« Armez-nous » — le cri de Téhéran, sous la tour Milad
La vidéo authentique, telle qu’elle circule sur les réseaux iraniens. (TikTok @kire_sag_tu_islam)
Gard Javidan · Résistance · Le cri du peuple
« Armez-nous » — le cri de Téhéran, sous la tour Milad
Pas un slogan crié par une foule. Une main seule, une feuille de papier, devant la skyline de la capitale. La demande la plus nue et la plus grave qui soit : donnez-nous les moyens de nous défendre.
Regardez bien cette image. Pas de visage, pas de nom — un risque mortel l’exige. Seulement une main, une feuille tenue à bout de bras devant la tour Milad, et ces trois mots tracés au feutre : « Please — ARM US — we need to be armed. » Plus loin, dans une voiture sur l’autoroute, la même prière : « People of Iran need to be armed. » Ce n’est pas un appel à la guerre. C’est l’appel d’un peuple désarmé qui, depuis quarante-sept ans, fait face à mains nues à une tyrannie armée jusqu’aux dents.
Le déséquilibre que personne ne nomme
D’un côté, Zahaak — le régime des Mollahs : Gardiens de la Révolution, Bassidj, brigades anti-émeute, fusils d’assaut, motos, drones, salles de torture. Le monopole absolu de la violence. De l’autre, un peuple à qui l’on a interdit jusqu’au moindre moyen de se protéger, et qu’on fauche par balles réelles dès qu’il descend dans la rue. À Bloody January, durant la Révolution Lion et Soleil, des dizaines de milliers de manifestants désarmés sont tombés sous les tirs du régime. Le rapport de force n’est pas un débat : c’est un massacre organisé.
Voilà pourquoi cette feuille de papier dit l’indicible. Un peuple ne demande pas à être armé par confort. Il le demande quand il a compris que la prière, la grève et le courage à mains nues ne suffisent pas à arrêter les balles. Quand chaque nuit ramène des pendaisons, des disparitions, des corps rendus aux familles contre rançon.
مردمِ ایران باید مسلّح شوند
تفنگ
TOFANG
Le fusil — le seul langage que Zahaak ait jamais compris.
Gard Javidan · Resistance · The people’s cry
« Arm us » — the cry of Tehran, beneath the Milad Tower
Not a slogan roared by a crowd. A single hand, a sheet of paper, against the skyline of the capital. The barest, gravest demand there is: give us the means to defend ourselves.
Look closely at this image. No face, no name — a mortal risk demands it. Only one hand, a sheet held out before the Milad Tower, and three words in marker: « Please — ARM US — we need to be armed. » Further on, from a car on the highway, the same plea: « People of Iran need to be armed. » This is not a call to war. It is the call of a disarmed people who, for forty-seven years, have faced a tyranny armed to the teeth with their bare hands.
The imbalance no one names
On one side, Zahhak — the mullahs’ regime: Revolutionary Guards, Basij, riot brigades, assault rifles, motorbikes, drones, torture cells. The absolute monopoly on violence. On the other, a people forbidden even the smallest means of self-protection, mowed down with live rounds the moment they take to the streets. During Bloody January, in the Lion and Sun Revolution, tens of thousands of unarmed protesters fell to the regime’s bullets. The balance of force is not a debate — it is an organized massacre.
That is why this sheet of paper says the unsayable. A people does not ask to be armed out of comfort. It asks when it has understood that prayer, strikes and bare-handed courage are not enough to stop bullets. When every night brings hangings, disappearances, bodies handed back to families for a ransom.
مردمِ ایران باید مسلّح شوند
تفنگ
TOFANG
The rifle — the only language Zahhak has ever understood.
گارد جاویدان · مقاومت · فریادِ مردم
«مسلّحمان کنید» — فریادِ تهران، زیرِ برجِ میلاد
نه شعاری که جمعیتی فریاد بزند. یک دستِ تنها، یک برگ کاغذ، در برابرِ خطِّ آسمانِ پایتخت. عریان‌ترین و سنگین‌ترین خواسته: ابزارِ دفاع از خود را به ما بدهید.
به این تصویر خوب نگاه کنید. نه چهره‌ای، نه نامی — خطرِ مرگ چنین می‌طلبد. تنها یک دست، برگی که در برابرِ برجِ میلاد بالا گرفته شده، و سه واژه با ماژیک: «Please — ARM US — we need to be armed» («مسلّحمان کنید؛ ما باید مسلّح شویم»). آن‌سوتر، در خودرویی بر بزرگراه، همان نیایش: «مردمِ ایران باید مسلّح شوند». این فراخوانِ جنگ نیست. این فریادِ ملتی بی‌سلاح است که چهل‌وهفت سال است با دستانِ خالی در برابرِ استبدادی تا دندان مسلّح ایستاده است.
آن نابرابری که کسی نامش را نمی‌برد
در یک سو ضحّاک — رژیمِ مُلّایان: سپاه، بسیج، یگانِ ویژه، تفنگِ جنگی، موتور، پهپاد، شکنجه‌گاه. انحصارِ مطلقِ خشونت. در سوی دیگر، ملتی که کوچک‌ترین وسیلهٔ دفاع از خود را از او دریغ کرده‌اند و به محضِ آنکه به خیابان می‌آید، با گلولهٔ جنگی درو می‌شود. در ژانویهٔ خونین، در انقلابِ شیر و خورشید، ده‌ها هزار معترضِ بی‌سلاح زیرِ آتشِ رژیم افتادند. این توازنِ قوا جای بحث ندارد — کشتاری سازمان‌یافته است.
برای همین است که این برگِ کاغذ، ناگفتنی را می‌گوید. ملتی از سرِ رفاه خواهانِ سلاح نمی‌شود؛ آن‌گاه می‌خواهد که دریافته دعا و اعتصاب و دلیریِ دست‌خالی، گلوله را متوقف نمی‌کند. آن‌گاه که هر شب اعدام می‌آورد، ناپدید‌شدن، و پیکرهایی که در برابرِ باج به خانواده‌ها بازمی‌گردد.
مردمِ ایران باید مسلّح شوند
تفنگ
TOFANG
تفنگ — تنها زبانی که ضحّاک همیشه فهمیده است.
Source vidéo / منبع : TikTok @kire_sag_tu_islam (vidéo authentique reprise telle quelle). Cadre éditorial Garde Javidan : Zahaak ≡ régime des Mollahs · « Bloody January » / Révolution Lion et Soleil = soulèvement de janvier 2026 · « Tofang » (تفنگ) = arme de défense du peuple, par opposition à l’arsenal du régime. Aucun visage ni nom n’est montré, pour la sécurité de l’auteur de la vidéo.
