצבאית הישראלית, ההון של המפרץ והתמיכה האמריקאית עשוי להוות חזית משותפת לבלימת משטר המולות.
אינדו־פסיפיק: שוני סדרי העדיפויות
ה »אינדו־פסיפיק » הוא מושג גאופוליטי הרואה באוקיינוס ההודי ובאוקיינוס השקט מרחב אסטרטגי אחד — מחופיה המזרחיים של אפריקה ועד חופיה המערביים של אמריקה. מאז 2017 מעדיפים אותו וושינגטון, טוקיו, קנברה וניו־דלהי על פני ה »אסיה־פסיפיק » הישן, משום שהודו נעשתה מעצמה גדולה, נתיבי הסחר המרכזיים מקשרים בין שני האוקיינוסים, והיריבות עם סין חורגת מים סין הדרומי.
השטח האיראני שוכן בקצה המערבי של אזור זה. משום כך אסטרטגיות אמריקאיות אחדות בוחנות אותו, מן המפרץ הפרסי ועד האוקיינוס השקט, כמכלול ביטחוני אחד. וזהו הדבר המעניק את מלוא משמעותה לאזהרתו של ברעם: עבור ישראל, משטר המולות הוא בראש סדר העדיפויות המוחלט; עבור אמריקה, הוא רק אחד מכמה — היריבות עם סין באינדו־פסיפיק, המלחמה באוקראינה, משברי המזרח התיכון. שוני זה של סדר הקדימויות היה אחד הנושאים המרכזיים בהרצליה.
השבר הפנימי
הנשיא יצחק הרצוג השמיע אזהרה חמורה: לדבריו, ישראל נכנסה ל »מצב חירום אזרחי« . השברים הפוליטיים מעמיקים; אל לבחירות להפוך לעימות פנימי; על כל הזרמים לכבד את החוק ואת תוצאות הקלפי. המסר הצטרף לתובנה משותפת: הפילוגים הפנימיים עלולים להפוך, כשלעצמם, לאיום ביטחוני, והאמון ביעילות המוסדות הוא חלק מן הביטחון הלאומי.
טכנולוגיה ומלחמה רשתית
לבסוף הדגיש הפורום את תפקידן של הטכנולוגיות החדשות: בינה מלאכותית בניתוח המודיעין, הגנת סייבר, מערכות בלתי מאוישות, ושילוב נתוני השטח לצורך החלטה מהירה יותר. כל אלה סימנים למעבר אל לוחמה רשתית, התלויה יותר ויותר בטכנולוגיות החוד.
קולות הכנס
בין הדוברים המרכזיים ב־1 ביולי: יצחק הרצוג, אמיר ברעם, ניצן אלון, וכן ראשי מטה כללי לשעבר, ראשי שירותי מודיעין לשעבר, אנשי אקדמיה ומומחים לביטחון לאומי, לצד אורחים מאמריקה ומאירופה. באשר לחטופי עזה, סבר ניצן אלון כי הסכם שהיה מושג מוקדם יותר היה קרוב לוודאי מחזיר יותר מהם בחיים. הדיונים נגעו גם בחזבאללה בגבול הצפון, בסוריה ובלבנון, בנורמליזציה עם מדינות ערב, ובחוסן הכלכלי בעת מלחמה.
מה שיש לזכור
אם היה עליי לתמצת את מסר הרצליה על אודות משטר המולות במשפטים אחדים:
- ישראל רואה במשטר המולות את איומה הביטחוני המרכזי;
- אף שנחלש מן העימותים האחרונים, ישקם המשטר, לדעת ישראל, את עוצמתו הצבאית;
- ישראל מבקשת להרחיב את קואליציית הביטחון שלה עם אמריקה ועם מדינות האזור כדי לבלום אותו;
- המחלוקת היסודית עם וושינגטון אינה על טיב איומו של משטר המולות, אלא על סדר העדיפויות של שתי המדינות.
ונותר הלקח הפותח, היחיד שיש לו ערך: מול האסלאמיזם, כמו לפנים מול הטוטליטריות, מחיר העיוורון תמיד כבד מנשוא. לקרוא לאיום בשמו הברור, לסרב לפייסנות — זהו התנאי לכך שה »חוף הבטוח » לא יישאר משאב שרב.
Ich bleibe überzeugt, dass ein großer Teil der westlichen politischen Klasse noch immer weder ein richtiges Verständnis noch eine genaue Kenntnis des „Islamismus » und des „islamischen Fundamentalismus » besitzt — sei er schiitisch oder sunnitisch. Die Wurzel eines Großteils des Leids, das heute dem iranischen Volk wie auch Israel aufgezwungen wird, liegt in dieser Unwissenheit und diesem Missverständnis.
Denn man muss es beim Namen nennen, was es ist: Das Mullah-Regime ist keine bloße Ideologie, es ist die Ehe aus islamischem Fundamentalismus und einer Staatsmafia. Ein bewaffneter Klerus, der die Religion in eine Erpressung, die Institutionen in Beute und die Plünderung Irans in ein transnationales Unternehmen verwandelt hat. Solange dieses Doppelgesicht — Theologie und organisiertes Verbrechen — nicht erkannt wird, wird man weiterhin das falsche Heilmittel anwenden.
Angesichts des Kommunismus war der Westen bereits demselben Analysefehler verfallen, und die Nachwirkungen dieses Fehlers scheinen fortzubestehen. Der Islamismus muss, wie der Kommunismus, so behandelt werden, wie der Nationalsozialismus behandelt wurde und weiterhin behandelt wird: keine Normalisierung, keine Beschwichtigung, keine Illusion einer „Reformierbarkeit ». Aus politischer Verblendung und Torheit kann nichts anderes entstehen als die Wiederholung derselben Katastrophen.
In diesem Licht ist die Herzliya-Konferenz 2026 zu lesen, die am 30. Juni und 1. Juli 2026 an der Reichman-Universität stattfand.
Herzliya, Israels strategisches Barometer
Seit dem Jahr 2000 vom Institut für Politik und Strategie (IPS) der Reichman-Universität veranstaltet, ist die Herzliya-Konferenz eines der bedeutendsten strategischen und sicherheitspolitischen Foren Israels. Jedes Jahr versammelt sie politische Verantwortungsträger, Militärkommandeure, Leiter der Nachrichtendienste, Wissenschaftler und ausländische Experten rund um die großen Herausforderungen des Landes.
Sie ist kein Entscheidungsgremium: Keine offizielle Politik wird dort festgelegt. Sie ist ein Ort des Ausdrucks, der sicherheitspolitischen Bewertung und der Übermittlung politischer Botschaften. Doch weil viele israelische Verantwortliche, amtierende wie ehemalige, dort das Wort ergreifen, spiegelt das dort Gesagte im Allgemeinen einen Teil des vorherrschenden strategischen Denkens wider. Zahlreiche Premierminister — Ariel Scharon, Ehud Olmert, Benjamin Netanjahu — haben sie genutzt, um wichtige Weichenstellungen zu enthüllen oder zu erläutern.
Das Leitmotiv der Ausgabe 2026 — „Zwischen nationaler Sicherheit und nationaler Resilienz: Werden wir das sichere Ufer erreichen? » — sagte bereits das Wesentliche: Der Kern der Debatten betraf die Lehren aus den jüngsten Kriegen und die Zukunft der Sicherheit Israels.
Von der Abschreckung zur Resilienz
Eine der wichtigsten Achsen des Forums war der Gedanke, dass die Sicherheit Israels nicht mehr allein auf militärischer Überlegenheit beruht, sondern nunmehr auch auf:
- dem gesellschaftlichen Zusammenhalt;
- der wirtschaftlichen Stabilität;
- dem Vertrauen der Öffentlichkeit in die Institutionen;
- der Fähigkeit des Landes, in einem langen Krieg weiter zu funktionieren.
Dieser Ansatz erkennt eine Realität an: Bedrohungen an mehreren Fronten können, selbst gegenüber einer überlegenen Armee, erheblichen Druck auf Gesellschaft und Wirtschaft ausüben. Die nationale Resilienz ist so ebenso entscheidend geworden wie die Kraft der Waffen.
Das Mullah-Regime, zentrale Bedrohung
Nach den Auseinandersetzungen von 2026 blieb das Mullah-Regime die wichtigste strategische Sorge. Amir Baram, Generaldirektor des israelischen Verteidigungsministeriums, warnte, dass, auch wenn der jüngste Krieg das Regime getroffen habe, man die Bedrohung keinesfalls für erloschen halten dürfe: Sollten sich die Sanktionen lockern oder neue Abkommen finanzielle Ressourcen wieder in die Hände Teherans legen, wird das Regime in der Lage sein, seine militärische Macht wiederaufzubauen.
Seine Formulierung fand weite Verbreitung:
„Für uns ist das Mullah-Regime eine existenzielle Bedrohung; für Amerika eine regionale Herausforderung. Wir denken an Teheran, sie denken an Taiwan. »
Die Experten betonten es: Das Nuklearprogramm des Regimes ist nicht gestoppt, und seine ballistischen und Drohnen-Fähigkeiten bleiben eine ernste Bedrohung. Israel muss sich auf einen möglichen militärischen Wiederaufbau in den kommenden Jahren vorbereiten und darauf, mehrere Fronten zugleich bewältigen zu müssen — der Gaza-Krieg und die Aktivität der mit Teheran verbündeten Kräfte, wie der Hisbollah, haben dies gezeigt. Daher die Betonung der Stärkung der Raketenabwehrsysteme: „Arrow » (Hetz), „Davidsschleuder » und „Iron Dome ».
Ein Punkt verdient eine Präzisierung: In den offiziellen und öffentlichen Sitzungen, deren Berichte verbreitet wurden, betraf die Debatte die Eindämmung der Islamischen Republik aus sicherheitspolitischer und militärischer Sicht — nicht die Planung eines Regimewechsels im Iran.
Eine neue regionale Architektur
Baram schlug vor, dass Israel eine neue Sicherheitsarchitektur aufbaue, die über die Vereinigten Staaten hinaus die arabischen Golfstaaten, Indien, Griechenland und Zypern einbezieht. Seiner Ansicht nach kann die Kombination aus israelischer Militärtechnologie, Golf-Kapital und amerikanischer Unterstützung eine gemeinsame Front bilden, um das Mullah-Regime einzudämmen.
Indo-Pazifik: die Divergenz der Prioritäten
Der „Indo-Pazifik » ist ein geopolitisches Konzept, das den Indischen und den Pazifischen Ozean als einen einzigen strategischen Raum betrachtet — von den Ostküsten Afrikas bis zu den Westküsten Amerikas. Seit 2017 ziehen Washington, Tokio, Canberra und Neu-Delhi ihn dem älteren „Asien-Pazifik » vor, weil Indien zu einer Großmacht geworden ist, die wichtigsten Handelsrouten die beiden Ozeane verbinden und die Rivalität mit China über das Südchinesische Meer hinausgeht.
Das iranische Territorium liegt am westlichen Rand dieser Zone. Deshalb betrachten manche amerikanische Strategien es, vom Persischen Golf bis zum Pazifik, als ein einziges sicherheitspolitisches Ganzes. Und das verleiht der Warnung Barams ihren vollen Sinn: Für Israel ist das Mullah-Regime die absolute Priorität; für Amerika ist es nur eine Priorität unter mehreren — die Rivalität mit China im Indo-Pazifik, der Krieg in der Ukraine, die Krisen des Nahen Ostens. Diese Divergenz der Rangordnung war eines der zentralen Themen von Herzliya.
Der innere Bruch
Präsident Isaac Herzog sprach eine ernste Warnung aus: Israel sei, seinen Worten nach, in einen „zivilen Notstand » eingetreten. Die politischen Brüche vertiefen sich; die Wahlen dürfen nicht in eine innere Konfrontation umschlagen; alle Strömungen müssen das Gesetz und die Ergebnisse der Urnen achten. Die Botschaft deckte sich mit einer geteilten Feststellung: Innere Spaltungen können an sich zu einer Sicherheitsbedrohung werden, und das Vertrauen in die Wirksamkeit der Institutionen gehört zur nationalen Sicherheit.
Technologie und vernetzte Kriegsführung
Das Forum betonte schließlich die Rolle der neuen Technologien: künstliche Intelligenz in der Nachrichtenanalyse, Cyberabwehr, unbemannte Systeme, Integration von Felddaten für schnellere Entscheidungen. All dies sind Zeichen eines Umschwungs hin zu einer vernetzten Kriegsführung, die immer stärker von Spitzentechnologien abhängt.
Die Stimmen der Konferenz
Unter den wichtigsten Rednern des 1. Juli: Isaac Herzog, Amir Baram, Nitzan Alon sowie ehemalige Generalstabschefs, ehemalige Leiter der Nachrichtendienste, Wissenschaftler und Fachleute für nationale Sicherheit, mit Gästen aus Amerika und Europa. Zu den Geiseln in Gaza urteilte Nitzan Alon, dass ein früher geschlossenes Abkommen wahrscheinlich mehr von ihnen lebend zurückgebracht hätte. Die Debatten berührten auch die Hisbollah an der Nordgrenze, Syrien und den Libanon, die Normalisierung mit den arabischen Ländern und die wirtschaftliche Resilienz in Kriegszeiten.
Was zu behalten ist
Wenn ich die Botschaft von Herzliya zum Mullah-Regime in wenigen Sätzen zusammenfassen müsste:
- Israel ist der Ansicht, dass das Mullah-Regime seine wichtigste Sicherheitsbedrohung bleibt;
- selbst durch die jüngsten Auseinandersetzungen geschwächt, dürfte das Regime nach Israels Einschätzung seine militärische Macht wiederaufbauen;
- Israel sucht seine Sicherheitskoalition mit Amerika und den Ländern der Region zu erweitern, um es einzudämmen;
- die grundlegende Meinungsverschiedenheit mit Washington betrifft nicht die Natur der Bedrohung durch das Mullah-Regime, sondern die Rangordnung der Prioritäten der beiden Länder.
Es bleibt die Lehre vom Anfang, die einzige, die zählt: Angesichts des Islamismus wie einst angesichts des Totalitarismus wird die Verblendung stets teuer bezahlt. Die Bedrohung klar beim Namen zu nennen, die Beschwichtigung zu verweigern — das ist die Bedingung dafür, dass das „sichere Ufer » nicht eine Fata Morgana bleibt.
Jag är fortfarande övertygad om att en stor del av den västerländska politiska klassen alltjämt varken har en riktig förståelse eller en exakt kunskap om „islamismen » och den „islamiska fundamentalismen » — vare sig den är shiitisk eller sunnitisk. Roten till en stor del av det lidande som i dag påtvingas det iranska folket liksom Israel ligger i denna okunskap och detta missförstånd.
Ty man måste kalla det vid dess rätta namn: mullornas regim är inte enbart en ideologi, den är äktenskapet mellan islamisk fundamentalism och en statsmaffia. Ett beväpnat prästerskap som har förvandlat religionen till utpressning, institutionerna till byte och plundringen av Iran till ett transnationellt företag. Så länge detta dubbelansikte — teologin och den organiserade brottsligheten — inte ses, kommer man att fortsätta tillämpa fel botemedel.
Inför kommunismen hade Väst redan fallit offer för samma analysfel, och efterverkningarna av detta fel tycks bestå. Islamismen måste, liksom kommunismen, behandlas så som nazismen behandlades och alltjämt behandlas: ingen normalisering, ingen eftergivenhet, ingen illusion om „reformerbarhet ». Ur politisk förblindelse och dårskap kan intet annat födas än upprepningen av samma katastrofer.
Det är i detta ljus som Herzliya-konferensen 2026, hållen den 30 juni och 1 juli 2026 vid Reichman-universitetet, måste läsas.
Herzliya, Israels strategiska termometer
Sedan år 2000 anordnad av Institutet för politik och strategi (IPS) vid Reichman-universitetet, är Herzliya-konferensen ett av Israels främsta strategiska och säkerhetspolitiska forum. Varje år samlar den politiska ledare, militära befälhavare, chefer för underrättelsetjänsterna, akademiker och utländska experter kring landets stora utmaningar.
Den är inget beslutsorgan: ingen officiell politik fastställs där. Den är en plats för yttrande, säkerhetsbedömning och överföring av politiska budskap. Men eftersom många israeliska ansvariga, tjänstgörande eller tidigare, tar till orda där, återspeglar det som sägs i allmänhet en del av det rådande strategiska tänkandet. Många premiärministrar — Ariel Sharon, Ehud Olmert, Benjamin Netanyahu — har använt den för att avslöja eller förtydliga viktiga inriktningar.
Ledmotivet för 2026 års upplaga — „Mellan nationell säkerhet och nationell motståndskraft: kommer vi att nå den trygga stranden? » — sade redan det väsentliga: kärnan i debatterna rörde lärdomarna av de senaste krigen och framtiden för Israels säkerhet.
Från avskräckning till motståndskraft
En av forumets viktigaste axlar var tanken att Israels säkerhet inte längre vilar enbart på militär överlägsenhet, utan numera också på:
- den sociala sammanhållningen;
- den ekonomiska stabiliteten;
- allmänhetens förtroende för institutionerna;
- landets förmåga att fortsätta fungera i ett långt krig.
Detta synsätt erkänner en verklighet: hot på flera fronter kan, även gentemot en överlägsen armé, utöva ett betydande tryck på samhället och ekonomin. Den nationella motståndskraften har därmed blivit lika avgörande som vapnens styrka.
Mullornas regim, det centrala hotet
Efter sammandrabbningarna 2026 förblev mullornas regim den främsta strategiska oron. Amir Baram, generaldirektör vid Israels försvarsministerium, varnade för att även om det senaste kriget slog mot regimen, får man ingalunda tro att hotet är släckt: om sanktionerna lättas eller nya avtal åter lägger finansiella resurser i Teherans händer, kommer regimen att kunna återuppbygga sin militära makt.
Hans formulering spreds vitt:
„För oss är mullornas regim ett existentiellt hot; för Amerika en regional utmaning. Vi tänker på Teheran, de tänker på Taiwan. »
Experterna underströk det: regimens kärnvapenprogram är inte stoppat, och dess ballistiska och drönarkapacitet förblir ett allvarligt hot. Israel måste förbereda sig på en möjlig militär återuppbyggnad under de kommande åren, och på att behöva möta flera fronter samtidigt — kriget i Gaza och verksamheten hos Teherans allierade styrkor, såsom Hizbollah, har visat det. Därav betoningen på att stärka luftförsvarssystemen mot missiler: „Arrow » (Hetz), „Davids slunga » och „Iron Dome ».
En punkt förtjänar att preciseras: i de officiella och offentliga sessionerna vars rapporter spreds, rörde debatten inneslutningen av den islamiska republiken ur ett säkerhetsmässigt och militärt perspektiv — inte planeringen av ett regimskifte i Iran.
En ny regional arkitektur
Baram föreslog att Israel skulle bygga en ny säkerhetsarkitektur som, utöver Förenta staterna, förenar de arabiska Gulfstaterna, Indien, Grekland och Cypern. Enligt honom kan kombinationen av israelisk militärteknologi, Gulfens kapital och amerikanskt stöd utgöra en gemensam front för att innesluta mullornas regim.
Indo-Stillahavsområdet: prioriteringarnas divergens
„Indo-Stillahavsområdet » är ett geopolitiskt begrepp som betraktar Indiska oceanen och Stilla havet som ett enda strategiskt rum — från Afrikas östkuster till Amerikas västkuster. Sedan 2017 föredrar Washington, Tokyo, Canberra och New Delhi det framför det äldre „Asien-Stillahavsområdet », eftersom Indien har blivit en stormakt, de viktigaste handelsvägarna förbinder de två oceanerna, och rivaliteten med Kina sträcker sig bortom Sydkinesiska havet.
Det iranska territoriet ligger vid den västra kanten av denna zon. Det är därför vissa amerikanska strategier granskar det, från Persiska viken till Stilla havet, som en enda säkerhetsmässig helhet. Och det är det som ger Barams varning dess fulla innebörd: för Israel är mullornas regim den absoluta prioriteten; för Amerika är den bara en prioritet bland flera — rivaliteten med Kina i Indo-Stillahavsområdet, kriget i Ukraina, Mellanösterns kriser. Denna divergens i rangordning var ett av Herzliyas centrala teman.
Den inre sprickan
President Isaac Herzog utfärdade en allvarlig varning: Israel har, enligt hans ord, trätt in i ett „civilt undantagstillstånd« . De politiska sprickorna fördjupas; valen får inte förvandlas till en inre konfrontation; alla strömningar måste respektera lagen och valurnornas resultat. Budskapet sammanföll med en delad iakttagelse: inre splittringar kan i sig bli ett säkerhetshot, och förtroendet för institutionernas effektivitet är en del av den nationella säkerheten.
Teknologi och nätverkskrigföring
Forumet betonade slutligen de nya teknologiernas roll: artificiell intelligens i underrättelseanalysen, cyberförsvar, obemannade system, integration av fältdata för snabbare beslut. Alltsammans tecken på en förskjutning mot en nätverksbaserad krigföring, allt mer beroende av spjutspetsteknologier.
Konferensens röster
Bland de främsta talarna den 1 juli: Isaac Herzog, Amir Baram, Nitzan Alon, jämte tidigare försvarschefer, tidigare chefer för underrättelsetjänsterna, akademiker och specialister på nationell säkerhet, med gäster från Amerika och Europa. Om gisslan i Gaza bedömde Nitzan Alon att ett avtal som slutits tidigare sannolikt hade fört tillbaka fler av dem vid liv. Debatterna berörde också Hizbollah vid den norra gränsen, Syrien och Libanon, normaliseringen med de arabiska länderna och den ekonomiska motståndskraften i krigstid.
Vad som bör behållas
Om jag skulle sammanfatta Herzliyas budskap om mullornas regim i några meningar:
- Israel anser att mullornas regim förblir dess främsta säkerhetshot;
- även försvagad av de senaste sammandrabbningarna torde regimen, enligt Israel, återuppbygga sin militära makt;
- Israel söker vidga sin säkerhetskoalition med Amerika och regionens länder för att innesluta den;
- den grundläggande oenigheten med Washington rör inte hotets natur från mullornas regim, utan de två ländernas rangordning av prioriteter.
Kvar står lärdomen från början, den enda som räknas: inför islamismen liksom en gång inför totalitarismen betalas förblindelsen alltid till högsta pris. Att klart namnge hotet, att vägra eftergivenheten — det är villkoret för att den „trygga stranden » inte ska förbli en hägring.
