La vraie équipe d’Iran Zamin
Garde Javidan · Coupe du Monde des Javid Nâm
La vraie équipe d’Iran Zamin
Le régime aligne une équipe de bourreaux. Voici, en vingt-sept visages, la sélection qu’il a voulu faire taire — et qui, plus haut que ses fusils, ne se taira pas.
The Real Team of Iran Zamin
The regime fields a team of executioners. Here, in twenty-seven faces, is the squad it tried to silence — and that, louder than its rifles, will not be silenced.
تیمِ حقیقیِ ایرانزمین
رژیم تیمی از جلّادان به میدان میفرستد. اینک، در بیستوهفت چهره، آن گزینشی که خواست خاموشش کند — و که، رساتر از تفنگهایش، خاموش نخواهد شد.
הנבחרת האמיתית של איראן זמין
המשטר מעמיד נבחרת של תליינים. הנה, בעשרים ושבעה פנים, הסגל שביקש להשתיק — וזה שֶׁ, רם מרוביו, לא יושתק.
Die wahre Mannschaft von Iran Zamin
Das Regime schickt eine Mannschaft von Henkern aufs Feld. Hier ist, in siebenundzwanzig Gesichtern, die Elf, die es zum Schweigen bringen wollte — und die, lauter als seine Gewehre, nicht schweigen wird.
Regardez. Regardez bien, jusqu’au bout. Un footballeur entre sur la pelouse, le maillot sur les épaules, le ballon au pied, et tout un peuple, un instant, retient son souffle. Puis le maillot devient treillis, le ballon devient fusil, l’enfant devient bourreau : l’homme se retourne, et il tire sur la foule. Ce n’est pas un cauchemar, ce n’est pas une fable — c’est un portrait. En quelques secondes, tout entière, voici l’équipe que la République islamique aligne depuis quarante-six ans : une équipe de geôliers et de tireurs à moto, qui n’a jamais rêvé d’un stade, seulement d’un peloton ; qui n’a jamais connu d’autre pelouse que celle des cimetières.
La « sélection » de la République islamique : sur la pelouse, le footballeur se mue en pasdar et ouvre le feu sur la foule. Vidéo générée par IA.
Mais il existe une autre équipe. La vraie. Celle d’Iran Zamin, la terre d’Iran, qui ne portera jamais le brassard officiel et qui porte pourtant tout un pays. Elle ne foulera pas les pelouses de la Coupe du Monde 2026, parce qu’on l’a fauchée dans les rues, au mois de janvier, à balles réelles. Alors nous l’avons reconstituée nous-mêmes : visage après visage, maillot après maillot, nom après nom. Vingt-six Javid Nâm — vingt-six dont le nom demeure vivant à jamais — et un vingt-septième, vivant lui aussi, mais debout sous la potence. Voici notre sélection. Comptez-la avec nous.
Comptez-les. Un gardien de vingt ans qui relevait les blessés au lieu de fuir, Mehdi Jouzi. Un enfant de quinze ans, Pedram Khalooei, tombé le cœur transpercé dans les bras de son père. Une arbitre de vingt-trois ans, Sahba Rashtian, qui rêvait de siffler le coup d’envoi d’une Coupe du Monde et que la balle a sifflée avant elle. Un gardien de l’équipe nationale de beach soccer, Mohammad Hajipour, qu’on a voulu maquiller en accident de la route. Un entraîneur qu’on appelait « le Fils de la mer », Abbas Arezoo, battu à mort dans une geôle. Comptez encore : des supporters de Persepolis, d’Esteghlal, de la Juventus, du Real Madrid — car sous la matraque les couleurs de club s’effacent, et il ne reste qu’une seule tunique, celle d’un peuple debout.
Et il y a Sahar Khodayari, la Blue Girl, qui s’immola pour avoir voulu, déguisée en homme, entrer dans un stade interdit aux femmes. Depuis 2019, son nom est le mot de passe de toutes celles qu’on refoule à la porte des tribunes. Elle joue, elle aussi, dans notre équipe ; elle en est la flamme.
Le football d’Iran, éclaboussé du sang versé par le régime. Montage généré par IA.
Le vingt-septième s’appelle Saeed Naderi. Il a porté le maillot de Naft Téhéran et du Pas Ispahan ; aujourd’hui il porte des menottes, et l’État qui a déjà tué ses coéquipiers réclame sa vie. On a arrêté son frère à sa suite. Mais tant qu’il respire, son nom n’est pas une épitaphe : c’est un cri, et ce cri nous engage. Monde qui regardes ce Mondial, regarde aussi cet homme — et regarde-le jusqu’à ce que tombe la corde, non l’homme.
Voilà la sélection d’Iran Zamin. Elle n’a ni sponsor, ni hymne, ni brassard officiel. Elle a mieux : elle a demain. Car les tireurs vieilliront et tomberont, et jamais un fusil n’a fait une nation ; mais ces vingt-sept-là, nous les alignerons sur toutes les pelouses de la mémoire, à chaque coup d’envoi, à chaque hymne, à chaque enfant qui apprend à courir derrière un ballon — jusqu’au jour où une main d’Iran soulèvera enfin, sous le Lion et le Soleil, la coupe qu’on leur a volée.
Leur rêve était la liberté. Leur héritage est le courage. Javid Shah.
Hommage en images : la vraie équipe d’Iran Zamin. Montage : Ashk-7000 · Musique : Homayoun Shajarian — Gholab.
Watch. Watch closely, to the very end. A footballer walks onto the pitch, jersey over his shoulders, the ball at his feet, and for one instant a whole people holds its breath. Then the jersey becomes fatigues, the ball becomes a rifle, the child becomes an executioner: the man turns, and he fires into the crowd. It is not a nightmare, it is not a fable — it is a portrait. In a few seconds, whole and entire, here is the team the Islamic Republic has fielded for forty-six years: a team of jailers and motorbike gunmen, which never dreamed of a stadium, only of a firing squad; which never knew any pitch but the one in the cemeteries.
The Islamic Republic’s “squad”: on the pitch, the footballer turns into a Pasdar and opens fire on the crowd. AI-generated video.
But there is another team. The real one. The team of Iran Zamin — the land of Iran — which will never wear the official armband and yet carries an entire country. It will not tread the pitches of the 2026 World Cup, because it was cut down in the streets, in January, with live ammunition. So we have reassembled it ourselves: face after face, jersey after jersey, name after name. Twenty-six Javid Nâm — twenty-six whose name lives on forever — and a twenty-seventh, alive as well, but standing beneath the gallows. This is our squad. Count it with us.
Count them. A twenty-year-old goalkeeper who lifted the wounded instead of fleeing, Mehdi Jouzi. A fifteen-year-old boy, Pedram Khalooei, who fell with a bullet through his heart into his father’s arms. A twenty-three-year-old referee, Sahba Rashtian, who dreamed of blowing the whistle for a World Cup, and whom the bullet whistled past first. A goalkeeper of the national beach-soccer team, Mohammad Hajipour, whose killing they tried to disguise as a traffic accident. A coach they called « the Son of the Sea, » Abbas Arezoo, beaten to death in a cell. Count on: supporters of Persepolis, of Esteghlal, of Juventus, of Real Madrid — for under the baton club colours fade away, and only one jersey remains, that of a people standing.
And there is Sahar Khodayari, the Blue Girl, who set herself on fire for trying to enter, disguised as a man, a stadium forbidden to women. Since 2019 her name has been the password of every woman turned away at the gates of the stands. She plays on our team too; she is its flame.
Iran’s football, spattered with the blood spilled by the regime. AI-generated montage.
The twenty-seventh is named Saeed Naderi. He wore the shirt of Naft Tehran and Pas Isfahan; today he wears handcuffs, and the state that has already killed his teammates is demanding his life. His brother was arrested after him. But as long as he breathes, his name is not an epitaph — it is a cry, and that cry binds us. World, you who are watching this World Cup, watch this man too — and watch until it is the rope that falls, and not the man.
That is the squad of Iran Zamin. It has no sponsor, no anthem, no official armband. It has something better: it has tomorrow. For the gunmen will grow old and fall, and never has a rifle made a nation; but these twenty-seven, we will field on every pitch of memory, at every kick-off, at every anthem, at every child learning to run after a ball — until the day a hand of Iran lifts at last, beneath the Lion and the Sun, the cup that was stolen from them.
Their dream was freedom. Their legacy is courage. Javid Shah.
A tribute in images: the real team of Iran Zamin. Montage: Ashk-7000 · Music: Homayoun Shajarian — Gholab.
بنگرید. نیک بنگرید، تا به پایان. فوتبالیستی پا به چمن میگذارد، پیراهن بر دوش و توپ زیر پا، و ملّتی سراسر، دمی، نفس در سینه حبس میکند. سپس پیراهن به لباس نظامی بدل میشود، توپ به تفنگ، و کودک به جلّاد: مرد برمیگردد، و به سوی مردم شلیک میکند. این کابوس نیست، افسانه نیست — تصویری است. در چند ثانیه، تمام و کمال، این است تیمی که جمهوری اسلامی چهلوشش سال است به میدان میفرستد: تیمی از زندانبانان و تیراندازانِ موتورسوار، که هرگز رؤیای هیچ ورزشگاهی را در سر نپروراند، تنها رؤیای جوخهٔ اعدام را؛ که هرگز چمنی جز چمنِ گورستانها نشناخت.
«تیمِ» جمهوری اسلامی: در زمین، فوتبالیست به پاسدار بدل میشود و بهسوی مردم آتش میگشاید. ویدئوی ساختهشده با هوش مصنوعی.
اما تیمی دیگر هست. تیمِ حقیقی. تیمِ ایرانزمین، سرزمینِ ایران، که هرگز بازوبندِ رسمی بر بازو نخواهد بست و با اینهمه یک کشورِ تمام را بر دوش میکشد. این تیم بر چمنِ جام جهانی ۲۰۲۶ گام نخواهد نهاد، زیرا در ماهِ دی، در خیابانها، با گلولهٔ جنگی درویده شد. پس ما خود آن را بازساختیم: چهره به چهره، پیراهن به پیراهن، نام به نام. بیستوشش جاویدنام — بیستوشش تن که نامشان تا ابد زنده میمانَد — و بیستوهفتمین، او نیز زنده، اما ایستاده در زیرِ چوبهٔ دار. این است گزینشِ ما. با ما بشمریدش.
بشمریدشان. دروازهبانی بیستساله که بهجای گریختن، زخمیها را از زمین برمیداشت، مهدی جوزی. کودکی پانزدهساله، پدرام خلوعی، که با قلبی شکافته از گلوله در آغوشِ پدرش افتاد. داوری بیستوسهساله، صهبا رشتیان، که رؤیای سوتزدنِ آغازِ یک جام جهانی را داشت و گلوله پیش از او سوت کشید. دروازهبانِ تیمِ ملیِ فوتبالِ ساحلی، محمد حاجیپور، که خواستند کشتنش را به تصادفِ رانندگی بیارایند. مربیای که او را «پسرِ دریا» مینامیدند، عباس آرزو، که در سیاهچالی زیرِ ضربات جان سپرد. باز بشمرید: هوادارانِ پرسپولیس، استقلال، یوونتوس، رئال مادرید — زیرا زیرِ باتوم رنگِ باشگاه محو میشود، و تنها یک پیراهن برجای میمانَد، پیراهنِ ملّتی که برپا ایستاده است.
و سحر خدایاری هست، همان دختر آبی، که خود را به آتش کشید چون خواسته بود، در جامهٔ مردانه، به ورزشگاهی پا نهد که بر زنان بسته بود. از سالِ ۲۰۱۹، نامِ او رمزِ عبورِ همهٔ زنانی است که پشتِ دروازههای جایگاه بازگردانده میشوند. او نیز در تیمِ ما بازی میکند؛ او شعلهٔ آن است.
فوتبالِ ایران، آغشته به خونی که رژیم ریخته است. ساختهشده با هوش مصنوعی.
بیستوهفتمین نامش سعید نادری است. پیراهنِ نفتِ تهران و پاسِ اصفهان را بر تن کرده بود؛ امروز دستبند بر دست دارد، و دولتی که پیشتر همتیمیهایش را کشته است، جانِ او را میطلبد. برادرش را از پیِ او دستگیر کردند. اما تا زمانی که نفس میکشد، نامِ او سنگنوشتهٔ گور نیست: فریادی است، و این فریاد ما را متعهد میکند. ای جهانی که این جام جهانی را تماشا میکنی، این مرد را نیز تماشا کن — و چندان تماشایش کن تا ریسمانِ دار فرو افتد، نه آن مرد.
این است گزینشِ ایرانزمین. نه اسپانسری دارد، نه سرودی، نه بازوبندِ رسمی. چیزی بهتر دارد: فردا را دارد. زیرا تیراندازان پیر خواهند شد و فرو خواهند افتاد، و هرگز تفنگی ملّتی نساخته است؛ اما این بیستوهفت تن را بر همهٔ چمنزارهای حافظه به میدان خواهیم فرستاد، در هر آغازِ بازی، در هر سرود، در هر کودکی که میآموزد به دنبالِ توپی بدود — تا آن روز که دستی از ایران سرانجام، در زیرِ شیر و خورشید، جامی را برافرازد که از آنان ربودهاند.
رؤیایشان آزادی بود. میراثشان دلیری است. جاوید شاه.
ادای احترام تصویری: تیم حقیقی ایرانزمین. تدوین: اشک-۷۰۰۰ · موسیقی: همایون شجریان — قلاب.
הביטו. הביטו היטב, עד הסוף ממש. כדורגלן פוסע אל הדשא, הגופייה על כתפיו, הכדור לרגליו, ולרגע אחד עם שלם עוצר את נשימתו. אז הופכת הגופייה למדים, הכדור הופך לרובה, והילד הופך לתליין: האיש מסתובב, והוא יורה אל תוך ההמון. זה אינו סיוט, זה אינו משל — זהו דיוקן. בתוך שניות ספורות, שלם ומלא, הנה הנבחרת שהרפובליקה האסלאמית מעמידה כבר ארבעים ושש שנים: נבחרת של סוהרים ויורים על אופנועים, שמעולם לא חלמה על אצטדיון, רק על כיתת יורים; שמעולם לא הכירה מגרש זולת זה שבבתי הקברות.
„הנבחרת“ של הרפובליקה האסלאמית: על הדשא, הכדורגלן הופך לפאסדאר ופותח באש על ההמון. סרטון שנוצר בבינה מלאכותית.
אך יש נבחרת אחרת. האמיתית. נבחרת איראן זמין — ארץ איראן — שלעולם לא תענוד את סרט הקפטן הרשמי ובכל זאת נושאת על גבה מדינה שלמה. היא לא תדרוך על מגרשי גביע העולם 2026, משום שנקצרה ברחובות, בחודש ינואר, בתחמושת חיה. על כן הרכבנו אותה בעצמנו: פנים אחר פנים, גופייה אחר גופייה, שם אחר שם. עשרים ושישה ג’אوید נאם — עשרים ושישה שששמם חי לנצח — ועשרים ושבעה, אף הוא חי, אך ניצב תחת הגרדום. זהו הסגל שלנו. סִפרו אותו יחד עמנו.
ספרו אותם. שוער בן עשרים שהרים את הפצועים במקום לנוס, מהדי ג’וזי. ילד בן חמש עשרה, פדראם ח’לואי, שנפל ולבו מפולח בכדור אל תוך זרועות אביו. שופטת בת עשרים ושלוש, סהבא רשתיאן, שחלמה לשרוק את שריקת הפתיחה של גביע עולם, והכדור שרק על פניה תחילה. שוער נבחרת כדורגל החופים, מוחמד חאג’יפור, שאת הריגתו ניסו להסוות כתאונת דרכים. מאמן שכינוהו « בן הים », עבאס ארזו, שהוכה למוות בתא כלא. סִפרו הלאה: אוהדי פרספוליס, אסתקלאל, יובנטוס, ריאל מדריד — כי תחת האלה נמחים צבעי המועדון, ונותרת רק גופייה אחת, גופייתו של עם ניצב על רגליו.
ויש את סהר ח’דאיארי, הנערה הכחולה, שהעלתה עצמה באש על שביקשה להיכנס, מחופשת לגבר, לאצטדיון האסור על נשים. מאז 2019 שמה הוא סיסמתה של כל אישה המושבת מפתחי היציעים. גם היא משחקת בנבחרת שלנו; היא הלהבה שלה.
הכדורגל של איראן, מוכתם בדם ששפך המשטר. מונטאז’ שנוצר בבינה מלאכותית.
העשרים ושבעה שמו סעיד נאדרי. הוא לבש את חולצת נפט טהראן ופאס אספהאן; היום הוא נושא אזיקים, והמדינה שכבר הרגה את חבריו לנבחרת תובעת את חייו. את אחיו עצרו בעקבותיו. אך כל עוד הוא נושם, שמו אינו כתובת מצבה: הוא זעקה, והזעקה הזו מחייבת אותנו. עולם הצופה בגביע העולם הזה, צְפֵה גם באיש הזה — וצְפֵה בו עד שיפול חבל התלייה, ולא האיש.
זהו הסגל של איראן זמין. אין לו נותן חסות, אין לו המנון, אין לו סרט קפטן רשמי. יש לו דבר טוב יותר: יש לו את המחר. כי היורים יזקינו וייפלו, ומעולם לא עשה רובה אומה; אך את העשרים ושבעה הללו נעמיד על כל מגרשי הזיכרון, בכל שריקת פתיחה, בכל המנון, בכל ילד הלומד לרוץ אחר כדור — עד היום שבו יד של איראן תרים סוף־סוף, תחת האריה והשמש, את הגביע שנגזל מהם.
חלומם היה החירות. מורשתם היא האומץ. ג’אوید שאה.
מחווה בתמונות: הנבחרת האמיתית של איראן זמין. עריכה: אשק-7000 · מוזיקה: הומאיון שג’ריאן — גולאב.
Sehen Sie hin. Sehen Sie genau hin, bis zum Ende. Ein Fußballer betritt den Rasen, das Trikot über den Schultern, den Ball am Fuß, und für einen Augenblick hält ein ganzes Volk den Atem an. Dann wird das Trikot zur Uniform, der Ball zum Gewehr, das Kind zum Henker: Der Mann dreht sich um, und er schießt in die Menge. Es ist kein Albtraum, es ist keine Fabel — es ist ein Porträt. In wenigen Sekunden, ganz und vollständig, ist hier die Mannschaft, die die Islamische Republik seit sechsundvierzig Jahren aufstellt: eine Mannschaft aus Kerkermeistern und Motorrad-Schützen, die nie von einem Stadion träumte, nur von einem Erschießungskommando; die nie einen anderen Rasen kannte als den der Friedhöfe.
Die „Auswahl“ der Islamischen Republik: Auf dem Rasen verwandelt sich der Fußballer in einen Pasdar und eröffnet das Feuer auf die Menge. KI-generiertes Video.
Doch es gibt eine andere Mannschaft. Die wahre. Die Mannschaft von Iran Zamin — dem Land Iran —, die nie die offizielle Kapitänsbinde tragen wird und doch ein ganzes Land trägt. Sie wird die Rasenplätze der Weltmeisterschaft 2026 nicht betreten, denn sie wurde im Januar auf den Straßen niedergemäht, mit scharfer Munition. Also haben wir sie selbst wieder zusammengestellt: Gesicht für Gesicht, Trikot für Trikot, Name für Name. Sechsundzwanzig Javid Nâm — sechsundzwanzig, deren Name für immer weiterlebt — und ein siebenundzwanzigster, der ebenfalls lebt, doch unter dem Galgen steht. Das ist unser Kader. Zählen Sie ihn mit uns.
Zählen Sie sie. Ein zwanzigjähriger Torwart, der die Verwundeten aufhob, statt zu fliehen, Mehdi Jouzi. Ein fünfzehnjähriger Junge, Pedram Khalooei, der mit einer Kugel im Herzen in den Armen seines Vaters starb. Eine dreiundzwanzigjährige Schiedsrichterin, Sahba Rashtian, die davon träumte, eine Weltmeisterschaft anzupfeifen, und an der die Kugel zuerst vorbeipfiff. Ein Torwart der Beachsoccer-Nationalmannschaft, Mohammad Hajipour, dessen Tötung man als Verkehrsunfall tarnen wollte. Ein Trainer, den man „den Sohn des Meeres » nannte, Abbas Arezoo, in einer Zelle zu Tode geprügelt. Zählen Sie weiter: Anhänger von Persepolis, von Esteghlal, von Juventus, von Real Madrid — denn unter dem Schlagstock verblassen die Vereinsfarben, und es bleibt nur ein einziges Trikot: das eines Volkes, das aufrecht steht.
Und da ist Sahar Khodayari, das Blue Girl, das sich selbst verbrannte, weil es, als Mann verkleidet, ein für Frauen verbotenes Stadion betreten wollte. Seit 2019 ist ihr Name das Losungswort jeder Frau, die man an den Toren der Tribünen abweist. Auch sie spielt in unserer Mannschaft; sie ist ihre Flamme.
Irans Fußball, bespritzt mit dem Blut, das das Regime vergossen hat. KI-generierte Montage.
Der siebenundzwanzigste heißt Saeed Naderi. Er trug das Trikot von Naft Teheran und Pas Isfahan; heute trägt er Handschellen, und der Staat, der seine Mitspieler bereits getötet hat, fordert sein Leben. Sein Bruder wurde nach ihm verhaftet. Doch solange er atmet, ist sein Name kein Grabspruch — er ist ein Schrei, und dieser Schrei verpflichtet uns. Welt, die du diese Weltmeisterschaft ansiehst, sieh auch diesen Mann an — und sieh hin, bis der Strick fällt und nicht der Mann.
Das ist der Kader von Iran Zamin. Er hat keinen Sponsor, keine Hymne, keine offizielle Kapitänsbinde. Er hat etwas Besseres: Er hat das Morgen. Denn die Schützen werden alt werden und fallen, und nie hat ein Gewehr eine Nation gemacht; doch diese siebenundzwanzig werden wir auf jedem Rasen der Erinnerung aufstellen, bei jedem Anstoß, bei jeder Hymne, bei jedem Kind, das lernt, einem Ball hinterherzulaufen — bis zu dem Tag, an dem eine Hand Irans endlich, unter dem Löwen und der Sonne, den Pokal emporhebt, den man ihnen gestohlen hat.
Ihr Traum war die Freiheit. Ihr Vermächtnis ist der Mut. Javid Shah.
Eine Hommage in Bildern: die wahre Mannschaft von Iran Zamin. Montage: Ashk-7000 · Musik: Homayoun Shajarian — Gholab.
