« Il faut qu’ils meurent dans le supplice »
Garde Javidan · Charia
« Il faut qu’ils meurent dans le supplice »
Sur la télévision d’État, un théologien du régime récite, verset en main, les sentences que la loi de Dieu réserve aux jeunes qui ont manifesté pour la liberté. Ce n’est pas un dérapage. C’est la loi en vigueur en Iran depuis quarante-sept ans.
« They must die in torment »
On state television, a regime theologian recites, verse in hand, the sentences God’s law reserves for the young people who demonstrated for freedom. This is not a slip of the tongue. It is the law that has governed Iran for forty-seven years.
«باید زجرکش شوند»
در تلویزیون حکومتی، یک روحانیِ نظام، آیه به دست، حکم‌هایی را می‌خواند که قانون خدا برای جوانانی که برای آزادی به خیابان آمدند در نظر گرفته است. این یک لغزش زبان نیست. این قانونی است که چهل‌وهفت سال است بر ایران حکم می‌راند.
״הם חייבים למות בייסורים״
בטלוויזיה הממלכתית, תיאולוג של המשטר מקריא, כשהפסוק בידו, את גזרי הדין ששריעת האל שומרת לצעירים שהפגינו למען החירות. זו אינה פליטת פה. זהו החוק השורר באיראן זה ארבעים ושבע שנים.
„Sie müssen unter Qualen sterben »
Im Staatsfernsehen verliest ein Theologe des Regimes, den Vers in der Hand, die Strafen, die Gottes Gesetz für die jungen Menschen vorsieht, die für die Freiheit demonstriert haben. Das ist kein Ausrutscher. Es ist das Gesetz, das im Iran seit siebenundvierzig Jahren gilt.
”De måste dö under plågor”
I den statliga televisionen läser en teolog från regimen upp, med versen i handen, de straff som Guds lag reserverar för de unga som demonstrerade för friheten. Det är inte en felsägning. Det är den lag som styrt Iran i fyrtiosju år.
«Tienen que morir entre tormentos»
En la televisión estatal, un teólogo del régimen recita, versículo en mano, las sentencias que la ley de Dios reserva a los jóvenes que se manifestaron por la libertad. No es un desliz. Es la ley que rige Irán desde hace cuarenta y siete años.
Regardez cet homme. Costume, cravate, lunettes, un verre d’eau, un plateau de télévision décoré d’arabesques. Le ton posé du professeur. Et ce qu’il énonce, tranquillement, une fiche à la main, c’est le sort qu’il veut voir infliger aux enfants d’un pays qui a osé descendre dans la rue.
Il ne parle pas en son nom. Il ne parle même pas au nom d’un tribunal. Il parle, dit-il, au nom du Coran — et il tient à ce qu’on ne puisse pas l’accuser demain d’avoir trahi le texte. Alors il lit. Il traduit. Il détaille. Et il conclut par une phrase qui dit tout de ce régime : « l’au-delà est à nous. »
Avant d’écouter : la loi qu’il invoque est en vigueur depuis 1979
Ce que récite ce théologien n’est pas une opinion marginale. C’est l’ossature du Code pénal islamique de la République islamique — la charia codifiée, appliquée par des tribunaux réels, contre des prisonniers réels, depuis quarante-sept ans.
Le verset qu’il cite, c’est le Coran 5:33-34, sourate Al-Mâ’ida. Le crime qu’il y lit, c’est la mohâreba — la « guerre contre Dieu » — et la efsâd-e fel-arz, la « corruption sur la terre ». Deux mots creux, taillés sur mesure : dans un régime où Dieu et l’État ne font qu’un, manifester contre l’État, c’est faire la guerre à Dieu. Bloquer une route, brûler une affiche, brandir un drapeau : mohâreb. Et la mohâreba, dans le Code pénal islamique (articles 279 à 288), se paie de quatre peines que le juge choisit à sa guise : la mort, la crucifixion, l’amputation croisée de la main et du pied, ou le bannissement.
Voilà le décor. Maintenant, écoutez-le.
Ce qu’il dit, mot pour mot
« Ceux-là sont tous arrêtés. Quel est, du point de vue du Coran, le jugement qui les frappe ? Le Coran a donné trois sentences.
Je vais interpréter le verset. J’ai été juste envers eux — demain, personne ne pourra m’accuser. Si je ne le dis pas, alors j’aurai trahi le Coran ; le Coran, il faut l’interpréter correctement.
Il a dit : premièrement — « an yuqattalû » — qu’ils soient mis à mort. Et le mot est intensif : pas simplement tués — suppliciés à mort. Voilà le verset.
Nos éminents savants de l’exégèse nous l’enseignent : « aw yusallabû » — qu’ils soient pendus au gibet.
« aw tuqatta’a aydîhim wa arjuluhum min khilâf » — ensuite il dit : qu’on leur tranche, en sens opposé, la main droite et le pied gauche. La main droite coupée — quatre doigts — et les orteils du pied gauche coupés aussi. Qu’on le laisse ainsi, jeté dans la plaine.
« aw yunfaw » — ou le bannissement. Pas qu’on l’envoie à Chiraz, où le climat est doux — non : qu’on l’envoie au milieu de la mer. On finit toujours par trouver une épave de bateau. Qu’il y vive jusqu’à ce qu’il meure.
« Dhâlika lahum khizyun fî’d-dunyâ » — cela, Nous l’avons décrété : humiliez-les en ce bas monde.
« Wa lahum fî’l-âkhira ‘adhâbun ‘azîm » — et dans l’au-delà, pour eux, un châtiment immense. L’au-delà est à nous. »
Notez la mécanique. Il ne s’excuse pas ; il se couvre. « J’ai été juste, personne ne pourra m’accuser » — la cruauté drapée en scrupule. Il compte les doigts. Il imagine l’épave et l’agonie en mer. Et il ferme sur âkherat bâ mâst — « l’au-delà nous appartient » : non contents de tuer les corps ici, ils prétendent posséder aussi le jugement de Dieu.
Le texte exact qu’il récite — Coran 5:33-34
﴿ إِنَّمَا جَزَاءُ الَّذِينَ يُحَارِبُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَيَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَسَادًا أَن يُقَتَّلُوا أَوْ يُصَلَّبُوا أَوْ تُقَطَّعَ أَيْدِيهِمْ وَأَرْجُلُهُم مِّنْ خِلَافٍ أَوْ يُنفَوْا مِنَ الْأَرْضِ ۚ ذَٰلِكَ لَهُمْ خِزْيٌ فِي الدُّنْيَا ۖ وَلَهُمْ فِي الْآخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيمٌ ﴾
« La rétribution de ceux qui font la guerre contre Allah et Son messager, et qui s’efforcent de semer la corruption sur la terre, c’est qu’ils soient tués, ou crucifiés, ou que soient tranchées leur main et leur jambe opposées, ou qu’ils soient expulsés du pays. Ce sera pour eux l’ignominie ici-bas ; et dans l’au-delà, un immense châtiment. » — Coran 5:33
Le verset suivant, le 5:34, prévoit une échappatoire — « sauf ceux qui se repentent avant que vous ne les maîtrisiez ». Autrement dit : abjure, plie, avoue à la télévision, et peut-être vivras-tu. La grâce contre l’agenouillement. C’est exactement le sens des « repentirs » filmés que le régime arrache à ses prisonniers.
Après : ce même code tue et opprime pour bien d’autres « crimes »
La mohâreba n’est qu’un article parmi d’autres. Le Code pénal islamique de 2013 — la charia en droit positif — punit encore de mort ou de mutilation une longue liste d’actes qui, partout ailleurs, ne sont pas des crimes. À chaque fois, le régime brandit un verset ou un hadith.
La lapidation pour adultère (zinâ). Le Coran prescrit cent coups de fouet pour la fornication (Coran 24:2, sourate An-Nûr). La lapidation (rajm), elle, ne figure pas dans le Coran : elle vient de la Sunna — les hadiths de Mâ’iz ibn Mâlik et de la femme ghâmidite, lapidés sur ordre du Prophète (Sahih Muslim, Kitâb al-Hudûd ; Sahih al-Bukhârî). La République islamique l’a inscrite dans son code : articles 224 à 232, lapidation pour l’adultère d’une personne mariée. On enterre le condamné jusqu’à la poitrine, et la loi précise même le calibre des pierres — « ni assez grosses pour tuer d’un coup, ni assez petites pour n’être pas des pierres ».
La pendaison pour homosexualité (lavât). Le régime invoque l’histoire du peuple de Loth (Coran 7:80-84 ; 26:165-166) et les hadiths ordonnant de « tuer celui qui commet l’acte du peuple de Loth, et celui qui le subit » (rapportés par Abû Dâwûd et al-Tirmidhî, d’après Ibn ‘Abbâs). Le Code pénal en fait la peine de mort pour l’acte homosexuel masculin (articles 233 à 241). Aimer, en Iran, peut se payer de la corde.
L’exécution pour apostasie (ertedâd). Ici, le Coran ne prescrit aucune peine terrestre — il ne promet qu’un châtiment dans l’au-delà à celui qui renie sa foi (Coran 2:217 ; 16:106). La peine de mort vient d’un hadith : « man baddala dînahu fa-qtulûhu » — « quiconque change de religion, tuez-le » (Sahih al-Bukhârî, n° 3017). L’apostasie n’est pas nommément codifiée, mais l’article 220 du Code pénal renvoie le juge à la charia : il condamne alors sur fatwa. Quitter l’islam, en République islamique, peut être un crime capital.
La mort pour « insulte au Prophète » (sabb al-nabî). Le Code pénal, articles 262 et 263, punit de mort quiconque insulte le Prophète ou les Imams. Un mot de trop, un dessin, un poème : la peine capitale.
L’impunité du crime d’honneur. Le régime n’ordonne pas les crimes d’honneur — il les récompense par l’impunité. Le Code pénal islamique, article 301, dispose que le père ou le grand-père paternel qui tue son enfant n’est pas soumis au qisâs (la peine du talion) : il ne risque qu’une amende du sang (diya) et quelques années de prison (article 612). Un père qui égorge sa fille pour « laver l’honneur » ne sera jamais exécuté pour cela. La loi lui garantit qu’il vivra.
L’exécution des mineurs. Dans ce code, la responsabilité pénale commence à neuf années lunaires pour les filles, quinze pour les garçons (articles 146 et 147) — l’âge de la puberté légale. C’est pourquoi l’Iran demeure l’un des rares pays au monde à pendre des gens pour des actes commis quand ils étaient enfants. Erfan Esfandiari avait dix-huit ans à la corde ; d’autres, plus jeunes encore, attendent.
Le voile obligatoire. Sur Coran 24:31 et 33:59, le régime a bâti l’article 638 du Code pénal : une femme qui paraît en public sans le voile encaisse la prison, l’amende, le fouet. De là la police des mœurs, de là la mort de Mahsa Jina Amini, de là quarante-sept ans de guerre déclarée au corps des femmes.
Sources
- Coran 5:33-34 (Al-Mâ’ida) · 24:2 (An-Nûr) · 7:80-84 et 26:165-166 · 2:217 et 16:106 · 24:31 et 33:59.
- Hadiths : Sahih al-Bukhârî (n° 3017, apostasie) ; Sahih Muslim, Kitâb al-Hudûd et Sahih al-Bukhârî (lapidation, Mâ’iz et la ghâmidite) ; Abû Dâwûd et al-Tirmidhî (peuple de Loth).
- Code pénal islamique de la République islamique d’Iran (loi de 1392 / 2013) : art. 146-147 (âge de responsabilité), 220 (renvoi à la charia), 224-232 (adultère, lapidation), 233-241 (lavât), 262-263 (sabb al-nabî), 279-288 (mohâreba et efsâd-e fel-arz), 301 et 612 (impunité du père), 638 (voile obligatoire).
- Iran Human Rights — exécutions de manifestants (2026) · Amnesty International — peines de mort contre les manifestants
Look at this man. Suit, tie, glasses, a glass of water, a television set draped in arabesques. The calm tone of a professor. And what he sets out, quietly, notes in hand, is the fate he wants to see inflicted on the children of a country that dared to take to the streets.
He does not speak in his own name. He does not even speak in the name of a court. He speaks, he says, in the name of the Quran — and he insists that no one be able to accuse him tomorrow of betraying the text. So he reads. He translates. He spells it out. And he closes with a sentence that says everything about this regime: « the Hereafter is ours. »
Before you listen: the law he invokes has been in force since 1979
What this theologian recites is no fringe opinion. It is the backbone of the Islamic Republic’s Islamic Penal Code — codified sharia, applied by real courts, against real prisoners, for forty-seven years.
The verse he cites is Quran 5:33-34, Surah Al-Mā’ida. The crime he reads into it is moharebeh — « waging war against God » — and efsad-e fel-arz, « corruption on earth. » Two hollow words, tailor-made: in a regime where God and the State are one, to protest against the State is to make war on God. Block a road, burn a poster, raise a flag: mohareb. And moharebeh, under the Islamic Penal Code (articles 279 to 288), carries four punishments the judge picks at will: death, crucifixion, the cross-amputation of hand and foot, or banishment.
That is the backdrop. Now, listen to him.
What he says, word for word
« These people are all under arrest. From the Quran’s point of view, what is the sentence upon them? The Quran has laid down three sentences.
I am going to interpret the verse. I have been fair to them — tomorrow, no one can accuse me. If I do not say it, then I have betrayed the Quran; the Quran must be interpreted correctly.
It said: first — « an yuqattalū » — that they be put to death. And the word is intensive: not merely killed — tortured to death. That is the verse.
Our eminent scholars of exegesis teach us: « aw yuṣallabū » — that they be hanged on the gibbet.
« aw tuqaṭṭaʿa aydīhim wa arjuluhum min khilāf » — then it says: that their right hand and left foot be cut off, on opposite sides. The right hand cut off — four fingers — and the toes of the left foot cut off too. Left like that, cast out in the plain.
« aw yunfaw » — or banishment. Not sent to Shiraz, where the weather is mild — no: sent into the middle of the sea. Some wreck of a ship is always found. Let him live on it until he dies.
« Dhālika lahum khizyun fī’d-dunyā » — this We have decreed: humiliate them in this world.
« Wa lahum fī’l-ākhira ʿadhābun ʿaẓīm » — and in the Hereafter, for them, an immense torment. The Hereafter is ours. »
Notice the machinery. He does not apologize; he covers himself. « I have been fair, no one can accuse me » — cruelty draped in scruple. He counts the fingers. He pictures the wreck and the agony at sea. And he closes on ākherat bā māst — « the Hereafter belongs to us »: not content with killing bodies here, they claim to own God’s judgment too.
The exact text he recites — Quran 5:33-34
﴿ إِنَّمَا جَزَاءُ الَّذِينَ يُحَارِبُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَيَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَسَادًا أَن يُقَتَّلُوا أَوْ يُصَلَّبُوا أَوْ تُقَطَّعَ أَيْدِيهِمْ وَأَرْجُلُهُم مِّنْ خِلَافٍ أَوْ يُنفَوْا مِنَ الْأَرْضِ ۚ ذَٰلِكَ لَهُمْ خِزْيٌ فِي الدُّنْيَا ۖ وَلَهُمْ فِي الْآخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيمٌ ﴾
« The recompense of those who wage war against Allah and His Messenger and strive to spread corruption on the earth is that they be killed, or crucified, or that their hands and feet be cut off on opposite sides, or that they be banished from the land. That is for them a disgrace in this world; and in the Hereafter, a great torment. » — Quran 5:33
The following verse, 5:34, offers an escape — « except for those who repent before you overpower them. » In other words: recant, bend, confess on television, and perhaps you will live. Mercy in exchange for kneeling. That is precisely the meaning of the filmed « repentances » the regime extracts from its prisoners.
After: the same code kills and oppresses for many other « crimes »
Moharebeh is but one article among others. The Islamic Penal Code of 2013 — sharia as positive law — still punishes with death or mutilation a long list of acts that, everywhere else, are not crimes. Each time, the regime brandishes a verse or a hadith.
Stoning for adultery (zinā). The Quran prescribes a hundred lashes for fornication (Quran 24:2, Surah An-Nūr). Stoning (rajm), however, appears nowhere in the Quran: it comes from the Sunnah — the hadiths of Māʿiz ibn Mālik and of the Ghāmidī woman, stoned on the Prophet’s order (Sahih Muslim, Kitāb al-Ḥudūd; Sahih al-Bukhārī). The Islamic Republic wrote it into its code: articles 224 to 232, stoning for the adultery of a married person. The condemned is buried to the chest, and the law even specifies the size of the stones — « neither so large as to kill at once, nor so small as not to count as stones. »
Hanging for homosexuality (lavāt). The regime invokes the story of the people of Lot (Quran 7:80-84; 26:165-166) and the hadiths ordering that « the one who commits the act of the people of Lot, and the one to whom it is done, be killed » (reported by Abū Dāwūd and al-Tirmidhī, on the authority of Ibn ʿAbbās). The Penal Code makes it the death penalty for the male homosexual act (articles 233 to 241). To love, in Iran, can cost you the rope.
Execution for apostasy (ertedād). Here the Quran prescribes no earthly penalty — it promises only a torment in the Hereafter to the one who renounces his faith (Quran 2:217; 16:106). The death penalty comes from a hadith: « man baddala dīnahu fa-qtulūhu » — « whoever changes his religion, kill him » (Sahih al-Bukhārī, no. 3017). Apostasy is not codified by name, but article 220 of the Penal Code refers the judge back to sharia: he then convicts on the basis of a fatwa. To leave Islam, in the Islamic Republic, can be a capital crime.
Death for « insulting the Prophet » (sabb al-nabī). The Penal Code, articles 262 and 263, punishes with death anyone who insults the Prophet or the Imams. One word too many, a drawing, a poem: capital punishment.
The impunity of the honor crime. The regime does not order honor killings — it rewards them with impunity. The Islamic Penal Code, article 301, provides that a father or paternal grandfather who kills his own child is not subject to qisas (retaliation): he risks only blood money (diya) and a few years in prison (article 612). A father who cuts his daughter’s throat to « cleanse his honor » will never be executed for it. The law guarantees he will live.
The execution of minors. In this code, criminal responsibility begins at nine lunar years for girls, fifteen for boys (articles 146 and 147) — the age of legal puberty. That is why Iran remains one of the few countries in the world to hang people for acts committed as children. Erfan Esfandiari was eighteen at the rope; others, younger still, are waiting.
Compulsory veiling. On Quran 24:31 and 33:59, the regime built article 638 of the Penal Code: a woman who appears in public without the veil faces prison, a fine, the lash. Hence the morality police, hence the death of Mahsa Jina Amini, hence forty-seven years of war declared on women’s bodies.
Sources
- Quran 5:33-34 (Al-Mā’ida) · 24:2 (An-Nūr) · 7:80-84 and 26:165-166 · 2:217 and 16:106 · 24:31 and 33:59.
- Hadith: Sahih al-Bukhārī (no. 3017, apostasy); Sahih Muslim, Kitāb al-Ḥudūd and Sahih al-Bukhārī (stoning, Māʿiz and the Ghāmidī woman); Abū Dāwūd and al-Tirmidhī (people of Lot).
- Islamic Penal Code of the Islamic Republic of Iran (law of 1392 / 2013): arts. 146-147 (age of responsibility), 220 (referral to sharia), 224-232 (adultery, stoning), 233-241 (lavāt), 262-263 (sabb al-nabī), 279-288 (moharebeh and efsad-e fel-arz), 301 and 612 (impunity of the father), 638 (compulsory veiling).
- Iran Human Rights — executions of protesters (2026) · Amnesty International — death sentences against protesters
به این مرد نگاه کنید. کت و شلوار، کراوات، عینک، یک لیوان آب، و استودیویی آراسته به نقش‌های اسلیمی. لحن آرام یک استاد. و آنچه با خونسردی، برگه‌ای در دست، بیان می‌کند، سرنوشتی است که می‌خواهد بر فرزندان کشوری که جرأت کردند به خیابان بیایند تحمیل شود.
او به نام خودش سخن نمی‌گوید. حتی به نام یک دادگاه هم سخن نمی‌گوید. می‌گوید به نام قرآن حرف می‌زند — و تأکید دارد که فردا کسی نتواند او را به خیانت به متن متهم کند. پس می‌خواند. ترجمه می‌کند. مو به مو شرح می‌دهد. و با جمله‌ای تمام می‌کند که همه‌چیز را دربارهٔ این نظام می‌گوید: «آخرت با ماست.»
پیش از شنیدن: قانونی که به آن استناد می‌کند از ۱۳۵۷ برقرار است
آنچه این روحانی می‌خواند یک نظر حاشیه‌ای نیست. ستون فقرات قانون مجازات اسلامیِ جمهوری اسلامی است — شریعتِ مدوَّن، که چهل‌وهفت سال است در دادگاه‌های واقعی، علیه زندانیان واقعی، اجرا می‌شود.
آیه‌ای که به آن استناد می‌کند قرآن، سورهٔ مائده، آیهٔ ۳۳ و ۳۴ است. جرمی که از آن بیرون می‌کشد محاربه — «جنگ با خدا» — و افساد فی‌الارض، «فساد بر زمین» است. دو واژهٔ توخالی و اندازه‌گیری‌شده: در نظامی که خدا و دولت یکی‌اند، اعتراض به دولت یعنی جنگ با خدا. بستن یک جاده، آتش زدن یک پوستر، برافراشتن یک پرچم: محارب. و محاربه، در قانون مجازات اسلامی (مواد ۲۷۹ تا ۲۸۸)، چهار مجازات دارد که قاضی به دلخواه یکی را برمی‌گزیند: قتل، به دار آویختن، قطع دست و پا به‌طور مخالف، یا تبعید.
این پس‌زمینه است. حالا به او گوش کنید.
آنچه او می‌گوید، کلمه به کلمه
«اینها همه دستگیرند. از نگاه قرآن حکمشان چیست؟ قرآن سه حکم داده است.
من آیه را معنا می‌کنم. من با آنها به عدل رفتار کردم — فردا هیچ‌کس نمی‌تواند مرا متهم کند. اگر نگویم، به قرآن خیانت کرده‌ام؛ قرآن را باید درست معنا کرد.
گفت: یک — «أن یُقتَّلوا» — کشته شوند. و واژه شدّت دارد: نه فقط کشته — زجرکش شوند. آیه این است.
علمای بزرگوار ما که اهل تفسیرند به ما می‌آموزند: «أو یُصلَّبوا» — به دار آویخته شوند.
«أو تُقطَّعَ أیدیهم و أرجُلُهم مِن خِلاف» — بعد می‌گوید: دست راست و پای چپشان، به‌طور مخالف، بریده شود. دست راست بریده — چهار انگشت — و انگشتان پای چپ هم بریده شود. همین‌طور در دشت رها شود.
«أو یُنفَوا» — یا تبعید. نه اینکه به شیراز بفرستند که آب‌وهوای خوبی هم دارد — نه: به وسط دریا بفرستند. یک کشتیِ قراضه بالاخره پیدا می‌شود. روی آن زندگی کند تا بمیرد.
«ذلک لهم خِزیٌ فی الدنیا» — این را ما مقرر کردیم: در دنیا خوارشان کنید.
«و لهم فی الآخرة عذابٌ عظیم» — و در آخرت، برایشان عذابی بزرگ. آخرت با ماست.»
به این ساز و کار توجه کنید. او عذرخواهی نمی‌کند؛ خودش را پوشش می‌دهد. «من به عدل رفتار کردم، کسی نمی‌تواند متهمم کند» — بی‌رحمی در جامهٔ دقّت. انگشت‌ها را می‌شمارد. کشتیِ قراضه و جان‌کندن در دریا را تصوّر می‌کند. و با آخرت با ماست تمام می‌کند: به کشتنِ بدن‌ها در این دنیا قانع نیستند، مدّعی مالکیّت داوری خدا هم هستند.
متن دقیقی که می‌خواند — قرآن، مائده ۳۳ و ۳۴
﴿ إِنَّمَا جَزَاءُ الَّذِينَ يُحَارِبُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَيَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَسَادًا أَن يُقَتَّلُوا أَوْ يُصَلَّبُوا أَوْ تُقَطَّعَ أَيْدِيهِمْ وَأَرْجُلُهُم مِّنْ خِلَافٍ أَوْ يُنفَوْا مِنَ الْأَرْضِ ۚ ذَٰلِكَ لَهُمْ خِزْيٌ فِي الدُّنْيَا ۖ وَلَهُمْ فِي الْآخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيمٌ ﴾
«کیفر کسانی که با خدا و پیامبرش می‌جنگند و در زمین به فساد می‌کوشند، جز این نیست که کشته شوند، یا به دار آویخته شوند، یا دست و پایشان به‌طور مخالف بریده شود، یا از سرزمین تبعید شوند. این برای آنان خواری در دنیاست؛ و در آخرت عذابی بزرگ دارند.» — قرآن، مائده ۳۳
آیهٔ بعد، ۳۴، راه گریزی می‌گذارد — «مگر کسانی که پیش از آنکه بر آنان دست یابید توبه کنند.» یعنی: توبه کن، خم شو، در تلویزیون اعتراف کن، شاید زنده بمانی. بخشش در برابر زانو زدن. معنای دقیقِ همان «توبه‌های» فیلم‌برداری‌شده‌ای که نظام از زندانیانش می‌گیرد.
پس از آن: همین قانون برای «جرم‌های» بسیار دیگری هم می‌کشد و سرکوب می‌کند
محاربه تنها یکی از مواد است. قانون مجازات اسلامیِ ۱۳۹۲ — شریعت به‌عنوان حقوق موضوعه — هنوز فهرست بلندی از کارهایی را که در همه‌جای دیگر جرم نیستند با مرگ یا نقص عضو مجازات می‌کند. هر بار، نظام آیه‌ای یا حدیثی را علم می‌کند.
سنگسار برای زنا. قرآن برای زنا صد تازیانه مقرر می‌کند (قرآن، نور ۲). اما سنگسار (رجم) در قرآن نیامده است: از سنّت می‌آید — احادیث ماعز بن مالک و زنِ غامدیه، که به دستور پیامبر سنگسار شدند (صحیح مسلم، کتاب الحدود؛ صحیح بخاری). جمهوری اسلامی آن را در قانونش نوشت: مواد ۲۲۴ تا ۲۳۲، سنگسار برای زنای فرد مُحصَن. محکوم را تا سینه در خاک می‌کنند، و قانون حتی اندازهٔ سنگ‌ها را تعیین می‌کند — «نه آن‌قدر بزرگ که با یک ضربه بکشد، نه آن‌قدر کوچک که سنگ به شمار نیاید».
اعدام برای هم‌جنس‌گرایی (لواط). نظام به داستان قوم لوط (قرآن، اعراف ۸۰ تا ۸۴؛ شعرا ۱۶۵ و ۱۶۶) و احادیثی استناد می‌کند که فرمان می‌دهند «کسی که عملِ قوم لوط انجام دهد و کسی که بر او انجام شود، هر دو کشته شوند» (به روایت ابوداود و ترمذی، از ابن‌عباس). قانون مجازات آن را مجازات مرگ برای لواط (مواد ۲۳۳ تا ۲۴۱) قرار می‌دهد. در ایران، عشق ورزیدن می‌تواند بهای طناب دار داشته باشد.
اعدام برای ارتداد. اینجا قرآن هیچ مجازات دنیوی مقرر نمی‌کند — تنها به کسی که ایمانش را رها کند وعدهٔ عذاب در آخرت می‌دهد (قرآن، بقره ۲۱۷؛ نحل ۱۰۶). مجازات مرگ از یک حدیث می‌آید: «مَن بدَّلَ دینَه فاقتُلوه» — «هرکس دینش را عوض کند، او را بکشید» (صحیح بخاری، شمارهٔ ۳۰۱۷). ارتداد به‌صراحت مدوَّن نشده، اما مادهٔ ۲۲۰ قانون مجازات قاضی را به شرع ارجاع می‌دهد: و او بر پایهٔ فتوا حکم می‌دهد. رها کردن اسلام، در جمهوری اسلامی، می‌تواند جرمی مستوجب اعدام باشد.
مرگ برای «سبّ‌النبی». قانون مجازات، مواد ۲۶۲ و ۲۶۳، هرکس را که به پیامبر یا امامان توهین کند به مرگ محکوم می‌کند. یک کلمهٔ اضافه، یک طرح، یک شعر: مجازات اعدام.
مصونیّتِ قتل‌های ناموسی. نظام به قتل‌های ناموسی فرمان نمی‌دهد — بلکه آنها را با مصونیّت پاداش می‌دهد. قانون مجازات اسلامی، مادهٔ ۳۰۱، مقرر می‌دارد که پدر یا جدّ پدری که فرزندش را بکشد مشمول قصاص نیست: تنها دیه و چند سال زندان (مادهٔ ۶۱۲). پدری که گلوی دخترش را برای «پاک کردن ننگ» می‌بُرد، هرگز برای آن اعدام نخواهد شد. قانون به او تضمین می‌دهد که زنده می‌ماند.
اعدام کودکان. در این قانون، مسئولیّت کیفری از نُه سال قمری برای دختران و پانزده سال برای پسران آغاز می‌شود (مواد ۱۴۶ و ۱۴۷) — سنّ بلوغ شرعی. به همین دلیل ایران یکی از معدود کشورهای جهان است که مردم را برای کارهایی که در کودکی انجام داده‌اند به دار می‌آویزد. عرفان اسفندیاری هجده‌ساله پای دار بود؛ دیگرانی، کم‌سن‌تر، در انتظارند.
حجاب اجباری. نظام بر پایهٔ قرآن، نور ۳۱ و احزاب ۵۹، مادهٔ ۶۳۸ قانون مجازات را بنا کرد: زنی که بدون حجاب در ملأ عام ظاهر شود، زندان، جریمه و شلاق می‌بیند. از همین‌جاست گشت ارشاد، از همین‌جاست مرگ مهسا ژینا امینی، از همین‌جاست چهل‌وهفت سال جنگِ اعلام‌شده با تنِ زنان.
منابع
- قرآن: مائده ۳۳ و ۳۴ · نور ۲ · اعراف ۸۰–۸۴ و شعرا ۱۶۵–۱۶۶ · بقره ۲۱۷ و نحل ۱۰۶ · نور ۳۱ و احزاب ۵۹.
- احادیث: صحیح بخاری (شمارهٔ ۳۰۱۷، ارتداد)؛ صحیح مسلم، کتاب الحدود و صحیح بخاری (سنگسار، ماعز و زن غامدیه)؛ ابوداود و ترمذی (قوم لوط).
- قانون مجازات اسلامیِ جمهوری اسلامی ایران (مصوّب ۱۳۹۲): مواد ۱۴۶–۱۴۷ (سنّ مسئولیّت)، ۲۲۰ (ارجاع به شرع)، ۲۲۴–۲۳۲ (زنا، سنگسار)، ۲۳۳–۲۴۱ (لواط)، ۲۶۲–۲۶۳ (سبّ‌النبی)، ۲۷۹–۲۸۸ (محاربه و افساد فی‌الارض)، ۳۰۱ و ۶۱۲ (مصونیّت پدر)، ۶۳۸ (حجاب اجباری).
- سازمان حقوق بشر ایران — اعدام معترضان (۲۰۲۶) · عفو بین‌الملل — احکام اعدام علیه معترضان
הביטו באיש הזה. חליפה, עניבה, משקפיים, כוס מים, אולפן טלוויזיה מעוטר בערבסקות. נימת הקול הרגועה של פרופסור. ומה שהוא פורש, בשלווה, כרטיסייה בידו, הוא הגורל שהוא מבקש להמיט על ילדיה של ארץ שהעזה לצאת לרחובות.
הוא אינו מדבר בשמו שלו. הוא אף אינו מדבר בשם בית משפט. הוא מדבר, לדבריו, בשם הקוראן — והוא מקפיד שאיש לא יוכל להאשים אותו מחר בבגידה בטקסט. אז הוא קורא. הוא מתרגם. הוא מפרט. והוא חותם במשפט שאומר הכול על המשטר הזה: ״העולם הבא שייך לנו.״
לפני שתקשיבו: החוק שהוא מצטט תקף מאז 1979
מה שמקריא התיאולוג הזה אינו דעה שולית. זהו עמוד השדרה של חוק העונשין האסלאמי של הרפובליקה האסלאמית — שריעה מקודדת, המיושמת בידי בתי משפט אמיתיים נגד אסירים אמיתיים, זה ארבעים ושבע שנים.
הפסוק שהוא מצטט הוא קוראן 5:33-34, סורת אל-מאאִדה. הפשע שהוא קורא בו הוא מוחארבה — ״מלחמה נגד אלוהים״ — ואִפְסאד פִי אל-אַרְד, ״שחיתות עלי אדמות״. שתי מילים חלולות, תפורות למידה: במשטר שבו אלוהים והמדינה הם אחד, למחות נגד המדינה משמעו לצאת למלחמה נגד אלוהים. לחסום כביש, לשרוף כרזה, להניף דגל: מוחארֶב. והמוחארבה, לפי חוק העונשין האסלאמי (סעיפים 279 עד 288), נענשת בארבעה עונשים שהשופט בוחר כרצונו: מוות, צליבה, קטיעה מוצלבת של יד ורגל, או הגליה.
זו התפאורה. עכשיו, הקשיבו לו.
מה שהוא אומר, מילה במילה
״אלה כולם עצורים. מנקודת מבטו של הקוראן, מהו גזר דינם? הקוראן נתן שלושה גזרי דין.
אני עומד לפרש את הפסוק. נהגתי בהם בצדק — מחר איש לא יוכל להאשים אותי. אם לא אומר זאת, בגדתי בקוראן; את הקוראן יש לפרש כראוי.
הוא אמר: ראשית — ״אַן יֻקַתַּלוּ״ — שיומתו. והמילה מודגשת: לא סתם ייהרגו — יעונו עד מוות. זהו הפסוק.
חכמי הפרשנות הנכבדים שלנו מלמדים אותנו: ״אַו יֻצַלַּבוּ״ — שייתלו על עמוד התלייה.
״אַו תֻקַטַּע אַיְדִיהִם וְאַרְגֻלֻהֻם מִן חִ’לאף״ — ואז הוא אומר: שתיקטע להם, בצד הנגדי, יד ימין ורגל שמאל. יד ימין קטועה — ארבע אצבעות — וגם אצבעות רגל שמאל קטועות. שיושאר כך, מושלך במישור.
״אַו יֻנְפַוְא״ — או הגליה. לא שיישלח לשיראז, ששם האקלים נעים — לא: שיישלח אל לב הים. תמיד נמצאת איזו ספינה רעועה. שיחיה עליה עד שימות.
״דַ׳אלִכַּ לַהֻם חִ’זְיֻן פִי אל-דֻנְיא״ — זאת גזרנו: השפילו אותם בעולם הזה.
״וַלַהֻם פִי אל-אַ׳חִרַה עַ׳דַ׳אבֻן עַ׳ט׳ים״ — ובעולם הבא, להם, עונש עצום. העולם הבא שייך לנו.״
שימו לב למנגנון. הוא אינו מתנצל; הוא מכסה את עצמו. ״נהגתי בצדק, איש לא יוכל להאשים אותי״ — אכזריות עטופה במצפוניות. הוא סופר את האצבעות. הוא מדמיין את הספינה הרעועה ואת הגסיסה בים. והוא חותם באָחֶ׳רַת בָּא מָאסְת — ״העולם הבא שייך לנו״: לא די להם בהריגת הגופים כאן, הם טוענים לבעלות גם על משפט האל.
הטקסט המדויק שהוא מקריא — קוראן 5:33-34
﴿ إِنَّمَا جَزَاءُ الَّذِينَ يُحَارِبُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَيَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَسَادًا أَن يُقَتَّلُوا أَوْ يُصَلَّبُوا أَوْ تُقَطَّعَ أَيْدِيهِمْ وَأَرْجُلُهُم مِّنْ خِلَافٍ أَوْ يُنفَوْا مِنَ الْأَرْضِ ۚ ذَٰلِكَ لَهُمْ خِزْيٌ فِي الدُّنْيَا ۖ وَلَهُمْ فِي الْآخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيمٌ ﴾
״גמולם של הנלחמים באללה ובשליחו והשוקדים להפיץ שחיתות עלי אדמות הוא שיומתו, או ייצלבו, או שתיקטענה ידיהם ורגליהם מן הצדדים הנגדיים, או שיוגלו מן הארץ. זו להם חרפה בעולם הזה; ובעולם הבא צפוי להם עונש עצום.״ — קוראן 5:33
הפסוק הבא, 5:34, מציע מוצא — ״מלבד אלה שחזרו בתשובה בטרם תגברו עליהם.״ במילים אחרות: התכחש, היכנע, התוודה בטלוויזיה, ואולי תחיה. חנינה בתמורה לכריעה. זו בדיוק משמעות ״ההודאות בחרטה״ המצולמות שהמשטר סוחט מאסיריו.
אחר כך: אותו חוק ממית ומדכא בגין ״פשעים״ רבים אחרים
המוחארבה היא רק סעיף אחד מני רבים. חוק העונשין האסלאמי משנת 2013 — שריעה כדין מחייב — עדיין מעניש במוות או בהטלת מום רשימה ארוכה של מעשים שבכל מקום אחר אינם פשעים כלל. בכל פעם, המשטר מנופף בפסוק או בחדית’.
סקילה בגין ניאוף (זינא). הקוראן מורה על מאה מלקות בגין ניאוף (קוראן 24:2, סורת א-נור). הסקילה (רַגְ׳ם) לעומת זאת אינה מופיעה בקוראן: היא באה מן הסונה — החדית’ים על מאעז בן מאלכ ועל האישה מבני ע’אמِד, שנסקלו בפקודת הנביא (צחיח מֻסלִם, כִּתאב אל-חֻדוד; צחיח אל-בֻּח’ארי). הרפובליקה האסלאמית חקקה אותה בחוקהּ: סעיפים 224 עד 232, סקילה בגין ניאוף של אדם נשוי. הנידון נטמן עד החזה, והחוק אף מפרט את גודל האבנים — ״לא גדולות דיין להמית במכה אחת, ולא קטנות דיין שלא ייחשבו אבנים״.
תלייה בגין הומוסקסואליות (לִיוַאט). המשטר נשען על סיפור בני לוט (קוראן 7:80-84; 26:165-166) ועל חדית’ים המצווים ״להרוג את מי שעושה את מעשה בני לוט, ואת מי שנעשה בו״ (במסירת אבו דאווד ואל-תִרְמִד’י, על פי אבן עבאס). חוק העונשין הופך זאת לעונש מוות על המעשה ההומוסקסואלי בין גברים (סעיפים 233 עד 241). לאהוב, באיראן, עלול לעלות בחבל התלייה.
הוצאה להורג בגין המרת דת (אִרְתִדאד). כאן הקוראן אינו מורה על עונש ארצי כלשהו — הוא רק מבטיח עונש בעולם הבא למי שנוטש את אמונתו (קוראן 2:217; 16:106). עונש המוות בא מחדית’: ״מַן בַּדַּלַ דִינַהֻ פַאקְתֻלוּהֻ״ — ״מי שממיר את דתו, הִרגו אותו״ (צחיח אל-בֻּח’ארי, מס’ 3017). המרת הדת אינה מקודדת בשמה, אך סעיף 220 בחוק העונשין מפנה את השופט לשריעה: והוא מרשיע על יסוד פתווה. לנטוש את האסלאם, ברפובליקה האסלאמית, עלול להיות פשע שדינו מוות.
מוות בגין ״עלבון לנביא״ (סַבּ אל-נַבּי). חוק העונשין, סעיפים 262 ו-263, מעניש במוות כל המעליב את הנביא או את האימאמים. מילה אחת מיותרת, ציור, שיר: עונש מוות.
חסינות רצח על רקע ״כבוד המשפחה״. המשטר אינו מצווה על רצח נשים — הוא מתגמל אותו בחסינות. חוק העונשין האסלאמי, סעיף 301, קובע כי אב או סב מצד האב ההורג את ילדו אינו כפוף לקִיסאס (עונש הגמול): הוא צפוי רק לכופר דם (דִיה) ולכמה שנות מאסר (סעיף 612). אב השוחט את בתו כדי ״לרחוץ את הכבוד״ לעולם לא יוצא להורג על כך. החוק מבטיח לו שיחיה.
הוצאה להורג של קטינים. בחוק זה, האחריות הפלילית מתחילה בגיל תשע שנות ירח לבנות, חמש עשרה לבנים (סעיפים 146 ו-147) — גיל הבגרות ההלכתית. משום כך נותרה איראן אחת המדינות הבודדות בעולם התולות בני אדם על מעשים שביצעו בהיותם ילדים. עִרְפאן אספנדיארי היה בן שמונה עשרה ליד החבל; אחרים, צעירים עוד יותר, ממתינים.
הרעלה הכפוי. על יסוד קוראן 24:31 ו33:59 בנה המשטר את סעיף 638 בחוק העונשין: אישה המופיעה בפומבי ללא רעלה צפויה למאסר, לקנס, למלקות. מכאן משטרת המוסר, מכאן מותה של מהסא ז’ינא אמיני, מכאן ארבעים ושבע שנות מלחמה מוכרזת על גופן של נשים.
מקורות
- קוראן 5:33-34 (אל-מאאِדה) · 24:2 (א-נור) · 7:80-84 ו-26:165-166 · 2:217 ו-16:106 · 24:31 ו-33:59.
- חדית’: צחיח אל-בֻּח’ארי (מס’ 3017, המרת דת); צחיח מֻסלִם, כִּתאב אל-חֻדוד וצחיח אל-בֻּח’ארי (סקילה, מאעז והאישה הע’אמِדית); אבו דאווד ואל-תִרְמִד’י (בני לוט).
- חוק העונשין האסלאמי של הרפובליקה האסלאמית של איראן (חוק 1392 / 2013): סע’ 146-147 (גיל אחריות), 220 (הפניה לשריעה), 224-232 (ניאוף, סקילה), 233-241 (לִיוַאט), 262-263 (סַבּ אל-נַבּי), 279-288 (מוחארבה ואִפְסאד פִי אל-אַרְד), 301 ו-612 (חסינות האב), 638 (רעלה כפויה).
- Iran Human Rights — הוצאות להורג של מפגינים (2026) · אמנסטי אינטרנשיונל — גזרי דין מוות נגד מפגינים
Sehen Sie sich diesen Mann an. Anzug, Krawatte, Brille, ein Glas Wasser, ein mit Arabesken geschmücktes Fernsehstudio. Der ruhige Ton eines Professors. Und was er da gelassen, den Zettel in der Hand, ausbreitet, ist das Schicksal, das er den Kindern eines Landes zufügen will, das es gewagt hat, auf die Straße zu gehen.
Er spricht nicht in seinem eigenen Namen. Er spricht nicht einmal im Namen eines Gerichts. Er spricht, wie er sagt, im Namen des Korans — und legt Wert darauf, dass ihn morgen niemand des Verrats am Text bezichtigen kann. Also liest er. Er übersetzt. Er zählt es auf. Und er schließt mit einem Satz, der alles über dieses Regime sagt: „das Jenseits gehört uns. »
Bevor Sie zuhören: Das Gesetz, das er anführt, gilt seit 1979
Was dieser Theologe verliest, ist keine Randmeinung. Es ist das Rückgrat des Islamischen Strafgesetzbuchs der Islamischen Republik — kodifizierte Scharia, von echten Gerichten gegen echte Gefangene angewandt, seit siebenundvierzig Jahren.
Der Vers, den er zitiert, ist Koran 5:33-34, Sure Al-Mā’ida. Das Verbrechen, das er darin liest, ist Moharebeh — „Krieg gegen Gott » — und Efsad-e fel-arz, „Verderben auf Erden ». Zwei hohle, maßgeschneiderte Worte: In einem Regime, in dem Gott und Staat eins sind, heißt gegen den Staat zu protestieren, Krieg gegen Gott zu führen. Eine Straße blockieren, ein Plakat verbrennen, eine Fahne hissen: Mohareb. Und Moharebeh wird nach dem Islamischen Strafgesetzbuch (Artikel 279 bis 288) mit vier Strafen belegt, die der Richter nach Belieben wählt: Tod, Kreuzigung, die überkreuzte Amputation von Hand und Fuß oder Verbannung.
Das ist die Kulisse. Nun hören Sie ihm zu.
Was er sagt, Wort für Wort
„Diese Leute sind alle verhaftet. Wie lautet aus Sicht des Korans das Urteil über sie? Der Koran hat drei Urteile gefällt.
Ich werde den Vers auslegen. Ich bin gerecht zu ihnen gewesen — morgen kann mich niemand anklagen. Wenn ich es nicht sage, dann habe ich den Koran verraten; der Koran muss richtig ausgelegt werden.
Er sagte: erstens — „an yuqattalū » — dass sie getötet werden. Und das Wort ist verstärkt: nicht bloß getötet — zu Tode gequält. Das ist der Vers.
Unsere ehrwürdigen Gelehrten der Exegese lehren uns: „aw yuṣallabū » — dass sie an den Galgen gehängt werden.
„aw tuqaṭṭaʿa aydīhim wa arjuluhum min khilāf » — dann sagt er: dass ihnen die rechte Hand und der linke Fuß über Kreuz abgetrennt werden. Die rechte Hand abgeschnitten — vier Finger — und die Zehen des linken Fußes ebenfalls abgeschnitten. So wird er in der Ebene liegengelassen.
„aw yunfaw » — oder die Verbannung. Nicht nach Schiras geschickt, wo das Klima mild ist — nein: mitten aufs Meer geschickt. Ein schrottreifes Schiff findet sich immer. Dort soll er leben, bis er stirbt.
„Dhālika lahum khizyun fī’d-dunyā » — dies haben Wir verfügt: Erniedrigt sie in dieser Welt.
„Wa lahum fī’l-ākhira ʿadhābun ʿaẓīm » — und im Jenseits eine gewaltige Strafe für sie. Das Jenseits gehört uns. »
Beachten Sie die Mechanik. Er entschuldigt sich nicht; er deckt sich ab. „Ich war gerecht, niemand kann mich anklagen » — Grausamkeit im Gewand des Skrupels. Er zählt die Finger. Er malt sich das Wrack und den Todeskampf auf See aus. Und er endet mit ākherat bā māst — „das Jenseits gehört uns »: Nicht zufrieden damit, die Körper hier zu töten, beanspruchen sie auch Gottes Urteil.
Der genaue Text, den er verliest — Koran 5:33-34
﴿ إِنَّمَا جَزَاءُ الَّذِينَ يُحَارِبُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَيَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَسَادًا أَن يُقَتَّلُوا أَوْ يُصَلَّبُوا أَوْ تُقَطَّعَ أَيْدِيهِمْ وَأَرْجُلُهُم مِّنْ خِلَافٍ أَوْ يُنفَوْا مِنَ الْأَرْضِ ۚ ذَٰلِكَ لَهُمْ خِزْيٌ فِي الدُّنْيَا ۖ وَلَهُمْ فِي الْآخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيمٌ ﴾
„Der Lohn derer, die gegen Allah und Seinen Gesandten Krieg führen und auf Erden Verderben stiften, ist, dass sie getötet oder gekreuzigt werden, oder dass ihnen Hände und Füße wechselseitig abgehauen werden, oder dass sie des Landes verwiesen werden. Das ist für sie eine Schande in dieser Welt; und im Jenseits erwartet sie eine gewaltige Strafe. » — Koran 5:33
Der folgende Vers, 5:34, bietet einen Ausweg — „außer denen, die bereuen, bevor ihr sie überwältigt. » Mit anderen Worten: Widerrufe, beuge dich, gestehe im Fernsehen, und vielleicht wirst du leben. Gnade im Tausch gegen das Knien. Genau das ist der Sinn der gefilmten „Reuebekenntnisse », die das Regime seinen Gefangenen abpresst.
Danach: Dasselbe Gesetzbuch tötet und unterdrückt für viele andere „Verbrechen »
Moharebeh ist nur ein Artikel unter vielen. Das Islamische Strafgesetzbuch von 2013 — Scharia als geltendes Recht — bestraft noch immer eine lange Liste von Handlungen mit Tod oder Verstümmelung, die überall sonst keine Verbrechen sind. Jedes Mal schwenkt das Regime einen Vers oder einen Hadith.
Steinigung wegen Ehebruchs (zinā). Der Koran schreibt hundert Peitschenhiebe für Unzucht vor (Koran 24:2, Sure An-Nūr). Die Steinigung (radschm) hingegen kommt im Koran nicht vor: Sie stammt aus der Sunna — den Hadithen über Māʿiz ibn Mālik und die Frau aus dem Stamm Ghāmid, die auf Befehl des Propheten gesteinigt wurden (Sahih Muslim, Kitāb al-Ḥudūd; Sahih al-Bukhārī). Die Islamische Republik hat sie in ihr Gesetzbuch geschrieben: Artikel 224 bis 232, Steinigung für den Ehebruch eines Verheirateten. Der Verurteilte wird bis zur Brust eingegraben, und das Gesetz legt sogar die Größe der Steine fest — „nicht so groß, dass sie mit einem Schlag töten, nicht so klein, dass sie nicht als Steine gelten ».
Erhängen wegen Homosexualität (lavāt). Das Regime beruft sich auf die Geschichte des Volkes Lot (Koran 7:80-84; 26:165-166) und auf Hadithe, die befehlen, „denjenigen, der die Tat des Volkes Lot begeht, und den, an dem sie begangen wird, zu töten » (überliefert von Abū Dāwūd und al-Tirmidhī nach Ibn ʿAbbās). Das Strafgesetzbuch macht daraus die Todesstrafe für den homosexuellen Akt zwischen Männern (Artikel 233 bis 241). Zu lieben kann im Iran den Strang kosten.
Hinrichtung wegen Apostasie (ertedād). Hier schreibt der Koran keine irdische Strafe vor — er verheißt dem, der seinen Glauben aufgibt, nur eine Strafe im Jenseits (Koran 2:217; 16:106). Die Todesstrafe stammt aus einem Hadith: „man baddala dīnahu fa-qtulūhu » — „Wer seine Religion wechselt, den tötet » (Sahih al-Bukhārī, Nr. 3017). Apostasie ist nicht namentlich kodifiziert, aber Artikel 220 des Strafgesetzbuchs verweist den Richter auf die Scharia: Er verurteilt dann auf Grundlage einer Fatwa. Den Islam zu verlassen kann in der Islamischen Republik ein Kapitalverbrechen sein.
Tod wegen „Beleidigung des Propheten » (sabb al-nabī). Das Strafgesetzbuch, Artikel 262 und 263, bestraft mit dem Tode, wer den Propheten oder die Imame beleidigt. Ein Wort zu viel, eine Zeichnung, ein Gedicht: die Todesstrafe.
Die Straflosigkeit des Ehrenmords. Das Regime befiehlt keine Ehrenmorde — es belohnt sie mit Straflosigkeit. Das Islamische Strafgesetzbuch, Artikel 301, bestimmt, dass ein Vater oder Großvater väterlicherseits, der sein Kind tötet, nicht der Qisas (Vergeltung) unterliegt: Ihm drohen nur Blutgeld (diya) und einige Jahre Haft (Artikel 612). Ein Vater, der seiner Tochter die Kehle durchschneidet, um „die Ehre zu waschen », wird dafür niemals hingerichtet. Das Gesetz garantiert ihm, dass er am Leben bleibt.
Die Hinrichtung Minderjähriger. In diesem Gesetzbuch beginnt die Strafmündigkeit mit neun Mondjahren bei Mädchen, fünfzehn bei Jungen (Artikel 146 und 147) — dem Alter der gesetzlichen Geschlechtsreife. Deshalb bleibt der Iran eines der wenigen Länder der Welt, das Menschen für Taten hängt, die sie als Kinder begangen haben. Erfan Esfandiari war achtzehn am Galgen; andere, noch jünger, warten.
Der Kopftuchzwang. Auf Koran 24:31 und 33:59 baute das Regime Artikel 638 des Strafgesetzbuchs: Eine Frau, die ohne Schleier in der Öffentlichkeit erscheint, wird mit Haft, Geldstrafe und Peitschenhieben belegt. Daher die Sittenpolizei, daher der Tod von Mahsa Jina Amini, daher siebenundvierzig Jahre erklärter Krieg gegen den Körper der Frauen.
Quellen
- Koran 5:33-34 (Al-Mā’ida) · 24:2 (An-Nūr) · 7:80-84 und 26:165-166 · 2:217 und 16:106 · 24:31 und 33:59.
- Hadith: Sahih al-Bukhārī (Nr. 3017, Apostasie); Sahih Muslim, Kitāb al-Ḥudūd und Sahih al-Bukhārī (Steinigung, Māʿiz und die Ghāmidī-Frau); Abū Dāwūd und al-Tirmidhī (Volk Lot).
- Islamisches Strafgesetzbuch der Islamischen Republik Iran (Gesetz von 1392 / 2013): Art. 146-147 (Strafmündigkeit), 220 (Verweis auf die Scharia), 224-232 (Ehebruch, Steinigung), 233-241 (lavāt), 262-263 (sabb al-nabī), 279-288 (Moharebeh und Efsad-e fel-arz), 301 und 612 (Straflosigkeit des Vaters), 638 (Kopftuchzwang).
- Iran Human Rights — Hinrichtungen von Demonstranten (2026) · Amnesty International — Todesurteile gegen Demonstranten
Se på den här mannen. Kostym, slips, glasögon, ett glas vatten, en tv-studio klädd i arabesker. En professors lugna tonfall. Och det han lägger fram, stillsamt, med ett anteckningskort i handen, är det öde han vill se drabba barnen i ett land som vågade gå ut på gatorna.
Han talar inte i eget namn. Han talar inte ens i en domstols namn. Han talar, säger han, i Koranens namn — och han lägger vikt vid att ingen i morgon ska kunna anklaga honom för att ha svikit texten. Så han läser. Han översätter. Han går in i detalj. Och han avslutar med en mening som säger allt om denna regim: ”det hinsides tillhör oss.”
Innan du lyssnar: lagen han åberopar har gällt sedan 1979
Det denne teolog läser upp är ingen randanmärkning. Det är stommen i Islamiska republikens islamiska strafflag — kodifierad sharia, tillämpad av verkliga domstolar mot verkliga fångar i fyrtiosju år.
Versen han citerar är Koranen 5:33-34, sura Al-Mā’ida. Brottet han läser in i den är moharebeh — ”krig mot Gud” — och efsad-e fel-arz, ”fördärv på jorden”. Två ihåliga, måttsydda ord: i en regim där Gud och staten är ett innebär att protestera mot staten att föra krig mot Gud. Blockera en väg, bränna en affisch, resa en flagga: mohareb. Och moharebeh straffas enligt den islamiska strafflagen (artiklarna 279–288) med fyra straff som domaren väljer efter behag: döden, korsfästelse, korsvis amputation av hand och fot, eller landsförvisning.
Det är kulissen. Lyssna nu på honom.
Vad han säger, ord för ord
”De här är alla gripna. Vad är, ur Koranens synvinkel, domen över dem? Koranen har gett tre domar.
Jag ska tolka versen. Jag har varit rättvis mot dem — i morgon kan ingen anklaga mig. Om jag inte säger det, då har jag svikit Koranen; Koranen måste tolkas rätt.
Den sade: för det första — ”an yuqattalū” — att de ska dödas. Och ordet är förstärkt: inte bara dödas — plågas till döds. Det är versen.
Våra vördade exegeter lär oss: ”aw yuṣallabū” — att de ska hängas i galgen.
”aw tuqaṭṭaʿa aydīhim wa arjuluhum min khilāf” — sedan säger den: att deras högra hand och vänstra fot ska huggas av, korsvis. Högra handen avhuggen — fyra fingrar — och vänstra fotens tår avhuggna också. Så lämnas han, utkastad på slätten.
”aw yunfaw” — eller landsförvisning. Inte skickas till Shiraz, där klimatet är milt — nej: skickas ut mitt i havet. Ett skrangligt skepp hittas alltid. Låt honom leva på det tills han dör.
”Dhālika lahum khizyun fī’d-dunyā” — detta har Vi förordnat: förödmjuka dem i denna värld.
”Wa lahum fī’l-ākhira ʿadhābun ʿaẓīm” — och i det hinsides, för dem, ett väldigt straff. Det hinsides tillhör oss.”
Lägg märke till mekaniken. Han ber inte om ursäkt; han gardera sig. ”Jag har varit rättvis, ingen kan anklaga mig” — grymhet klädd i samvetsbetänklighet. Han räknar fingrarna. Han målar upp vraket och dödskampen till havs. Och han slutar med ākherat bā māst — ”det hinsides tillhör oss”: inte nöjda med att döda kropparna här, gör de anspråk på Guds dom också.
Den exakta text han läser upp — Koranen 5:33-34
﴿ إِنَّمَا جَزَاءُ الَّذِينَ يُحَارِبُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَيَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَسَادًا أَن يُقَتَّلُوا أَوْ يُصَلَّبُوا أَوْ تُقَطَّعَ أَيْدِيهِمْ وَأَرْجُلُهُم مِّنْ خِلَافٍ أَوْ يُنفَوْا مِنَ الْأَرْضِ ۚ ذَٰلِكَ لَهُمْ خِزْيٌ فِي الدُّنْيَا ۖ وَلَهُمْ فِي الْآخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيمٌ ﴾
”Lönen för dem som för krig mot Gud och Hans Sändebud och vars strävan det är att störa ordningen på jorden är att de skall dödas eller korsfästas eller få hand och fot på motsatta sidor avhuggna eller förvisas från landet. Denna förnedring drabbar dem i detta liv, och i det kommande livet väntar dem ett fruktansvärt straff.” — Koranen 5:33
Den följande versen, 5:34, erbjuder en utväg — ”utom dem som ångrar sig innan ni har fått dem i ert våld.” Med andra ord: ta tillbaka, böj dig, bekänn i tv, och kanske får du leva. Nåd i utbyte mot att knäböja. Det är just innebörden i de filmade ”ångerbekännelser” som regimen pressar ur sina fångar.
Efteråt: samma lag dödar och förtrycker för många andra ”brott”
Moharebeh är bara en paragraf bland andra. Den islamiska strafflagen från 2013 — sharia som gällande rätt — bestraffar fortfarande en lång lista av handlingar med döden eller stympning, handlingar som överallt annars inte är brott. Varje gång svingar regimen en vers eller en hadith.
Stening för äktenskapsbrott (zinā). Koranen föreskriver hundra piskrapp för otukt (Koranen 24:2, sura An-Nūr). Stening (rajm) däremot finns inte i Koranen: den kommer från Sunna — haditherna om Māʿiz ibn Mālik och kvinnan från Ghāmid-stammen, stenade på Profetens order (Sahih Muslim, Kitāb al-Ḥudūd; Sahih al-Bukhārī). Islamiska republiken skrev in den i sin lag: artiklarna 224–232, stening för en gift persons äktenskapsbrott. Den dömde grävs ner till bröstet, och lagen anger till och med stenarnas storlek — ”varken så stora att de dödar med ett slag, eller så små att de inte räknas som stenar”.
Hängning för homosexualitet (lavāt). Regimen åberopar berättelsen om Lots folk (Koranen 7:80-84; 26:165-166) och hadither som befaller att ”döda den som begår Lots folks handling, och den mot vilken den begås” (återgivna av Abū Dāwūd och al-Tirmidhī, enligt Ibn ʿAbbās). Strafflagen gör det till dödsstraff för den manliga homosexuella akten (artiklarna 233–241). Att älska kan i Iran kosta repet.
Avrättning för avfall från tron (ertedād). Här föreskriver Koranen inget jordiskt straff — den utlovar endast ett straff i det hinsides för den som överger sin tro (Koranen 2:217; 16:106). Dödsstraffet kommer från en hadith: ”man baddala dīnahu fa-qtulūhu” — ”den som byter religion, döda honom” (Sahih al-Bukhārī, nr 3017). Avfall från tron är inte kodifierat vid namn, men artikel 220 i strafflagen hänvisar domaren till sharia: han dömer då på grundval av en fatwa. Att lämna islam kan i Islamiska republiken vara ett brott som ger dödsstraff.
Döden för ”förolämpning av Profeten” (sabb al-nabī). Strafflagen, artiklarna 262 och 263, bestraffar med döden var och en som förolämpar Profeten eller imamerna. Ett ord för mycket, en teckning, en dikt: dödsstraffet.
Hedersmordets straffrihet. Regimen beordrar inte hedersmord — den belönar dem med straffrihet. Den islamiska strafflagen, artikel 301, föreskriver att en far eller farfar som dödar sitt barn inte omfattas av qisas (vedergällning): han riskerar endast blodspengar (diya) och några års fängelse (artikel 612). En far som skär halsen av sin dotter för att ”tvätta bort skammen” kommer aldrig att avrättas för det. Lagen garanterar honom att han får leva.
Avrättning av minderåriga. I denna lag börjar det straffrättsliga ansvaret vid nio månår för flickor, femton för pojkar (artiklarna 146 och 147) — den lagliga pubertetsåldern. Därför förblir Iran ett av få länder i världen som hänger människor för handlingar de begick som barn. Erfan Esfandiari var arton vid repet; andra, ännu yngre, väntar.
Den obligatoriska slöjan. På Koranen 24:31 och 33:59 byggde regimen artikel 638 i strafflagen: en kvinna som visar sig offentligt utan slöja drabbas av fängelse, böter, piskrapp. Därav moralpolisen, därav Mahsa Jina Aminis död, därav fyrtiosju år av förklarat krig mot kvinnornas kroppar.
Källor
- Koranen 5:33-34 (Al-Mā’ida) · 24:2 (An-Nūr) · 7:80-84 och 26:165-166 · 2:217 och 16:106 · 24:31 och 33:59.
- Hadith: Sahih al-Bukhārī (nr 3017, avfall från tron); Sahih Muslim, Kitāb al-Ḥudūd och Sahih al-Bukhārī (stening, Māʿiz och Ghāmidī-kvinnan); Abū Dāwūd och al-Tirmidhī (Lots folk).
- Islamiska republiken Irans islamiska strafflag (lag av 1392 / 2013): art. 146-147 (straffbarhetsålder), 220 (hänvisning till sharia), 224-232 (äktenskapsbrott, stening), 233-241 (lavāt), 262-263 (sabb al-nabī), 279-288 (moharebeh och efsad-e fel-arz), 301 och 612 (faderns straffrihet), 638 (obligatorisk slöja).
- Iran Human Rights — avrättningar av demonstranter (2026) · Amnesty International — dödsdomar mot demonstranter
Miren a este hombre. Traje, corbata, gafas, un vaso de agua, un plató de televisión adornado con arabescos. El tono sereno de un profesor. Y lo que expone, tranquilamente, con una ficha en la mano, es la suerte que quiere ver infligida a los hijos de un país que se atrevió a salir a la calle.
No habla en su propio nombre. Ni siquiera habla en nombre de un tribunal. Habla, dice, en nombre del Corán — y se empeña en que nadie pueda acusarlo mañana de haber traicionado el texto. Así que lee. Traduce. Lo detalla. Y concluye con una frase que lo dice todo sobre este régimen: «el más allá es nuestro».
Antes de escuchar: la ley que invoca está en vigor desde 1979
Lo que recita este teólogo no es una opinión marginal. Es la columna vertebral del Código Penal Islámico de la República Islámica — la sharía codificada, aplicada por tribunales reales, contra prisioneros reales, desde hace cuarenta y siete años.
El versículo que cita es el Corán 5:33-34, sura Al-Mā’ida. El crimen que lee en él es la moharebeh — la «guerra contra Dios» — y la efsad-e fel-arz, la «corrupción en la tierra». Dos palabras huecas, hechas a medida: en un régimen donde Dios y el Estado son uno, protestar contra el Estado es hacer la guerra a Dios. Cortar una carretera, quemar un cartel, alzar una bandera: mohareb. Y la moharebeh, según el Código Penal Islámico (artículos 279 a 288), se paga con cuatro penas que el juez elige a su antojo: la muerte, la crucifixión, la amputación cruzada de mano y pie, o el destierro.
Ese es el decorado. Ahora, escúchenlo.
Lo que dice, palabra por palabra
«Estos están todos detenidos. Desde el punto de vista del Corán, ¿cuál es la sentencia que los alcanza? El Corán ha dado tres sentencias.
Voy a interpretar el versículo. He sido justo con ellos — mañana, nadie podrá acusarme. Si no lo digo, entonces habré traicionado el Corán; el Corán hay que interpretarlo correctamente.
Dijo: primero — «an yuqattalū» — que sean ejecutados. Y la palabra es intensiva: no simplemente muertos — atormentados hasta la muerte. Ese es el versículo.
Nuestros eminentes sabios de la exégesis nos enseñan: «aw yuṣallabū» — que sean colgados de la horca.
«aw tuqaṭṭaʿa aydīhim wa arjuluhum min khilāf» — luego dice: que se les corte, en sentido opuesto, la mano derecha y el pie izquierdo. La mano derecha cortada — cuatro dedos — y los dedos del pie izquierdo cortados también. Que se le deje así, arrojado en la llanura.
«aw yunfaw» — o el destierro. No que lo manden a Shiraz, donde el clima es suave — no: que lo manden en medio del mar. Siempre se encuentra algún barco desvencijado. Que viva en él hasta que muera.
«Dhālika lahum khizyun fī’d-dunyā» — esto lo hemos decretado: humilladlos en este mundo.
«Wa lahum fī’l-ākhira ʿadhābun ʿaẓīm» — y en el más allá, para ellos, un tormento inmenso. El más allá es nuestro».
Fíjense en la mecánica. No se disculpa; se cubre. «He sido justo, nadie puede acusarme» — la crueldad envuelta en escrúpulo. Cuenta los dedos. Imagina el barco desvencijado y la agonía en el mar. Y cierra con ājerat bā māst — «el más allá nos pertenece»: no contentos con matar los cuerpos aquí, pretenden poseer también el juicio de Dios.
El texto exacto que recita — Corán 5:33-34
﴿ إِنَّمَا جَزَاءُ الَّذِينَ يُحَارِبُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَيَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَسَادًا أَن يُقَتَّلُوا أَوْ يُصَلَّبُوا أَوْ تُقَطَّعَ أَيْدِيهِمْ وَأَرْجُلُهُم مِّنْ خِلَافٍ أَوْ يُنفَوْا مِنَ الْأَرْضِ ۚ ذَٰلِكَ لَهُمْ خِزْيٌ فِي الدُّنْيَا ۖ وَلَهُمْ فِي الْآخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيمٌ ﴾
«La recompensa de quienes hacen la guerra a Alá y a Su Mensajero y se esfuerzan por sembrar la corrupción en la tierra es que sean muertos, o crucificados, o que se les corte una mano y un pie de lados opuestos, o que sean desterrados del país. Esto será para ellos una ignominia en esta vida; y en la otra tendrán un castigo inmenso.» — Corán 5:33
El versículo siguiente, el 5:34, ofrece una escapatoria — «salvo quienes se arrepientan antes de que os apoderéis de ellos». Dicho de otro modo: abjura, dóblate, confiesa en televisión, y quizá vivas. La clemencia a cambio de arrodillarse. Es exactamente el sentido de los «arrepentimientos» filmados que el régimen arranca a sus prisioneros.
Después: ese mismo código mata y oprime por muchos otros «crímenes»
La moharebeh es solo un artículo entre otros. El Código Penal Islámico de 2013 — la sharía como derecho positivo — sigue castigando con la muerte o la mutilación una larga lista de actos que, en cualquier otro lugar, no son delitos. Cada vez, el régimen esgrime un versículo o un hadiz.
La lapidación por adulterio (zinā). El Corán prescribe cien azotes por la fornicación (Corán 24:2, sura An-Nūr). La lapidación (rajm), en cambio, no figura en el Corán: proviene de la Sunna — los hadices de Māʿiz ibn Mālik y de la mujer de la tribu Ghāmid, lapidados por orden del Profeta (Sahih Muslim, Kitāb al-Ḥudūd; Sahih al-Bujārī). La República Islámica la inscribió en su código: artículos 224 a 232, lapidación por el adulterio de una persona casada. Se entierra al condenado hasta el pecho, y la ley precisa incluso el tamaño de las piedras — «ni tan grandes que maten de un golpe, ni tan pequeñas que no cuenten como piedras».
El ahorcamiento por homosexualidad (lavāt). El régimen invoca la historia del pueblo de Lot (Corán 7:80-84; 26:165-166) y los hadices que ordenan «matar al que comete el acto del pueblo de Lot, y a aquel con quien se comete» (referidos por Abū Dāwūd y al-Tirmidhī, según Ibn ʿAbbās). El Código Penal lo convierte en la pena de muerte por el acto homosexual masculino (artículos 233 a 241). Amar, en Irán, puede costar la soga.
La ejecución por apostasía (ertedād). Aquí el Corán no prescribe ninguna pena terrenal — solo promete un castigo en el más allá a quien reniega de su fe (Corán 2:217; 16:106). La pena de muerte proviene de un hadiz: «man baddala dīnahu fa-qtulūhu» — «a quien cambie de religión, matadlo» (Sahih al-Bujārī, n.º 3017). La apostasía no está codificada por su nombre, pero el artículo 220 del Código Penal remite al juez a la sharía: y este condena sobre la base de una fetua. Abandonar el islam, en la República Islámica, puede ser un crimen capital.
La muerte por «insultar al Profeta» (sabb al-nabī). El Código Penal, artículos 262 y 263, castiga con la muerte a quien insulte al Profeta o a los Imanes. Una palabra de más, un dibujo, un poema: la pena capital.
La impunidad del crimen de honor. El régimen no ordena los crímenes de honor — los recompensa con la impunidad. El Código Penal Islámico, artículo 301, dispone que el padre o el abuelo paterno que mata a su hijo no está sujeto al qisas (la ley del talión): solo se expone al precio de la sangre (diya) y a unos años de cárcel (artículo 612). Un padre que degüella a su hija para «lavar el honor» nunca será ejecutado por ello. La ley le garantiza que vivirá.
La ejecución de menores. En este código, la responsabilidad penal comienza a los nueve años lunares para las niñas, quince para los niños (artículos 146 y 147) — la edad de la pubertad legal. Por eso Irán sigue siendo uno de los pocos países del mundo que ahorca a personas por actos cometidos siendo niños. Erfan Esfandiari tenía dieciocho años ante la soga; otros, aún más jóvenes, esperan.
El velo obligatorio. Sobre Corán 24:31 y 33:59, el régimen construyó el artículo 638 del Código Penal: una mujer que aparece en público sin velo se expone a la cárcel, la multa, los azotes. De ahí la policía de la moral, de ahí la muerte de Mahsa Jina Amini, de ahí cuarenta y siete años de guerra declarada al cuerpo de las mujeres.
Fuentes
- Corán 5:33-34 (Al-Mā’ida) · 24:2 (An-Nūr) · 7:80-84 y 26:165-166 · 2:217 y 16:106 · 24:31 y 33:59.
- Hadiz: Sahih al-Bujārī (n.º 3017, apostasía); Sahih Muslim, Kitāb al-Ḥudūd y Sahih al-Bujārī (lapidación, Māʿiz y la mujer Ghāmidī); Abū Dāwūd y al-Tirmidhī (pueblo de Lot).
- Código Penal Islámico de la República Islámica de Irán (ley de 1392 / 2013): arts. 146-147 (edad de responsabilidad), 220 (remisión a la sharía), 224-232 (adulterio, lapidación), 233-241 (lavāt), 262-263 (sabb al-nabī), 279-288 (moharebeh y efsad-e fel-arz), 301 y 612 (impunidad del padre), 638 (velo obligatorio).
- Iran Human Rights — ejecuciones de manifestantes (2026) · Amnistía Internacional — condenas de muerte contra manifestantes
