« Nous ne laisserons pas la vérité être inversée »

ParAshk-7000

Le Journal du Shahriar · Reza Pahlavi

« Nous ne laisserons pas la vérité être inversée »

L’essentiel des prises de parole du Shahriar — du lundi 20 juillet au jeudi 13 août 2026. Trois semaines où le régime a voulu se draper dans le nom de l’Iran, où il a dressé ses potences sur les places publiques, et où le Shahriar lui a opposé une seule ligne : ce peuple n’est pas ce régime.

« We Will Not Let the Truth Be Inverted »

The essential of the Shahriar’s public words — from Monday 20 July to Thursday 13 August 2026. Three weeks in which the regime tried to wrap itself in the name of Iran, raised its gallows in public squares, and met a single answer: this people is not this regime.

«ما نمی‌گذاریم حقیقت وارونه شود»

چکیده سخنان شهریار — از دوشنبه ۲۰ ژوئیه تا پنجشنبه ۱۳ اوت ۲۰۲۶. سه هفته‌ای که رژیم کوشید خود را در نام ایران بپیچد، چوبه‌های دارش را در میدان‌های شهر برپا کرد، و تنها یک پاسخ شنید: این ملت، این رژیم نیست.

«לא ניתן לאמת להתהפך»

עיקר דבריו של השהריאר — מיום שני 20 ביולי עד יום חמישי 13 באוגוסט 2026. שלושה שבועות שבהם ניסה המשטר לעטוף את עצמו בשמה של איראן, הקים את גרדומיו בכיכרות הערים, וקיבל תשובה אחת בלבד: העם הזה אינו המשטר הזה.

„Wir werden nicht zulassen, dass die Wahrheit verkehrt wird »

Das Wesentliche der Wortmeldungen des Shahriar — von Montag, 20. Juli, bis Donnerstag, 13. August 2026. Drei Wochen, in denen sich das Regime in den Namen Irans zu hüllen versuchte, seine Galgen auf öffentlichen Plätzen errichtete und eine einzige Antwort erhielt: Dieses Volk ist nicht dieses Regime.

”Vi kommer inte att låta sanningen vändas upp och ned”

Det väsentliga av Shahriarens uttalanden — från måndag 20 juli till torsdag 13 augusti 2026. Tre veckor då regimen försökte svepa in sig i Irans namn, reste sina galgar på offentliga torg och möttes av ett enda svar: detta folk är inte denna regim.

«No dejaremos que se invierta la verdad»

Lo esencial de las intervenciones del Shahriar — del lunes 20 de julio al jueves 13 de agosto de 2026. Tres semanas en las que el régimen quiso envolverse en el nombre de Irán, levantó sus horcas en las plazas públicas y recibió una sola respuesta: este pueblo no es este régimen.

Voici l’essentiel de ce que le Shahriar, Reza Pahlavi, a dit au cours de ces trois semaines. Cette édition rattrape le retard accumulé depuis le 19 juillet : elle couvre une période dense, où la guerre s’est déplacée vers le sud du pays, où les pendaisons publiques ont repris, et où l’Iran a perdu à Washington l’un de ses rares amis.

« Cette guerre, la République islamique l’a imposée à l’Iran »

Le 24 juillet, le Shahriar publie le message le plus tranchant de la période. Il vise ceux qui, à l’étranger comme à l’intérieur, tentent de confondre le régime et la nation, et de se réfugier derrière le drapeau pour couvrir quarante-sept ans de ruine.

« Nous ne laisserons pas la vérité être inversée. Cette guerre, la République islamique l’a imposée à l’Iran, et la responsabilité en incombe à ce régime et à ses soutiens, déclarés ou dissimulés. Ceux qui, des années durant, se sont tus devant la pauvreté, la corruption, la discrimination et la destruction du pays — ou y ont pris part — ne peuvent pas aujourd’hui se réfugier derrière le nom de l’Iran. »

Le même jour, en anglais, il pose l’analogie qui résume toute sa doctrine :

« De même que le régime nazi n’était pas synonyme du peuple allemand, la République islamique n’est pas synonyme du peuple iranien. Le véritable patriotisme, c’est de se tenir aux côtés du peuple iranien et de son combat courageux pour la liberté, la prospérité et la reconquête de la patrie. »

Cette ligne éclaire rétrospectivement l’entretien accordé à Reuters, enregistré à Paris le 14 juillet et publié le 20 juillet. Il y assume une position que peu osent formuler : la campagne militaire déclenchée après le massacre des 8 et 9 janvier — qu’il chiffre à au moins 36 500 vies — était selon lui « peut-être une étape nécessaire pour éviter davantage de sang ».

« La campagne qui a commencé à la suite du massacre — celle qui a conduit à l’intervention des forces israéliennes et américaines contre le régime — a peut-être été une étape nécessaire pour éviter davantage d’effusions de sang. »

Son raisonnement : des institutions répressives affaiblies, c’est un régime moins capable de massacrer lors du prochain soulèvement. Mais il pose immédiatement la limite, et elle est constante chez lui :

« Il n’appartient pas à un gouvernement étranger de décider qui ou quoi doit être l’alternative pour l’Iran. »

Aux Iraniens du Sud

Le 22 juillet, alors que les frappes s’étendent vers le sud, il s’adresse directement aux populations les plus exposées — Sistan-et-Baloutchistan, Hormozgan, Bouchehr, Khouzistan, et l’ensemble des habitants des côtes du golfe Persique et de la mer de Makran.

« Mes compatriotes, grand et courageux peuple d’Iran. Aujourd’hui, alors que les tensions montent et que la possibilité d’une extension des attaques militaires grandit, en particulier dans le sud du pays, je souhaite m’adresser à vous. »

Le message central, relayé le soir même par ses comptes officiels : la préoccupation première du Shahriar est la sécurité et la vie de citoyens qui n’ont eu aucune part dans les décisions et les politiques bellicistes de la République islamique. C’est la distinction qu’il n’a jamais cessé de tracer — entre ceux qui ont déclenché la guerre et ceux qui la subissent.

Ispahan : la potence comme aveu de faiblesse

Le 28 juillet, à l’aube, place Alikhani à Ispahan, le régime pend deux jeunes hommes du soulèvement de janvier : Abolfazl Sepahi Badjani et Amirhossein Safari Hosseinabadi. Javid Nâm.

Ils étaient douze, condamnés à mort au terme d’une seule audience à huis clos. Deux avaient déjà été exécutés le 19 juillet dans la même affaire ; huit restent sous le coup d’une sentence de mort. Des experts de l’ONU ont mis en cause l’équité de ce procès — aveux extorqués, responsabilités individuelles jamais établies.

La réponse du Shahriar est immédiate, et elle retourne l’arme du régime contre lui :

« Un régime qui, pour survivre, se réfugie derrière la corde n’est pas puissant : il est terrifié, illégitime, et au bord de la chute. »

Il décrit ensuite le mécanisme, froidement :

« L’assassinat des manifestants et des autres prisonniers politiques est le plus souvent perpétré à l’intérieur des prisons. Mais le régime, redoutant que le peuple iranien ne se soulève contre lui, les mène en public pour tenter de le réduire au silence par la terreur. »

Et il souligne ce que la propagande d’État ne dira jamais — que la population d’Ispahan ne s’est pas contentée de regarder :

« La République islamique poursuit sa guerre contre le peuple d’Iran. Mais les Iraniens ripostent. Hier à Ispahan, des citoyens ont remarqué que le régime préparait une exécution publique barbare. »

Le régime avait prévu d’en pendre trois. La mobilisation des habitants a fait échouer la troisième. Selon la formule de ses comptes officiels : « le peuple d’Ispahan a montré aujourd’hui que la politique de la terreur a échoué. »

27 juillet : quarante-six ans

Le 27 juillet marque le quarante-sixième anniversaire de la disparition de son père, Mohammad Reza Chah. Le message n’est pas commémoratif, il est politique :

« Quarante-six ans ont passé depuis la disparition de mon père, mais il est aujourd’hui la figure politique la plus vivante devant l’histoire et dans le cœur des Iraniens. La flamme de l’amour de la nation iranienne pour lui grandit et brûle chaque jour davantage. »

Et il cite, pour le dire, non pas un historien mais un supplicié — Javid Nâm Majidreza Rahnavard, pendu publiquement à Machhad en décembre 2022, qui avait écrit au nom de millions de jeunes Iraniens :

« Une génération est tombée amoureuse de toi — elle qui ne t’a jamais vu. »

Washington : l’adieu à Lindsey Graham

Le 28 juillet, le Shahriar est à Washington pour les funérailles du sénateur Lindsey Graham, à la cathédrale nationale, aux côtés notamment de Benjamin Netanyahou et de Volodymyr Zelensky.

« Le sénateur Lindsey Graham a gagné l’affection de millions d’Iraniens en se tenant à leurs côtés dans leur combat pour la liberté. Aujourd’hui, j’assisterai à ses funérailles à Washington pour lui dire adieu au nom de mes compatriotes. »

Son hommage paraît le jour même dans le Washington Post. La phrase qui en est restée :

« L’histoire retiendra beaucoup de choses de Lindsey Graham. Je crois pouvoir dire que des millions d’Iraniens se souviendront simplement de lui comme d’un membre américain de notre famille. »

Il rappelle que le soutien du sénateur à la révolution du Lion et du Soleil lui avait valu, chez les Iraniens, le surnom d’« oncle Lindsey ».

Un détail de cette journée mérite d’être noté, parce qu’il dépasse le protocole : Yasir Al-Rumayyan, gouverneur du fonds souverain saoudien et proche du prince héritier Mohammed ben Salmane, a salué et brièvement échangé avec le Shahriar — une accolade filmée. C’est l’une des rares interactions publiques entre un haut responsable saoudien et une figure majeure de l’opposition iranienne.

5 août : la Constitution de 1906

Le 5 août — 14 mordad 1285 —, il commémore la signature du décret constitutionnel, l’acte fondateur de la Révolution constitutionnelle.

« Mes compatriotes, aujourd’hui, anniversaire de la signature du décret constitutionnel le 14 mordad 1285, nous rappelle l’un des plus grands mouvements de l’histoire contemporaine de l’Iran — un mouvement né de la pensée et des efforts, sur des décennies, de patriotes qui souffraient du retard et du désordre de l’Iran sous les Qadjars. »

Il rappelle que l’idéal constitutionnel reposait sur trois principes fondateurs. Le rappel n’est pas innocent : il inscrit le combat actuel dans une continuité de cent vingt ans, celle d’une nation qui réclamait la loi et la représentation bien avant que la théocratie ne s’en empare.

6 août : la Caspienne n’est pas négociable

Dernière prise de parole de la période, et la plus technique — mais elle touche à la souveraineté. Le régime cherche à faire avancer la ratification de la convention sur le statut juridique de la mer Caspienne (convention d’Aktaou), dont le partage des fonds marins n’est toujours pas réglé.

« Les droits de l’Iran sur la mer Caspienne ne sont pas négociables et ne peuvent être abandonnés. »

« La République islamique, en pleine faiblesse structurelle profonde et en pleine crise de légitimité, cherche à faire avancer et à appliquer la convention sur le statut juridique de la mer Caspienne. Cette tentative du régime, sans le mandat de la volonté du peuple iranien et sans garantie claire et complète des droits historiques du pays, est préoccupante et constitue une menace sérieuse pour les intérêts nationaux de l’Iran. »

L’argument est double, et redoutable : un régime sans légitimité n’a pas qualité pour engager l’Iran sur ses frontières, et un régime en position de faiblesse ne peut que brader. Ce que Téhéran signera en août 2026, la nation aura à le défaire.

Trois semaines, sept prises de parole, une seule ligne. Le régime a voulu se confondre avec l’Iran pour survivre à la guerre qu’il a lui-même déclenchée ; il a dressé ses potences sur les places publiques pour faire taire ceux de janvier ; il s’apprête à signer au nom d’un peuple qui ne l’a jamais mandaté. À chaque fois, la réponse a été la même : la nation n’est pas le régime, et ce qu’il signe ne l’engage pas.

Iran o Pas Migirim. Javid Shah.

Sources de la semaine

Here is the essential of what the Shahriar, Reza Pahlavi, said over these three weeks. This edition catches up on the time elapsed since 19 July: a dense period, in which the war shifted toward the south of the country, public hangings resumed, and Iran lost one of its rare friends in Washington.

« This war was imposed on Iran by the Islamic Republic »

On 24 July, the Shahriar published the sharpest message of the period. It targets those who, abroad and at home, try to conflate the regime with the nation, and to hide behind the flag to cover forty-seven years of ruin.

« We will not let the truth be inverted. This war was imposed on Iran by the Islamic Republic, and responsibility for it lies with this regime and its supporters, open and concealed. Those who for years kept silent before poverty, corruption, discrimination and the destruction of the country — or took part in it — cannot today take refuge behind the name of Iran. »

The same day, in English, he set out the analogy that sums up his entire doctrine:

« Just as the Nazi regime was not synonymous with the German people, the Islamic Republic is not synonymous with the Iranian people. True patriotism is standing alongside the Iranian people and their courageous struggle for freedom, prosperity, and the reclaiming of the homeland. »

That line casts a retrospective light on his Reuters interview, recorded in Paris on 14 July and published on 20 July. There he takes a position few dare to voice: the military campaign launched after the massacre of 8–9 January — which he puts at at least 36,500 lives — was, in his view, « perhaps a necessary step to avoid further bloodshed. »

« The campaign that started as a result of the massacre — that led to the intervention by the Israelis and the American forces to strike the regime — was an element that was perhaps a necessary step to avoid further bloodshed. »

His reasoning: weakened instruments of repression mean a regime less able to massacre during the next uprising. But he immediately draws the limit, and he has never wavered on it:

« It is not for a foreign government to decide who or what should be the alternative for Iran. »

To the Iranians of the South

On 22 July, as the strikes spread southward, he addressed the most exposed populations directly — Sistan and Baluchestan, Hormozgan, Bushehr, Khuzestan, and all those living along the coasts of the Persian Gulf and the Makran Sea.

« My fellow Iranians, the great and courageous people of Iran, today, as tensions rise and the possibility of escalating military attacks grows, particularly in the south of the country, I wish to speak with you. »

The core message, relayed the same evening by his official accounts: the Shahriar’s foremost concern is the safety and the lives of citizens who had no part whatsoever in the Islamic Republic’s warmongering decisions and policies. It is the distinction he has never stopped drawing — between those who started this war and those who endure it.

Isfahan: the gallows as a confession of weakness

At dawn on 28 July, in Isfahan’s Alikhani Square, the regime hanged two young men of the January uprising: Abolfazl Sepahi Badjani and Amirhossein Safari Hosseinabadi. Javid Nâm.

They were twelve, sentenced to death after a single closed-door hearing. Two had already been executed on 19 July in the same case; eight remain under sentence of death. UN experts have challenged the fairness of that trial — coerced confessions, individual responsibility never established.

The Shahriar’s response was immediate, and it turns the regime’s own weapon against it:

« A regime that takes refuge in the gallows in order to survive is not powerful: it is terrified, illegitimate, and on the verge of collapse. »

He then described the mechanism, coldly:

« The murder of protesters and other political prisoners is often carried out in prisons. But the regime, fearing the Iranian people will rise against them, is conducting them in public in an attempt to intimidate them into silence. »

And he underlined what state propaganda will never say — that the people of Isfahan did not simply stand and watch:

« The Islamic Republic is continuing its war on the people of Iran. But Iranians are fighting back. Yesterday in Esfahan, citizens noticed the regime was preparing for a barbaric public execution. »

The regime had planned to hang three. Residents mobilized, and the third hanging failed. In the words of his official accounts: « the people of Isfahan showed today that the politics of intimidation has failed. »

27 July: forty-six years

27 July marked the forty-sixth anniversary of the passing of his father, Mohammad Reza Shah. The message was not commemorative but political:

« Forty-six years have passed since my father’s death, yet today he is the most living political figure before history and in the hearts of Iranians. The flame of the Iranian nation’s love for him grows higher and brighter with every passing day. »

And to say it, he quoted not a historian but a man sent to the gallows — Javid Nâm Majidreza Rahnavard, publicly hanged in Mashhad in December 2022, who had written on behalf of millions of young Iranians:

« A generation fell in love with you — a generation that never saw you. »

Washington: farewell to Lindsey Graham

On 28 July, the Shahriar was in Washington for the funeral of Senator Lindsey Graham at the National Cathedral, alongside figures including Benjamin Netanyahu and Volodymyr Zelensky.

« Senator Lindsey Graham earned the affection of millions of Iranians by standing with them in their fight for freedom. Today, I will attend his funeral in Washington to bid farewell on behalf of my compatriots. »

His tribute appeared the same day in the Washington Post. The line that stayed:

« History will remember Lindsey Graham for many things. I feel confident in saying that millions of Iranians will simply remember him as an American member of our family. »

He recalled that the senator’s support for the Lion and Sun Revolution had earned him, among Iranians, the nickname « Uncle Lindsey. »

One detail of that day is worth recording, because it goes beyond protocol: Yasir Al-Rumayyan, governor of Saudi Arabia’s sovereign wealth fund and a close associate of Crown Prince Mohammed bin Salman, greeted and briefly spoke with the Shahriar — an embrace caught on camera. It is one of the rare public interactions between a senior Saudi official and a leading figure of the Iranian opposition.

5 August: the Constitution of 1906

On 5 August — 14 Mordad 1285 — he marked the signing of the constitutional decree, the founding act of the Constitutional Revolution.

« My compatriots, today, the anniversary of the signing of the constitutional decree on 14 Mordad 1285, reminds us of one of the greatest movements in Iran’s contemporary history — a movement born of decades of thought and effort by patriots who suffered from Iran’s backwardness and disorder under the Qajars. »

He recalled that the constitutional ideal rested on three founding principles. The reminder is not innocent: it places the present struggle within a continuity of one hundred and twenty years — that of a nation demanding law and representation long before theocracy seized it.

6 August: the Caspian is not negotiable

The last statement of the period, and the most technical — but it goes to sovereignty. The regime is seeking to advance ratification of the Convention on the Legal Status of the Caspian Sea (the Aktau Convention), whose seabed division remains unsettled.

« Iran’s rights in the Caspian Sea are not negotiable, nor can they be relinquished. »

« The Islamic Republic, amid profound structural weakness and a deep crisis of legitimacy, is seeking to advance and implement the Convention on the Legal Status of the Caspian Sea. This effort by the regime, without the mandate of the Iranian people’s will and without a clear and comprehensive guarantee of the country’s historic rights, is deeply concerning and constitutes a serious threat to Iran’s national interests. »

The argument is twofold, and formidable: a regime without legitimacy has no standing to bind Iran on its borders, and a regime in a position of weakness can only sell them cheap. What Tehran signs in August 2026, the nation will have to undo.

Three weeks, seven interventions, one line. The regime tried to merge itself with Iran in order to survive the war it started; it raised its gallows in public squares to silence those of January; it prepares to sign in the name of a people that never gave it a mandate. Each time, the answer has been the same: the nation is not the regime, and what it signs does not bind her.

Iran o Pas Migirim. Javid Shah.

Sources of the week

آنچه در پی می‌آید چکیده سخنان شهریار، رضا پهلوی، در این سه هفته است. این شماره، فاصله‌ای را که از ۱۹ ژوئیه افتاده بود جبران می‌کند: دوره‌ای پرحادثه که در آن جنگ به جنوب کشور کشیده شد، اعدام‌های خیابانی از سر گرفته شد، و ایران در واشنگتن یکی از دوستان کمیاب خود را از دست داد.

«این جنگ را جمهوری اسلامی به ایران تحمیل کرده است»

در ۲۴ ژوئیه، شهریار تندترین پیام این دوره را منتشر کرد؛ خطاب به کسانی که در داخل و خارج می‌کوشند رژیم را با ملت یکی جلوه دهند و پشت نام میهن، چهل و هفت سال ویرانی را بپوشانند.

«ما نمی‌گذاریم حقیقت وارونه شود. این جنگ را جمهوری اسلامی به ایران تحمیل کرده، و مسئولیت آن بر عهده همین رژیم و حامیان آشکار و پنهانش است. کسانی که سال‌ها در برابر فقر، فساد، تبعیض و ویرانی کشور سکوت کردند یا در آن شریک بودند، امروز نمی‌توانند با پناه گرفتن پشت نام «ایران»، از پاسخگویی بگریزند.»

همان روز، به انگلیسی، قیاسی را پیش کشید که چکیده تمام آموزه اوست:

«همان‌گونه که رژیم نازی مترادف با ملت آلمان نبود، جمهوری اسلامی نیز مترادف با ملت ایران نیست. میهن‌دوستی راستین یعنی ایستادن در کنار مردم ایران و مبارزه شجاعانه آنان برای آزادی، آبادانی و بازپس‌گیری میهن.»

این خط، مصاحبه او با رویترز را نیز روشن می‌کند؛ مصاحبه‌ای که ۱۴ ژوئیه در پاریس ضبط و در ۲۰ ژوئیه منتشر شد. او در آن موضعی می‌گیرد که کمتر کسی جرئت بیانش را دارد: لشکرکشی‌ای که پس از کشتار ۸ و ۹ ژانویه آغاز شد — کشتاری که او دست‌کم ۳۶٬۵۰۰ جان برآورد می‌کند — به گفته او «شاید گامی ضروری برای جلوگیری از خون‌ریزی بیشتر» بوده است.

«کارزاری که در پی آن کشتار آغاز شد — و به مداخله نیروهای اسرائیلی و آمریکایی علیه رژیم انجامید — شاید گامی ضروری برای پرهیز از خون‌ریزی بیشتر بود.»

استدلال او: نهادهای سرکوب که تضعیف شده باشند، در خیزش بعدی کمتر خواهند توانست کشتار کنند. اما بی‌درنگ مرز را می‌کشد، مرزی که هرگز از آن کوتاه نیامده است:

«تعیین اینکه بدیل ایران چه کسی یا چه چیزی باشد، کار هیچ دولت خارجی نیست.»

خطاب به ایرانیان جنوب

در ۲۲ ژوئیه، هم‌زمان با گسترش حملات به جنوب، مستقیماً با آسیب‌پذیرترین مردم سخن گفت:

«هم‌میهنانم، ملت بزرگ و دلیر ایران، امروز، با افزایش تنش‌ها و احتمال گسترش حملات، به‌ویژه در جنوب کشور، می‌خواهم با شما سخن بگویم؛ به‌ویژه با مردم شریف سیستان و بلوچستان، هرمزگان، بوشهر، خوزستان و همه ساکنان سواحل خلیج فارس و دریای مَکران.»

پیام محوری، که همان شب از حساب‌های رسمی او بازنشر شد: مهم‌ترین دغدغه شهریار حفظ امنیت و جان شهروندانی است که هیچ نقشی در تصمیم‌ها و سیاست‌های جنگ‌افروزانه جمهوری اسلامی نداشته‌اند. همان تفکیکی که او هرگز از آن دست نکشیده است: میان آنان که جنگ را برپا کردند و آنان که بارش را می‌کشند.

اصفهان: چوبه دار، اعتراف به ضعف

بامداد ۲۸ ژوئیه، در میدان علیخانی اصفهان، رژیم دو جوان انقلاب ژانویه را به دار آویخت: ابوالفضل سپاهی بادجانی و امیرحسین صفری حسین‌آبادی. جاویدنام.

آنان دوازده تن بودند، در یک جلسه دادگاه غیرعلنی به اعدام محکوم شدند. دو تن پیش‌تر در ۱۹ ژوئیه در همین پرونده اعدام شده بودند؛ هشت تن همچنان زیر حکم اعدام‌اند. کارشناسان سازمان ملل عادلانه بودن این محاکمه را زیر سؤال برده‌اند: اعترافات اجباری، و مسئولیت فردی که هرگز احراز نشد.

پاسخ شهریار بی‌درنگ بود، و سلاح رژیم را علیه خودش برگرداند:

«رژیمی که برای بقا به طناب دار پناه می‌برد، قدرتمند نیست؛ وحشت‌زده، نامشروع و در معرض سقوط است.»

سپس ساز و کار را به‌سردی توضیح داد:

«قتل معترضان و دیگر زندانیان سیاسی غالباً در درون زندان‌ها انجام می‌شود. اما رژیم، از بیم آنکه مردم ایران علیه او برخیزند، آن را در ملأ عام اجرا می‌کند تا با ارعاب، مردم را به سکوت وادارد.»

و بر آنچه تبلیغات حکومتی هرگز نخواهد گفت تأکید کرد — اینکه مردم اصفهان تماشاگر نماندند:

«جمهوری اسلامی جنگ خود را علیه مردم ایران ادامه می‌دهد. اما ایرانیان پاسخ می‌دهند. دیروز در اصفهان، شهروندان دریافتند که رژیم در حال آماده‌سازی یک اعدام وحشیانه در ملأ عام است.»

رژیم قصد داشت سه تن را به دار بیاویزد. ایستادگی مردم، سومین اعدام را ناکام گذاشت. به تعبیر حساب‌های رسمی او: «مردم اصفهان امروز نشان دادند که سیاست ارعاب شکست خورده است.»

۲۷ ژوئیه: چهل و شش سال

۲۷ ژوئیه چهل و ششمین سالگرد درگذشت پدرش، محمدرضا شاه، بود. پیام او یادبود نبود، سیاسی بود:

«چهل و شش سال از درگذشت پدرم می‌گذرد، اما او امروز زنده‌ترین چهره سیاسی در پیشگاه تاریخ و دل ایرانیان است. شعله عشق ملت ایران به او روز به روز بلندتر و فروزان‌تر می‌شود.»

و برای گفتن آن، نه به مورخی، که به یک اعدامی استناد کرد — جاویدنام مجیدرضا رهنورد، که در آذر ۱۴۰۱ در مشهد در ملأ عام به دار آویخته شد و به نیابت از میلیون‌ها جوان ایرانی نوشته بود:

«نسلی عاشقت شد، که تو را هرگز ندید.»

واشنگتن: بدرود با لیندسی گراهام

در ۲۸ ژوئیه، شهریار در واشنگتن، در کلیسای جامع ملی، در مراسم خاکسپاری سناتور لیندسی گراهام حاضر شد؛ در کنار چهره‌هایی چون بنیامین نتانیاهو و ولودیمیر زلنسکی.

«سناتور لیندسی گراهام با ایستادن در کنار میلیون‌ها ایرانی در نبردشان برای آزادی، محبت آنان را به دست آورد. امروز در واشنگتن در مراسم خاکسپاری او شرکت می‌کنم تا از سوی هم‌میهنانم با او بدرود بگویم.»

یادداشت او همان روز در واشنگتن پست منتشر شد. جمله‌ای که ماند:

«تاریخ لیندسی گراهام را به بسیار چیزها به یاد خواهد آورد. با اطمینان می‌گویم میلیون‌ها ایرانی او را تنها همچون عضوی آمریکایی از خانواده خود به یاد خواهند داشت.»

او یادآور شد که پشتیبانی این سناتور از انقلاب شیر و خورشید، لقب «عمو لیندسی» را نزد ایرانیان برای او به ارمغان آورده بود.

نکته‌ای از آن روز شایان ثبت است، چون از تشریفات فراتر می‌رود: یاسر الرمیان، رئیس صندوق سرمایه‌گذاری عمومی عربستان و از نزدیکان ولیعهد محمد بن سلمان، شهریار را در آغوش گرفت و کوتاه با او گفت‌وگو کرد. این یکی از معدود تعامل‌های علنی میان یک مقام ارشد سعودی و چهره‌ای برجسته از اپوزیسیون ایران است.

۵ اوت: مشروطیت ۱۲۸۵

در ۵ اوت — ۱۴ مرداد ۱۲۸۵ — سالروز امضای فرمان مشروطیت را گرامی داشت:

«هم‌میهنانم، امروز، سالروز امضای فرمان مشروطیت در ۱۴ مرداد ۱۲۸۵، برای ما یادآور یکی از بزرگ‌ترین جنبش‌های تاریخ معاصر ایران است، جنبشی که از دل اندیشه و تلاش ده‌ها ساله‌ی ایران‌دوستانی برخاست که از عقب‌ماندگی و نابسامانی ایران در دوران قاجار رنج می‌بردند.»

او یادآور شد که آرمان مشروطیت بر سه اصل بنیادین استوار بود. این یادآوری بی‌سبب نیست: مبارزه امروز را در پیوستگی صد و بیست ساله‌ای می‌نشاند — ملتی که قانون و نمایندگی را بسی پیش از آنکه تئوکراسی آن را برباید، خواسته بود.

۶ اوت: کاسپین قابل مذاکره نیست

آخرین موضع‌گیری این دوره، و فنی‌ترینِ آنها — اما به حاکمیت ملی مربوط است. رژیم می‌کوشد تصویب کنوانسیون رژیم حقوقی دریای کاسپین (کنوانسیون آکتائو) را پیش ببرد، در حالی که تقسیم بستر دریا هنوز حل‌نشده است.

«حقوق ایران در دریای کاسپین نه قابل مذاکره است و نه قابل واگذاری.»

«جمهوری اسلامی در شرایط ضعف شدید ساختاری و بحران مشروعیت، قصد پیشبرد و اجرای «کنوانسیون رژیم حقوقی دریای کاسپین» را دارد. این تلاش رژیم، بدون پشتوانه اراده ملت ایران و بدون تضمین روشن و کامل حقوق تاریخی کشور، اقدامی نگران‌کننده و تهدیدی جدی علیه منافع ملی ایران است.»

استدلال دو وجه دارد و هر دو کوبنده است: رژیمی بدون مشروعیت صلاحیت متعهد کردن ایران بر سر مرزهایش را ندارد، و رژیمی در موضع ضعف جز به ثمن بخس نمی‌فروشد. آنچه تهران در اوت ۲۰۲۶ امضا کند، ملت باید بعدها آن را باطل کند.

سه هفته، هفت موضع‌گیری، یک خط. رژیم کوشید خود را با ایران یکی کند تا از جنگی که خود برپا کرد جان به در برد؛ چوبه‌های دارش را در میدان‌ها برپا کرد تا جوانان ژانویه را خاموش کند؛ و آماده می‌شود به نام ملتی امضا کند که هرگز به او وکالت نداده است. هر بار، پاسخ یکی بوده است: ملت، رژیم نیست، و آنچه او امضا می‌کند ملت را متعهد نمی‌سازد.

ایران و پس می‌گیریم. جاوید شاه.

منابع این شماره

לפניכם עיקר הדברים שאמר השהריאר, רזא פהלווי, בשלושת השבועות הללו. מהדורה זו משלימה את הפער שנפער מאז 19 ביולי: תקופה צפופה שבה נעה המלחמה אל דרום המדינה, התחדשו התליות הפומביות, ואיראן איבדה בוושינגטון אחד מידידיה המעטים.

«את המלחמה הזאת כפתה הרפובליקה האסלאמית על איראן»

ב־24 ביולי פרסם השהריאר את המסר החד ביותר של התקופה. הוא מכוון אל אלה המנסים, בחוץ ובפנים, לטשטש את ההבדל בין המשטר לאומה, ולהסתתר מאחורי הדגל כדי לכסות ארבעים ושבע שנות חורבן.

«לא ניתן לאמת להתהפך. את המלחמה הזאת כפתה הרפובליקה האסלאמית על איראן, והאחריות לה מוטלת על המשטר הזה ועל תומכיו, הגלויים והנסתרים. מי ששתקו במשך שנים נוכח העוני, השחיתות, האפליה וחורבן המדינה — או שהיו שותפים לכך — אינם יכולים היום לחסות מאחורי שמה של איראן.»

באותו יום, באנגלית, ניסח את ההיקש המסכם את כל תורתו:

«כשם שמשטר הנאצים לא היה שם נרדף לעם הגרמני, כך הרפובליקה האסלאמית אינה שם נרדף לעם האיראני. פטריוטיות אמיתית היא לעמוד לצד העם האיראני ולצד מאבקו האמיץ לחירות, לשגשוג ולהשבת המולדת.»

קו זה מאיר למפרע את ריאיונו ל־רויטרס, שהוקלט בפריז ב־14 ביולי ופורסם ב־20 ביולי. שם הוא נוקט עמדה שמעטים מעזים לנסח: המערכה הצבאית שנפתחה לאחר הטבח של 8–9 בינואר — שאותו הוא מעריך בלפחות 36,500 נפש — הייתה לדבריו «אולי צעד הכרחי כדי למנוע שפיכות דמים נוספת».

«המערכה שהחלה בעקבות הטבח — זו שהובילה להתערבות הכוחות הישראליים והאמריקניים נגד המשטר — הייתה אולי צעד הכרחי כדי למנוע שפיכות דמים נוספת.»

הנימוק: מנגנוני דיכוי מוחלשים פירושם משטר שיתקשה לטבוח בהתקוממות הבאה. אך מיד הוא מציב את הגבול, ובו מעולם לא זז:

«אין זה מתפקידה של ממשלה זרה להחליט מי או מה תהיה החלופה לאיראן.»

אל איראני הדרום

ב־22 ביולי, עם התפשטות התקיפות דרומה, פנה ישירות אל האוכלוסיות החשופות ביותר — סיסטאן ובלוצ’סתאן, הורמוזגאן, בושהר, ח’וזסתאן, וכל תושבי חופי המפרץ הפרסי וים מכראן.

«בני ארצי, עם איראן הגדול והאמיץ, היום, כשהמתחים גוברים והאפשרות להתרחבות התקיפות הצבאית הולכת וגדלה, במיוחד בדרום המדינה, ברצוני לדבר אליכם.»

המסר המרכזי, שהופץ באותו ערב בחשבונותיו הרשמיים: דאגתו הראשונה של השהריאר היא ביטחונם וחייהם של אזרחים שלא היה להם כל חלק בהחלטות ובמדיניות מחרחרת המלחמה של הרפובליקה האסלאמית. זו ההבחנה שמעולם לא חדל לשרטט — בין מי שהצית את המלחמה לבין מי שנושא בה.

אספהאן: הגרדום כהודאה בחולשה

עם שחר 28 ביולי, בכיכר עליח’אני שבאספהאן, תלה המשטר שני צעירים מהתקוממות ינואר: אבולפאזל ספאהי באדג’אני ואמירחוסיין ספארי חוסיין־אבאדי. ג’אוויד נאם.

הם היו שנים־עשר, שנידונו למוות בדיון יחיד ובדלתיים סגורות. שניים כבר הוצאו להורג ב־19 ביולי באותו תיק; שמונה נותרו תחת גזר דין מוות. מומחי האו »ם ערערו על הגינות המשפט — הודאות שנגבו בכפייה, ואחריות אישית שמעולם לא הוכחה.

תגובת השהריאר הייתה מיידית, והיא מפנה את נשק המשטר נגדו:

«משטר שנמלט אל חבל התלייה כדי לשרוד אינו חזק: הוא מבועת, בלתי לגיטימי, ועל סף נפילה.»

אחר כך תיאר את המנגנון בקור רוח:

«רצח המפגינים ושאר האסירים הפוליטיים מתבצע לרוב בתוך בתי הכלא. אך המשטר, מחשש שהעם האיראני יקום נגדו, מבצע אותו בפומבי כדי להשתיק בהפחדה.»

והדגיש את מה שתעמולת המדינה לעולם לא תאמר — שתושבי אספהאן לא עמדו מנגד:

«הרפובליקה האסלאמית ממשיכה במלחמתה בעם איראן. אך האיראנים משיבים מלחמה. אתמול באספהאן הבחינו אזרחים שהמשטר מכין הוצאה להורג פומבית ברברית.»

המשטר תכנן לתלות שלושה. התגייסות התושבים סיכלה את השלישית. בלשון חשבונותיו הרשמיים: «תושבי אספהאן הראו היום שמדיניות ההפחדה נכשלה.»

27 ביולי: ארבעים ושש שנים

27 ביולי ציין ארבעים ושש שנים לפטירת אביו, מוחמד רזא שאה. המסר לא היה מסר הנצחה אלא מסר פוליטי:

«ארבעים ושש שנים חלפו מאז לכתו של אבי, אך הוא היום הדמות הפוליטית החיה ביותר בפני ההיסטוריה ובלב האיראנים. שלהבת אהבת האומה האיראנית אליו גדלה ובוערת מיום ליום.»

וכדי לומר זאת ציטט לא היסטוריון אלא מי שהועלה לגרדום — ג’אוויד נאם מג’ידרזא רהנאווארד, שנתלה בפומבי במשהד בדצמבר 2022, ואשר כתב בשם מיליוני צעירים איראנים:

«דור התאהב בך — דור שמעולם לא ראה אותך.»

וושינגטון: פרידה מלינדזי גרהאם

ב־28 ביולי היה השהריאר בוושינגטון בהלווייתו של הסנאטור לינדזי גרהאם בקתדרלה הלאומית, לצד דמויות ובהן בנימין נתניהו וולודימיר זלנסקי.

«הסנאטור לינדזי גרהאם זכה בחיבתם של מיליוני איראנים משום שעמד לצידם במאבקם לחירות. היום אשתתף בהלווייתו בוושינגטון כדי להיפרד ממנו בשם בני ארצי.»

מאמר ההספד שלו פורסם באותו יום ב־וושינגטון פוסט. המשפט שנותר:

«ההיסטוריה תזכור את לינדזי גרהאם על דברים רבים. אני בטוח שמיליוני איראנים פשוט יזכרו אותו כבן משפחה אמריקני שלנו.»

הוא הזכיר שתמיכת הסנאטור במהפכת האריה והשמש הקנתה לו בקרב האיראנים את הכינוי «הדוד לינדזי».

פרט אחד מאותו יום ראוי לתיעוד, שכן הוא חורג מן הפרוטוקול: יאסר אל־רומיאן, מושל קרן ההשקעות הריבונית הסעודית ומקורביו של יורש העצר מוחמד בן סלמאן, חיבק את השהריאר ושוחח עמו קצרות — חיבוק שתועד במצלמה. זו אחת האינטראקציות הפומביות הנדירות בין בכיר סעודי לבין דמות מרכזית באופוזיציה האיראנית.

5 באוגוסט: חוקת 1906

ב־5 באוגוסט — 14 במורדאד 1285 — ציין את החתימה על צו החוקה, מעשה הייסוד של המהפכה החוקתית.

«בני ארצי, היום, יום השנה לחתימה על צו החוקה ב־14 במורדאד 1285, מזכיר לנו את אחת התנועות הגדולות בתולדות איראן המודרנית — תנועה שנולדה מעשרות שנות מחשבה ומאמץ של אוהבי מולדת שסבלו מפיגורה ומאי־סדריה של איראן בתקופת הקאג’ארים.»

הוא הזכיר שהאידיאל החוקתי נשען על שלושה עקרונות מכוננים. התזכורת אינה תמימה: היא ממקמת את המאבק הנוכחי ברצף של מאה ועשרים שנה — של אומה שתבעה חוק וייצוג הרבה לפני שהתאוקרטיה השתלטה עליה.

6 באוגוסט: הכספי אינו לשיח ולמשא

ההתבטאות האחרונה של התקופה, והטכנית שבהן — אך היא נוגעת בריבונות. המשטר מבקש לקדם את אשרור האמנה בדבר המעמד המשפטי של הים הכספי (אמנת אקטאו), שחלוקת קרקעית הים בה טרם הוסדרה.

«זכויותיה של איראן בים הכספי אינן נתונות למשא ומתן ואינן ניתנות לוויתור.»

«הרפובליקה האסלאמית, מתוך חולשה מבנית עמוקה ומשבר לגיטימיות חריף, מבקשת לקדם וליישם את האמנה בדבר המעמד המשפטי של הים הכספי. מאמץ זה של המשטר, ללא מנדט מרצון העם האיראני וללא ערובה ברורה ומלאה לזכויותיה ההיסטוריות של המדינה, מדאיג עמוקות ומהווה איום חמור על האינטרסים הלאומיים של איראן.»

הטיעון כפול, ושניהם קטלניים: משטר נטול לגיטימיות אינו מוסמך לחייב את איראן בגבולותיה, ומשטר בעמדת חולשה אינו יכול אלא למכור בזול. את מה שתחתום טהראן באוגוסט 2026, האומה תיאלץ לבטל.

שלושה שבועות, שבע התבטאויות, קו אחד. המשטר ניסה להתמזג עם איראן כדי לשרוד את המלחמה שהוא עצמו הצית; הקים את גרדומיו בכיכרות כדי להשתיק את צעירי ינואר; ומתכונן לחתום בשמו של עם שמעולם לא ייפה את כוחו. בכל פעם הייתה התשובה אחת: האומה אינה המשטר, ומה שהוא חותם אינו מחייב אותה.

איראן או פס מיגירים. ג’אוויד שאה.

מקורות המהדורה

Hier das Wesentliche dessen, was der Shahriar, Reza Pahlavi, in diesen drei Wochen gesagt hat. Diese Ausgabe holt den seit dem 19. Juli entstandenen Rückstand auf: eine dichte Zeitspanne, in der sich der Krieg in den Süden des Landes verlagerte, die öffentlichen Hinrichtungen wieder aufgenommen wurden und Iran in Washington einen seiner seltenen Freunde verlor.

„Diesen Krieg hat die Islamische Republik Iran aufgezwungen »

Am 24. Juli veröffentlichte der Shahriar die schärfste Botschaft dieses Zeitraums. Sie richtet sich an jene, die im Ausland wie im Inland Regime und Nation vermengen und sich hinter der Fahne verstecken, um siebenundvierzig Jahre Ruin zu verdecken.

„Wir werden nicht zulassen, dass die Wahrheit verkehrt wird. Diesen Krieg hat die Islamische Republik Iran aufgezwungen, und die Verantwortung dafür trägt eben dieses Regime samt seinen offenen und verdeckten Unterstützern. Wer jahrelang zu Armut, Korruption, Diskriminierung und der Zerstörung des Landes geschwiegen hat — oder daran beteiligt war —, kann sich heute nicht hinter dem Namen Irans in Sicherheit bringen. »

Am selben Tag formulierte er auf Englisch jenen Vergleich, der seine gesamte Doktrin zusammenfasst:

„So wie das Naziregime nicht gleichbedeutend war mit dem deutschen Volk, so ist die Islamische Republik nicht gleichbedeutend mit dem iranischen Volk. Wahrer Patriotismus heißt, an der Seite des iranischen Volkes und seines mutigen Kampfes für Freiheit, Wohlstand und die Rückgewinnung der Heimat zu stehen. »

Diese Linie wirft rückblickend Licht auf sein Reuters-Interview, aufgezeichnet am 14. Juli in Paris und veröffentlicht am 20. Juli. Dort bezieht er eine Position, die wenige auszusprechen wagen: Die Militärkampagne, die nach dem Massaker vom 8. und 9. Januar begann — das er auf mindestens 36.500 Menschenleben beziffert —, sei „vielleicht ein notwendiger Schritt gewesen, um weiteres Blutvergießen zu verhindern ».

„Die Kampagne, die infolge des Massakers begann — jene, die zum Eingreifen der israelischen und amerikanischen Streitkräfte gegen das Regime führte —, war vielleicht ein notwendiger Schritt, um weiteres Blutvergießen zu vermeiden. »

Seine Begründung: geschwächte Repressionsapparate bedeuten ein Regime, das beim nächsten Aufstand weniger massakrieren kann. Doch sofort zieht er die Grenze, von der er nie abgewichen ist:

„Es ist nicht Sache einer ausländischen Regierung zu entscheiden, wer oder was die Alternative für Iran sein soll. »

An die Iraner des Südens

Am 22. Juli, als sich die Angriffe nach Süden ausweiteten, wandte er sich unmittelbar an die am stärksten gefährdeten Bevölkerungen — Sistan und Belutschistan, Hormozgan, Buschehr, Chuzestan sowie alle Bewohner der Küsten des Persischen Golfs und des Makran-Meeres.

„Meine Landsleute, großes und mutiges Volk Irans, heute, da die Spannungen wachsen und die Möglichkeit einer Ausweitung der militärischen Angriffe zunimmt, insbesondere im Süden des Landes, möchte ich zu euch sprechen. »

Die Kernbotschaft, noch am selben Abend über seine offiziellen Kanäle verbreitet: Das vorrangige Anliegen des Shahriar ist die Sicherheit und das Leben von Bürgern, die keinerlei Anteil an den kriegstreiberischen Entscheidungen und Politiken der Islamischen Republik hatten. Es ist die Unterscheidung, die er nie aufgegeben hat — zwischen denen, die diesen Krieg entfesselt haben, und denen, die ihn erleiden.

Isfahan: der Galgen als Eingeständnis der Schwäche

Im Morgengrauen des 28. Juli, auf dem Alichani-Platz in Isfahan, hängte das Regime zwei junge Männer des Januaraufstands: Abolfazl Sepahi Badjani und Amirhossein Safari Hosseinabadi. Javid Nâm.

Sie waren zwölf, in einer einzigen nichtöffentlichen Verhandlung zum Tode verurteilt. Zwei waren bereits am 19. Juli im selben Verfahren hingerichtet worden; acht stehen weiterhin unter Todesurteil. UN-Experten haben die Fairness dieses Prozesses infrage gestellt — erzwungene Geständnisse, nie festgestellte individuelle Verantwortung.

Die Antwort des Shahriar kam sofort, und sie kehrt die Waffe des Regimes gegen dieses selbst:

„Ein Regime, das zum Überleben zum Strang greift, ist nicht mächtig: Es ist verängstigt, illegitim und steht vor dem Sturz. »

Anschließend beschrieb er den Mechanismus kühl:

„Die Ermordung von Demonstranten und anderen politischen Gefangenen geschieht meist innerhalb der Gefängnisse. Doch das Regime führt sie aus Furcht, das iranische Volk könne sich gegen es erheben, öffentlich durch, um es durch Einschüchterung zum Schweigen zu bringen. »

Und er hob hervor, was die Staatspropaganda nie sagen wird — dass die Menschen von Isfahan nicht bloß zusahen:

„Die Islamische Republik setzt ihren Krieg gegen das Volk Irans fort. Doch die Iraner wehren sich. Gestern in Isfahan bemerkten Bürger, dass das Regime eine barbarische öffentliche Hinrichtung vorbereitete. »

Das Regime hatte geplant, drei zu hängen. Die Mobilisierung der Einwohner ließ die dritte scheitern. In den Worten seiner offiziellen Kanäle: „Die Menschen von Isfahan haben heute gezeigt, dass die Politik der Einschüchterung gescheitert ist. »

27. Juli: sechsundvierzig Jahre

Der 27. Juli markierte den sechsundvierzigsten Jahrestag des Todes seines Vaters, Mohammad Reza Schah. Die Botschaft war nicht Gedenken, sondern Politik:

„Sechsundvierzig Jahre sind seit dem Tod meines Vaters vergangen, doch er ist heute die lebendigste politische Gestalt vor der Geschichte und in den Herzen der Iraner. Die Flamme der Liebe der iranischen Nation zu ihm wächst und brennt mit jedem Tag heller. »

Und um es zu sagen, zitierte er keinen Historiker, sondern einen Hingerichteten — Javid Nâm Majidreza Rahnavard, im Dezember 2022 in Maschhad öffentlich gehängt, der im Namen von Millionen junger Iraner geschrieben hatte:

„Eine Generation verliebte sich in dich — eine Generation, die dich nie gesehen hat. »

Washington: Abschied von Lindsey Graham

Am 28. Juli war der Shahriar in Washington bei der Trauerfeier für Senator Lindsey Graham in der Nationalkathedrale, gemeinsam unter anderem mit Benjamin Netanjahu und Wolodymyr Selenskyj.

„Senator Lindsey Graham hat die Zuneigung von Millionen Iranern gewonnen, weil er in ihrem Kampf für die Freiheit an ihrer Seite stand. Heute werde ich seiner Trauerfeier in Washington beiwohnen, um im Namen meiner Landsleute Abschied zu nehmen. »

Sein Nachruf erschien am selben Tag in der Washington Post. Der Satz, der geblieben ist:

„Die Geschichte wird sich an Lindsey Graham für vieles erinnern. Ich bin zuversichtlich, dass Millionen Iraner sich schlicht an ihn als ein amerikanisches Mitglied unserer Familie erinnern werden. »

Er erinnerte daran, dass die Unterstützung des Senators für die Revolution von Löwe und Sonne ihm bei den Iranern den Beinamen „Onkel Lindsey » eingetragen hatte.

Ein Detail dieses Tages verdient festgehalten zu werden, weil es über das Protokoll hinausgeht: Yasir Al-Rumayyan, Gouverneur des saudischen Staatsfonds und Vertrauter von Kronprinz Mohammed bin Salman, umarmte den Shahriar und sprach kurz mit ihm — von der Kamera festgehalten. Es ist eine der seltenen öffentlichen Begegnungen zwischen einem hohen saudischen Vertreter und einer führenden Figur der iranischen Opposition.

5. August: die Verfassung von 1906

Am 5. August — 14. Mordad 1285 — würdigte er die Unterzeichnung des Verfassungserlasses, den Gründungsakt der Konstitutionellen Revolution.

„Meine Landsleute, der heutige Jahrestag der Unterzeichnung des Verfassungserlasses am 14. Mordad 1285 erinnert uns an eine der größten Bewegungen der neueren Geschichte Irans — eine Bewegung, geboren aus jahrzehntelangem Denken und Wirken von Patrioten, die unter Irans Rückständigkeit und Unordnung zur Zeit der Kadscharen litten. »

Er erinnerte daran, dass das konstitutionelle Ideal auf drei Grundprinzipien ruhte. Diese Erinnerung ist nicht harmlos: Sie stellt den heutigen Kampf in eine Kontinuität von hundertzwanzig Jahren — die einer Nation, die Gesetz und Vertretung forderte, lange bevor die Theokratie sie an sich riss.

6. August: Das Kaspische Meer ist nicht verhandelbar

Die letzte Wortmeldung des Zeitraums, und die technischste — doch sie berührt die Souveränität. Das Regime will die Ratifizierung der Konvention über den Rechtsstatus des Kaspischen Meeres (Aktau-Konvention) vorantreiben, deren Aufteilung des Meeresbodens weiterhin ungeklärt ist.

„Irans Rechte im Kaspischen Meer sind weder verhandelbar noch aufgebbar. »

„Die Islamische Republik strebt inmitten tiefgreifender struktureller Schwäche und einer schweren Legitimitätskrise danach, die Konvention über den Rechtsstatus des Kaspischen Meeres voranzutreiben und umzusetzen. Dieses Vorgehen des Regimes, ohne Mandat des Willens des iranischen Volkes und ohne klare und umfassende Garantie der historischen Rechte des Landes, ist zutiefst besorgniserregend und stellt eine ernste Bedrohung der nationalen Interessen Irans dar. »

Das Argument ist doppelt und in beidem vernichtend: Ein Regime ohne Legitimität hat keine Befugnis, Iran an seinen Grenzen zu binden, und ein Regime in einer Position der Schwäche kann nur verschleudern. Was Teheran im August 2026 unterzeichnet, wird die Nation rückgängig machen müssen.

Drei Wochen, sieben Wortmeldungen, eine Linie. Das Regime wollte mit Iran verschmelzen, um den Krieg zu überleben, den es selbst entfesselt hat; es errichtete seine Galgen auf öffentlichen Plätzen, um die Jugend vom Januar zum Schweigen zu bringen; es schickt sich an, im Namen eines Volkes zu unterschreiben, das ihm nie ein Mandat gab. Jedes Mal lautete die Antwort gleich: Die Nation ist nicht das Regime, und was es unterschreibt, bindet sie nicht.

Iran o Pas Migirim. Javid Shah.

Quellen dieser Ausgabe

Här följer det väsentliga av vad Shahriaren, Reza Pahlavi, har sagt under dessa tre veckor. Denna utgåva tar igen det uppehåll som uppstått sedan den 19 juli: en tät period då kriget förflyttades mot landets södra delar, de offentliga hängningarna återupptogs och Iran i Washington förlorade en av sina få vänner.

”Detta krig har Islamiska republiken påtvingat Iran”

Den 24 juli publicerade Shahriaren periodens skarpaste budskap. Det riktar sig mot dem som, utomlands och inrikes, försöker sammanblanda regimen med nationen och gömma sig bakom flaggan för att dölja fyrtiosju år av förödelse.

”Vi kommer inte att låta sanningen vändas upp och ned. Detta krig har Islamiska republiken påtvingat Iran, och ansvaret för det vilar på denna regim och dess anhängare, öppna såväl som dolda. De som i åratal teg inför fattigdomen, korruptionen, diskrimineringen och landets förstörelse — eller tog del i den — kan i dag inte söka skydd bakom Irans namn.”

Samma dag formulerade han på engelska den liknelse som sammanfattar hela hans doktrin:

”Liksom nazistregimen inte var synonym med det tyska folket är Islamiska republiken inte synonym med det iranska folket. Sann patriotism är att stå vid det iranska folkets sida i dess modiga kamp för frihet, välstånd och för att återta hemlandet.”

Denna linje kastar retroaktivt ljus över hans intervju med Reuters, inspelad i Paris den 14 juli och publicerad den 20 juli. Där intar han en hållning som få vågar formulera: den militära kampanj som inleddes efter massakern den 8–9 januari — som han uppskattar till minst 36 500 liv — var enligt honom ”kanske ett nödvändigt steg för att undvika ytterligare blodsutgjutelse”.

”Kampanjen som inleddes till följd av massakern — den som ledde till de israeliska och amerikanska styrkornas ingripande mot regimen — var kanske ett nödvändigt steg för att undvika ytterligare blodsutgjutelse.”

Hans resonemang: försvagade förtrycksapparater innebär en regim som är mindre kapabel att massakrera vid nästa uppror. Men han drar omedelbart gränsen, och där har han aldrig vikit:

”Det tillkommer inte någon utländsk regering att avgöra vem eller vad som ska vara alternativet för Iran.”

Till iranierna i söder

Den 22 juli, när anfallen spred sig söderut, vände han sig direkt till de mest utsatta befolkningarna — Sistan och Baluchistan, Hormozgan, Bushehr, Khuzestan samt alla som bor längs Persiska vikens och Makranhavets kuster.

”Mina landsmän, Irans stora och modiga folk, i dag, när spänningarna stiger och risken för utvidgade militära angrepp växer, särskilt i landets södra delar, vill jag tala till er.”

Kärnbudskapet, spritt samma kväll via hans officiella konton: Shahriarens främsta omsorg gäller säkerheten och livet för medborgare som inte haft någon som helst del i Islamiska republikens krigshetsande beslut och politik. Det är den åtskillnad han aldrig har upphört att dra — mellan dem som utlöste kriget och dem som bär det.

Isfahan: galgen som ett erkännande av svaghet

I gryningen den 28 juli, på Alikhanitorget i Isfahan, hängde regimen två unga män från januariupproret: Abolfazl Sepahi Badjani och Amirhossein Safari Hosseinabadi. Javid Nâm.

De var tolv, dömda till döden efter en enda förhandling bakom stängda dörrar. Två hade redan avrättats den 19 juli i samma mål; åtta står alltjämt under dödsdom. FN-experter har ifrågasatt rättegångens rättssäkerhet — framtvingade erkännanden och individuellt ansvar som aldrig fastställdes.

Shahriarens svar kom omedelbart, och det vänder regimens eget vapen mot den:

”En regim som tar sin tillflykt till repet för att överleva är inte mäktig: den är skräckslagen, illegitim och på gränsen till fall.”

Därefter beskrev han mekanismen kyligt:

”Mordet på demonstranter och andra politiska fångar sker oftast inne i fängelserna. Men regimen, som fruktar att det iranska folket ska resa sig mot den, genomför dem offentligt i ett försök att skrämma folket till tystnad.”

Och han underströk det som statspropagandan aldrig kommer att säga — att Isfahans invånare inte bara såg på:

”Islamiska republiken fortsätter sitt krig mot Irans folk. Men iranierna slår tillbaka. I går i Isfahan märkte medborgare att regimen förberedde en barbarisk offentlig avrättning.”

Regimen hade planerat att hänga tre. Invånarnas mobilisering fick den tredje att misslyckas. Med hans officiella kontons ord: ”Isfahans folk visade i dag att skrämseltaktiken har misslyckats.”

27 juli: fyrtiosex år

Den 27 juli markerade fyrtiosex år sedan hans far, Mohammad Reza Shah, gick bort. Budskapet var inte minnesstund utan politik:

”Fyrtiosex år har gått sedan min fars bortgång, men han är i dag den mest levande politiska gestalten inför historien och i iraniernas hjärtan. Lågan av den iranska nationens kärlek till honom växer och brinner klarare för varje dag.”

Och för att säga det citerade han inte en historiker utan en avrättad — Javid Nâm Majidreza Rahnavard, offentligt hängd i Mashhad i december 2022, som å miljoner unga iraniers vägnar hade skrivit:

”En generation blev förälskad i dig — en generation som aldrig såg dig.”

Washington: farväl till Lindsey Graham

Den 28 juli befann sig Shahriaren i Washington vid senator Lindsey Grahams begravning i nationalkatedralen, tillsammans med bland andra Benjamin Netanyahu och Volodymyr Zelenskyj.

”Senator Lindsey Graham vann miljoner iraniers tillgivenhet genom att stå vid deras sida i deras kamp för frihet. I dag närvarar jag vid hans begravning i Washington för att ta farväl på mina landsmäns vägnar.”

Hans hyllning publicerades samma dag i Washington Post. Meningen som blev kvar:

”Historien kommer att minnas Lindsey Graham för mycket. Jag känner mig trygg i att säga att miljoner iranier helt enkelt kommer att minnas honom som en amerikansk medlem av vår familj.”

Han påminde om att senatorns stöd för Lejonets och solens revolution hade gett honom smeknamnet ”farbror Lindsey” bland iranier.

En detalj från den dagen förtjänar att noteras, eftersom den går utöver protokollet: Yasir Al-Rumayyan, chef för Saudiarabiens statliga investeringsfond och nära kronprins Mohammed bin Salman, omfamnade Shahriaren och samtalade kort med honom — fångat på film. Det är en av de sällsynta offentliga kontakterna mellan en hög saudisk företrädare och en ledande gestalt i den iranska oppositionen.

5 augusti: 1906 års författning

Den 5 augusti — 14 mordad 1285 — uppmärksammade han undertecknandet av författningsdekretet, den konstitutionella revolutionens grundläggande akt.

”Mina landsmän, dagens årsdag av författningsdekretets undertecknande den 14 mordad 1285 påminner oss om en av de största rörelserna i Irans moderna historia — en rörelse född ur årtionden av tankearbete och möda hos fosterlandsvänner som led av Irans efterblivenhet och oordning under qajarerna.”

Han erinrade om att det konstitutionella idealet vilade på tre grundprinciper. Påminnelsen är inte oskyldig: den placerar dagens kamp i en kontinuitet på hundratjugo år — en nation som krävde lag och representation långt innan teokratin lade beslag på den.

6 augusti: Kaspiska havet är inte förhandlingsbart

Periodens sista uttalande, och det mest tekniska — men det rör suveräniteten. Regimen söker driva igenom ratificeringen av konventionen om Kaspiska havets rättsliga status (Aktaukonventionen), vars uppdelning av havsbottnen alltjämt är oreglerad.

”Irans rättigheter i Kaspiska havet är varken förhandlingsbara eller möjliga att avstå från.”

”Islamiska republiken söker, mitt i djup strukturell svaghet och en allvarlig legitimitetskris, driva igenom och tillämpa konventionen om Kaspiska havets rättsliga status. Detta försök från regimen, utan mandat från det iranska folkets vilja och utan tydlig och fullständig garanti för landets historiska rättigheter, är djupt oroande och utgör ett allvarligt hot mot Irans nationella intressen.”

Argumentet är dubbelt, och båda leden är förödande: en regim utan legitimitet har ingen behörighet att binda Iran vid dess gränser, och en regim i underläge kan bara sälja billigt. Det Teheran undertecknar i augusti 2026 kommer nationen att få riva upp.

Tre veckor, sju uttalanden, en enda linje. Regimen försökte smälta samman med Iran för att överleva kriget den själv utlöste; den reste sina galgar på torgen för att tysta januaris ungdom; den förbereder sig på att skriva under i ett folks namn som aldrig gett den mandat. Varje gång har svaret varit detsamma: nationen är inte regimen, och det den skriver under binder henne inte.

Iran o Pas Migirim. Javid Shah.

Källor för denna utgåva

He aquí lo esencial de lo que ha dicho el Shahriar, Reza Pahlavi, a lo largo de estas tres semanas. Esta edición recupera el retraso acumulado desde el 19 de julio: un período denso, en el que la guerra se desplazó hacia el sur del país, se reanudaron los ahorcamientos públicos e Irán perdió en Washington a uno de sus escasos amigos.

«Esta guerra se la impuso a Irán la República Islámica»

El 24 de julio, el Shahriar publicó el mensaje más cortante del período. Va dirigido a quienes, dentro y fuera del país, intentan confundir al régimen con la nación y refugiarse tras la bandera para tapar cuarenta y siete años de ruina.

«No dejaremos que se invierta la verdad. Esta guerra se la impuso a Irán la República Islámica, y la responsabilidad recae en este régimen y en sus apoyos, declarados u ocultos. Quienes durante años callaron ante la pobreza, la corrupción, la discriminación y la destrucción del país —o participaron en ella— no pueden hoy ampararse tras el nombre de Irán.»

Ese mismo día, en inglés, formuló la analogía que resume toda su doctrina:

«Del mismo modo que el régimen nazi no era sinónimo del pueblo alemán, la República Islámica no es sinónimo del pueblo iraní. El verdadero patriotismo consiste en estar junto al pueblo iraní y a su valiente lucha por la libertad, la prosperidad y la recuperación de la patria.»

Esa línea ilumina retrospectivamente su entrevista con Reuters, grabada en París el 14 de julio y publicada el 20 de julio. Allí adopta una posición que pocos se atreven a formular: la campaña militar iniciada tras la masacre del 8 y 9 de enero —que él cifra en al menos 36 500 vidas— fue, a su juicio, «quizá un paso necesario para evitar más derramamiento de sangre».

«La campaña que comenzó a raíz de la masacre —la que condujo a la intervención de las fuerzas israelíes y estadounidenses contra el régimen— fue quizá un paso necesario para evitar más derramamiento de sangre.»

Su razonamiento: unas instituciones represivas debilitadas suponen un régimen menos capaz de masacrar en el próximo levantamiento. Pero traza de inmediato el límite, y en ello nunca ha cedido:

«No corresponde a ningún gobierno extranjero decidir quién o qué debe ser la alternativa para Irán.»

A los iraníes del sur

El 22 de julio, mientras los ataques se extendían hacia el sur, se dirigió directamente a las poblaciones más expuestas —Sistán y Baluchistán, Hormozgán, Bushehr, Juzestán— y a todos los habitantes de las costas del golfo Pérsico y del mar de Makrán.

«Compatriotas míos, gran y valiente pueblo de Irán: hoy, cuando aumentan las tensiones y crece la posibilidad de que se extiendan los ataques militares, en particular en el sur del país, deseo hablar con vosotros.»

El mensaje central, difundido esa misma tarde por sus cuentas oficiales: la primera preocupación del Shahriar es la seguridad y la vida de unos ciudadanos que no tuvieron parte alguna en las decisiones ni en las políticas belicistas de la República Islámica. Es la distinción que nunca ha dejado de trazar: entre quienes desataron esta guerra y quienes la padecen.

Isfahán: la horca como confesión de debilidad

Al amanecer del 28 de julio, en la plaza Alijani de Isfahán, el régimen ahorcó a dos jóvenes del levantamiento de enero: Abolfazl Sepahi Badjani y Amirhosein Safari Hoseinabadi. Javid Nâm.

Eran doce, condenados a muerte tras una única vista a puerta cerrada. Dos ya habían sido ejecutados el 19 de julio en la misma causa; ocho siguen bajo sentencia de muerte. Expertos de la ONU han cuestionado la equidad de ese juicio: confesiones arrancadas bajo coacción y responsabilidades individuales nunca establecidas.

La respuesta del Shahriar fue inmediata, y vuelve el arma del régimen contra él mismo:

«Un régimen que se refugia en la soga para sobrevivir no es poderoso: está aterrorizado, es ilegítimo y se encuentra al borde de la caída.»

Después describió el mecanismo, con frialdad:

«El asesinato de manifestantes y de otros presos políticos se comete casi siempre dentro de las cárceles. Pero el régimen, temiendo que el pueblo iraní se levante contra él, los ejecuta en público para intentar silenciarlo mediante el terror.»

Y subrayó lo que la propaganda estatal jamás dirá: que los habitantes de Isfahán no se limitaron a mirar.

«La República Islámica prosigue su guerra contra el pueblo de Irán. Pero los iraníes responden. Ayer en Isfahán, los ciudadanos advirtieron que el régimen preparaba una ejecución pública bárbara.»

El régimen pensaba ahorcar a tres. La movilización de los vecinos hizo fracasar la tercera. En palabras de sus cuentas oficiales: «el pueblo de Isfahán ha demostrado hoy que la política del terror ha fracasado.»

27 de julio: cuarenta y seis años

El 27 de julio marcó el cuadragésimo sexto aniversario de la desaparición de su padre, Mohammad Reza Sha. El mensaje no fue conmemorativo, sino político:

«Han pasado cuarenta y seis años desde la muerte de mi padre, pero hoy es la figura política más viva ante la historia y en el corazón de los iraníes. La llama del amor de la nación iraní hacia él crece y arde con más fuerza cada día.»

Y para decirlo no citó a un historiador, sino a un ajusticiado: Javid Nâm Majidreza Rahnavard, ahorcado públicamente en Mashhad en diciembre de 2022, que había escrito en nombre de millones de jóvenes iraníes:

«Una generación se enamoró de ti — una generación que jamás te vio.»

Washington: el adiós a Lindsey Graham

El 28 de julio, el Shahriar estuvo en Washington en el funeral del senador Lindsey Graham, en la Catedral Nacional, junto a figuras como Benjamin Netanyahu y Volodímir Zelenski.

«El senador Lindsey Graham se ganó el afecto de millones de iraníes al ponerse a su lado en su lucha por la libertad. Hoy asistiré a su funeral en Washington para despedirlo en nombre de mis compatriotas.»

Su homenaje apareció ese mismo día en el Washington Post. La frase que ha quedado:

«La historia recordará a Lindsey Graham por muchas cosas. Puedo afirmar con confianza que millones de iraníes lo recordarán simplemente como un miembro estadounidense de nuestra familia.»

Recordó que el apoyo del senador a la Revolución del León y el Sol le había valido entre los iraníes el apodo de «tío Lindsey».

Un detalle de esa jornada merece consignarse, porque va más allá del protocolo: Yasir Al-Rumayyan, gobernador del fondo soberano saudí y hombre cercano al príncipe heredero Mohammed bin Salmán, abrazó al Shahriar y conversó brevemente con él, en un intercambio captado por las cámaras. Es una de las escasas interacciones públicas entre un alto responsable saudí y una figura destacada de la oposición iraní.

5 de agosto: la Constitución de 1906

El 5 de agosto —14 de mordad de 1285— conmemoró la firma del decreto constitucional, acto fundacional de la Revolución Constitucional.

«Compatriotas: hoy, aniversario de la firma del decreto constitucional el 14 de mordad de 1285, nos recuerda uno de los mayores movimientos de la historia contemporánea de Irán, un movimiento nacido de décadas de pensamiento y esfuerzo de patriotas que sufrían el atraso y el desorden de Irán bajo los Qayar.»

Recordó que el ideal constitucional se apoyaba en tres principios fundacionales. El recordatorio no es inocente: inscribe la lucha actual en una continuidad de ciento veinte años, la de una nación que reclamaba ley y representación mucho antes de que la teocracia se apoderase de ella.

6 de agosto: el Caspio no es negociable

Última intervención del período, y la más técnica, pero toca a la soberanía. El régimen busca impulsar la ratificación de la Convención sobre el Estatuto Jurídico del Mar Caspio (Convención de Aktau), cuyo reparto del lecho marino sigue sin resolverse.

«Los derechos de Irán en el mar Caspio no son negociables ni pueden cederse.»

«La República Islámica, en medio de una profunda debilidad estructural y de una grave crisis de legitimidad, pretende impulsar y aplicar la Convención sobre el Estatuto Jurídico del Mar Caspio. Este intento del régimen, sin el mandato de la voluntad del pueblo iraní y sin una garantía clara y completa de los derechos históricos del país, resulta profundamente preocupante y constituye una seria amenaza para los intereses nacionales de Irán.»

El argumento es doble, y en ambos extremos demoledor: un régimen sin legitimidad no tiene título para comprometer a Irán en sus fronteras, y un régimen en posición de debilidad solo puede malvender. Lo que Teherán firme en agosto de 2026, la nación tendrá que deshacerlo.

Tres semanas, siete intervenciones, una sola línea. El régimen quiso confundirse con Irán para sobrevivir a la guerra que él mismo desató; levantó sus horcas en las plazas para acallar a los jóvenes de enero; se dispone a firmar en nombre de un pueblo que jamás le dio mandato. Cada vez, la respuesta ha sido la misma: la nación no es el régimen, y lo que él firma no la obliga.

Iran o Pas Migirim. Javid Shah.

Fuentes de esta edición

Post Views: 99

Publications similaires

Un commentaire

  1. Ping : « Dans la République islamique, la réforme est impossible » – GARD JAVIDAN

Laisser un commentaire

Votre adresse e-mail ne sera pas publiée. Les champs obligatoires sont indiqués avec *