Daniyal Niazi, dix-huit ans, au bout d’une corde : j’accuse — et j’appelle
Garde Javidan · Urgence
Daniyal Niazi, dix-huit ans, au bout d’une corde : j’accuse — et j’appelle
Ils veulent pendre un enfant de dix-huit ans parce qu’il a réclamé la liberté. Moi, Française, je refuse de me taire — et je vous appelle à ne plus vous taire non plus.
Daniyal Niazi, Eighteen Years Old, at the End of a Rope: I Accuse — and I Call
They want to hang an eighteen-year-old boy because he asked for freedom. I, a Frenchwoman, refuse to stay silent — and I call on you to fall silent no longer either.
دانیال نیازی، هجدهساله، پای چوبهٔ دار: من متهم میکنم — و فرا میخوانم
میخواهند نوجوانی هجدهساله را به دار بیاویزند، تنها به این جرم که آزادی خواسته است. من، یک زن فرانسوی، حاضر نیستم خاموش بمانم — و شما را نیز فرا میخوانم که دیگر خاموش نمانید.
דניאל ניאזי, בן שמונה־עשרה, בצל עמוד התלייה: אני מאשימה — ואני קוראת
הם רוצים לתלות נער בן שמונה־עשרה משום שביקש חירות. אני, אישה צרפתייה, מסרבת לשתוק — ואני קוראת גם לכם לחדול מן השתיקה.
Daniyal Niazi, achtzehn Jahre alt, am Ende eines Strickes: Ich klage an — und ich rufe auf
Sie wollen einen achtzehnjährigen Jungen hängen, weil er die Freiheit gefordert hat. Ich, eine Französin, weigere mich zu schweigen — und ich rufe euch auf, ebenfalls nicht länger zu schweigen.
Daniyal Niazi, arton år, i skuggan av galgen: jag anklagar — och jag manar
De vill hänga en artonårig pojke för att han krävde frihet. Jag, en fransyska, vägrar att tiga — och jag manar er att inte heller tiga längre.
Il s’appelle Daniyal Niazi. Il a dix-huit ans. Il est orphelin depuis l’enfance. Comme des millions d’Iraniens, il est descendu dans la rue au début de janvier 2026 pour un mot, un seul, le plus vieux et le plus simple du monde : liberté. Pour ce mot, on est venu l’arracher à son lit en pleine nuit, le 12 janvier, sans mandat, dans la violence. Pour ce mot, on l’a torturé jusqu’à lui extorquer de faux aveux. Et pour ce mot, la République islamique l’accuse aujourd’hui de moharebeh — « inimitié contre Dieu » — le chef d’accusation par lequel le régime des mollahs pend, hisse au bout d’une grue, sous les yeux du monde, ses propres enfants.
« Il doit vivre. » — l’appel d’Alain Ercker pour Daniyal Niazi, 18 ans.
J’accuse. J’accuse un régime qui a fait de la potence une politique et du bourreau un ministre. J’accuse des juges qui signent des sentences de mort entre deux prières, sans avocat, sans preuve, sans conscience. J’accuse ce tribunal qui appelle « justice » la vengeance, « Dieu » sa cruauté, et « ennemi » un adolescent désarmé. J’accuse le silence — le nôtre — qui, à chaque fois qu’il dure, resserre un peu plus la corde.
Car Daniyal n’est pas seul. Ils sont des dizaines, garçons et filles, certains mineurs, à attendre dans les couloirs de la mort d’avoir voulu vivre debout. On les juge en quelques minutes. On les condamne pour l’exemple. On les tue à l’aube, en secret, puis on rend leur corps à des mères à qui l’on interdit même de pleurer. Voilà ce qu’est devenu le crime, dans l’Iran des mollahs : avoir eu vingt ans et un rêve.
Et pourtant — écoutez-moi bien — ce rêve n’est pas étranger. Il est le nôtre. Il y a vingt-cinq siècles, sur cette même terre, un roi nommé Cyrus le Grand faisait graver dans l’argile la première déclaration des droits de l’homme de l’histoire : liberté de culte, fin de l’esclavage, respect des peuples. L’Iran de Daniyal n’invente rien : il se souvient. Il réclame l’Iran ancien, celui du Lion et du Soleil, celui de Cyrus — dont les valeurs sont exactement les nôtres, celles de l’Occident et de l’universel : la dignité de la personne, la liberté de conscience, le droit de n’avoir peur de personne.
Alain Ercker, sous le Lion et le Soleil : « Ce combat est aussi le vôtre. »
Alors je m’adresse à vous, mes compatriotes. Peuple de France, toi qui as inventé les mots « liberté, égalité, fraternité », toi qui as offert au monde une Déclaration des droits de l’homme : rejoins-moi. Ce combat n’est pas lointain, il n’est pas « iranien », il est le tien. Aider le peuple d’Iran à reconquérir sa patrie et à vivre enfin en accord avec ses valeurs — qui sont aussi les tiennes —, ce n’est pas de l’ingérence : c’est de la fidélité. Fidélité à ce que nous prétendons être.
Écris, partage, interpelle tes élus, descends dans la rue, prononce son nom là où on voudrait l’effacer. Un nom que l’on répète est un nom que la corde a plus de mal à atteindre. Prononcez son nom.
Daniyal Niazi a dix-huit ans. Il n’a demandé qu’à vivre libre. Le temps presse. Il doit vivre.
— Alain Ercker, pour la Garde Javidan.
His name is Daniyal Niazi. He is eighteen years old. He has been an orphan since childhood. Like millions of Iranians, he took to the streets in early January 2026 for a single word, the oldest and simplest in the world: freedom. For that word, they came to tear him from his bed in the dead of night, on 12 January, without a warrant, with violence. For that word, they tortured him until they extracted a false confession. And for that word, the Islamic Republic now accuses him of moharebeh — « enmity against God » — the charge by which the mullahs’ regime hangs, hoists from a crane, before the eyes of the world, its own children.
“He must live.” — Alain Ercker’s appeal for Daniyal Niazi, 18.
I accuse. I accuse a regime that has made the gallows a policy and the hangman a minister. I accuse judges who sign death sentences between two prayers, without a lawyer, without evidence, without conscience. I accuse a court that calls vengeance « justice, » calls its cruelty « God, » and calls an unarmed teenager « enemy. » I accuse the silence — ours — which, each time it lasts, tightens the rope a little more.
For Daniyal is not alone. They are dozens, boys and girls, some of them minors, waiting on death row for the crime of having wanted to live standing up. They are tried in minutes. They are condemned to make an example. They are killed at dawn, in secret, and their bodies are then handed back to mothers who are forbidden even to weep. This is what a crime has become, in the mullahs’ Iran: to have been twenty years old and to have had a dream.
And yet — hear me well — that dream is not foreign. It is ours. Twenty-five centuries ago, on that very land, a king named Cyrus the Great had the first declaration of human rights in history engraved in clay: freedom of worship, the end of slavery, respect for peoples. The Iran of Daniyal invents nothing: it remembers. It reclaims the ancient Iran — that of the Lion and the Sun, that of Cyrus — whose values are exactly ours, those of the West and of the universal: the dignity of the person, freedom of conscience, the right to fear no one.
Alain Ercker, beneath the Lion and the Sun: “This fight is yours too.”
So I speak to you, my compatriots. People of France, you who invented the words « liberty, equality, fraternity, » you who gave the world a Declaration of the Rights of Man: join me. This fight is not distant, it is not « Iranian, » it is yours. To help the people of Iran reclaim their homeland and live at last in harmony with their values — which are also yours — is not interference: it is fidelity. Fidelity to what we claim to be.
Write, share, challenge your elected officials, take to the street, speak his name where they would erase it. A name that is repeated is a name the rope struggles to reach. Speak his name.
Daniyal Niazi is eighteen years old. He asked only to live free. Time is running out. He must live.
— Alain Ercker, for the Garde Javidan.
نامش دانیال نیازی است. هجده سال دارد. از کودکی یتیم بوده است. مانند میلیونها ایرانی، در آغاز ژانویهٔ ۲۰۲۶ به خیابان آمد، برای یک واژه، تنها یک واژه، کهنترین و سادهترین واژهٔ جهان: آزادی. به خاطر همین واژه، نیمهشبِ ۱۲ ژانویه، بی هیچ حکمی و با خشونت، او را از بسترش بیرون کشیدند. به خاطر همین واژه، چندان شکنجهاش کردند تا اعترافی دروغین از او بیرون کشند. و به خاطر همین واژه، جمهوری اسلامی امروز او را به محاربه — «دشمنی با خدا» — متهم میکند؛ همان اتهامی که رژیم ملاها با آن فرزندان خود را در برابر چشمان جهان به دار میآویزد و بر فراز جرثقیل بالا میکشد.
«او باید زنده بماند.» — فراخوان آلن اِرکر برای دانیال نیازی، ۱۸ ساله.
من متهم میکنم. متهم میکنم رژیمی را که چوبهٔ دار را به سیاست بدل کرده و جلاد را به وزیر. متهم میکنم قاضیانی را که میان دو نماز، بی وکیل، بی دلیل و بی وجدان، حکم مرگ امضا میکنند. متهم میکنم دادگاهی را که انتقام را «عدالت» مینامد، سنگدلیاش را «خدا»، و نوجوانی بیسلاح را «دشمن». متهم میکنم سکوت را — سکوت خودمان را — که هر بار به درازا میکشد، طناب را اندکی تنگتر میکند.
زیرا دانیال تنها نیست. دهها تناند، دختر و پسر، برخی خردسال، که در دالانهای مرگ چشمبهراه ماندهاند، تنها به جرم آنکه خواستند سرافراز زندگی کنند. در چند دقیقه محاکمهشان میکنند. برای عبرت دیگران محکومشان میکنند. سحرگاهان، در نهان، میکشندشان، و سپس پیکرشان را به مادرانی بازمیگردانند که حتی حق گریستن ندارند. جرم، در ایرانِ ملاها، به این بدل شده است: بیستساله بودن و رؤیایی در سر داشتن.
و با این همه — نیک به من گوش دهید — این رؤیا بیگانه نیست. این رؤیا از آنِ ماست. بیستوپنج سده پیش، بر همین خاک، پادشاهی به نام کوروش بزرگ نخستین اعلامیهٔ حقوق بشرِ تاریخ را بر گِل نگاشت: آزادی دین، پایان بردگی، احترام به ملتها. ایرانِ دانیال چیزی از خود نمیسازد: به یاد میآورد. او ایرانِ کهن را بازمیخواهد، ایرانِ شیر و خورشید، ایرانِ کوروش — ایرانی که ارزشهایش دقیقاً ارزشهای ماست، ارزشهای غرب و ارزشهای جهانی: کرامت انسان، آزادی وجدان، و حقِ از هیچکس نترسیدن.
آلن اِرکر، زیر پرچم شیر و خورشید: «این نبرد از آنِ شما نیز است.»
پس روی سخنم با شماست، هممیهنان من. ای مردم فرانسه، ای شما که واژههای «آزادی، برابری، برادری» را آفریدید، ای شما که اعلامیهٔ حقوق بشر را به جهان هدیه کردید: به من بپیوندید. این نبرد دور نیست، «ایرانی» نیست، از آنِ خودِ شماست. یاریرساندن به مردم ایران برای بازپسگیری میهنشان و برای آنکه سرانجام هماهنگ با ارزشهایشان — که ارزشهای شما نیز هست — زندگی کنند، مداخله نیست: وفاداری است. وفاداری به آنچه ادعا میکنیم که هستیم.
بنویسید، بازنشر کنید، نمایندگانتان را به پرسش بگیرید، به خیابان بیایید، نامش را همانجا بر زبان آورید که میخواهند محوش کنند. نامی که تکرار میشود، نامی است که طناب دشوارتر به آن میرسد. نامش را بر زبان آورید.
دانیال نیازی هجده سال دارد. جز آزاد زیستن چیزی نخواسته است. زمان تنگ است. او باید زنده بماند.
— آلن اِرکر، برای گارد جاویدان.
שמו דניאל ניאזי. הוא בן שמונה־עשרה. מילדותו הוא יתום. כמו מיליוני איראנים, הוא ירד לרחוב בראשית ינואר 2026 למען מילה אחת, המילה העתיקה והפשוטה ביותר בעולם: חירות. בשל אותה מילה באו לעקור אותו ממיטתו באישון לילה, ב־12 בינואר, בלא צו, באלימות. בשל אותה מילה עינו אותו עד שסחטו ממנו הודאת שווא. ובשל אותה מילה מאשימה אותו כעת הרפובליקה האסלאמית במוחארבה — מוחארבה (איבה כלפי אלוהים) — אותו כתב אישום שבאמצעותו תולה משטר המולות את ילדיו שלו, מרים אותם על זרוע מנוף, לנגד עיני העולם.
„הוא חייב לחיות.“ — קריאתה של אלן ארקר למען דניאל ניאזי, בן 18.
אני מאשימה. אני מאשימה משטר שהפך את עמוד התלייה למדיניות ואת התליין לשר. אני מאשימה שופטים החותמים על גזרי דין מוות בין תפילה לתפילה, בלא סנגור, בלא ראיה, בלא מצפון. אני מאשימה בית משפט הקורא לנקמה «צדק», קורא לאכזריותו «אלוהים», וקורא לנער חסר נשק «אויב». אני מאשימה את השתיקה — שלנו — שבכל פעם שהיא נמשכת, היא מהדקת מעט יותר את החבל.
כי דניאל אינו לבדו. הם עשרות, נערים ונערות, אחדים מהם קטינים, ממתינים במסדרונות המוות על שרצו לחיות בזקיפות קומה. שופטים אותם בדקות. מרשיעים אותם כדי לשמש דוגמה. הורגים אותם עם שחר, בסתר, ואז משיבים את גופותיהם לאימהות שנאסר עליהן אפילו לבכות. לכך הפך הפשע, באיראן של המולות: להיות בן עשרים ולשאת חלום.
ובכל זאת — הקשיבו לי היטב — החלום הזה אינו זר. הוא שלנו. לפני עשרים וחמש מאות שנים, על אותה אדמה עצמה, מלך בשם כורש הגדול חרת בחומר את מגילת זכויות האדם הראשונה בהיסטוריה: חופש פולחן, קץ העבדות, כבוד לעמים. איראן של דניאל אינה ממציאה דבר: היא זוכרת. היא תובעת בחזרה את איראן העתיקה, זו של האריה והשמש, זו של כורש — שערכיה הם בדיוק ערכינו, ערכי המערב וערכי הכלל־אנושי: כבוד האדם, חופש המצפון, והזכות לא לפחד מאיש.
אלן ארקר, תחת האריה והשמש: „המאבק הזה הוא גם שלכם.“
לכן אני פונה אליכם, בני עמי. עם צרפת, אתה שהמצאת את המילים «חירות, שוויון, אחווה», אתה שהענקת לעולם הכרזה על זכויות האדם: הצטרפו אליי. מאבק זה אינו רחוק, אינו «איראני», הוא שלכם. לסייע לעם איראן להשיב לעצמו את מולדתו ולחיות סוף־סוף בהרמוניה עם ערכיו — שהם גם שלכם — אין זו התערבות: זו נאמנות. נאמנות למה שאנו מתיימרים להיות.
כתבו, שתפו, תבעו תשובה מנבחריכם, צאו לרחוב, הגו את שמו במקום שבו ירצו למחוק אותו. שם החוזר ונשנה הוא שם שהחבל מתקשה להגיע אליו. הגו את שמו.
דניאל ניאזי בן שמונה־עשרה. הוא ביקש רק לחיות בן חורין. הזמן אוזל. עליו לחיות.
— אלן ארקר, עבור גארד ג’אווידאן.
Er heißt Daniyal Niazi. Er ist achtzehn Jahre alt. Seit seiner Kindheit ist er Waise. Wie Millionen Iraner ging er Anfang Januar 2026 auf die Straße, für ein einziges Wort, das älteste und einfachste der Welt: Freiheit. Für dieses Wort kam man am 12. Januar mitten in der Nacht, um ihn aus seinem Bett zu reißen, ohne Haftbefehl, mit Gewalt. Für dieses Wort folterte man ihn, bis man ihm ein falsches Geständnis abpresste. Und für dieses Wort klagt ihn die Islamische Republik heute des moharebeh an — Moharebeh (‚Feindschaft gegen Gott’) —, jener Anklage, mit der das Mullah-Regime seine eigenen Kinder hängt, an einem Kran emporzieht, vor den Augen der Welt.
„Er muss leben.“ — Alain Erckers Appell für Daniyal Niazi, 18.
Ich klage an. Ich klage ein Regime an, das den Galgen zur Politik und den Henker zum Minister gemacht hat. Ich klage Richter an, die zwischen zwei Gebeten Todesurteile unterschreiben, ohne Anwalt, ohne Beweis, ohne Gewissen. Ich klage dieses Gericht an, das die Rache „Gerechtigkeit » nennt, seine Grausamkeit „Gott » und einen wehrlosen Jugendlichen „Feind ». Ich klage das Schweigen an — unser Schweigen —, das mit jedem Augenblick, den es andauert, die Schlinge ein wenig enger zieht.
Denn Daniyal ist nicht allein. Sie sind zu Dutzenden, Jungen und Mädchen, manche von ihnen minderjährig, die in den Todeszellen darauf warten, dafür zu büßen, dass sie aufrecht leben wollten. Man richtet sie in wenigen Minuten. Man verurteilt sie zur Abschreckung. Man tötet sie im Morgengrauen, im Geheimen, und gibt ihre Leichname dann Müttern zurück, denen man selbst das Weinen verbietet. Das ist im Iran der Mullahs zum Verbrechen geworden: zwanzig Jahre alt gewesen zu sein und einen Traum gehabt zu haben.
Und doch — hört mir gut zu — dieser Traum ist nicht fremd. Er ist der unsere. Vor fünfundzwanzig Jahrhunderten ließ auf ebendieser Erde ein König namens Kyros der Große die erste Menschenrechtserklärung der Geschichte in Ton gravieren — der Kyros-Zylinder: Freiheit des Glaubens, Ende der Sklaverei, Achtung der Völker. Der Iran Daniyals erfindet nichts: er erinnert sich. Er fordert das alte Iran zurück, das von Löwe und Sonne, das von Kyros — dessen Werte genau die unseren sind, die des Abendlandes und die des Universellen: die Würde des Menschen, die Freiheit des Gewissens, das Recht, vor niemandem Angst zu haben.
Alain Ercker, unter Löwe und Sonne: „Dieser Kampf ist auch der eure.“
Darum wende ich mich an euch, meine Landsleute. Volk von Frankreich, du, das die Worte „Freiheit, Gleichheit, Brüderlichkeit » erfunden hat, du, das der Welt eine Erklärung der Menschenrechte geschenkt hat: schließt euch mir an. Dieser Kampf ist nicht fern, er ist nicht „iranisch », er ist der deine. Dem Volk Irans zu helfen, seine Heimat zurückzuerobern und endlich im Einklang mit seinen Werten zu leben — die auch die deinen sind —, das ist keine Einmischung: das ist Treue. Treue zu dem, was wir zu sein vorgeben.
Schreibt, teilt, fordert eure Abgeordneten heraus, geht auf die Straße, sprecht seinen Namen dort aus, wo man ihn auslöschen möchte. Ein Name, den man wiederholt, ist ein Name, den die Schlinge schwerer erreicht. Sprecht seinen Namen aus.
Daniyal Niazi ist achtzehn Jahre alt. Er hat um nichts gebeten als darum, frei zu leben. Die Zeit drängt. Er muss leben.
— Alain Ercker, für die Garde Javidan.
Han heter Daniyal Niazi. Han är arton år gammal. Han har varit föräldralös sedan barndomen. Liksom miljontals iranier gick han ut på gatorna i början av januari 2026 för ett enda ord, det äldsta och enklaste i världen: frihet. För det ordet kom de mitt i natten den 12 januari för att slita honom ur sängen, utan häktningsbeslut, med våld. För det ordet torterade de honom tills de pressade fram en falsk bekännelse. Och för det ordet anklagar den islamiska republiken honom i dag för moharebeh — moharebeh (‚fiendskap mot Gud’) —, den anklagelse med vilken mullornas regim hänger sina egna barn, hissar dem i en kran, inför världens ögon.
”Han måste leva.” — Alain Erckers vädjan för Daniyal Niazi, 18 år.
Jag anklagar. Jag anklagar en regim som har gjort galgen till politik och bödeln till minister. Jag anklagar domare som skriver under dödsdomar mellan två böner, utan advokat, utan bevis, utan samvete. Jag anklagar denna domstol som kallar hämnden „rättvisa », sin grymhet „Gud » och en obeväpnad tonåring „fiende ». Jag anklagar tystnaden — vår tystnad —, som för varje stund den varar drar snaran en aning hårdare.
För Daniyal är inte ensam. De är dussintals, pojkar och flickor, några av dem minderåriga, som väntar i dödscellerna på att straffas för att ha velat leva upprätt. De döms på några minuter. De fördöms för att statuera exempel. De dödas i gryningen, i hemlighet, och deras kroppar lämnas sedan tillbaka till mödrar som förbjuds till och med att gråta. Detta är vad ett brott har blivit, i mullornas Iran: att ha varit tjugo år gammal och att ha haft en dröm.
Och ändå — hör mig väl — den drömmen är inte främmande. Den är vår. För tjugofem sekler sedan, på just den jorden, lät en kung vid namn Kyros den store rista in historiens första förklaring om de mänskliga rättigheterna i lera — Kyroscylindern: religionsfrihet, slaveriets slut, respekt för folken. Daniyals Iran uppfinner ingenting: det minns. Det återkräver det gamla Iran, Lejon och sols Iran, Kyros Iran — vars värden är exakt våra, västerlandets och det allmänmänskligas: människans värdighet, samvetets frihet, rätten att inte frukta någon.
Alain Ercker, under Lejon och sol: ”Denna kamp är också er.”
Därför vänder jag mig till er, mina landsmän. Frankrikes folk, du som uppfann orden „frihet, jämlikhet, broderskap », du som skänkte världen en förklaring om de mänskliga rättigheterna: slut er till mig. Denna kamp är inte avlägsen, den är inte „iransk », den är din. Att hjälpa Irans folk att återerövra sitt fosterland och äntligen leva i samklang med sina värden — som också är dina —, det är inte inblandning: det är trohet. Trohet mot det vi utger oss för att vara.
Skriv, dela, utmana era folkvalda, gå ut på gatan, uttala hans namn där man skulle vilja utplåna det. Ett namn som upprepas är ett namn som snaran har svårare att nå. Uttala hans namn.
Daniyal Niazi är arton år gammal. Han bad bara om att få leva fri. Tiden är knapp. Han måste leva.
— Alain Ercker, för Garde Javidan.
