Dix-huit mois
Garde Javidan · Chronique
Dix-huit mois
De la Guerre des 12 Jours au gibet d’Ispahan : la chronique d’un régime qui brûle le Moyen-Orient et la jeunesse du pays qu’il occupe et opprime depuis 47 ans — et qui vacille. Vu de France, les yeux ouverts.
Eighteen Months
From the 12-Day War to the Isfahan gallows: the chronicle of a regime that is burning the Middle East and the youth of the country it has occupied and oppressed for 47 years — and that is now teetering. Seen from France, eyes wide open.
هجده ماه
از جنگ دوازدهروزه تا چوبهی دار اصفهان: روایت رژیمی که خاورمیانه و جوانان سرزمینی را که ۴۷ سال است اشغال کرده و به بند کشیده به آتش میکشد — و اکنون بر لبهی سقوط میلرزد. از نگاه فرانسه، با چشمان باز.
Regardez la carte. Elle ne ment pas.
En dix-huit mois, la République islamique a subi de lourdes pertes lors de deux guerres, écrasé un soulèvement dans le sang, et n’a pas cessé de pendre. Elle voulait mettre la région à feu et à sang. Le feu s’est retourné contre elle.
Voici la chronique. Sèche. Datée. Sans crème.
Juin 2025 — La Guerre des 12 Jours
Le 13 juin, Israël frappe le régime de manière chirurgicale : plus de 900 cibles en Iran — le nucléaire (Natanz, Fordow, Ispahan, Arak), les bases, les Gardiens. Puis les États-Unis entrent dans la danse.
Et surtout : le commandement décapité. En une salve, le chef du CGRI Hossein Salami, le chef d’état-major Mohammad Bagheri, le patron de l’aérospatiale Amir Ali Hajizadeh. Puis d’autres. Au moins vingt commandants supérieurs tombés en douze jours.
Le régime riposte : environ 550 missiles balistiques sur Israël. Près de 90 % interceptés. Une trentaine touchent le sol. Vingt-huit morts — des civils. La démonstration d’un appareil militaire qu’on croyait invincible et qui, en douze jours, montre sa nudité.
Bilan — 13-24 juin 2025. 900+ cibles frappées en Iran (nucléaire, CGRI). Commandement décapité : Salami, Bagheri, Hajizadeh — au moins 20 commandants supérieurs. Riposte du régime : ~550 missiles → ~90 % interceptés → ~31 impacts au sol, 28 civils tués en Israël.
Décembre 2025 – janvier 2026 — Le Soulèvement
Le 28 décembre, le pays sort dans la rue. Les trente et une provinces. Toutes. La Révolution Lion et Soleil.
Le régime répond comme il sait faire : par les balles. Les pics de tuerie : les 8 et 9 janvier. À Téhéran, plus de deux cents morts en un jour. À Rasht, un bain de sang. Ispahan, Ilam, Kermanshah. Le 8 janvier, l’internet est coupé — pour tuer dans le noir.
Le bilan que le régime voudrait effacer : plus de 50 000 tués. Trente et une provinces sur trente et une. On appelle ça « Bloody January ».
Bilan — 28 déc. 2025 → janvier 2026. 31 provinces sur 31 soulevées. Pics de tuerie les 8-9 janvier (200+ morts à Téhéran en un jour). Internet coupé le 8 janvier. Plus de 50 000 tués par le régime.
28 février 2026 — Epic Fury
Le 28 février, la foudre. Frappes conjointes américaines et israéliennes : plus de mille cibles en vingt-quatre heures. Les trois quarts des lanceurs de missiles détruits.
Et cette fois, la tête tombe. Ali Khamenei est éliminé dans la première salve — et avec lui, très probablement, son fils Mojtaba, le dauphin qui devait lui succéder. Le « Guide » de quarante-sept ans de terreur, et la dynastie qu’il préparait, effacés d’un coup. Le CGRI ferme le détroit d’Ormuz ; dix-sept navires sont coulés. Le pétrole s’envole.
Bilan — 28 février 2026. Plus de 1 000 cibles en 24 heures. Environ 330 des 470 lanceurs de missiles détruits. Ali Khamenei éliminé (et son dauphin Mojtaba, très probablement). Détroit d’Ormuz fermé, 17 navires coulés.
Juillet 2026 — La Reprise
La trêve n’a pas tenu. Treize nuits de frappes américaines. Un blocus naval. Plus de soixante-sept cibles. Le baril dépasse les cent dollars le 23 juillet. Ce qui reste du régime attaque des navires dans le Golfe — sans en couler aucun.
Le fauve est blessé. Il mord encore. Mais il mord dans le vide.
Bilan — 6-26 juillet 2026. 13 nuits de frappes américaines. Plus de 67 cibles. Blocus naval. ~9 navires attaqués par le régime (aucun coulé). Pétrole au-dessus de 100 $ le 23 juillet.
Le prix du sang — la corde, encore
Car pendant que ses généraux tombent, le régime se venge sur ses enfants.
Hier matin, place Alikhani à Ispahan, il a pendu en public deux jeunes du soulèvement de janvier : Abolfazl Sepahi Badjani, vingt-quatre ans. Amirhossein Safari Hosseinabadi, vingt-sept ans. Dix jours plus tôt, c’était Erfan Esfandiari, dix-huit ans. Douze condamnés à mort dans ce seul dossier. Dix attendent encore la corde.
Mais devant le gibet, la foule n’a pas baissé les yeux. Elle a craché au visage des bourreaux : « Bi-cheraf ! » — « Sans honneur ! » Le régime a répondu aux gaz lacrymogènes. Et dans cinquante-neuf prisons, les condamnés font la grève de la faim.
Ce que dit la carte
Additionnez. Le chef suprême, éliminé. Vingt commandants et plus, éliminés. La marine, coulée. Le nucléaire, en ruine. Cent quarante-quatre milliards de dollars partis en fumée — près de la moitié du PIB. Les exportations de pétrole étranglées. L’axe des milices, décapité.
Un régime qui pend des gamins de dix-huit ans n’est pas fort. Il est terrifié. Chaque corde qu’il noue se resserre un peu plus autour de son propre cou.
La France a longtemps regardé ailleurs. Ce texte est pour ceux qui, ici, refusent de fermer les yeux.
Javid Nâm à ceux qui sont tombés. Le compte à rebours a commencé.
Sources
Look at the map. It does not lie.
In eighteen months, the Islamic Republic has taken heavy losses in two wars, crushed an uprising in blood, and never stopped hanging. It wanted to set the region ablaze. The fire turned back on it.
Here is the chronicle. Dry. Dated. No cream.
June 2025 — The 12-Day War
On June 13, Israel strikes the regime surgically: more than 900 targets in Iran — the nuclear program (Natanz, Fordow, Isfahan, Arak), the bases, the Guards. Then the United States joins the dance.
And above all: the command decapitated. In a single salvo, the head of the IRGC Hossein Salami, chief of staff Mohammad Bagheri, aerospace boss Amir Ali Hajizadeh. Then others. At least twenty senior commanders fell in twelve days.
The regime hits back: around 550 ballistic missiles on Israel. Nearly 90% intercepted. About thirty reach the ground. Twenty-eight dead — civilians. The display of a military apparatus once thought invincible that, in twelve days, lays itself bare.
Summary — June 13-24, 2025. 900+ targets struck in Iran (nuclear, IRGC). Command decapitated: Salami, Bagheri, Hajizadeh — at least 20 senior commanders. Regime response: ~550 missiles → ~90% intercepted → ~31 ground impacts, 28 civilians killed in Israel.
December 2025 – January 2026 — The Uprising
On December 28, the country takes to the streets. All thirty-one provinces. Every one. The Lion and Sun Revolution.
The regime answers the way it knows how: with bullets. The peaks of slaughter: January 8 and 9. In Tehran, more than two hundred dead in a single day. In Rasht, a bloodbath. Isfahan, Ilam, Kermanshah. On January 8, the internet is cut — to kill in the dark.
The toll the regime would like to erase: more than 50,000 killed. Thirty-one provinces out of thirty-one. They call it « Bloody January ».
Summary — Dec. 28, 2025 → January 2026. 31 provinces out of 31 risen. Peaks of slaughter on January 8-9 (200+ dead in Tehran in a single day). Internet cut on January 8. More than 50,000 killed by the regime.
February 28, 2026 — Epic Fury
On February 28, the lightning. Joint American and Israeli strikes: more than a thousand targets in twenty-four hours. Three quarters of the missile launchers destroyed.
And this time, the head falls. Ali Khamenei is eliminated in the first salvo — and with him, most likely, his son Mojtaba, the heir who was to succeed him. The « Guide » of forty-seven years of terror, and the dynasty he was preparing, wiped out in one blow. The IRGC closes the Strait of Hormuz; seventeen ships are sunk. Oil soars.
Summary — February 28, 2026. More than 1,000 targets in 24 hours. About 330 of the 470 missile launchers destroyed. Ali Khamenei eliminated (and his heir Mojtaba, most likely). Strait of Hormuz closed, 17 ships sunk.
July 2026 — The Resumption
The truce did not hold. Thirteen nights of American strikes. A naval blockade. More than sixty-seven targets. The barrel tops one hundred dollars on July 23. What is left of the regime attacks ships in the Gulf — without sinking a single one.
The beast is wounded. It still bites. But it bites at empty air.
Summary — July 6-26, 2026. 13 nights of American strikes. More than 67 targets. Naval blockade. ~9 ships attacked by the regime (none sunk). Oil above $100 on July 23.
The price of blood — the rope, again
For while its generals fall, the regime takes its revenge on its children.
Yesterday morning, on Alikhani Square in Isfahan, it publicly hanged two young men from the January uprising: Abolfazl Sepahi Badjani, twenty-four. Amirhossein Safari Hosseinabadi, twenty-seven. Ten days earlier, it was Erfan Esfandiari, eighteen. Twelve sentenced to death in this single case. Ten are still waiting for the rope.
But before the gallows, the crowd did not lower its eyes. It spat in the faces of the executioners: « Bi-cheraf! » — « Shameless! » The regime answered with tear gas. And in fifty-nine prisons, the condemned are on hunger strike.
What the map says
Add it up. The supreme leader, eliminated. Twenty commanders and more, eliminated. The navy, sunk. The nuclear program, in ruins. One hundred and forty-four billion dollars gone up in smoke — nearly half the GDP. Oil exports strangled. The axis of militias, decapitated.
A regime that hangs eighteen-year-old kids is not strong. It is terrified. Every rope it ties tightens a little more around its own neck.
France looked away for a long time. This text is for those here who refuse to close their eyes.
Javid Nâm to those who fell. The countdown has begun.
Sources
به نقشه نگاه کنید. نقشه دروغ نمیگوید.
در هجده ماه، جمهوری اسلامی در دو جنگ ضربات سنگین خورد، خیزشی را در خون فرو نشاند، و دست از اعدام برنداشت. میخواست منطقه را به خاک و خون بکشد. آتش به خودش بازگشت.
این است روایت. خشک. تاریخدار. بیپرده.
ژوئن ۲۰۲۵ (خرداد ۱۴۰۴) — جنگ دوازدهروزه
سیزدهم ژوئن، اسرائیل رژیم را با دقتی جراحیوار هدف میگیرد: بیش از ۹۰۰ هدف در ایران — تأسیسات هستهای (نطنز، فردو، اصفهان، اراک)، پایگاهها، سپاه پاسداران. سپس آمریکا وارد میدان میشود.
و از همه مهمتر: فرماندهی سر بریده شد. در یک رگبار، فرمانده کل سپاه حسین سلامی، رئیس ستاد کل محمد باقری، فرمانده هوافضا امیرعلی حاجیزاده. و پس از آنها، دیگران. دستکم بیست فرمانده ارشد در دوازده روز سرنگون شدند.
رژیم پاسخ میدهد: حدود ۵۵۰ موشک بالستیک به سوی اسرائیل. نزدیک به ۹۰٪ رهگیری شد. حدود سی موشک به زمین مینشیند. بیست و هشت جانباخته — غیرنظامی. نمایشِ عریانیِ ماشین نظامیای که شکستناپذیر میپنداشتندش و در دوازده روز برهنگیاش آشکار شد.
جمعبندی — ۱۳ تا ۲۴ ژوئن ۲۰۲۵. ۹۰۰+ هدف در ایران کوبیده شد (هستهای، سپاه). فرماندهی سر بریده: سلامی، باقری، حاجیزاده — دستکم ۲۰ فرمانده ارشد. پاسخ رژیم: ~۵۵۰ موشک ← ~۹۰٪ رهگیری ← ~۳۱ اصابت زمینی، ۲۸ غیرنظامی جانباخته در اسرائیل.
دسامبر ۲۰۲۵ – ژانویه ۲۰۲۶ (دی ۱۴۰۴) — خیزش
بیست و هشتم دسامبر، کشور به خیابان میآید. هر سی و یک استان. همه. انقلاب شیر و خورشید.
رژیم آنگونه که بلد است پاسخ میدهد: با گلوله. اوج کشتار: هشتم و نهم ژانویه. در تهران، بیش از دویست جانباخته در یک روز. در رشت، حمامی از خون. اصفهان، ایلام، کرمانشاه. هشتم ژانویه، اینترنت قطع میشود — تا در تاریکی بکشند.
آماری که رژیم میخواهد پاکش کند: بیش از ۵۰٬۰۰۰ جانباخته. سی و یک استان از سی و یک استان. نامش را میگذارند «ژانویهی خونین» (Bloody January).
جمعبندی — ۲۸ دسامبر ۲۰۲۵ ← ژانویه ۲۰۲۶. ۳۱ استان از ۳۱ استان به پا خاستند. اوج کشتار در ۸ و ۹ ژانویه (۲۰۰+ جانباخته در تهران در یک روز). قطع اینترنت در ۸ ژانویه. بیش از ۵۰٬۰۰۰ تن به دست رژیم جانباختند.
۲۸ فوریه ۲۰۲۶ (۹ اسفند ۱۴۰۴) — خشم حماسی (Epic Fury)
بیست و هشتم فوریه، آذرخش. ضربات مشترک آمریکا و اسرائیل: بیش از هزار هدف در بیست و چهار ساعت. سهچهارم پرتابگرهای موشکی نابود شد.
و این بار، سر میافتد. علی خامنهای در نخستین رگبار حذف میشود — و به احتمال بسیار، همراه با او پسرش مجتبی، ولیعهدی که قرار بود جانشینش شود. «رهبرِ» چهل و هفت سال ترور، و سلسلهای که برای آن آماده میکرد، یکجا محو شدند. سپاه تنگهی هرمز را میبندد؛ هفده کشتی به قعر میرود. نفت اوج میگیرد.
جمعبندی — ۲۸ فوریه ۲۰۲۶. بیش از ۱٬۰۰۰ هدف در ۲۴ ساعت. حدود ۳۳۰ از ۴۷۰ پرتابگر موشکی نابود شد. علی خامنهای حذف شد (و ولیعهدش مجتبی، به احتمال بسیار). تنگهی هرمز بسته شد، ۱۷ کشتی غرق شد.
ژوئیه ۲۰۲۶ (تیر ۱۴۰۵) — از سرگیری
آتشبس دوام نیاورد. سیزده شب ضربات آمریکایی. یک محاصرهی دریایی. بیش از شصت و هفت هدف. بشکهی نفت روز بیست و سوم ژوئیه از صد دلار میگذرد. آنچه از رژیم مانده به کشتیهایی در خلیج حمله میکند — بیآنکه حتی یکی را غرق کند.
جانورِ زخمی هنوز گاز میگیرد. اما در خلأ گاز میگیرد.
جمعبندی — ۶ تا ۲۶ ژوئیه ۲۰۲۶. ۱۳ شب ضربات آمریکایی. بیش از ۶۷ هدف. محاصرهی دریایی. ~۹ کشتی مورد حملهی رژیم (هیچکدام غرق نشد). نفت بالای ۱۰۰ دلار در ۲۳ ژوئیه.
بهای خون — باز هم طناب دار
چرا که همزمان با سقوط سردارانش، رژیم انتقامش را از فرزندان خود میگیرد.
دیروز صبح، در میدان علیخانی اصفهان، دو جوانِ خیزش ژانویه را در ملأ عام به دار آویخت: ابوالفضل سپاهی بادجانی، بیست و چهار ساله. امیرحسین صفری حسینآبادی، بیست و هفت ساله. ده روز پیشتر، نوبت عرفان اسفندیاری بود، هجده ساله. دوازده محکوم به اعدام تنها در همین یک پرونده. ده تن هنوز چشمبهراه طناباند.
اما در برابر چوبهی دار، جماعت چشم فرو نینداخت. به صورت جلادان تُف کرد: «بیشرف!» رژیم با گاز اشکآور پاسخ داد. و در پنجاه و نه زندان، محکومان دست به اعتصاب غذا زدهاند.
آنچه نقشه میگوید
جمع بزنید. رهبر عالی، حذفشده. بیست فرمانده و بیشتر، حذفشده. نیروی دریایی، به قعر رفته. تأسیسات هستهای، ویران. صد و چهل و چهار میلیارد دلار دود شده — نزدیک به نیمی از تولید ناخالص داخلی. صادرات نفت، خفهشده. محور شبهنظامیان، سر بریده.
رژیمی که نوجوانان هجده ساله را به دار میکشد قوی نیست. وحشتزده است. هر طنابی که میبندد، اندکی بیشتر بر گردن خودش تنگ میشود.
فرانسه دیرزمانی به سویی دیگر نگریست. این نوشته برای کسانی است که اینجا، از فروبستن چشم سر باز میزنند.
جاویدنام بر جانباختگان. شمارش معکوس آغاز شده است.