Le Journal du Shahriar — « Il n’y aura pas de paix tant que ce régime survivra »
Le Journal du Shahriar · Reza Pahlavi
Le Journal du Shahriar — « Il n’y aura pas de paix tant que ce régime survivra »
Deuxième édition · Du 12 au 19 juillet 2026 · L’essentiel des prises de parole de Reza Pahlavi, le Shahriar, semaine après semaine.
The Shahriar’s Journal — « There can be no peace as long as this regime survives »
Second edition · From 12 to 19 July 2026 · The essential of what Reza Pahlavi, the Shahriar, said week after week.
روزنگار شهریار — «تا زمانی که این رژیم برجاست، صلحی در کار نخواهد بود»
شمارهی دوم · از ۱۲ تا ۱۹ ژوئیهی ۲۰۲۶ · چکیدهی آنچه رضا پهلوی، شهریار، هفته به هفته گفت.
יומן השהריאר — « לא יכול להיות שלום כל עוד המשטר הזה שורד »
מהדורה שנייה · מ־12 עד 19 ביולי 2026 · עיקר הדברים שאמר רזא פהלווי, השהריאר, שבוע אחר שבוע.
Das Journal des Shahriar — „Es kann keinen Frieden geben, solange dieses Regime überlebt »
Zweite Ausgabe · Vom 12. bis 19. Juli 2026 · Das Wesentliche dessen, was Reza Pahlavi, der Shahriar, Woche für Woche gesagt hat.
Shahriar-journalen — ”Det kan inte råda någon fred så länge denna regim överlever”
Andra numret · Från 12 till 19 juli 2026 · Det väsentliga av vad Reza Pahlavi, Shahriar, sade vecka efter vecka.
El Diario del Shahriar — «No puede haber paz mientras este régimen sobreviva»
Segunda edición · Del 12 al 19 de julio de 2026 · Lo esencial de lo que Reza Pahlavi, el Shahriar, dijo semana tras semana.
Chaque semaine, ce journal rassemble en un seul endroit l’essentiel de ce que le Shahriar — Reza Pahlavi — aura dit, écrit et signé pendant les jours écoulés : interviews, communiqués, appels, messages. Non pour commenter, mais pour archiver et transmettre sa parole, fidèlement, à celles et ceux qui mènent depuis l’étranger la guerre politique d’Iran o Pas Migirim — « nous reprendrons l’Iran ». Cette semaine fut celle de la reprise de la guerre : les frappes ont repris sur les cibles du régime, le détroit d’Ormuz s’est embrasé, et le Shahriar a tenu, jour après jour, la même ligne — celle du peuple iranien contre ceux qui l’ont pris en otage.
Un ami du peuple iranien nous a quittés
Le 12 juillet, le Shahriar a rendu hommage au sénateur américain Lindsey Graham, disparu subitement. Il n’a pas eu de mots de circonstance, mais ceux d’une reconnaissance :
« J’apprends avec une profonde tristesse la disparition soudaine du sénateur Lindsey Graham, un ami indéfectible du peuple iranien et un défenseur fier de la liberté. Aux moments où il fallait de la clarté morale, le sénateur Graham s’est tenu du bon côté. Quand les amis se faisaient rares, il s’est tenu aux côtés du peuple iranien. »
Dans un même souffle, il publiait le message en persan à l’adresse des Iraniens, pour que la reconnaissance ne reste pas confinée aux chancelleries occidentales. Une manière de rappeler que la cause d’un Iran libre s’est toujours nourrie de rares fidélités — et qu’aucune ne doit être oubliée.
« Il n’y aura pas de paix tant que ce régime survivra »
Le 13 juillet, le gouvernement britannique a franchi un pas que les Iraniens réclamaient depuis des années : classer le Corps des Gardiens de la révolution islamique (CGRI) comme menace pour la sécurité nationale, au titre du nouveau National Security (State Threats) Act. Le Shahriar a aussitôt salué la décision de Keir Starmer — mais pour l’entraîner plus loin :
« Je salue la décision du gouvernement britannique de désigner le CGRI comme une menace d’État pour la sécurité nationale, impliqué dans des menaces contre la vie et des actes d’intimidation. J’espère que le Royaume-Uni et les autres gouvernements occidentaux iront un pas plus loin et soutiendront le combat du peuple iranien pour la liberté. Il n’y aura pas de paix tant que ce régime survivra. »
Tout est là, en une phrase : la désignation d’un appareil de terreur est un début, pas une fin. Pour le Shahriar, la sécurité des Occidentaux et la liberté des Iraniens ne sont pas deux dossiers séparés — c’est le même combat, contre le même régime.
Ils se cachent, et ils abandonnent nos enfants
Le 16 juillet, alors que les frappes visaient les garnisons et les casernes du sud, le Shahriar a diffusé un message vidéo qui a saisi, en quelques mots, l’obscénité de ce régime en guerre :
« Pendant que les va-t-en-guerre de la République islamique se terrent à Téhéran et dans leurs abris sécurisés, ils abandonnent les conscrits et les jeunes recrues dans des garnisons sans défense, sans même les moyens de protéger ces soldats. »
Une fois de plus, dit le Shahriar, le régime a montré ce qu’il choisit lorsqu’il faut trancher entre la vie des enfants d’Iran et sa propre survie : il se choisit lui-même. Les images de la semaine lui ont donné raison — de jeunes appelés tombés dans une caserne du Baloutchistan pendant que les décideurs restaient à l’abri. Ces garçons ne sont pas les soldats du régime : ce sont des fils d’Iran, envoyés à la mort par ceux-là mêmes qui se cachent. Qu’ils reposent parmi nos Javid Nâm (جاویدنام), ceux dont le nom ne meurt jamais.
Le cap n’a pas bougé
D’un hommage à un ami disparu à une mise en garde adressée à Londres, d’un deuil pour des conscrits abandonnés à un refus obstiné de toute paix de façade, la ligne de la semaine est d’une constance totale. Le régime croyait qu’une trêve le sauverait ; il n’a offert au monde que le spectacle d’un pouvoir qui se terre et sacrifie sa jeunesse. Le Shahriar, lui, n’a pas dévié : pas de paix tant que dure la République islamique, pas d’oubli pour ceux qui tombent, pas de repos pour le combat.
Le Shahriar tient le cap. À nous, à l’étranger, de faire nombre.
Iran o Pas Migirim. Javid Shah.
Sources de la semaine
- X — @PahlaviReza — Hommage au sénateur Lindsey Graham (12 juillet 2026)
- Iran International — Le prince en exil salue la décision britannique de désigner le CGRI (13 juillet 2026)
- X — @PahlaviReza — Réaction à la désignation du CGRI par le Royaume-Uni (13 juillet 2026)
- Time — Le Royaume-Uni va désigner le CGRI comme menace pour la sécurité nationale (13 juillet 2026)
- X — @PahlaviReza — Message vidéo : le régime abandonne les conscrits dans des garnisons sans défense (16 juillet 2026)
- The Jerusalem Post — Téhéran accuse Londres de violer le droit international après la désignation du CGRI (13 juillet 2026)
Each week, this journal gathers in one place the essential of what the Shahriar — Reza Pahlavi — has said, written and signed over the past days: interviews, statements, appeals, messages. Not to comment, but to archive and transmit his word, faithfully, to those who wage from abroad the political struggle of Iran o Pas Migirim — « we will take Iran back. » This was the week the war resumed: strikes returned to the regime’s targets, the Strait of Hormuz went up in flames, and day after day the Shahriar held the same line — that of the Iranian people against those who have taken them hostage.
A friend of the Iranian people has left us
On 12 July, the Shahriar paid tribute to the American senator Lindsey Graham, who died suddenly. He offered not words of protocol, but of gratitude:
« I am deeply saddened by the sudden passing of Senator Lindsey Graham, a steadfast friend of the Iranian people and a proud defender of freedom. At moments when moral clarity was required, Senator Graham stood on the right side. When friends were seldom found, he stood alongside the Iranian people. »
In the same breath, he published the message in Persian, addressed to Iranians, so that the tribute would not remain confined to Western chancelleries. A way of recalling that the cause of a free Iran has always been sustained by rare loyalties — and that none should be forgotten.
« There can be no peace as long as this regime survives »
On 13 July, the British government took a step Iranians had demanded for years: designating the Islamic Revolutionary Guard Corps (IRGC) a threat to national security, under the new National Security (State Threats) Act. The Shahriar welcomed Keir Starmer’s decision at once — but only to push it further:
« I welcome the UK Government’s move to designate the IRGC as a state threat to national security, involved in threats to life and intimidation. I hope the UK and other Western governments will go one step further and back the Iranian people’s fight for freedom. There can be no peace as long as this regime survives. »
Everything is there, in a single sentence: designating an apparatus of terror is a beginning, not an end. For the Shahriar, the security of Westerners and the freedom of Iranians are not two separate files — it is the same fight, against the same regime.
They hide, and they abandon our children
On 16 July, as the strikes hit the garrisons and barracks of the south, the Shahriar released a video message that captured, in a few words, the obscenity of this regime at war:
« While the Islamic Republic’s warmongers hide in Tehran and their safe havens, they have abandoned conscript soldiers and young troops in defenseless garrisons, without even the means to protect them. »
Once again, the Shahriar says, the regime has shown what it chooses when forced to decide between the lives of Iran’s children and its own survival: it chooses itself. The week’s images proved him right — young conscripts fallen in a barracks in Baluchistan while the decision-makers stayed sheltered. These boys are not the regime’s soldiers: they are sons of Iran, sent to their deaths by the very men who hide. May they rest among our Javid Nâm (جاویدنام), those whose name never dies.
The course has not shifted
From a tribute to a lost friend to a warning addressed to London, from mourning for abandoned conscripts to an obstinate refusal of any cosmetic peace, the week’s line was one of total consistency. The regime believed a truce would save it; it offered the world only the spectacle of a power that burrows underground and sacrifices its youth. The Shahriar, for his part, did not waver: no peace while the Islamic Republic endures, no forgetting for those who fall, no rest for the struggle.
The Shahriar holds the course. It is for us, abroad, to make our numbers count.
Iran o Pas Migirim. Javid Shah.
Sources of the week
- X — @PahlaviReza — Tribute to Senator Lindsey Graham (12 July 2026)
- Iran International — Exiled prince welcomes UK move to designate the IRGC (13 July 2026)
- X — @PahlaviReza — Reaction to the UK’s designation of the IRGC (13 July 2026)
- Time — UK Government to designate Iran’s IRGC a threat to national security (13 July 2026)
- X — @PahlaviReza — Video message: the regime abandons conscripts in defenseless garrisons (16 July 2026)
- The Jerusalem Post — Tehran accuses London of violating international law over IRGC designation (13 July 2026)
این روزنگار هر هفته چکیدهی آنچه را که شهریار — رضا پهلوی — در روزهای گذشته گفته، نوشته و امضا کرده است در یکجا گرد میآورد: گفتوگوها، بیانیهها، فراخوانها، پیامها. نه برای تفسیر، بلکه برای بایگانی و انتقال کلام او، بهدرستی و امانت، به کسانی که از خارج از کشور نبرد سیاسیِ Iran o Pas Migirim — «ایران را پس میگیریم» — را پیش میبرند. این هفته، هفتهای بود که جنگ از سر گرفته شد: حملات دیگربار بر هدفهای رژیم فرود آمد، تنگهی هرمز شعلهور شد، و شهریار روز به روز همان خط را نگاه داشت — خط مردم ایران در برابر کسانی که آنان را به گروگان گرفتهاند.
دوستی از دوستان مردم ایران ما را ترک گفت
روز ۱۲ ژوئیه، شهریار به سناتور آمریکایی Lindsey Graham، که بهناگاه درگذشت، ادای احترام کرد. او نه سخنانی تشریفاتی، که سخنانی از سرِ سپاس بر زبان آورد:
«از درگذشت ناگهانی سناتور لینزی گراام، دوست ثابتقدم مردم ایران و مدافع سربلند آزادی، بسیار متاثر شدم. در لحظاتی که به شفافیت و قاطعیت اخلاقی نیاز بود، سناتور گراام در سمت درست ایستاد. در روزهایی که دوستان و همراهان مردم ایران اندک بودند، او در کنار مردم ایران ایستاد.»
او در همان دم، این پیام را به فارسی و خطاب به ایرانیان منتشر کرد، تا این ادای احترام تنها در دیوانسالاریهای غربی محصور نماند. شیوهای برای یادآوری اینکه آرمانِ ایرانِ آزاد همواره با وفاداریهای کمیاب زنده مانده است — و هیچیک از آنها نباید فراموش شود.
«تا زمانی که این رژیم برجاست، صلحی در کار نخواهد بود»
روز ۱۳ ژوئیه، دولت بریتانیا گامی برداشت که ایرانیان سالها خواستارِ آن بودند: تعیینِ سپاه پاسداران انقلاب اسلامی (IRGC) بهعنوان تهدیدی علیه امنیت ملی، بر پایهی قانون تازهی امنیت ملی (تهدیدهای دولتی). شهریار بیدرنگ از تصمیم Keir Starmer استقبال کرد — اما تنها برای آنکه آن را یک گام فراتر بَرَد:
«از اقدام دولت بریتانیا در تعیین سپاه پاسداران بهعنوان تهدیدی دولتی علیه امنیت ملی، که در تهدید جانِ انسانها و ارعاب دست دارد، استقبال میکنم. امیدوارم بریتانیا و دیگر دولتهای غربی یک گام فراتر بروند و از مبارزهی مردم ایران برای آزادی پشتیبانی کنند. تا زمانی که این رژیم برجاست، صلحی در کار نخواهد بود.»
همهچیز در همین یک جمله نهفته است: تعیینِ یک دستگاهِ ترور آغاز است، نه پایان. برای شهریار، امنیتِ مردمانِ غرب و آزادیِ ایرانیان دو پروندهی جدا نیستند — این یک نبردِ واحد است، در برابرِ یک رژیمِ واحد.
آنان پنهان میشوند و فرزندان ما را رها میکنند
روز ۱۶ ژوئیه، در حالی که حملات پادگانها و سربازخانههای جنوب را در هم میکوبید، شهریار پیامی ویدیویی منتشر کرد که در چند کلمه، پلشتیِ این رژیمِ درگیرِ جنگ را به تصویر کشید:
«در حالی که جنگافروزان جمهوری اسلامی در تهران و پناهگاههای امن خود پنهان شدهاند، سربازان وظیفه و نیروهای جوان را در پادگانهایی بیدفاع رها کردهاند، بیآنکه حتی توان حفاظت از این نیروها را داشته باشند.»
شهریار میگوید که رژیم بار دیگر نشان داد آنگاه که ناچار از گزینش میان جانِ فرزندانِ ایران و بقای خویش میشود، چه برمیگزیند: خود را. تصاویرِ این هفته حق را به او دادند — سربازان وظیفهی جوانی که در پادگانی در بلوچستان جان باختند، در حالی که تصمیمگیرندگان در پناه ماندند. این پسران سربازانِ رژیم نیستند: آنان فرزندانِ ایراناند، که به دستِ همان کسانی که پنهان میشوند به کامِ مرگ فرستاده شدند. باشد که در میانِ Javid Nâm (جاویدنام)های ما بیارامند، آنان که نامشان هرگز نمیمیرد.
مسیر تغییری نکرده است
از ادای احترام به دوستی از دسترفته تا هشداری خطاب به لندن، از سوگواری برای سربازانِ رهاشده تا ردِّ سرسختانهی هر صلحِ ظاهری، خطِ این هفته خطی از ثباتِ کامل بود. رژیم میپنداشت آتشبسی نجاتش خواهد داد؛ اما به جهان تنها نمایشِ قدرتی را ارائه داد که در زیرِ زمین میخزد و جوانانِ خود را قربانی میکند. شهریار اما از پای ننشست: نه صلحی تا زمانی که جمهوری اسلامی برجاست، نه فراموشی برای آنان که فرو میافتند، نه آرامشی برای مبارزه.
شهریار مسیر را نگاه میدارد. این بر ماست، در خارج از کشور، که شمارِ خود را به حساب آوریم.
Iran o Pas Migirim. Javid Shah.
منابع این هفته
- X — @PahlaviReza — ادای احترام به سناتور Lindsey Graham (۱۲ ژوئیهی ۲۰۲۶)
- Iran International — شاهزادهی در تبعید از اقدام بریتانیا در تعیین سپاه پاسداران استقبال میکند (۱۳ ژوئیهی ۲۰۲۶)
- X — @PahlaviReza — واکنش به تعیین سپاه پاسداران از سوی بریتانیا (۱۳ ژوئیهی ۲۰۲۶)
- Time — دولت بریتانیا سپاه پاسداران ایران را تهدیدی علیه امنیت ملی تعیین میکند (۱۳ ژوئیهی ۲۰۲۶)
- X — @PahlaviReza — پیام ویدیویی: رژیم سربازان وظیفه را در پادگانهای بیدفاع رها میکند (۱۶ ژوئیهی ۲۰۲۶)
- The Jerusalem Post — تهران لندن را به نقض حقوق بینالملل در پی تعیین سپاه پاسداران متهم میکند (۱۳ ژوئیهی ۲۰۲۶)
מדי שבוע מקבץ יומן זה במקום אחד את עיקר הדברים שאמר, כתב וחתם עליהם השהריאר — רזא פהלווי — בימים האחרונים: ראיונות, הצהרות, קריאות, מסרים. לא כדי להעיר, אלא כדי לארכב ולהעביר הלאה את דברו, בנאמנות, אל אלה הנושאים מחוץ לגבולות המולדת את המלחמה הפוליטית של Iran o Pas Migirim — « נשיב לעצמנו את איראן ». זה היה השבוע שבו התחדשה המלחמה: המהלומות שבו אל יעדי המשטר, מְצַר הורמוז עלה באש, ויום אחר יום החזיק השהריאר באותו קו — קו העם האיראני אל מול אלה שלקחו אותו כבן ערובה.
ידיד של העם האיראני הלך מאיתנו
ב־12 ביולי חלק השהריאר כבוד לסנטור האמריקאי Lindsey Graham, שהלך לעולמו במפתיע. הוא לא הציע מילות פרוטוקול, אלא מילות הכרת תודה:
« אני עצוב עמוקות על מותו הפתאומי של הסנטור Lindsey Graham, ידיד נאמן של העם האיראני ומגן גאה של החירות. ברגעים שבהם נדרשה בהירות מוסרית, עמד הסנטור Graham בצד הנכון. כשידידים היו מעטים, הוא ניצב לצד העם האיראני. »
באותה נשימה פרסם את המסר גם בפרסית, פונה אל האיראנים, כדי שהמחווה לא תישאר כלואה בקנצלריות המערב. דרך להזכיר שעניינה של איראן חופשית נשען מאז ומעולם על נאמנויות נדירות — ושאין לשכוח אף אחת מהן.
« לא יכול להיות שלום כל עוד המשטר הזה שורד »
ב־13 ביולי עשתה ממשלת בריטניה צעד שהאיראנים תבעו זה שנים: הכרזה על משמרות המהפכה (IRGC) כאיום על הביטחון הלאומי, מכוח חוק הביטחון הלאומי (איומי מדינה) החדש. השהריאר בירך מיד על החלטתו של Keir Starmer — אך רק כדי לדחוף אותה הלאה:
« אני מברך על צעד ממשלת בריטניה להכריז על משמרות המהפכה כאיום מדינתי על הביטחון הלאומי, המעורב באיומים על חיי אדם ובהפחדה. אני מקווה שבריטניה וממשלות מערביות אחרות יעשו צעד אחד נוסף ויתמכו במאבק העם האיראני לחירות. לא יכול להיות שלום כל עוד המשטר הזה שורד. »
הכול טמון שם, במשפט אחד: הכרזה על מנגנון טרור היא התחלה, לא סוף. בעיני השהריאר, ביטחונם של המערביים וחירותם של האיראנים אינם שני תיקים נפרדים — זהו אותו מאבק, כנגד אותו משטר.
הם מתחבאים, ומפקירים את ילדינו
ב־16 ביולי, כשהמהלומות פגעו בקסרקטיני הדרום ובמחנותיו, פרסם השהריאר מסר וידאו שתפס, במילים ספורות, את כיעורו של המשטר הזה בעת מלחמה:
« בעוד שוחרי המלחמה של הרפובליקה האסלאמית מתחבאים בטהראן ובמקלטיהם הבטוחים, הם הפקירו חיילים בשירות חובה וטירונים צעירים במחנות חסרי הגנה, בלא אפילו האמצעים להגן עליהם. »
שוב, אומר השהריאר, הראה המשטר במה הוא בוחר כשהוא נאלץ להכריע בין חיי ילדי איראן לבין הישרדותו שלו: הוא בוחר בעצמו. תמונות השבוע הוכיחו את צדקתו — טירונים צעירים שנפלו בקסרקטין בבלוצ’יסתאן בעוד מקבלי ההחלטות נותרו במחסה. נערים אלה אינם חיילי המשטר: הם בני איראן, שנשלחו אל מותם בידי אותם אנשים ממש המתחבאים. יהי רצון שינוחו בין הJavid Nâm (جاویدنام) שלנו, אלה ששמם לעולם אינו מת.
המסלול לא סטה
ממחווה לידיד שאבד ועד אזהרה המופנית ללונדון, מאבל על טירונים מופקרים ועד סירוב עיקש לכל שלום קוסמטי — קו השבוע היה של עקביות מוחלטת. המשטר האמין שהפוגה תציל אותו; הוא לא הציע לעולם אלא את מחזה השלטון המתחפר באדמה ומקריב את בני נעוריו. השהריאר, מצדו, לא נרתע: אין שלום כל עוד הרפובליקה האסלאמית מתקיימת, אין שכחה למי שנופלים, אין מנוחה למאבק.
השהריאר שומר על המסלול. עלינו, מחוץ לגבולות המולדת, מוטל לגרום למספרינו להיספר.
Iran o Pas Migirim. Javid Shah.
מקורות השבוע
- X — @PahlaviReza — מחווה לסנטור Lindsey Graham (12 ביולי 2026)
- Iran International — הנסיך הגולה מברך על צעד בריטניה להכריז על משמרות המהפכה (13 ביולי 2026)
- X — @PahlaviReza — תגובה להכרזת בריטניה על משמרות המהפכה (13 ביולי 2026)
- Time — ממשלת בריטניה תכריז על משמרות המהפכה האיראניות כאיום על הביטחון הלאומי (13 ביולי 2026)
- X — @PahlaviReza — מסר וידאו: המשטר מפקיר חיילי חובה במחנות חסרי הגנה (16 ביולי 2026)
- The Jerusalem Post — טהראן מאשימה את לונדון בהפרת המשפט הבינלאומי בשל הכרזת משמרות המהפכה (13 ביולי 2026)
Woche für Woche versammelt dieses Journal an einem Ort das Wesentliche dessen, was der Shahriar — Reza Pahlavi — in den vergangenen Tagen gesagt, geschrieben und unterzeichnet hat: Interviews, Erklärungen, Aufrufe, Botschaften. Nicht um zu kommentieren, sondern um seine Worte zu archivieren und weiterzutragen, getreu, an alle, die aus dem Ausland den politischen Kampf von Iran o Pas Migirim führen — „Wir holen uns Iran zurück. » Dies war die Woche, in der der Krieg wieder aufflammte: Die Angriffe kehrten zu den Zielen des Regimes zurück, die Straße von Hormuz stand in Flammen, und Tag für Tag hielt der Shahriar dieselbe Linie — die des iranischen Volkes gegen jene, die es als Geisel genommen haben.
Ein Freund des iranischen Volkes hat uns verlassen
Am 12. Juli würdigte der Shahriar den amerikanischen Senator Lindsey Graham, der plötzlich verstorben ist. Er fand nicht Worte des Protokolls, sondern der Dankbarkeit:
„Ich bin zutiefst betrübt über das plötzliche Ableben von Senator Lindsey Graham, einem beständigen Freund des iranischen Volkes und einem stolzen Verteidiger der Freiheit. In Momenten, in denen moralische Klarheit gefordert war, stand Senator Graham auf der richtigen Seite. Als Freunde selten zu finden waren, stand er an der Seite des iranischen Volkes. »
Im selben Atemzug veröffentlichte er die Botschaft auf Persisch, an die Iraner gerichtet, damit die Würdigung nicht auf die westlichen Kanzleien beschränkt bliebe. Eine Art, daran zu erinnern, dass die Sache eines freien Iran seit jeher von seltenen Treuen getragen wurde — und dass keine davon vergessen werden sollte.
„Es kann keinen Frieden geben, solange dieses Regime überlebt »
Am 13. Juli unternahm die britische Regierung einen Schritt, den die Iraner seit Jahren gefordert hatten: die Einstufung des Korps der Islamischen Revolutionsgarden (Revolutionsgarden / IRGC) als Bedrohung der nationalen Sicherheit, nach dem neuen National Security (State Threats) Act. Der Shahriar begrüßte die Entscheidung von Keir Starmer sogleich — jedoch nur, um sie weiterzutreiben:
„Ich begrüße den Schritt der britischen Regierung, die IRGC als staatliche Bedrohung der nationalen Sicherheit einzustufen, verwickelt in Bedrohungen des Lebens und Einschüchterung. Ich hoffe, dass das Vereinigte Königreich und andere westliche Regierungen einen Schritt weiter gehen und den Kampf des iranischen Volkes um Freiheit unterstützen werden. Es kann keinen Frieden geben, solange dieses Regime überlebt. »
Alles steckt darin, in einem einzigen Satz: Einen Apparat des Terrors einzustufen ist ein Anfang, kein Ende. Für den Shahriar sind die Sicherheit der Westler und die Freiheit der Iraner nicht zwei getrennte Akten — es ist derselbe Kampf, gegen dasselbe Regime.
Sie verstecken sich, und sie lassen unsere Kinder im Stich
Am 16. Juli, als die Angriffe die Garnisonen und Kasernen des Südens trafen, veröffentlichte der Shahriar eine Videobotschaft, die in wenigen Worten die Obszönität dieses Regimes im Krieg einfing:
„Während die Kriegstreiber der Islamischen Republik sich in Teheran und ihren sicheren Zufluchtsorten verstecken, haben sie Wehrpflichtige und junge Soldaten in wehrlosen Garnisonen im Stich gelassen, ohne ihnen auch nur die Mittel zu geben, sich zu schützen. »
Einmal mehr, sagt der Shahriar, hat das Regime gezeigt, was es wählt, wenn es sich zwischen dem Leben der Kinder Irans und dem eigenen Überleben entscheiden muss: Es wählt sich selbst. Die Bilder der Woche gaben ihm recht — junge Wehrpflichtige, gefallen in einer Kaserne in Belutschistan, während die Entscheidungsträger im Schutz blieben. Diese Jungen sind nicht die Soldaten des Regimes: Sie sind Söhne Irans, in den Tod geschickt von eben jenen Männern, die sich verstecken. Mögen sie ruhen unter unseren Javid Nâm (جاویدنام), jenen, deren Name niemals stirbt.
Der Kurs hat sich nicht verschoben
Von der Würdigung eines verlorenen Freundes bis zur Warnung an London, von der Trauer um im Stich gelassene Wehrpflichtige bis zur beharrlichen Ablehnung jedes kosmetischen Friedens war die Linie der Woche von vollkommener Stimmigkeit. Das Regime glaubte, ein Waffenstillstand würde es retten; es bot der Welt nur das Schauspiel einer Macht, die sich in den Untergrund gräbt und ihre Jugend opfert. Der Shahriar seinerseits wankte nicht: kein Frieden, solange die Islamische Republik besteht, kein Vergessen für jene, die fallen, keine Ruhe für den Kampf.
Der Shahriar hält den Kurs. An uns, im Ausland, ist es, unsere Zahl zählen zu lassen.
Iran o Pas Migirim. Javid Shah.
Quellen der Woche
- X — @PahlaviReza — Würdigung von Senator Lindsey Graham (12. Juli 2026)
- Iran International — Exilprinz begrüßt britischen Schritt zur Einstufung der IRGC (13. Juli 2026)
- X — @PahlaviReza — Reaktion auf die Einstufung der IRGC durch das Vereinigte Königreich (13. Juli 2026)
- Time — Britische Regierung wird Irans IRGC als Bedrohung der nationalen Sicherheit einstufen (13. Juli 2026)
- X — @PahlaviReza — Videobotschaft: Das Regime lässt Wehrpflichtige in wehrlosen Garnisonen im Stich (16. Juli 2026)
- The Jerusalem Post — Teheran wirft London Verletzung des Völkerrechts wegen IRGC-Einstufung vor (13. Juli 2026)
Varje vecka samlar denna journal på ett och samma ställe det väsentliga av vad Shahriar — Reza Pahlavi — har sagt, skrivit och undertecknat under de gångna dagarna: intervjuer, uttalanden, upprop, budskap. Inte för att kommentera, utan för att arkivera och föra vidare hans ord, troget, till alla som från utlandet för den politiska kampen Iran o Pas Migirim — ”vi ska ta tillbaka Iran”. Detta var veckan då kriget återupptogs: attackerna riktades åter mot regimens mål, Hormuzsundet stod i lågor, och dag efter dag höll Shahriar samma linje — det iranska folkets linje mot dem som har tagit det som gisslan.
En vän till det iranska folket har lämnat oss
Den 12 juli hyllade Shahriar den amerikanske senatorn Lindsey Graham, som gick bort plötsligt. Han bjöd inte på protokollära ord, utan på ord av tacksamhet:
”Jag är djupt bedrövad över senator Lindsey Grahams plötsliga bortgång, en orubblig vän till det iranska folket och en stolt försvarare av friheten. I stunder då moralisk klarhet krävdes stod senator Graham på den rätta sidan. När vänner var få att finna stod han vid det iranska folkets sida.”
I samma andetag publicerade han budskapet på persiska, riktat till iranier, så att hyllningen inte skulle förbli instängd i västerländska kanslier. Ett sätt att påminna om att ett fritt Irans sak alltid har burits upp av sällsynta lojaliteter — och att ingen av dem bör glömmas.
”Det kan inte råda någon fred så länge denna regim överlever”
Den 13 juli tog den brittiska regeringen ett steg som iranier hade krävt i åratal: att stämpla Islamiska revolutionsgardet (IRGC) som ett hot mot den nationella säkerheten, enligt den nya lagen National Security (State Threats) Act. Shahriar välkomnade genast Keir Starmers beslut — men bara för att driva det längre:
”Jag välkomnar den brittiska regeringens åtgärd att stämpla IRGC som ett statligt hot mot den nationella säkerheten, inblandat i hot mot människoliv och i skrämseltaktik. Jag hoppas att Storbritannien och andra västerländska regeringar tar steget fullt ut och stöder det iranska folkets kamp för frihet. Det kan inte råda någon fred så länge denna regim överlever.”
Allt ryms där, i en enda mening: att stämpla en terrorapparat är en början, inte ett slut. För Shahriar är västerlänningars säkerhet och iraniers frihet inte två skilda ärenden — det är samma kamp, mot samma regim.
De gömmer sig, och de överger våra barn
Den 16 juli, medan attackerna slog mot garnisonerna och kasernerna i söder, släppte Shahriar ett videobudskap som med några få ord fångade denna regims obscenitet i krig:
”Medan Islamiska republikens krigshetsare gömmer sig i Teheran och i sina fristäder har de övergett värnpliktiga soldater och unga trupper i försvarslösa garnisoner, utan ens medlen att skydda dem.”
Än en gång, säger Shahriar, har regimen visat vad den väljer när den tvingas välja mellan Irans barns liv och sin egen överlevnad: den väljer sig själv. Veckans bilder gav honom rätt — unga värnpliktiga stupade i en kasern i Baluchistan medan beslutsfattarna höll sig i skydd. Dessa pojkar är inte regimens soldater: de är söner av Iran, sända i döden av just de män som gömmer sig. Må de vila bland våra Javid Nâm (جاویدنام), de vilkas namn aldrig dör.
Kursen har inte skiftat
Från en hyllning till en förlorad vän till en varning riktad till London, från sorgen över övergivna värnpliktiga till en envis vägran att godta någon kosmetisk fred — veckans linje var präglad av total konsekvens. Regimen trodde att en vapenvila skulle rädda den; den bjöd världen enbart på skådespelet av en makt som gräver ner sig under jorden och offrar sin ungdom. Shahriar, för sin del, vek inte en tum: ingen fred medan Islamiska republiken består, ingen glömska för dem som faller, ingen vila för kampen.
Shahriar håller kursen. Det faller på oss, i utlandet, att låta vårt antal räknas.
Iran o Pas Migirim. Javid Shah.
Veckans källor
- X — @PahlaviReza — Hyllning till senator Lindsey Graham (12 juli 2026)
- Iran International — Landsflyktig prins välkomnar Storbritanniens beslut att stämpla IRGC (13 juli 2026)
- X — @PahlaviReza — Reaktion på Storbritanniens stämpling av IRGC (13 juli 2026)
- Time — Brittiska regeringen ska stämpla Irans IRGC som ett hot mot den nationella säkerheten (13 juli 2026)
- X — @PahlaviReza — Videobudskap: regimen överger värnpliktiga i försvarslösa garnisoner (16 juli 2026)
- The Jerusalem Post — Teheran anklagar London för att bryta mot folkrätten genom stämplingen av IRGC (13 juli 2026)
Cada semana, este diario reúne en un solo lugar lo esencial de lo que el Shahriar —Reza Pahlavi— ha dicho, escrito y firmado en los últimos días: entrevistas, declaraciones, llamamientos, mensajes. No para comentar, sino para archivar y transmitir su palabra, con fidelidad, a quienes libran desde el extranjero la lucha política de Iran o Pas Migirim —«recuperaremos Irán»—. Fue la semana en que la guerra se reanudó: los ataques volvieron a alcanzar los objetivos del régimen, el estrecho de Ormuz ardió en llamas, y día tras día el Shahriar mantuvo la misma línea: la del pueblo iraní frente a quienes lo han tomado como rehén.
Un amigo del pueblo iraní nos ha dejado
El 12 de julio, el Shahriar rindió homenaje al senador estadounidense Lindsey Graham, fallecido de forma repentina. No ofreció palabras de protocolo, sino de gratitud:
«Me apena profundamente el repentino fallecimiento del senador Lindsey Graham, un amigo inquebrantable del pueblo iraní y un orgulloso defensor de la libertad. En los momentos en que se requería claridad moral, el senador Graham se situó del lado correcto. Cuando los amigos escaseaban, permaneció junto al pueblo iraní.»
Al mismo tiempo, publicó el mensaje en persa, dirigido a los iraníes, para que el homenaje no quedara confinado a las cancillerías occidentales. Una manera de recordar que la causa de un Irán libre siempre se ha sostenido gracias a lealtades poco frecuentes, y que ninguna debería olvidarse.
«No puede haber paz mientras este régimen sobreviva»
El 13 de julio, el gobierno británico dio un paso que los iraníes reclamaban desde hacía años: designar al Cuerpo de la Guardia Revolucionaria Islámica (IRGC) como una amenaza a la seguridad nacional, en virtud de la nueva Ley de Seguridad Nacional (Amenazas Estatales). El Shahriar saludó de inmediato la decisión de Keir Starmer, pero solo para llevarla más lejos:
«Saludo la decisión del Gobierno del Reino Unido de designar al IRGC como una amenaza estatal a la seguridad nacional, implicado en amenazas contra la vida e intimidación. Espero que el Reino Unido y otros gobiernos occidentales den un paso más y respalden la lucha del pueblo iraní por la libertad. No puede haber paz mientras este régimen sobreviva.»
Todo está ahí, en una sola frase: designar un aparato de terror es un comienzo, no un final. Para el Shahriar, la seguridad de los occidentales y la libertad de los iraníes no son dos expedientes separados: es la misma lucha, contra el mismo régimen.
Se esconden, y abandonan a nuestros hijos
El 16 de julio, mientras los ataques golpeaban las guarniciones y los cuarteles del sur, el Shahriar difundió un mensaje en vídeo que captaba, en pocas palabras, la obscenidad de este régimen en guerra:
«Mientras los belicistas de la República Islámica se esconden en Teherán y en sus refugios seguros, han abandonado a los soldados de reemplazo y a las jóvenes tropas en guarniciones indefensas, sin siquiera los medios para protegerlos.»
Una vez más, dice el Shahriar, el régimen ha mostrado lo que elige cuando se ve forzado a decidir entre la vida de los hijos de Irán y su propia supervivencia: se elige a sí mismo. Las imágenes de la semana le dieron la razón: jóvenes reclutas caídos en un cuartel de Baluchistán mientras los que deciden permanecían a resguardo. Esos muchachos no son los soldados del régimen: son hijos de Irán, enviados a la muerte por los mismos hombres que se esconden. Que descansen entre nuestros Javid Nâm (جاویدنام), aquellos cuyo nombre nunca muere.
El rumbo no ha cambiado
De un homenaje a un amigo perdido a una advertencia dirigida a Londres, del duelo por los reclutas abandonados al rechazo obstinado de toda paz cosmética, la línea de la semana fue de una coherencia total. El régimen creyó que una tregua lo salvaría; solo ofreció al mundo el espectáculo de un poder que se entierra bajo tierra y sacrifica a su juventud. El Shahriar, por su parte, no vaciló: ninguna paz mientras la República Islámica perdure, ningún olvido para quienes caen, ningún descanso para la lucha.
El Shahriar mantiene el rumbo. Nos corresponde a nosotros, en el extranjero, hacer que nuestro número cuente.
Iran o Pas Migirim. Javid Shah.
Fuentes de la semana
- X — @PahlaviReza — Homenaje al senador Lindsey Graham (12 de julio de 2026)
- Iran International — El príncipe en el exilio saluda la decisión del Reino Unido de designar al IRGC (13 de julio de 2026)
- X — @PahlaviReza — Reacción a la designación del IRGC por el Reino Unido (13 de julio de 2026)
- Time — El Gobierno del Reino Unido designará al IRGC de Irán como una amenaza a la seguridad nacional (13 de julio de 2026)
- X — @PahlaviReza — Mensaje en vídeo: el régimen abandona a los reclutas en guarniciones indefensas (16 de julio de 2026)
- The Jerusalem Post — Teherán acusa a Londres de violar el derecho internacional por la designación del IRGC (13 de julio de 2026)
