Darioush Kalantari — l’homme du « Tabarzin »
Le président d’Iran Paad · Azadegan
Darioush Kalantari
داریوش کلانتری
De l’enfant d’Iran exilé au commando du « Tabarzin » — quarante-sept ans debout, l’honneur pour seule bannière.
From an exiled child of Iran to the commando of the Tabarzin — forty-seven years standing, honour his only banner.
از کودکِ تبعیدیِ ایران تا چریکِ «تبرزین» — چهلوهفت سال ایستاده، با شرف همچون تنها پرچم.
Avant d’être le président d’Iran Paad, Darioush Kalantari fut un enfant d’Iran que la catastrophe de 1979 jeta sur les routes de l’exil. En France, il avait vingt-cinq ans, une moustache de jeune homme et une certitude chevillée au corps : on ne livre pas l’Iran au régime des Mollahs. À l’été 1981, cette certitude le mena à bord d’un navire de guerre.
ENBefore he was the president of Iran Paad, Darioush Kalantari was a child of Iran whom the catastrophe of 1979 cast onto the roads of exile. In France he was twenty-five, with a young man’s moustache and one conviction riveted to his bones: one does not hand Iran over to the regime of the Mullahs. In the summer of 1981, that conviction led him aboard a warship.
فارسیپیش از آنکه رئیسِ ایران پاد شود، داریوش کلانتری کودکی از ایران بود که فاجعهٔ ۱۳۵۷ او را به راههای تبعید افکند. در فرانسه بیستوپنج ساله بود، با سبیلِ جوانی و یک یقین که در استخوانش نشسته بود: ایران را به رژیمِ ملاها نمیسپارند. در تابستانِ ۱۹۸۱، همین یقین او را به عرشهٔ یک ناوِ جنگی کشاند.
Le coup d’éclat
Le Tabarzin (تبرزین, « la hache d’armes ») était une vedette lance-missiles flambant neuve : la dernière des douze que le Chah avait commandées à la France. Après 1979, Paris en gela la livraison ; puis, le 1er août 1981, l’embargo fut levé et le navire appareilla de Cherbourg pour être remis à la République islamique.
Il n’arriva jamais à Téhéran. Le 13 août 1981, dans les eaux espagnoles, une quinzaine de jeunes Iraniens libres, déguisés en touristes et embarqués sur un modeste remorqueur, montèrent à l’abordage et s’emparèrent du bâtiment — sans un seul coup de feu. Darioush Kalantari était l’un d’eux.
ENThe bold stroke
The Tabarzin (تبرزین, “the battle-axe”) was a brand-new missile boat: the last of the twelve the Shah had ordered from France. After 1979, Paris froze its delivery; then, on 1 August 1981, the embargo was lifted and the vessel sailed from Cherbourg to be handed to the Islamic Republic.
It never reached Tehran. On 13 August 1981, in Spanish waters, some fifteen free young Iranians, disguised as tourists and aboard a modest tugboat, boarded and seized the ship — without a single shot fired. Darioush Kalantari was one of them.
ضربتِ درخشان
«تبرزین» یک ناوچهٔ موشکاندازِ نو بود: آخرین فروند از دوازده فروندی که شاه از فرانسه سفارش داده بود. پس از ۱۳۵۷، پاریس تحویلِ آن را متوقف کرد؛ سپس در یکمِ اوتِ ۱۹۸۱ تحریم برداشته شد و کشتی از شربورگ راهی شد تا به جمهوری اسلامی سپرده شود.
هرگز به تهران نرسید. در سیزدهمِ اوتِ ۱۹۸۱، در آبهای اسپانیا، حدود پانزده جوانِ آزادهٔ ایرانی، در لباسِ گردشگر و سوار بر یک یدککشِ ساده، به کشتی یورش بردند و آن را تصرف کردند — بیآنکه حتی یک گلوله شلیک شود. داریوش کلانتری یکی از آنان بود.
L’arme à la main, l’honneur au cœur
Sur le pont, ces garçons n’avaient l’air de rien : des cols ouverts, un jean, un fusil serré contre la poitrine et, dans le regard, tout l’orgueil d’un peuple qui refuse de plier. Ce ne fut pas une prise de guerre : ce fut un serment.
Pendant quelques jours, le drapeau au Lion et au Soleil flotta de nouveau sur un navire iranien. Et l’on entendit, depuis le large, que l’Iran libre n’était pas mort — qu’il avait encore des fils prêts à tout risquer pour son honneur.
ENRifle in hand, honour in heart
On deck, these young men looked like nothing special: open collars, jeans, a rifle held to the chest and, in the eyes, all the pride of a people that refuses to bend. This was no spoil of war: it was an oath.
For a few days, the Lion and Sun flag flew once more over an Iranian ship. And from the open sea it was heard that free Iran was not dead — that it still had sons ready to risk everything for its honour.
تفنگ در دست، شرف در دل
بر عرشه، این جوانان ظاهری ساده داشتند: یقههای باز، شلوار جین، تفنگی فشرده بر سینه و در نگاه، تمامِ غرورِ ملتی که سرِ خمکردن ندارد. این غنیمتِ جنگی نبود: یک سوگند بود.
چند روزی، پرچمِ شیر و خورشید بارِ دیگر بر فرازِ یک کشتیِ ایرانی به اهتزاز درآمد. و از پهنهٔ دریا شنیده شد که ایرانِ آزاد نمرده است — که هنوز فرزندانی دارد که برای شرفش از جان میگذرند.
Les Hommes libres
Derrière le coup d’éclat, deux grands noms de l’Iran impérial. L’amiral Kamal Habibollahi, dernier commandant en chef de la Marine du Chah, conduisit le commando. Il agissait pour le mouvement Azadegan — « les Hommes libres » (آزادگان) — fondé à Paris par le général Bahram Aryana.
Téhéran les traita de « pirates ». L’Histoire, elle, retiendra des hommes qui, désarmés de tout sauf du courage, rendirent à un drapeau sa dignité, et lancèrent au monde que la résistance n’avait pas capitulé.
ENBehind the bold stroke, two great names of imperial Iran. Admiral Kamal Habibollahi, the last commander-in-chief of the Shah’s Navy, led the commando. He acted for the Azadegan movement — “the Free Men” (آزادگان) — founded in Paris by General Bahram Aryana.
Tehran called them “pirates.” History will remember men who, stripped of everything but courage, gave a flag back its dignity and told the world that the resistance had not surrendered.
پشتِ این ضربتِ درخشان، دو نامِ بزرگ از ایرانِ شاهنشاهی ایستاده بود. دریابان کمال حبیباللهی، آخرین فرماندهٔ نیروی دریاییِ شاه، فرماندهیِ این عملیات را بر عهده داشت. او برای جنبشِ آزادگان عمل میکرد — جنبشی که ژنرال بهرام آریانا در پاریس بنیان نهاده بود.
تهران آنان را «دزدانِ دریایی» خواند. اما تاریخ مردانی را به یاد خواهد سپرد که جز شجاعت سلاحی نداشتند، به یک پرچم حیثیتش را بازگرداندند و به جهان اعلام کردند که مقاومت تسلیم نشده است.
« Le combat continue »
Cernés au large de Marseille, survolés par les hélicoptères, ils rendirent le navire à la France, à Toulon — non sans avoir, une dernière fois, abaissé le drapeau impérial au son de l’hymne, sous le salut des marins français. Devant la presse, leur chef lâcha trois mots : « Le combat continue. »
La France finit pourtant par livrer le bâtiment, qui sert encore aujourd’hui la marine du régime. Mais l’essentiel n’était pas le navire : c’était le serment. Quarante-cinq ans plus tard, le même homme préside Iran Paad et tient, intacte, la même ligne — du pont du Tabarzin aux combats d’aujourd’hui, le même refus, la même fidélité.
EN“The struggle goes on”
Surrounded off Marseille, overflown by helicopters, they returned the ship to France at Toulon — but not before lowering the imperial flag one last time to the sound of the anthem, under the salute of the French sailors. Before the press, their leader said three words: “The struggle goes on.”
France nonetheless delivered the vessel, which still serves the regime’s navy today. But the ship was never the point: the oath was. Forty-five years later, the same man presides over Iran Paad and holds, intact, the same line — from the deck of the Tabarzin to today’s battles, the same refusal, the same fidelity.
«مبارزه ادامه دارد»
در محاصره در نزدیکیِ مارسی و زیرِ پروازِ بالگردها، کشتی را در تولون به فرانسه بازگرداندند — اما پیش از آن، یک بارِ دیگر پرچمِ شاهنشاهی را با نوای سرود و در برابرِ احترامِ نظامیِ ملوانانِ فرانسوی فرود آوردند. در برابرِ خبرنگاران، فرماندهشان تنها سه واژه گفت: «مبارزه ادامه دارد.»
با این حال فرانسه سرانجام کشتی را تحویل داد و امروز نیز در نیروی دریاییِ رژیم خدمت میکند. اما اصل، کشتی نبود: سوگند بود. چهلوپنج سال بعد، همان مرد ریاستِ ایران پاد را بر عهده دارد و همان خط را دستنخورده نگاه داشته است — از عرشهٔ تبرزین تا نبردهای امروز، همان نهگفتن، همان وفاداری.
« Le combat continue. »“The struggle goes on.”«مبارزه ادامه دارد.»Darioush Kalantari · président d’Iran Paad
Les archives · The archives · آرشیو
Collection personnelle & presse de l’époque — août 1981.
